Кіріспе

Владимир (жақсы көріп Диди деп атайды; бір кішкентай бала оны Альберт мырза деп шақырады) – Сэмюэл Беккеттің «Годоны күту» пьесасының екі негізгі кейіпкерінің бірі.

Тұлға

Годоның "оптимисті" (және, Беккет айтқандай, "басты кейіпкер") екі негізгі кейіпкердің интеллектуалды жағын көрсетеді, ал серігі Эстрагонның қарапайымдылығынан өзгеше. Оның осы интеллектуалдығының бір себебі – ол бұрын философ болған болуы мүмкін. Бұл оның үнемі сілтеме жасауын және Эстрагонды философиялық және діни тартысқа тартуға тырысуын түсіндіреді. Владимир сыртқы түріне өте мән береді және Эстрагонның өзін сыйлы ұстауы үшін көп күш жұмсайды. Ол зат жинауға бейім: ол саяхатшылардың барлық азығын алып жүреді (бірақ өзі жемейді), сондай-ақ (пьесада айтылғандай) әртүрлі қалталарында "әртүрлі" нәрселер сақтайды. Оның бас киімі де маңызды атрибут. Ол оның "ауыртатынын" айтады және ақыры Лаккидің бас киімін иеленуге мәжбүр болады. Ұзақ ойланып тұрғанда (немесе көңілі толмағанда) ол онымен ойнайды және қырларын ұстап тұрады. Бұл басқа назар аудару (басқа қарай бағытталғандықтан) оның жоғары статусын (Эстрагонның аяқ киімдерімен салыстырыңыз) және интеллектуалды табиғатын көрсетеді: осы себепті ол көбінесе Эстрагоннан сәл биік болады, бірақ бұл театрлық конвенция, пьесада жазылмаған. Кейде ызаланып, шектен шығатын мінезіне қарамастан, Владимирдің денеге қатысты жағы да бар сияқты. Ол жыныс мүшелерінде ауырсынуды тудыратын және күлгенде зәр шығару қажеттілігін сезіндіретін жұқпалы ауруға шалдыққан. Бұл оның өткенде сексуалдық тәжірибесі болғанын көрсетеді: ол білген әйелдің "жапырақ ауруына" шалдыққанын айтады, бірақ бұл оның қазіргі жағдайының себебі ме, жоқ па белгісіз. Владимир – пьесадағы жалғыз әлеуметтік санасы бар адам (Эстрагонның адамзатқа деген мизантропиялық көзқарасымен салыстырыңыз: "Адамдар – қанды ессіз маймылдар!"), және ол өзгелердің тағдырына қатты алаңдайды: ол Поццоның құлы Лаккиге жасаған қатыгездігіне ашуланады және кейде балағат Эстрагонға әкесіндей болады. Бұл Владимирдің өзінің эмоционалдық ерекшеліктерінен зардап шекпейді деген сөз емес. Ол түстерді жек көреді, өйткені олар қатыгез жалған үміттерді көрсетеді, және Эстрагонның логикасын қабылдай алмайды, оның қарапайымдығы оны шатастырады. Ол сондай-ақ ақымақтарды шыдамайды: Поццоның әдепсіздігі мен Эстрагонның қабақтығы оған ашуға себеп болады.

Уақыт өтуі

Барлық басқа кейіпкерлерден айырмашылығы, Владимир уақыттың өтуін сезінеді (тек ол I актідегі оқиғаларды есінде сақтайтынын айтады, бірақ Лакки оларды еске түсіруі мүмкін: Лакки мен Владимирді қараңыз). Дегенмен, ол естелігіне сенімсіздікпен қарайды, себебі Естрагонның естелік мәселелеріне байланысты оны ешқашан тексеруге болмайды. Пьесаның соңында, олардың бәрі түсіп қалған нәтижесіз айналымды осы бірінші болып түсінеді (екінші цитатаны қараңыз). Алайда, ол бұл түсініктің өмір сүруге шыдай алмайтын ауырлық екенін сезінеді ("Мен бұдан әрі жалғаса алмаймын!"), және оны мойндамай, жоққа шығаруға тырысады ("Не дедім мен?"). Ол Годо күтіп отыруын жалғастыруға бейімді.

Сыртқы келбеті

Оның сыртқы келбеті туралы ақпарат анық түрде аз: ол "қысқа, қатаң қадамдармен, аяқтары кең жайылып" жүреді және Эстрагоннан ауыр (Эстрагонның салмағына қатысты ешқандай анықтама болмағандықтан, бұл туралы көп мәлімет бермейді). Дегенмен, көптеген қойылымдарда оны биік бойлы, жіңішке денелі, ал Эстрагонды бойшақ, кең денелі етіп көрсету қалыпты. Оны көптеген белгілі актерлер сомдаған, соның ішінде Берджесс Мередит (Эстрагон рөлінде Зеро Мостельмен) және бір өте жағымсыз қойылымда Стив Мартин (Эстрагон рөлінде Робин Уильямспен) және Патрик Стюарт, Иэн МакКелленмен бірге.

Туыстары

Том Стоппардтың «Годоны» пародисі «Розенкранц пен Гилденстерн өлі» пьесасындағы Гилденстерн кейіпкері Владимирға жақын.

Цитаталар

Ейфел мұнарасының басына қол ұстасып, біріншілердің қатарында көтерілдік. Сол кезде біз құрметті адамдар едік. Енді кеш болды. Бізді тіпті жоғары көтерілмейтін еді. "Басқалар азап шеккенде, мен ұйықтаған жоқпын? Қазір де ұйықтап жатырмын ба? Ертең оянсам, не оянғанымды ойласам, бүгінгі күн туралы не деймін? Досым Эстрагонмен осы жерде, түн батқанға дейін Годо күткенімді айтармын? Поццо, жүк көтерген адамымен бірге өтіп, бізге сөйледі ме? Әлдеқайда. Бірақ бәрінде қаншалық шындық бар? (Эстрагон, аяқ киімдерімен күресіп, шаршағаннан кейін, қайтадан ұйықтап жатыр. Владимир оған қарайды.) Ол ештеңе білмейді. Ол алған соққыларын айтады, мен оған морковь беремін." "Бос сөздерге уақытымызды кетірмейік! Мүмкіндігіміз барда бірдеңе істейік! Бізге әр күн қажет бола бермейді. Шын мәнінде, біздің қажеттілігіміз жоқ. Басқалар да осы жағдаймен бірдей жақсы, тіпті жақсырақ арықтасады. Олардың бәрі адамзатқа арналған, көмекке шақырулар әлі де құлағымызда жаңырып тұр! Бірақ осы жерде, осы уақытта, бүкіл адамзат – біз, қаласақ та, қаламасақ та. Еш кеш болмай тұрып, оны толық пайдаланайық! Бізге қатыгез тағдыр тағайындаған осы жаман ұрпақты бір рет лайықты көрсетіңіз! Не дейсің? Шындығында, қолдарымызды қосып, жақсы мен жаманды таразылағанда, біз түрімізге құрмет көрсетпейміз. Жолбарыс туыстарына ойланбастан көмектеседі, әйтпесе қалыңдықтардың тереңіне тығылып кетеді. Бірақ мәселе осы емес. Біз мұнда не істеп жатырмыз, сонда мәселе. Бізге осы жауапты білуге ​​батыл болдық. Иә, осы үлкен шатасудың ішінде бір ғана нәрсе анық. Біз Годоның келуін күтудеміз—"

"Күтеміз. Керексізбіз. Жоқ, қарсылық көрсетпеңіз, біз өлімге дейін жалықтық, оны жоққа шығаруға болмайды. Жақсы. Бізді алаңдатып, не істейміз? Біз оны ысырапқа жібердік. Кел, жұмысқа кірісейік! Бір сәтте бәрі жоғалып, біз қайтадан ешнәрсе жоқ ортада жалғыз қаламыз!"