Сайлауда үміткерлік – номиналды қатысушылар

Кіріспе

Көп қолдауы жоқ партияның сайлау кандидаты

Өкілді демократияда, қағаз кандидат (немесе үмітсіз кандидат деп те аталады) – бұл партияның қолдауы төмен деңгейдегі сайлау округінде саяси партиядан тұратын кандидат. Кандидаттың жеңіске жету мүмкіндігі аз болса да, ірі партия әдетте өзінің атын әр сайлау округіндегі бюллетеньде көрсетуге тырысады. Екі партиялық жүйеде қағаз кандидатты символдық оппозиция деп те атайды. Голланд тілінде сөйлейтін елдерде партия тізіміндегі соңғы кандидатты "lijstduwer" деп атайды, және бұл әдетте партияға көбірек дауыс жинау үшін белгілі саясаткер емес, суретшілер, танымал адамдар және спортшылар сияқты адамдар болады. Қағаз кандидат пен "қалта кандидат" екеуі де жарыста жеңіске жетеді деп күтпейді, бірақ "қалта кандидаттың" жарысқа қатысуының жасырын мақсаты болады, мысалы, заңды кандидаттардан дауыстарды бұрмалау немесе саяси кандидаттарға берілетін жеңілдіктерді пайдалану. Тағы бір байланысты ұғым – "аңшы ат" кандидат, бұл жас немесе көпке таныс емес саясаткер, ол басқа біреудің күштірек сынға қолдауын тексеру үшін қазіргі билік иесіне қарсы тұрады.

Америка Құрама Штаттары

Қағаз кандидаттар жергілікті партия мүшелері болуы мүмкін, сондай-ақ көршілес аймақтардан немесе орталық кеңседен шақырылған мүшелер де болуы мүмкін, бұл юрисдикцияның заңдарына байланысты. Мысалы, АҚШ-тың көптеген штаттарында мемлекеттік және жергілікті лауазымдарға үміткерлердің белгілі бір мерзімге өкілдік етуге ниеттенген ауданда тұруы талап етіледі. Қағаз кандидаттарды ұсынудың басты мақсаты – саяси партияның беделін сақтау немесе жақсарту, ал екі партиялық жүйеде, көрінеу жеңіліссіз қарсыластың ықпалын күйрету үшін, кем дегенде, формалды оппозицияны қамтамасыз ету. Қағаз кандидаттығының тағы бір мүмкіндігі – басқа сайлау бюллетенінен шығуға ниеттенген үміткерге, жеңу мүмкіндігі жоқ нәрсеге қатысу арқылы мұны істеуге мүмкіндік беру (мысалы, Рик Лацио 2010 жылы Нью-Йорк губернаторы лауазымына республикалық іріктеуден жеңіліске ұшырады, бірақ үшінші партияның бюллетеніне ену құқығын сақтап қалды; губернаторлық сайлаудан бас тарту үшін Лацио Бронкстағы сот судьялығына ұсынылды, ол демократтардың басымдығымен ерекшеленді, сондықтан ол қаласа да жеңе алмас еді, және ол жеңбеді). Қағаз кандидаттар көбінесе науқан жүргізбейді және ешқандай шығындар жасамайды немесе талап етпейді. Қағаз кандидаттың сайлауда жеңіске жетуі мүмкін жағдайлар да бар, әсіресе қарсылас кандидат күтпеген дау-дамаға ұшырағанда. Мысалы, 1978 және 1980 жылдары Нью-Джерси конгрессмені Фрэнк Томпсонға қарсы номиналды үміткер ретінде қатысқан 27 жастағы америкалық Крис Смит, Томпсонның «Абскам» жанжалына қатысқаннан кейін соңғы сайлауда жеңіске жетті. Тағы бір мысал – Дэн Ростенковски, бұрынғы қуатты Өкілдер палатасының Жолдар және құралдар комитетінің төрағасы, демократтардың көп жылдық өкілі, оны көп танылмаған республикалық адвокат Майкл Патрик Фланаган жеңді, ол Ростенковски пошталық алаяқтыққа қатысты айыптамалар алғаннан кейін Чикагодағы демократтар басымдығымен ерекшеленетін округте жеңіске жетті. Бұл жеңіс 1994 жылы республикалық толқынның бір бөлігі ретінде тіркелді. Сайлау қаржыландыру және шығындарға қатысты қатаң заңдары бар юрисдикцияларда, заңмен рұқсат етілген ақшаның максималды сомасын жұмсау үшін рұқсат етілген кандидаттардың максималды санын (немесе оған жақын) ұсыну заңды талап болып табылады. Мұндай жағдайларда партиялар қағаз кандидаттарды ұсынады, бірақ көбінесе қосымша шығындарды (кем дегенде, юрисдикцияда рұқсат етілген шекте) жеңіске жету мүмкіндігі бар округтерде науқан жүргізуге жұмсауға тырысады.

Paper candidates may be local party members, or members from neighbouring areas or from central office depending on the laws of the jurisdiction; most U. S. states, for example, require all candidates for state and local office to reside in the district they intend on representing for a certain length of time. The main purpose of fielding paper candidates is to maintain or improve the profile of a political party and, in two party systems, to provide at least nominal opposition to a seemingly unassailable incumbent. Another potential use for paper candidacy is to allow a candidate who wants off the ballot of another race to do so by running for something else, a race they cannot possibly win (such as Rick Lazio, who lost a Republican primary for New York Governor in 2010 but still had a third party ballot line; in order to disqualify himself from the gubernatorial election Lazio was nominated for a judicial seat in the Bronx that was so heavily Democratic that he could not have possibly won if he wanted to, and he did not). The paper candidates themselves typically do little or no campaigning and neither incur nor claim any expenses. There are circumstances where a paper candidate can win election, often when the opposing candidate is unexpectedly embroiled in scandal; for example, then 27 year old American Chris Smith, who ran as a token opponent to New Jersey congressman Frank Thompson in 1978 and 1980, won the latter contest after Thompson was embroiled in the Abscam scandal. Another example is Michael Patrick Flanagan, a little known Republican attorney who defeated longtime Democratic incumbent Dan Rostenkowski, the onetime powerful Chair of the House Ways and Means Committee, in a heavily Democratic Chicago based district after Rostenkowski was indicted on charges of mail fraud. The victory occurred in 1994 as part of a national Republican wave. In jurisdictions with strict campaign finance and spending laws governing elections, it is often a legal necessity to run the maximum number candidates permitted (or close thereto) in order to spend the maximum amount of money otherwise permitted by law. In such cases, parties will run paper candidates, but will usually endeavour to use the extra spending allowance afforded (at least to the extent that it may be permitted in the jurisdiction) to campaign in districts where they have a realistic chance of winning.

Канада

Канадада қағаз кандидаттар федералды және провинциялық/аумақтық деңгейде болуы мүмкін, ал бұл термин қалалық сайлауларда қолданылмайды, себебі қалалық кеңестерде ресми партиялар жоқ. Ұлыбританиядағыдай, олар көбінесе негізгі саяси партияларға мүмкіндігінше көп сайлау округтерінде үміткерлерді тіркеуге мүмкіндік беру үшін қолданылады. 2004 жылдан 2011 жылға дейін федералды деңгейдегі партиялар, дауысқа пропорционалды төлем арқасында, мүмкіндігінше көп дауыс жинауға қаржылық ынталандыруға ие болды, бұл төлем, орындар санына қарамастан, жалпы халық дауысының кемінде 2% -ын алған барлық партияларға төленді. Либералдық үкімет кезінде енгізілген бұл төлем 2015 жылы консервативтік үкімет кезінде толығымен жойылды. Дегенмен, тіпті дауысқа пропорционалды төлемдер болмаса да, партиялардың жалпы халық дауысын барынша арттыруға басқа да күшті ынталары бар. Атап айтқанда, Канаданың сайлау жүйесінде халық дауысымен жеңудің өзі ешқандай ерекше құқықтар мен артықшылықтарды бермесе де, көпшілік дауыспен жеңген, бірақ көпшілік орынға ие емес партияның үкімет құруға мандат алуға тырысқан бірнеше жағдайлар болды (әсіресе провинциялық деңгейде), көбінесе мұндай талаптарды негіздеу үшін халық дауысының жеңісін пайдаланды. Сондықтан саяси партиялар кез келген бағада бүкіл сайлаушылар оларға дауыс бере алатынына кепілдік беруге мүдделі. Кейде партия сайлауға шынымен қатыспаса, бірақ тіркелу үшін немесе басқа мақсаттар үшін үміткерлерді тіркеуі керек болғанда қағаз кандидаттар қолданылады. Мұндай жағдайларда қағаз кандидаттар көбінесе идеологиялық жағынан ұқсас партиялардың жеңіске жету мүмкіндігі аз деп саналатын округтерде қатысады, бұл олардың алатын кез келген номиналды қолдаудың Канаданың көпшілік дауыспен жеңген бірінші кандидатты сайлау жүйесіндегі жергілікті сайлауда шешуші рөл атқаруы мүмкін екенін көрсету тәуекелін азайту үшін жасалады. Бұл сценарийдің іс жүзіндегі мысалы Саскачеван провинциясында орын алды, онда Прогрессивті консервативтік партия 1990-шы жылдардың соңында қоғамдық өмірден шығып, бірақ сол кездегі Саскачеванның Жаңа демократиялық партиясы басым болған қалалық округтерде кем дегенде он кандидатты тіркеді. (Бұл партияның бұрынғы саясаткерлері мен белсенді мүшелерінің көпшілігі Саскачеван партиясын құрды немесе оған қосылды.) Прогрессивті консервативтік партия содан бері өзін «қайта жаңғыртуға» тырысып келеді және өз кандидаттарын қағаз кандидаттар деп санамайды. Алайда, олар ұлттық консервативтік партияға мүше кандидаттар провинциялық сайлауларда көбінесе Прогрессивті консервативтік партияның туымен қатысады. Көршілес Альбертада Біріккен консервативтік партия Прогрессивті консервативтік және Wildrose партияларының «бірігуінен» құрылды. Алайда, Альбертаның сайлау заңы партиялардың ресми түрде бірігуіне рұқсат бермегендіктен, екі партия да UCP басшылығымен қағаз жүзінде өмір сүруін жалғастырды. Альбертаның сайлау заңы партияның тіркелуін сақтау үшін бір ғана үміткерді тіркеуін талап етеді, сондықтан 2019 жылғы провинциялық сайлауда әр партия Эдмонтон Стратконада бір үміткерді тіркеді, бұл сол кездегі Жаңа демократиялық партияның премьер-министрі Рэйчел Нотлидің сайлау округі, ол НДП-ның ең қауіпсіз орны деп саналады. ПК кандидаттары төртінші орынды иеленді, ал Альберта либералдық партиясы сияқты «нақты» науқандарды жүргізетін партиялардың кандидаттарынан озып кетті. Квебек провинциясындағы қағаз кандидаттар («poteau» - канад тілінде, кандидат тек коммуналдық бағаналарда көрінеді), әсіресе бюллетеньдегі атаулар, кандидаттың партиясына, әсіресе олар сайлауға қолайлы перспективаға айналса, қажетсіз назар аударуы мүмкін. Мысалы, 2011 жылғы федералды сайлауда, Квебек провинциясында тарихи тұрғыдан аз қатысқан Жаңа демократиялық партияның пікірлер бойынша қолдауының күрт өсуі, осы партияның төменгі бейінді Квебек кандидаттарының кейбірін тексеруге әкелді. Осындай кандидаттардың бірі, Рут Эллен Броссо, Бертье-Маскиноңге сайлау округінен жүздеген шақырым қашықтықта бармен болып жұмыс істеді. Ол өзінің сайлау округіне ешқашан бармағанына, науқанына ешқандай шығын жұмсамағанына және оның басым тілінде (канад тілінде) нашар сөйлегеніне қарамастан жеңіп алды. Алайда, Броссо 2015 жылғы сайлауға дейін бұл белгіні жоғалтты, өйткені ол өзінің округінде үлкен қолдауға ие болған еңбекқор депутат ретінде танылды. Ол 2019 және 2021 жылғы сайлауларда шамалы айырмамен жеңіліске ұшырады. Федералдық Прогрессивті консервативтік партияның 1984 жылғы тарихи сайлауда көп дауыспен жеңіске жеткенде бірнеше қағаз кандидаттары сайланды, мысалы, Томас Сулук Нунатсияқта. Қағаз кандидаттың ең экстремалды түрі - «Бюллетеньдегі аты» (Name on Ballot), көбінесе «NoB» аббревиатурасымен белгіленеді. Көптеген NoB кандидаттары тек науқандық плакаттарды орналастырады, ал кейбіреулері тіпті науқан жүргізбейді. Көбінесе кандидаттың сайлау комиссиясының кеңсесіне бірнеше минутқа келіп, ант қабылдауы және талап етілген тіркеу алымын төлеуі ғана қажет. Альбертада кандидаттар сайлау комиссиясының өкілімен сөйлесу үшін келуі міндетті емес, партия өкілі қажетті құжаттарды және қаражатты тапсырса жеткілікті. Кішкентай партиялардың көпшілігі, мысалы, Принц Эдуард аралдарының Жаңа демократтары, әрбір сайлауда өз кандидаттарының көп бөлігін NoB ретінде тіркеуі мүмкін. Бұл термин партияға адалдықтың белгісі ретінде жиі мақтан тұтылады. PEI Жаңа демократы, доктор Боб Перри, бұрын көп рет NoB болған, сайлау кезінде өзін «Доктор NoB» деп атайды.

In Canada, paper candidates may exist at both the federal and provincial / territorial levels, while the term does not apply in municipal elections as official parties do not exist at the city council level. As in Great Britain, they most commonly exist to allow the main political parties to field candidates in as many constituencies as possible. From 2004 to 2011, parties at the federal level had a financial incentive to draw as many votes as possible due to a per vote subsidy, paid to all parties with at least 2% of the total popular vote regardless of the number of seats actually won. This payment, enacted under a Liberal government, was fully eliminated in 2015 under a Conservative government. Nevertheless, even without per vote subsidies, parties have other strong incentives to maximize their overall popular vote. In particular, even though winning the popular vote in itself conveys no special rights or privileges in the Canadian electoral system, there have been multiple instances (especially at the provincial level) where a party that has won the popular vote but not a plurality of seats has attempted to claim a mandate to govern, often using its popular vote victory to justify such claims. Political parties therefore have an incentive to ensure at all costs that the entire electorate can at least vote for them. Paper candidates are sometimes used if the party is not seriously contesting the election but must run candidates so it can either get registered or stay registered for some other purpose. In such cases, paper candidates will usually run in districts where ideologically like minded parties are seen to have little chance of winning to minimize the risk of any nominal support they might receive proving to be the decisive margin in a close local election under Canada's first past the post electoral system. An example of this scenario in action was found in Saskatchewan, where the Progressive Conservative Party withdrew from public presence in the late 1990s but continued to run at least ten candidates, all in urban ridings where the then governing Saskatchewan New Democratic Party was dominant at the time, in the province's general elections until the relevant law was amended so as to keep its registration with Elections Saskatchewan, largely to avoid losing control of what at the time was believed to be a substantial amount of money. (Most of the PCs' former politicians and grassroots members formed or joined the Saskatchewan Party.) The Progressive Conservative Party has since attempted to "revive" itself and no longer considers its nominees to be paper candidates. However, they have only achieved modest levels of support with candidates affiliated with the national Conservative Party typically running under the banner of the Progressive Conservative Party in provincial elections. In neighbouring Alberta, the United Conservative Party formed from a "merger" of the Progressive Conservative and Wildrose parties. However, as Albertan electoral law did not permit the parties to merge officially, both parties continue to exist on paper under the UCP leadership team. Albertan electoral law only requires a party to nominate one candidate to maintain its registration, so in the 2019 provincial election, each party ran one candidate in Edmonton Strathcona, the riding represented by the incumbent New Democratic premier, Rachel Notley, which is widely seen to be the NDP's safest seat. The PC candidate polled enough votes to finish in fourth place, ahead of candidates for parties running "serious" campaigns such as the Alberta Liberal Party. Paper candidates in Quebec ("poteau" in Canadian French, suggesting that the candidate will only be seen on utility poles), particularly of the name on ballot variety, can sometimes provide unwanted attention for the candidate's party, particularly if they become viable prospects for elections. For example, in the 2011 federal election, a sudden increase in opinion poll support, particularly in Quebec, for the New Democratic Party, which historically had a minimal presence in that province, led to greater scrutiny of some of that party's lower profile Quebec candidates. One such candidate, Ruth Ellen Brosseau, was working as a bartender hundreds of kilometres away from the riding of Berthier—Maskinongé where she was on the ballot. She won even though she had never been in her riding, claimed no expenses for her campaign, and spoke its dominant language (Canadian French) poorly. However, Brosseau successfully shook off the label by the time of the 2015 election, having become recognized as a hard working MP who had built a significant base of popularity in her district. She was narrowly defeated in the 2019 and 2021 elections. The federal Progressive Conservative Party also had several paper candidates who won election in the party's historic landslide victory in the 1984 election, such as Thomas Suluk in Nunatsiaq. An extreme version of a paper candidate is a "Name on Ballot", often referred to by the acronym "NoB". Many NoBs (Names on Ballot) will only place campaign signs, and some do not even campaign at all. In most cases, the only requirement is that the candidate show up at the returning officer's headquarters for a few moments to take an oath and pay the required nomination deposit. In a more extreme example, in Alberta, candidates do not need to show up to talk to a returning officer, as long as someone on behalf of the party drops off the required paperwork and funds. Many smaller parties, such as the Prince Edward Island New Democrats, will field most of their candidates in any given election as NoBs. The term is often worn as a badge of pride in one's loyalty to the party. PEI New Democrat, Dr. Bob Perry, who has been a NoB many times in the past, often calls himself "Dr. NoB" at election time.