Канадалық режиссер Гай Мэддин өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Канадалық режиссер, сценарист және автор

Гай Маддин (1956 жылдың 28 ақпанында туған) – канадалық сценарист, режиссер, автор, оператор және толық метражды және қысқа фильмдердің редакторы, сондай-ақ инсталляция суретшісі. Ол Манитоба штатының Виннипег қаласында туған. 1985 жылы алғашқы фильмін аяқтағаннан бері Маддин Канаданың ең танымал және құрметті кино өнерпаздарының біріне айналды. Маддин көптеген сыншылардың мақтауына және ғылыми зерттеулерге ие болды, оның ішінде Маддинмен сұхбаттардан тұратын екі кітап және оның шығармаларын зерттейтін екі академиялық монография жарық көрді. 2012 жылы Маддин Канада орденімен марапатталды, бұл елдің ең жоғары азаматтық наградасы. Маддин 2015 жылы Гарвард университетінің өнер, кино және визуалды зерттеулер факультетінде қонақ лекторы ретінде алғаш рет жұмыс істеді. Осыған дейін ол Виннипегте тұрды.

Ерте өмір (1956-84)

Гай Маддин Канаданың Манитоба штатының Виннипег қаласында Хердис Маддин (шаштараз) мен Чарльз "Час" Маддиннің (астық кеңсесінің қызметкері және Виннипег хоккей командасы "Маруанс" бас менеджері) отбасында дүниеге келді. Маддиннің үш үлкен ағасы бар: Росс (1944 жылы туған), Камерон (1946–63) және Джанет (1949 жылы туған). Маддин Виннипегтің мемлекеттік мектептеріне қатысты: Гринвей мектебі (бастауыш мектеп), Генерал Вулф (жасөспірімдер мектебі) және Дэниел МакИнтайр колледжі (жоғары мектеп). Маддиннің ерте өмірі трагедиямен белгіленді – 1963 жылдың ақпанында оның інісі Камерон, көлік апатында қайтыс болған әйелінің қабірінде өз-өзіне қол жұмсады. Бітіргеннен кейін Маддин түрлі жұмыстар істеді, оның ішінде банк менеджері, үй бояушысы және фотоархивші болып жұмыс істеді. Маддин Манитоба университетінде кино сабақтарына қатыса бастады. Ол жерде Маддин кинопрофессор Стивен Снайдермен танысты, ол үйде мектеп кітапханасынан фильмдерді үнемі көрсететін. Маддин, сондай-ақ оның алғашқы серіктестері, оның ішінде досы Джон Боулс Харви, Маддиннің алғашқы фильмінің болашақ жұлдызы және режиссер Джон Пейзс та қатысты. Маддин Пейздің екі қысқаметражды фильмінде актер ретінде түсті: "Емен, Аққу және басқа өлген шұбарлар" (1982) фильмінде студент рөлінде және "Халықаралық стиль" (1983) фильмінде трансвестит, кісі өлтіруші медбике рөлінде. Маддин алғашқы шабытты Джон Пейзс фильмдерінен, сондай-ақ Стивен Снайдердің тәжірибелік қысқа фильмдерінен алды. Осы кезде Маддин Виннипег кино тобына қосылды және продюсер Грег Климкиумен дос болып, онымен бірге кабельдік теледидар шоуы "Survival" (шамамен 1985–87) жасады. "Survival" – сатиралық ток-шоу, оның ашылу титрлерінде айтылғандай, "біз қалай болдырмауға болатын әлеуметтік/экономикалық құлдыраудан және/немесе ядролық топан судан аман қалуымыз керек" деген мақсатта жасалған. Шоу Виннипегте культтық танымал болды және үзінділері "Winnipeg Babysitter" жинақ дискісінде қайта шығарылды. Маддин шоуда "Уайымдаған азамат Стэн" атты маска киген кейіпкерді сомдайды.

Өлген әке және Гимли ауруханасының әңгімелері (1985 88)

Маддиннің алғашқы қысқаметражды фильмі (режиссер, жазушы, продюсер және оператор ретінде) – «Өлі әке» болды, ол 25 минуттық қара-ақ фильм. Фильм әкесі қайтыс болған, бірақ отбасына келіп, ұлының өмірін мақұлдамайтын жас жігіт туралы. Оның бюджеті 5 000 CA$ (1985 жылғы 5 000 CA$ қазіргі жылдарда шамамен <есептелген сомаға> тең). Маддин «Өлі әке» фильмін түсіруді 1982 жылы бастап, 1985 жылы аяқтады. Маддин фильмнің алғашқы, Виннипег премьерасы жақсы өтпегенін сезсе де, Джон Пейзс оны Торонто кинофестиваліне жіберуге көндірді және фестиваль фильмді қабылдады. Фестивальде Маддин Атом Эгоян, Джереми Подева, Норман Джуисонмен кездесіп, ұлттық сахнадағы канадалық кинорежиссерлермен байланыс жасады. «Архангел» Торонто кинофестивалінде көрсетілді және 1991 жылы Ұлттық кино сыншылары қоғамынан үздік тәжірибелік фильм сыйлығын алды. Маддиннің үшінші фильмі «Careful» (1992) тағы бір ерте кино жанры – неміс тау суреті (немесе Бергфильм) стилінде түсірілді, бұл таңғажайып таңдау болды, өйткені (фильм түсіруші Caelum Vatnsdal атап өткендей), «Виннипегтің ең биік шыңы – шын мәнінде қоқыс тастайтын жерге топырақ жаю арқылы жасалған төбе». 1995 жылы Маддин Теллурайд кинофестивалінің өмір бойына жетістіктері үшін сыйлық алған ең жас режиссер болды. Маддиннің төртінші көркем фильмі, сонымен қатар Тольздың сценарийімен жазылған және Кнут Хамсунның «Пан» романынан шабыттанған «Твиглайт оф Айс Нимфс» (1997) болды, ол түсті түсірілген екінші және 35 мм-де түсірілген алғашқы фильмі, бюджеті 1,5 миллион доллар. Доусонның қысқа фильмдеріне таң қалғаннан кейін, Маддин Доусонды Торонто халықаралық кинофестивалі үшін қысқа фильм түсіруге шақырды. Маддин бірнеше режиссерлердің (оның ішінде Атом Эгоян мен Дэвид Кроненберг) қатарында болды, олар 2000 жылғы фестивальде түрлі көркем фильмдерге дейін төрт минуттық қысқа фильмдер түсіруді тапсырды. Басқа режиссерлер аз кадрлы фильмдер түсіруді жоспарлап отыр деген аңыздарды естігеннен кейін, Маддин өзінің фильмінде минутына жүзден астам кадр және толық метражды фильмге жеткілікті сюжет болатынын шешті. Содан кейін Маддин орыс конструктивизмі стилімен «Жер жүрегі» (2000) фильмін жазды және түсірді, бұл тапсырманы сөзбе-сөз, пропагандалық фильм шығаруға шақыру ретінде қабылдады. «Жер жүрегінің» сюжеті екі ағайынды Осип пен Николайға қатысты, олар бір әйелдің махаббаты үшін бәсекелеседі: Анна – Жердің өзегін зерттейтін мемлекеттік ғалым. Анна әлемнің жүрегіне өлімге әкелетін жүрек соғысы (бұл әлемнің соңы дегенді білдіреді) қауіп төндіретінін біледі, ал ағайындылар қоғамдық үрейдің арасында бәсекелеседі. Николай – мәйітті бальзамалаушы, ол Аннаға таңғалу үшін бальзамдауды жасайды, ал Осип – Мәсіхтің рөлін ойнайтын актер, ол Аннаға өзінің құрбаны арқылы әсер етуге тырысады. Аннаның орнына зұлым капиталист оны азғырады, бірақ жүрегі өзгеріп, плутократты өлтіреді, содан кейін әлемнің жүрегіне қарай құлап түседі, онда ол әлемді киноның өзіне, әлемнің «жаңа және жақсы жүрегіне – Кино!» айналдырып, жойылудан құтқаруға тырысады. «Жер жүрегі» 2001 жылы ең үздік қысқаметражды фильм үшін «Джин» сыйлығын, 2001 жылы ең үздік тәжірибелік фильм үшін АҚШ Ұлттық кино сыншылары қоғамының сыйлығын жеңіп алды (Маддин 1991 жылы «Архангел» үшін алған сыйлық). «Дракула: Пәтірдің күнделігі беттері» 1,7 миллион долларға бюджеттелді. Маддин сонымен қатар Стокердің романының бастапқы материалына жақын болды, ол басты кейіпкерлердің Дракулаға (Мадиннің фильмінде Чжан Вэй Цян ойнады) реакцияларындағы ксенофобияға баса назар аударды. Фильм сыншылардың ризашылығына ие болды, оның Metacritic-те 84% орташа бағасы және Rotten Tomatoes-те 85% «Таза» бағасы болды. Роджер Эберт фильмге 4 жұлдыздың 3 1/2 жұлдызын берді, «көптеген фильмдер аздап ұқсас, сондықтан таныс оқиғамен айналысатын, бірақ басқаларға ұқсамайтын фильмді көру таңғалдырады» деп жазды. «Дракула: Пейджс фром А Виржинс Дайри» 2002 жылғы Алтын Прага теледидар фестивалінде бірінші сыйлықты (Прага Д'Ор), 2002 жылғы ең үздік канадалық сахналық өнер шоуы және ең жақсы режиссерлік жұмысы үшін екі Жеңіс сыйлығын және 2002 жылғы ең үздік сахналық өнер үшін халықаралық Эмми сыйлығын жеңіп алды. Алғашында теледидарлық фильм болған «Дракула: Пейджс фром А Виржинс Дайри» 2003 жылы театрларда жарық көрді. Маддиннің келесі фильмі «Әлемдегі ең қайғылы музыка» (2003) 3,8 миллион долларға бюджеттелді. Фильм Маддиннің Изабелла Росселлинимен алғашқы ынтымақтастығы болды, кейіннен ол Маддиннің бірқатар фильмдерінде пайда болды және әкесі Роберто Росселлини туралы фильм жасады. Фильмде сонымен қатар Марк МакКинни (комедиялық труппа Kids in the Hall мүшесі), Мария де Медейрос, Дэвид Фокс және Росс Макмиллан ойнады. Маддин және қосымша жазушы Тольз фильмді Букер сыйлығының лауреаты Казуо Исигуро жазған түпнұсқа сценарий негізінде жасады, олар «атауы, алғышарттары және қай елдің музыкасы ең қайғылы екенін анықтау үшін жарыс» дегенді сақтап қалды, бірақ қалғанын қайта жазды. «Әлемдегі ең қайғылы музыканың» оқиғасы Пиво баронессасы Леди Порт Хантли (Росселлини) әлемде қай елдің музыкасы ең қайғылы екенін анықтау үшін өткізетін жарысқа орталықтанған. Честер Кент (МакКинни), сәтсіз Бродвей продюсері, Виннипегке оралып, әкесі Фёдормен (Фокс) және ағасы Родерикпен (Макмиллан) жарысқа қатысады және 25 000 долларлық жүлдеге ие болады. Честердің қатыны Нарциссаның (де Медейрос) Родериктің әйелі болғаны, бірақ ұлының қазасынан туған амнезиядан оны ұмытқаны белгілі болады (Родерик ұлының жүрегін өзімен бірге сақтайды). Честер бұрынғы махаббаты Порт Хантлимен қайта табысады, ол автокөлік апатында аяқтарын жоғалтқан. Порт Хантлиге ғашық Фёдор оған шыныдан жасалған протез аяқтар (ішіне сыра құйылған) жасады, ол оларды жақсы көреді, бірақ Фёдорды жек көреді, осыдан оның мас күйде қайтыс болуына себеп болады. Жарыс барысында оқиға трагедиялық аяқталады. «Әлемдегі ең қайғылы музыка» бірнеше сыйлықтарды жеңіп алды, оның ішінде үш «Джин» сыйлығы (Ең үздік костюм дизайны, Ең үздік монтаж және Ең үздік музыка, түпнұсқа партитура) және Маддин «Ең үздік режиссерлік жетістік» номинациясын алды. Маддин осы номинацияны Канада режиссерлер гильдиясынан да алды, ол фильмге «Ең үздік өндіріс дизайны, толық метражды фильм» сыйлығын берді және Маддин АҚШ комедия өнер фестивалінде «Ең үздік режиссер» жүлдесін жеңіп алды.

Maddin's first short film (as director, writer, producer, and cinematographer) was The Dead Father, a 25 minute black and white film about a young man whose father dies but continues to visit his family and disapprove of his son's life. Its budget is estimated at CA$5,000 (5000.0 in 1985 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). Maddin began shooting The Dead Father in 1982 and finished the film in 1985. Although Maddin did not feel that the film's initial, Winnipeg premiere had gone well, John Paizs convinced him to submit the film to the Toronto Film Festival and the festival accepted the film. At the festival Maddin met Atom Egoyan, Jeremy Podeswa, Norman Jewison, and began to form connections with Canadian filmmakers across the national scene. Archangel premiered at the Toronto Film Festival, and in 1991 was awarded Best Experimental Film by the National Society of Film Critics. Maddin's third feature, Careful (1992), was styled after another early cinema genre, the German mountain picture (or Bergfilm) — a surprising choice, given that (as filmmaker Caelum Vatnsdal has noted), "Winnipeg's highest peak is, in fact, an artificial hill that had been created by laying sod over a garbage dump." In 1995, Maddin also became the youngest recipient ever of the Telluride Film Festival's Lifetime Achievement Award. Maddin's fourth feature, also scripted by Toles and inspired by the novel Pan by Knut Hamsun, ended up being Twilight of the Ice Nymphs (1997), his second in colour and his first shot in 35 mm, on a budget of CA$1.5 million After being impressed with Dawson's short films, Maddin hired Dawson to work on a short film for the Toronto International Film Festival — Maddin was one of a number of directors (including Atom Egoyan and David Cronenberg) commissioned to make four minute short films that would screen prior to the various feature films at the 2000 festival. After hearing rumours that other directors were planning films with a small number of shots, Maddin decided that his film would instead contain over a hundred shots per minute, and enough plot for a feature length film. Maddin then wrote and shot The Heart of the World (2000) in the style of Russian constructivism, taking the commission at its literal face value, as a call to produce a propaganda film. The plot of The Heart of the World concerns two brothers, Osip and Nikolai, who compete for the love of the same woman: Anna, a state scientist studying Earth's core. Anna discovers that the heart of the world is in danger of a fatal heart attack (which would mean the end of the world), and the brothers compete amongst the public panic. Nikolai is a mortician and tries to impress Anna with assembly line embalming, while Osip is an actor playing Christ in the Passion Play and tries to impress Anna through his suffering. Anna is instead seduced by an evil capitalist, but has a change of heart and strangles the plutocrat, then slides down into the heart of the world, where she manages to save the world from destruction by transforming into cinema itself, the world's "new and better heart — Kino!" The Heart of the World won a 2001 Genie Award for Best Short, and the 2001 U. S. National Society of Film Critics Award for Best Experimental Film (the same award Maddin had won in 1991 for Archangel). Dracula: Pages from a Virgin's Diary was budgeted at $1.7 million Maddin also stayed close to the source material of Stoker's novel, emphasizing the xenophobia in the reactions of the main characters to Dracula (played by Zhang Wei Qiang in Maddin's film). The resulting film was greeted with critical acclaim, with an 84% average rating on Metacritic and an 85% "Fresh" rating on Rotten Tomatoes. Roger Ebert gave the film 3½ stars out of 4, writing that "so many films are more or less alike that it's jolting to see a film that deals with a familiar story, but looks like no other." Dracula: Pages from a Virgin's Diary won first prize (Prague D'Or) at the 2002 Golden Prague Television Festival, two 2002 Gemini Awards for Best Canadian Performing Arts Show and Best Direction, and a 2002 International Emmy for Best Performing Arts. Originally a television feature, Dracula: Pages from a Virgin's Diary was released theatrically in 2003. Maddin's next feature, The Saddest Music in the World (2003) was budgeted at $3.8 million The film was Maddin's first collaboration with Isabella Rossellini, who subsequently appeared in a number of Maddin's films, and cocreated a film with him about her father Roberto Rossellini. The film also starred Mark McKinney (of the comedy troupe Kids in the Hall), Maria de Medeiros, David Fox, and Ross McMillan. Maddin and cowriter Toles based the film on an original screenplay written by Booker Prize winning novelist Kazuo Ishiguro, from which they kept "the title, the premise and the contest – to determine which country's music was the saddest" but otherwise re wrote. The action of The Saddest Music in the World centres around a contest run by Beer Baroness Lady Port Huntley (Rossellini) to discover which country has the saddest music in the world. Chester Kent (McKinney), a failed Broadway producer, returns home to Winnipeg and competes with his father Fyodor (Fox) and brother Roderick (McMillan) to win the contest and its $25,000 prize. It's discovered that Chester's girlfriend, Narcissa (de Medeiros) was Roderick's wife but forgot this due to amnesia resulting from the death of their son (Roderick keeps his son's heart in a jar that travels with him). Chester reunites with Port Huntley, his former lover, who lost her legs in a car accident. Fyodor, who is in love with Port Huntley, has built prosthetic legs for her out of glass (and filled with beer), which she loves although she spurns Fyodor, leading to his drunken death. As the contest proceeds, things end tragically. The Saddest Music in the World won a number of awards, including three Genie Awards (Best Achievement in Costume Design, Best Achievement in Editing, and Best Achievement in Music, Original Score) and Maddin was also nominated for Best Achievement in Direction. Maddin received the same nomination from the Directors Guild of Canada, who awarded the film Outstanding Achievement in Production Design, Feature Film, and Maddin won the Film Discovery Jury Award for Best Director at the U. S. Comedy Arts Festival.

Қорқындар тізе бүгіп, миға от шалыңыз!

"Әлемдегі ең қайғылы музыка" фильмінің дайындық кезеңінде Маддин "Қорқыттылар тізе бүгіп" (2003) фильмін түсірді, ол 30 000 долларлық бюджетпен Super 8 мм түсірілімде жасалды. "Қорқыттылар тізе бүгіп" Маддиннің "Мен туралы трилогия" деп аталатын автобиографиялық көркем фильмдерінің біріншісі болып табылады, ал екіншілері – "Миға таңба" (2006) және "Менің Виннипегім" (2007). "Қорқыттылар тізе бүгіп" жас "Гай Маддиннің" (Дарси Ферр сомдады) кісі өлтіруге қатысты іс-әрекеттерін көрсетеді. Ол заңсыз түсік кезінде туындаған асқынулар салдарынан қайтыс болған сүйіктісін ұмытып, хоккейші болып жұмыс істейді. Гай түсік жасаған әйелдің қызына ғашық болады, ол оны анасының өлімі үшін әкесінен кек алуға мәжбүрлейді. Осы уақытта Гай қайтыс болған жарының күйіне ғашық болып, оны танымайды және оның махаббаты үшін әкесімен бәсекелеседі. Маддин фильмнің идеясын шартты түрде "Иданың қолдары" әңгімесі мен Эврипидтің "Медея" пьесасы негізінде құрады. The Village Voice газетінің сыншысы Дж. Хоберман бұл фильмді "Маддиннің шедеврі" деп атап, фильмнің "тек арман сияқты ойнамай, сондай сезімді беретінін" айтты. Содан кейін Маддинге Сиэтлде орналасқан, коммерциялық емес "The Film Company" кинокомпаниясы, ол қалаған фильмін түсіруге бюджет ұсынды, тек түсірілім Сиэтлде жергілікті актерлермен жүргізілуі керек еді. Маддин Тользбен бірлесіп жазған сценарий бойынша "Миға таңба" (2006) фильмін түсірді, түсірілім тоғыз күнге созылып, монтаждау үш айға жалғасты, ал бюджеті шамамен 40 000 долларды құрады. 2006 жылы Маддинге екі өмірлік жетістік сыйлығы табысталды: Сан-Франциско халықаралық кинофестивалінің "Көрудің табандылығы" сыйлығы және Манитоба өнер кеңесінің ерекше сыйлығы. Роджер Эберт фильм туралы және Маддиннің жалпы шығармашылығы туралы былай деп жазды: "Мен үшін Маддин фильмдердің бетінің астындағы жасырын қабаттарға еніп, қорқыныштардың, қиялдардың және құштарлықтардың сюрреалистік әлемін ашады." Маддиннің келесі көркем фильмі оның туған қаласы Виннипег туралы деректі фильм түсіруге алған тапсырысынан туындады, онда Маддиннің продюсері "Маған осы мұздай тозақ шұңқырын көрсетпеңіз, Виннипегтің бәрі сондай" деп режиссерлік етті. "Жеке тарих, азаматтық трагедия және мистикалық гипотезаны" біріктіретін "докуфантазия" деп сипатталған тәсілді қолдана отырып, Маддин "Менің Виннипегім" (2008) фильмін 500 000 долларлық бюджетпен жасады.

While in pre production on The Saddest Music in the World, Maddin directed Cowards Bend the Knee (2003), shooting entirely on Super 8mm film with a budget of $30,000. Cowards Bend the Knee is the first in Maddin's "autobiographical 'Me Trilogy'" of feature films starring protagonists named "Guy Maddin", the second being Brand Upon the Brain! (2006) and My Winnipeg (2007). Cowards Bend the Knee concerns the murderous exploits of a young "Guy Maddin" (played by Darcy Fehr), a hockey player whose forgets his beloved as she dies through complications during an illegal abortion. Guy becomes entwined in a love affair with the daughter of the abortionist, who compels him to murder her mother to revenge the death of her father. Guy meanwhile falls in love with the ghost of his dead lover, not recognizing her, and competes with his own father for her affection. Maddin based the film's premise loosely on the story The Hands of Ida and Euripedes's play Medea. Critic J. Hoberman of The Village Voice called the film "Maddin's masterpiece", noting that the film "not only plays like a dream but feels like one". Maddin was next approached by the Seattle based not for profit film production company called The Film Company and offered a budget to make any film he wanted, with complete freedom as long as he shot it in Seattle with local actors. Maddin ended up producing Brand Upon the Brain! (2006), from a script cowritten by Toles, shooting the film over nine days and editing it over three months with an estimated budget of $40,000. In 2006, Maddin was presented with two lifetime achievement awards, the Persistence of Vision Award from the San Francisco International Film Festival and the Manitoba Arts Council's Award of Distinction. Roger Ebert wrote, of the film and Maddin's work in general, that "For me, Maddin seems to penetrate to the hidden layers beneath the surface of the movies, revealing a surrealistic underworld of fears, fantasies and obsessions." Maddin's next feature stemmed from a commission to produce a documentary film about his hometown of Winnipeg, for which Maddin's producer directed "Don't give me the frozen hellhole everyone knows that Winnipeg is." Taking what he described as a "docufantasia" approach that melded "personal history, civic tragedy, and mystical hypothesizing", Maddin produced My Winnipeg (2008), with a budget of $500,000.

Кілттер, Жұлдыздар, Сеанстар, Тыйым салынған бөлме және Жасыл тұман (2008-2017 жж.)

Көп ұзамай Маддин тағы екі мансаптық марапат алды: 2009 жылғы Провинстаун халықаралық кинофестиваліндегі «Шекарадағы киношы» сыйлығы және 2010 жылғы Канаданың өнер кеңесінің «Белл» сыйлығы – бейне өнері саласындағы өмірлік жетістіктері үшін. Содан кейін Маддин Торонтодағы Bell Lightbox мәдени орталығының ашылуына арналған инсталляция өнеріне қайта оралды, «Hauntings» атты инсталляциялар сериясын жасады. Бұл серия үнсіз фильмдер дәуіріндегі жоғалған немесе жоспарланған, бірақ жойылған немесе іске аспаған белгілі фильмдерді қайта ойлау концепциясына негізделген. 2010 жылдың желтоқсанында Маддин Лос-Анджелес киносыншысы Ким Морганға үйленді, ал 2014 жылы олар ажырасты. Маддин өзінің оныншы толық метражды фильмін, «Keyhole» (2011) фильмін әдеттегідей 16 мм немесе Super 8 түсірудің орнына цифрлық форматта түсірді. Фильм түсіру 2010 жылдың 6 шілдесінде Виннипегте басталды. Фильм 2011 жылғы Торонто халықаралық кинофестивалінде және 2011 жылғы Уистлер кинофестивалінде көрсетілді, онда ол «Үздік канадтық фильм» сыйлығын жеңіп алды. 2012 жылы «Keyhole» Оңтүстік-Батыс кинофестивалінде, Бостон тәуелсіз кинофестивалінде, Висконсин кинофестивалінде, Fantasporto фестивалінде және Берлин халықаралық кинофестивалінде көрсетілді. Фильм 2012 жылы кинотеатрларда көрсетілді. «Keyhole» фильмінде Джейсон Патрик – бұрынғы үйіне ену үшін бандасын бастап, Гомердің «Одиссеясынан» шабыттанған сюжет бойынша, үйді бөлмелеп аралап, әйелі Гьяцинт Изабелла Росселлиниді іздейтін Улисс Пик рөлінде ойнайды. Фильм сценарийін Маддин мен Толес бірлесіп жазды, сонымен қатар Удо Кир, Брук Палссон, Дэвид Вонтнер, Луис Негин және Kids in the Hall комедиялық тобынан Кевин Макдональд түсті. 2012 жылы Маддин Виннипег өнер галереясы үшін тағы бір инсталляция жасады – «Only Dream Things», онда ол балалық шағының бөлмесін қайта жасап, отбасының үй видеоларын өңдеу арқылы қысқа фильм түсірді. Маддин «Hauntings» инсталляциясының тәсілдерін «фильм түсірілімін, тәжірибені және инсталляцияны біріктіретін» «Seances» атты тағы бір фильм/инсталляциялық жобасына дамытты, ол кейіннен интерактивті жұмысқа айналады. Маддин «Seances» фильмін 2012 жылы Францияның Париж қаласындағы Centre Georges Pompidou-да түсіре бастады және Монреальдегі Phi Centre-де түсіруді жалғастырды. Маддин мен Гейлен Джонсон сонымен қатар, бірдей сценарийшілермен бірге «Құпия бөлме» (The Forbidden Room) атты толық метражды фильмді бір уақытта түсірді. Көбінесе қате айтылғанымен, «Құпия бөлме» – «өзінің жеке тарихы мен актерлері бар толық метражды фильм», ал «Seances – интерактивті интернет жобасы». «Құпия бөлме» – Маддиннің он бірінші толық метражды фильмі, оның әлемдік премьерасы 2015 жылдың қаңтарында Санденс кинофестивалінде өтті. Маддиннің соңғы толық метражды фильмі «Жасыл тұман» (The Green Fog, 2017) 2017 жылдың 16 сәуірінде Сан-Франциско халықаралық кинофестивалінде көрсетілді. Фильмде композитор Джейкоб Гарчиктің музыкасы, оны Kronos Quartet орындады, және ол коллаж фильмі, «Альфред Хичкоктің «Vertigo» фильмінің әртүрлі көздерден алынған кадрларын сахнадан сахнаға қайта ойлау, 50-ші жылдардағы нуар, тәжірибелік фильмдер, 70-ші жылдардағы ең жақсы уақыт теледидары және т.б.».

Maddin soon received two other career awards, the Filmmaker on the Edge Award at the 2009 Provincetown International Film Festival and the 2010 Canada Council for the Arts Bell Award in Video Art for lifetime achievement in the field. Maddin then returned to installation art with a commission to celebrate the opening of the Bell Lightbox cultural centre in Toronto, producing an installation series titled Hauntings based on the concept of reimagining lost films from the silent film era that are known to have existed or been planned by influential filmmakers, but either destroyed or not produced. In December 2010, Maddin married the L. A. film critic Kim Morgan, and they separated in 2014. Maddin shot his tenth feature film, Keyhole (2011), digitally rather than his usual method of shooting on sixteen millimetre or Super 8. Filming began in Winnipeg on July 6, 2010. The film screened at the 2011 Toronto International Film Festival and the 2011 Whistler Film Festival, where it won the Best Canadian Film Award. In 2012, Keyhole screened at the South by Southwest Film Festival, the Independent Film Festival of Boston, the Wisconsin Film Festival, Fantasporto, and the Berlin International Film Festival. The film was released theatrically in 2012. Keyhole stars Jason Patric as Ulysses Pick, a gangster who leads his gang to break into his former home and odysseys through the haunted house (in a plot inspired by Homer's Odyssey), searching room by room to find his wife Hyacinth Isabella Rossellini. The film was cowritten by Maddin and Toles and also stars Udo Kier, Brooke Palsson, David Wontner, Louis Negin, and Kevin McDonald from the comedy troupe Kids in the Hall. In 2012, Maddin produced another installation for the Winnipeg Art Gallery, Only Dream Things, for which he recreated his childhood bedroom and produced a short film by manipulating his family's home movies. Maddin expanded the approach of his Hauntings installation into another film/installation project, Seances, which combines "a film shoot, an experience and an installation, which will subsequently become an interactive work". Maddin started shooting Seances in 2012 in Paris, France at the Centre Georges Pompidou and continued shooting at the Phi Centre in Montreal, Quebec, Canada. Maddin and Galen Johnson also co directed and shot, concurrently, a feature film titled The Forbidden Room, with the same writers. Although often misreported as the same project, The Forbidden Room "is a feature film with its own separate story and stars" while "Seances will be an interactive Internet project." The Forbidden Room is Maddin's eleventh feature film, with its world premiere in January 2015 at the Sundance Film Festival. Maddin's most recent feature film, The Green Fog (2017), premiered at the San Francisco International Film Festival on April 16, 2017. The film features a score by composer Jacob Garchik, performed by Kronos Quartet, and is a collage film, "a scene by scene reimagining of Alfred Hitchcock's Vertigo Bay Area film footage from a variety of sources — '50s noir, experimental films, '70s prime time TV, and more."

Құрылыстар

Гай Мэддин кино жасаумен қатар инсталляция суретшісі ретінде де мансап құрды. Мэддиннің инсталляциялары көбінесе ерекше тәсілмен көрсетілетін қысқа фильмдерді қамтиды және олар оның өмірбаянына да, кино тарихына да байланысты болады.

Қорқындар тізе бүгіп тұрады (2003)

Маддинге Торонтодағы The Power Plant галереясы тапсырыс берді және Филип Монк ұйымдастырған инсталляцияда он қысқа фильмнің сериясын жасады. Әр алты минуттық фильм көзқарас тесігі арқылы қарастырылады және бірге ойдан шығарылған автобиографияны ұсынады, оның басты кейіпкері ("Гай Маддин" деп аталады) заңсыз аборт, кісі өлтірушілік құлқылар, сексуалдық бәсекелестік және хоккейге қатысты. Инсталляция сондай-ақ 2003 жылдың 22 наурызынан 25 мамырына дейін Торонтодағы The Power Plant Contemporary Art Gallery галереясында көрсетілді. Фильмдер белгілі режиссерлердің жоғалған, жойылған немесе іске аспаған "жоғалған" фильмдерінен құралған. Маддин баспасөз құралында: "Менің сүйікті режиссерлерімнің кейбіреулерінің өте қызықты атаулары бар еді, оларды ешқашан көре алмаймын деген ой мені қатты мазалады. Мен өзіме-өзім бірнеше жыл бұрын былай дедім: осы фильмдердің кез келген нұсқасын көрудің жалғыз жолы – оларды өзім бейімдеуден өткізу", – деді және 2012 жылдың 1-10 маусымы аралығында Конкордия университетінің FOFA (Faculty of Fine Arts) галереясында көрсетілді.

Тек армандық нәрселер (2012)

2012 жылы Виннипег өнер галереясында орнату үшін Маддин өзінің жасөспірім шағындағы бөлмесін қайта жасайды. Түсірілімдерді жүргізу үшін қолданылған камералар видеоны онлайн режимінде де тікелей эфирге шығарады. Жобаның басқа авторлары – Эван Джонсон, Роберт Котик, киносыншы Ким Морган және АҚШ ақыны Джон Эшбери. 2015 жылы Маддин мен Канаданың Ұлттық кино кеңесі «Сеанстар» атты интерактивті интернет-жобасын жариялайды. Кітапқа киносыншы Марк Перрансон кіріспе жазады, ал оны Coach House Books баспасы шығарады. Маддиннің журналистикалық еңбектерінде «Minority Report» фильмінен «The Seven Samurai» фильміне дейінгі түрлі фильмдерге шолулар, Маддиннің «The Saddest Music in the World» фильмінің түсірілуі туралы мақала және Болливуд мелодрамалары туралы жазбалар бар. Кітапта «The Eye», «Like a Strange Balloon», «Mounts Towards Infinity», «Maldoror:Tygers» және «Careful» қысқаметражды фильмдері үшін төрт сценарийлік әзірлеме бар. Ең ұзын сценарийлік әзірлеме «Сыпаты жоқ бала» атты түсірілмеген фильмге арналған, ол эксперименталды әңгіме сияқты оқылатын автобиографиялық туынды. Бұл аяқталмаған қысқа фильмнің атауы Роберт Музильдің аяқталмаған «Сыпаты жоқ адам» романының атауымен байланысты.

Қорқындар тізе бүгіп тұрады (2003)

Гай Мэддин «Қорқындар тізе бүгіңіз» көркем фильмі үшін ұзақ сценарий жазды, оны Торонтодағы қоғамдық өнер галереясы The Power Plant арқылы кітап ретінде жариялады. Осы галерея Мэддиннің инсталляциялық суретші ретіндегі алғашқы маңызды тәжірибесі болған инсталляциялық көрмені тапсырыс еткен болатын. Сондай-ақ, Мэддин осы фильмді құрайтын «тараулар» түріндегі бірнеше фильмдерді жасады. Кітапта Уэйн Бэрвальдттың (сол кезде The Power Plant директоры) алғы сөзі мен Филип Монктің кіріспесі бар. Монк кітапты редакциялаған және Мэддиннің инсталляциясын ұйымдастырған. Негізгі мәтіннен кейін Роберт Энрайт жүргізген Гай Мэддинмен сұхбат келтірілген. Кітапта фильмнен алынған кадрлар мен фильмнің титрлері де бар. Мәтіннің көп бөлігі – фильмге арналған Мэддиннің сценарийі, ол бірдей сюжет желісін ұстанады. Бэрвальдттың сөзімен айтқанда, бұл оқиға – «[Гай Мэддин есімді] қорқаққа қатысты шайтандық сюжеті бар, ойдан шығарылған автобиография. Ол басқа нәрселермен қатар, ұятсыз сүйіспендік, канадалық хоккей, кісі өлтіру, ампутация, шаш үлгісі, жалпы хаостық, фетиштік тартым және шын жүрекпен сезілген қайғыдан тұратын қараңғы көріністер циклына ұқсайды». Мэддиннің кітабында фильмнің повествованиясы негізгі мәтін ретінде келтірілген, оған қосымша кадрдан тыс материалдар, шет жазбалары, ойысқан тұстар, түсірілім кадрлары, отбасылық фотосуреттер және басқа да материалдар қосады. Кітапта суретші Марсель Дзаманың «Виннипег картасы» бар, онда «Қызыл [Өзендегі] алып кальмар» сияқты ойдан шығарылған көрікті орындар, фильмнің әртүрлі плакаттары және Энди Сметанка, Дарси Фер және Каэлум Ватнсдалдың Мэддинмен жұмыс істегені туралы қысқа мақалалары бар. Мэддин сонымен қатар бұрынғы қатынынан келген ашулы электрондық хат, коллаждар мен жазбалар беттері, сондай-ақ фильмдегі Спанки итінің рентген суретін де қосты. Кітапта Энн Савидж жүргізген Мэддиннің анасы Хердиспен және Майкл Ондаатье жүргізген Мэддинмен сұхбаттар да бар.

Мадин туралы кітаптар

Маддиннің еңбегі сын тұрғысынан қарастырылып, оның ішінде келесі мазмұнды (кітап көлеміндегі) зерттемелер бар.

Уильям Берд: Өткенге қарай: Гай Мэддиннің киносы

Альберта университетінің Ағылшын тілі мен кинотану кафедрасының профессоры Уильям Бирд 2010 жылға дейінгі Маддиннің туындыларына арналған сын тұжырымдамалық кітаптың авторы. Кітапта ол Маддиннің толық метражды фильмдерін тараулар бойынша бөліп қарастырып, сонымен қатар оның қысқаметражды фильмдердегі жұмысын да талқылайды.