Кіріспе
Жозеф Гайднның 1794-1795 жылдары жазған музыкалық шығармасы. 103-ші симфония, ми мажорлы (H. 1/103) – Жозеф Гайднның Лондон симфонияларының он екіншісінің бірі. Бұл симфония тудырғыш барабан соққысынан басталатындықтан «Барабан соққысы» деп аталды. Ол 1795 жылы жазылған, және Гайднның жазған соңғы екінші симфониясы.
Symphony No. 103 in E major (H. 1/103) is the eleventh of the twelve London symphonies written by Joseph Haydn. This symphony is nicknamed The Drumroll after the long roll on the timpani with which it begins. It is from 1795, and his second to last symphony.
Нәрселеу
Бұл туынды екі флейта, екі гобой, екі кларнет, екі фагот, екі валторна, екі труба, литавра және скрипкалар тобы үшін жазылған.
Қозғалыстар
Бұл туынды стандартты төрт бөлімнен тұрады.
II. Алдыңғы жақтағы жақтағы
Екі вариациялық формада, C минорында және C мажорында кезектесетін тақырыптармен, сонымен қатар кодасы бар. Екі рет өзгеретін вариациялар композитор үшін шамамен 20 жыл бойы сүйікті музыкалық форма болған. Осы жылы жазылған Х. XV:23 фортепиано триосымен бірге, бұл оның жазған соңғы жинағы еді. Тақырыптардың Хайдн белгілі хорват халық әндерінен дамығандығы айтылады – талқылау үшін, Хайдн және халық музыкасы тақырыбына қараңыз. Бұл бөлімнің ерекшеліктеріне ұзақ скрипкалық солистік бөлім, сондай-ақ кларнеттердің жоқтығы жатады.
III. Меноэто
Минует Е мажор тонында жазылған. Чарльз Розен "Классикалық стиль" еңбегінде осы минуетті классикалық дәуір минуеттерінің барокко дәуірі минуеттерінің ағын ырғағына қарағанда көбінесе күшті бірінші уақыттары болатынын көрсету үшін таңдап алды.
IV. Соңғы: Allegro con spirito
Финал жылдам темпте, монотематикалық экспозициямен және соната-рондо формасында өтеді. Бірінші бөлім сияқты, ол квази-ритуалдық қозғалыспен басталады – осы жағдайда, мүйіз шақыруымен: мүйіз шақыруынан кейін үзіліс жасалады, содан кейін негізгі тақырыпқа қосымша ретінде қайталанады және іс жүзінде бүкіл бөлім бойына қайталанады. Екінші бөлімнің тақырыптары сияқты, ашылу мелодиясын Франьо Кухач Хайдн хорват халық әнінен алғанын айтты, осы жағдайда "Divojčica potok gazi" ("Кішкентай қыз өзенді аттап өтеді") деп аталатын әннен. Роббинс Лэндонның сөзіне қарағанда, бұл финал Лондон симфонияларының ең ұзын финалдарының бірі. Ол оны «формальды тұрғыдан Хайдн мансабындағы ұлы шеберлік туындысы дейді: бір тақырыпта ұзақ бөлімді құру, онда біздің қызығушылығымыз ешқашан баяуламайды; керісінше, бұл ерекше шиеленіс пен күштің финалы». Гайдн үшін бұл ерекше жағдай – ол төртінші бөлімді аяқтағаннан кейін өзгертті, соңына жақын 13 тактты алып тастады. Бастапқы қолжазбада бұл музыка сақталған; ол C мажор тональдылығына модуляцияланады және екі тактты үзілісті қамтиды; динамикалық белгілермен және Роббинс Лэндон Гайдн осы үзіндіні алып тастағанын, өйткені ол «бөлімнің өтуін тоқтатады» деп болжайды. Симфония кейде жойылған үзіндімен орындалады; мысалы, Антал Дорати мен Франс Брюггеннің жазбаларында.
The horn call is followed by a pause, then repeated as accompaniment to the main theme, and indeed echoed throughout the movement. Like the themes of the second movement, the opening melody was claimed by Franjo Kuhač to be taken by Haydn from Croatian folk song, in this case a tune called "Divojčica potok gazi" ("A little girl treads on a brook"). Robbins Landon notes that this finale is one of the longest in the London Symphonies. He calls it "one of the great tours de force, formally speaking, of Haydn's career: the creation of a long movement on a single theme in which our interest never flags; on the contrary, it is a Finale of unusual tension and strength." Rather unusually for Haydn, he altered the fourth movement after it was completed, removing 13 bars fairly close to the end. The original autograph score preserves this music; it modulates to the key of C major and includes a two measure rest; with the dynamic markings and Robbins Landon suggests that Haydn removed the passage because it "would hold up the course of the movement." The symphony is occasionally performed with the deleted passage included; e. g. in recorded versions by Antal Doráti and Frans Brüggen.