Шағын топтардағы коммуникация: зерттеулер мен ерекшеліктері
Communication in small groups
Шағын топтардағы коммуникация: мақсаттарға жету, мәселелерді шешу, өзіндік ойлау, жақсы тыңдау. Роберт Бейлс зерттеуі, топтар арасындағы қарым-қатынас.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кіші топтардағы қарым-қатынас – ортақ мақсатқа ие үш немесе одан көп адамдардың бірлесіп, осы мақсатқа жету үшін ақпарат алмасатын процестің нәтижесі болып табылады. Кіші топтардағы қарым-қатынас барысында өзара байланысты қатысушылар деректерді талдайды, проблеманың мәнін бағалайды, шешімдер қабылдайды және осы проблеманы шешуге бағытталған ұсыныстар немесе процедуралар әзірлейді. Бұдан өзге, кіші топтардағы қарым-қатынас мүшелерге тиімді кері байланыс, топқа ерекше үлес қосу мүмкіндігін, сондай-ақ әрбір мүшенің сыни ойлау қабілетін дамытуға және жеке өзіндік ерекшеліктерін ашуға жағдай жасайды. Кіші топтар ақпарат, сезімдер мен жақсы тыңдау арқылы екі түрлі топта: бастапқы және екіншілік топтарда қарым-қатынас жасайды.
Communication in small groups consists of three or more people who share a common goal and communicate collectively to achieve it. During small group communication, interdependent participants analyze data, evaluate the nature of the problem(s), decide and provide a possible solution or procedure. Additionally, small group communication provides strong feedback, unique contributions to the group as well as a critical thinking analysis and self disclosure from each member. Small groups communicate through an interpersonal exchange process of information, feelings and active listening in both two types of small groups: primary groups and secondary groups.
Топтық байланыс
Кіші топтардағы қарым-қатынасты зерттеудің алғашқы маңызды зерттеуін әлеуметтік психолог Роберт Бейлс Голливудта, Калифорнияда тікелей эфирде студиялық аудитория алдында жүргізді және 1950 жылдардың басында және ортасында бірқатар кітаптар мен мақалаларда жариялады. Бұл зерттеу "адамдық қатынастар" мәселелері бойынша шешім қабылдайтын топтардағы талқылаулардың мазмұнын талдауды қамтыды (яғни отбасылар немесе ұйымдардағы қарым-қатынас қиындықтары туралы мысалдар). Бейлс бірқатар маңызды жаңалықтар ашты. Біріншіден, топтық талқылау топтың міндетін талқылау мен мүшелер арасындағы қарым-қатынасқа қатысты талқылау арасында салыстырмалы түрде жылдам ауысады. Оның пікірінше, бұл ауысу міндетті орындау және топтың ынтымақтастығы арасындағы тепе-теңдікті сақтауға жасалған әрекет, себебі міндетті талқылау барысында туындайтын жанжал мүшелерде стресске әкеледі, оны жағымды қарым-қатынас арқылы сейілту қажет. Екіншіден, жұмыс тобының талқылауы пікір алмасудан басталып, шешімнің негізінде жатқан құндылықтарға назар аудару арқылы шешім қабылдауға дейін өтеді. Кез келген шешім қабылдау тобы үшін топтық талқылау бірдей реттілікте бірдей кезеңдерден өтеді деген тұжырым сызықтық фазалық модель деп аталады. Үшіншіден, топтың ең көп сөйлейтін мүшесі пікірлердің 40-тан 50%-ын, ал екінші ең көп сөйлейтін мүшесі 25-30%-ын білдіреді, топтың мөлшеріне қарамастан. Осының салдарынан үлкен топтарда көбінесе бір немесе екі мүше басымдыққа ие болып, қалғандарына кері әсер етеді.
The first important research study of small group communication was performed in front of a live studio audience in Hollywood California by social psychologist Robert Bales and published in a series of books and articles in the early and mid 1950s This research entailed the content analysis of discussions within groups making decisions about "human relations" problems (i. e., vignettes about relationship difficulties within families or organizations). Bales made a series of important discoveries. First, group discussion tends to shift back and forth relatively quickly between the discussion of the group task and discussion relevant to the relationship among the members. He believed that this shifting was the product of an implicit attempt to balance the demands of task completion and group cohesion, under the presumption that conflict generated during task discussion causes stress among members, which must be released through positive relational talk. Second, task group discussion shifts from an emphasis on opinion exchange, through an attentiveness to values underlying the decision, to making the decision. This implication that group discussion goes through the same series of stages in the same order for any decision making group is known as the linear phase model. Third, the most talkative member of a group tends to make between 40 and 50 percent of the comments and the second most talkative member between 25 and 30, no matter the size of the group. As a consequence, large groups tend to be dominated by one or two members to the detriment of the others.
Сызықтық фазалық модель
Бұл жаңалықтардың ең ықпалдысы соңғысы болды – сызықтық фазалық модель. Белгілі бір тапсырманы орындайтын барлық топтардың бірдей ретпен кезеңдердің бірдей сериясынан өтетіні туралы идея 1950-ші, 1960-шы және 1970-ші жылдарда қайталанды, көпшілігі талқылаудың төрт фазасын анықтады. Мысалы, коммуникацияны зерттеуші Б. Обри Фишер топтардың бағдарлану фазасынан, қақтығыс фазасынан, шешім қабылдану фазасынан және қабылданған шешімді нығайту фазасынан тікелей өтетінін көрсетті. Бұл зерттеулердің көпшілігі (әйтсе де, Фишердің зерттеулері емес) екі маңызды кемшілікке ие болды. Біріншіден, барлық топтық деректер талдау алдында біріктірілді, бұл топтардың талқылау реті бойынша өзгешеліктері бар-жоғын анықтауға мүмкіндік бермеді. Екіншіден, топтық талқылаудың мазмұны зерттеуші гипотезасындағыдай бірдей фазалармен салыстырылды, яғни егер зерттеуші талқылаудың төрт фазасы бар деп есептесе, шындығында бес немесе одан да көп фаза бар екенін анықтаудың жолы болмады. 1980-ші жылдары коммуникацияны зерттеуші Маршалл Скотт Пул осы қателіктерді жібермей топтардың үлгісін зерттеді және олардың фазалар саны мен реті бойынша айтарлықтай айырмашылықтарын байқады. Ол, тапсырманың күрделілігі, басшылық құрылымының нақты болмауы немесе топтың нашар ынтымақтастығы салдарынан қиындыққа тап болған топтар, "толыққанды" талқылау жүргізу қажеттігін сезініп, сызықтық фазалық модельге сәйкес барлық фазалардан өтуге бейім, ал тапсырманың қарапайымдығы, нақты басшылық құрылымы және ынтымақтастығының арқасында сенімділікке толы топтар қажетсіз деп саналған фазаларды өткізіп кетуі мүмкін деп болжады.
The most influential of these discoveries has been the latter; the linear phase model. The idea that all groups performing a given type of task go through the same series of stages in the same order was replicated through the 1950s, 1960s and 1970s; with most finding four phases of discussion. For example, communication researcher B. Aubrey Fisher showed groups going sequentially through an orientation stage, a conflict stage, a stage in which a decision emerges and a stage in which that decision is reinforced. Much of this research (although not necessarily Fisher's) had two fundamental flaws. First, all group data was combined before analysis, making it impossible to determine whether there were differences among groups in their sequence of discussion. Second, group discussion content was compared across the same number of stages as the researcher hypothesized, such that if the researcher believed there were four stages to discussion, there was no way to find out if there actually were five or more. In the 1980s, communication researcher Marshall Scott Poole examined a sample of groups without making these errors and noted substantial differences among them in the number and order of stages. He hypothesized that groups finding themselves in some difficulty due to task complexity, an unclear leadership structure or poor cohesion act as if they feel the need to conduct a "complete" discussion and thus are more likely to pass through all stages as the linear phase model implies, whereas groups feeling confident due to task simplicity, a clear leadership structure and cohesion are more likely to skip stages apparently deemed unnecessary.
Идеяны дамыту
Топтық талқылау мазмұнын зерттеудегі тағы бір маңызды кезең – 1960-шы жылдардың басында коммуникация зерттеушілері Томас Шейдель мен Лора Кроуэллдің топтардың өз проблемаларына ұсынылған жекелеген шешімдерді қалай қарастыратынына қатысты жұмысы. Олар ұсыныс жасалғаннан кейін топтар оны қабылдау деңгейін анықтауға тырысып, содан кейін оны басқа ұсыныспен ауыстырады деген қорытындыға келді. Ең жақсысы тірі қалатыны сияқты, жағымды бағаланған ұсыныстар кейінірек талқылауда қайта пайда болады, ал жағымсыз бағаланғандары жоғалып кетеді; авторлар бұл процесті «спираль» деп атады. Бұл жұмыста методологиялық мәселелер болғанымен, басқа зерттеулер де ұқсас нәтижелерге келді. Мысалы, 1970-ші жылдары әлеуметтік психолог Л. Ричард Хоффман ұсыныстың қабылдану мүмкіндігі осы ұсынысты қолдайтын және қарсы шығатын сөздер саны арасындағы арифметикалық айырмашылықпен тікелей байланысты екенін атап өтті. Жақындағы зерттеулер топтардың спиральға түсу деңгейі бойынша айтарлықтай ерекшеленетінін көрсетті. Топтық коммуникация теориясында зерттеушілер «бастапқы тарихы жоқ» топтарды зерттеуден бас тартып, «шынайы» топтарға көшу арқылы жаңа дамуларға қол жеткізді. 1990 жылы Линда Л. Путнам мен Синтия Стол сипаттағандай, шынайы топ мүшелерінің арасындағы өзара тәуелділік сезімін қалыптастырады, сонымен қатар мүшелер уақыт өте келе келіскен нақты шекараларды құрайды. Бұл зерттеушілерге табиғи топтардың көпшілігі көрсететін ерекшеліктерге сәйкес келетін топтық мінез-құлықтың моделін ұсынады.
Another milestone in the study of group discussion content was early 1960s work by communication researchers Thomas Scheidel and Laura Crowell regarding the process by which groups examine individual proposed solutions to their problem. They concluded that after a proposal is made, groups discuss it in an implied attempt to determine their "comfort level" with it and then drop it in lieu of a different proposal. In a procedure akin to the survival of the fittest, proposals viewed favorably would emerge later in discussion, whereas those viewed unfavorably would not; the authors referred to this process as "spiraling." Although there are serious methodological problems with this work, other studies have led to similar conclusions. For example, in the 1970s, social psychologist L. Richard Hoffman noted that odds of a proposal's acceptance is strongly associated with the arithmetical difference between the number of utterances supporting versus rejecting that proposal. More recent work has shown that groups differ substantially in the extent to which they spiral. Additional developments have taken place within group communication theory as researchers move away from conducting research on zero history groups, and toward a "bona fide" groups perspective. The bona fide group, as described by Linda L. Putnam and Cynthia Stohl in 1990, fosters a sense of interdependence among the members of the group, along with specific boundaries that have been agreed upon by members over time. This provides researchers with model of group behavior that stays true to the characteristics displayed by most naturally occurring groups, (s).
Топтардағы әлеуметтік ықпал
Топтардағы әлеуметтік ықпалға қатысты жұмыстардың ұзақ тарихы бар. Әлеуметтік психологиялық зерттеулердің екі ерте мысалы ерекше ықпалды болды. Біріншісі – 1935 жылы Музафер Шерифтің автокинетикалық эффектті пайдалануы. Шериф қатысушылардан басқалардың қатысуында жарық қозғалысы туралы өз пікірлерін білдіруді сұрады және бұл пікірлердің біртіндеп жақындасқанын байқады. Екіншісі – Соломон Аш жүргізген зерттеулер сериясы, онда қарапайым қатысушылардан бірнеше конфедераттардың (қатысушы болып көрінген зерттеушілердің көмекшілерінің) «пікірлерін» естігеннен кейін, түзу сызықтардың ұзындығын салыстыру туралы өз пікірлерін айту сұралды. Олар әдейі бірдей, анық қате пікір білдірді. Жағдайлардың шамамен үштен бірінде қатысушылар да қате пікір білдірді. Неліктен деп сұрағанда, осы қатысушылардың көпшілігі бастапқыда дұрыс жауап бергенін, бірақ конфедераттардың пікірін естігеннен кейін, бірнеше басқалардың (конфедераттардың) пікіріне өз пікірлерінен гөрі сенім артуға шешім келгенін мәлімдеді. Осы және басқа зерттеулердің нәтижесінде әлеуметтік психологтар әлеуметтік ықпалдың екі түрін ажырата бастады: ақпараттық және нормативтік (конформизмді қараңыз). Ақпараттық ықпал топ мүшелері оқыған немесе естіген ақпараттың мазмұнына сүйене отырып, пікірге көнуге итергіш болғанда пайда болады; Шерифтің зерттеуі осыған мысал болады. Нормативтік ықпал топ мүшелерінің көпшілігінің бір пікірде екенін білгенде пайда болады. Нормативтік ықпалды, топ мүшелерінің сенімсіздік білдірмей, бірақ топтың көпшілігінің пікірін айтатын сәйкестікпен шатастырмау керек. Аш зерттеулеріне қатысқан кейбір қатысушылар сәйкестік танытқанын мойындаса да, көпшіліктің дұрыс екеніне сенгендер нормативтік ықпал арқылы көндірілген деп есептеледі.
Work relevant to social influence in groups has a long history. Two early examples of social psychological research have been particularly influential. The first of these was by Muzafer Sherif in 1935 using the autokinetic effect. Sherif asked participants to voice their judgments of light movement in the presence of others and noted that these judgments tended to converge. The second of these was a series of studies by Solomon Asch, in which naive participants were asked to voice their judgments of the similarity of the length of lines after hearing the "judgments" of several confederates (research assistants posing as participants) who purposely voiced the same obviously wrong judgment. On about 1/3 of the cases, participants voiced the obviously wrong judgment. When asked why, many of these participants reported that they had originally made the correct judgment but after hearing the confederates, decided the judgments of several others (the confederates) should be trusted over theirs. As a consequence of these and other studies, social psychologists have come to distinguish between two types of social influence; informational and normative (see conformity). Informational influence occurs when group members are persuaded by the content of what they read or hear to accept an opinion; Sherif's study appears to be an example. Normative influence occurs when group members are persuaded by the knowledge that a majority of group members have a view. Normative influence should not be confused with compliance, which occurs when group members are not persuaded but voice the opinions of the group majority. Although some of the participants in the Asch studies who conformed admitted that they had complied, the ones mentioned above who believed the majority to be correct are best considered to have been persuaded through normative influence.
Мәдениет
Мәдениет адамның барлық қарым-қатынасына әсер етеді. Кіші топтарда қарым-қатынасқа әсер ететін үш нақты фактор бар. Бірінші фактор – адамның жеке қажеттіліктерін топтың қажеттіліктерінен жоғарырақ немесе төмен бағалауы. Екінші маңызды фактор – билік арақашықтығы, яғни адамдардың биліктің теңсіз таралуын қабылдау және күту деңгейі. Билік арақашықтығы жоғары мәдениеттерде, билігі төмен адам билігі жоғары адаммен келіспейді. Керісінше, билік арақашықтығы төмен мәдениеттерде, әркімнің пікірі мен ұсынысы белгілі бір шешімдерді қабылдауда ескеріледі. Кіші топтардағы қарым-қатынасқа әсер ететін үшінші фактор – белгісіздіктен қашу. Бұл адамдардың тәуекелге төзімділік деңгейі. Белгісіздіктен қашу деңгейі жоғары мәдениеттерде адамдар ережелерді және құрылымдалған жүйелерді қалайды және оларға сенеді. Ал белгісіздіктен қашу деңгейі төмен мәдениеттерде адамдар тұрақты өзгерістерге дайын және оларды қабылдайды, сондай-ақ ережелердің аз болуына жайлы сезінеді.
Culture affects the entire communication of a person. Within small groups there are three specific factors that affect communication. The first factor covers whether a person prioritizes their needs as more or less important than the group's necessities. The second important factor is power distance, the degree at which people accept and expect that power is distributed unequally. In high power distance cultures, an individual of low power would not disagree with an individual with more power than him. On the contrary, in low power distance cultures everyone's input and opinions are taking into account in certain decisions. The third factor that affects communication in small groups is uncertainty avoidance. The degree of tolerance people have for risk. In high uncertainty cultures individuals expect and prefer rules and structurized systems. In those low uncertainty avoidance cultures, individuals prefer and are comfortable with constant change and scarce rules.
Топтық шешімдер
Шағын топ шешім қабылдағанда, процесс ашық, жаныштау болуы мүмкін және бірнеше шешім қабылдау техникаларын қолдануға мүмкіндік береді. Шағын топтардың шешім қабылдау жағдайларында жиі қолданылатын процесс әрбір мүшенің бір-бірімен танысуымен немесе әлеуметтік қарым-қатынас орнатуымен басталады. Екіншіден, шағын топ мүшелері қақтығысқа кезеңге келеді, онда әрбір адам идеяларын немесе проблеманы шешудің мүмкін жолдарын бөліседі. Бұл сеанс «мидың шабуылы» деп те аталады. Қақтығыс кезеңінде кіші топтар немесе ықпалды тұлғалар көзге түсуі мүмкін. Содан кейін шағын топ мүшелері консенсусқа ұмтылады, яғни бірнеше идеяны бағалағаннан кейін алға жылжуға келіседі. Соңғы кезең – келісімге келу, онда шағын топ мүшелері бір идеяға толық келісіп, іс-қимылға көшеді. 1950 жылдардың соңында Шериф сияқты ғалымдардың зерттеулері топтағы әлеуметтік ықпалдың топ мүшелерін жеке мүшелердің орташа пікіріне жақындатуы мүмкін деген қорытындыға келді. Дегенмен, 1960 жылдардың басында топтық шешімдердің көбінесе жеке пікірлердің орташа деңгейінен де радикальдырақ болатынына қатысты мәліметтер пайда болды, бұл көптеген әлеуметтік психологтарды таң қалдырды. Бұл бастапқыда топтардың өз мүшелерінен гөрі тәуекелге баруға бейімділігімен байланыстырылды («қауіпті ауысым»), бірақ кейіннен мүшелердің талқылау алдындағы көзқарасына байланысты кез келген бағыттағы экстремизмге бейімділік екені анықталды («топтық поляризация»). Зерттеулер топтық поляризацияның негізінен инабаттылық емес, көндірудің нәтижесі екенін көрсетті. Топтық поляризацияны түсіндіру үшін екі теориялық көзқарас басымдыққа ие. Бірі – әлеуметтік салыстыру теориясына негізделген, ол мүшелердің мәселенің «әлеуметтік тұрғыдан дұрыс» жағын бір-бірінен қарастыратынын және олар осы жағынан ауытқыса, өз пікірлерін әлеуметтік тұрғыдан дұрыс саналатын позицияның шегіне қарай өзгертетінін айтады. Бұл нормативтік ықпалдың мысалы болар еді. Екіншісі – «нақты аргументтер теориясы» (PAT), ол әрбір топ мүшесі талқылауға екі жақты да қолдайтын ақпараттар жиынтығымен келеді, бірақ ақпараттың көбірек мөлшерін мақтан тұтатын жаққа қарай бейімделеді. Осы ақпараттың бір бөлігі мүшелер арасында ортақ (барлығы біледі), ал қалғаны ортақ емес (әрқайсысы тек бір мүшеге белгілі). Егер топ мүшелерінің көпшілігі немесе барлығы бір бағытта бейімделсе, талқылау кезінде осы бағытты қолдайтын ортақ емес ақпарат айтылады, бұл бұрын олар туралы білмеген мүшелерге осы бағытта бейімделуге қосымша себептер береді. PAT – ақпараттық ықпалдың мысалы. PAT-тың эмпирикалық негізі мықты болғанымен, бұл жақсы пікірдің қарама-қарсы жағындағы ортақ емес ақпараттың да талқыға түсіп, поляризациялауға бейімділікті жоятынын білдіреді. Зерттеулер көрсеткендей, топ мүшелері бір бағытта бейімделгенде, талқылау мазмұны топтың жақты жаққа бейімделеді, бұл PAT-қа қайшы келеді. Бұл нәтиже әлеуметтік салыстыру ұғымдарымен сәйкес келеді: топтың қайда тұрғанын анықтағаннан кейін, мүшелер тек әлеуметтік тұрғыдан дұрыс ақпаратты ғана айтады. Осыдан келіп, топтық поляризацияны түсіндіру үшін ақпараттық және нормативтік ықпал ескерілуі керек. Топ мүшелерінің барлығына белгілі ақпараттың көп бөлігі мәселенің бір жағын, ал әрбір мүше жеке-жеке білетін ақпараттың көп бөлігі мәселенің екінші жағын қолдауы мүмкін. Мысалы, 4 адамнан тұратын топтың әрбір мүшесі тек қана сол мүшеге белгілі болған А үміткерін қолдаған 3 ақпараттан және барлық мүшелерге белгілі болған В үміткерін қолдаған 6 ақпараттан хабардар екенін елестетіңіз. 12 ақпарат А үміткерін, ал 6 ақпарат В үміткерін қолдаса да, әрбір мүше В үміткерін қолдайтын ақпараттың көбірек екенін біледі. Көндіруші аргументтер теориясы А үміткеріне жағымды ақпараттың да талқыға түсуі керек екенін білдіреді, бұл әрбір мүшенің ойын өзгертуіне әкелуі мүмкін, бірақ зерттеулер бұл орын алмағанын көрсетті. Керісінше, PAT және әлеуметтік салыстыру теориясының бірігуімен болжалғандай, әрбір мүше B үміткерін жақтаумен талқылауға кіреді, бұл талқылау B үміткеріне қатысты бағытталған болады және топ B үміткерін жұмысқа таңдайды. Бұл жағдайды алғаш рет Стассер мен Титус зерттеді, ол «жасырын профиль» деп аталады және топтың мөлшері ұлғайғанда және ортақ ақпараттың ортақ емес бөліктерінің үлесі артқанда пайда болуы ықтимал. Топтық шешімдерді қабылдау үшін көптеген әдістер қолданылуы мүмкін. Батыс мәдениетінде ең танымал әдіс – көпшілік дауыс беру, бірақ командалық шешімдерді қабылдаудың басқа да жолдары бар. Біріншіден, көпшілік дауыс беру тез шешім қабылдауға мүмкіндік береді, және осы себепті ол ең көп қолданылатын әдіс. Екінші әдіс – консенсусқа келу. Консенсус арқылы шешім қабылдау уақытты қажет етеді, бірақ бұл әрбір адамның өз пікірін білдіруіне мүмкіндік береді. Үшінші әдіс – орташа есеппен шешім қабылдау. Бұл әдіс барлық команда мүшелерінің келісімге келуіне негізделген компромисске қол жеткізуді талап етеді. Азшылық шешімі арқылы шешім қабылдау кіші комитеттің жиналып, бүкіл топтың қатысуынсыз шешім қабылдауын қарастырады. Соңғы әдіс – билік құқығы. Бұл әдісте топ жетекшісі жеке мүшелердің идеяларын тыңдайды және шешім қабылдау бойынша соңғы сөзді айтады. Алайда, Альберт Мехрабиан, осы статистиканың көзі болған 1960 жылдардағы зерттеуші, бұл нәтижелердің дұрыс түсінілмегенін мәлімдеді (Мехрабиан ережесінің бұрмалануына қараңыз).
During a small group decision the process can be more open, vulnerable and can rely on several decision techniques. A common process that small groups incorporate in decision making situations starts by a orientation where each member starts to familiarize or socialize with other members. Secondly, small group members face conflict, where each person shares ideas or possible solutions to a problem. This session is also known as brainstorming. During the conflict stage, subgroups or stronger personalities can emerge. Then, small group members advance to a consensus, where after evaluating several ideas the group agrees to advance. Lastly is closure, where small group team members agree completely on an idea and start taking action. By the end of the 1950s, studies such as Sherif's led to the reasonable conclusion that social influence in groups leads group members to converge on the average judgment of the individual members. As a consequence, it was a surprise to many social psychologists when in the early 1960s, evidence appeared that group decisions often became more extreme than the average of the individual predisposed judgment. This was originally thought to be a tendency for groups to be riskier than their members would be alone (the risky shift), but later found to be a tendency for extremity in any direction based on which way the members individually tended to lean before discussion (group polarization). Research has clearly demonstrated that group polarization is primarily a product of persuasion not compliance. Two theoretical explanations for group polarization have come to predominate. One is based on social comparison theory, claiming that members look to one another for the "socially correct" side of the issue and if they find themselves deviant in this regard, shift their opinion toward the extreme of the socially correct position. This would be an example of normative influence. The other 'persuasive arguments theory' (PAT), begins with the notion that each group member enters discussion aware of a set of items of information favoring both sides of the issue but lean toward that side that boasts the greater amount of information. Some of these items are shared among the members (all are aware of them), others are unshared (only one member is aware of each). Assuming most or all group members lean in the same direction, during discussion, items of unshared information supporting that direction are voiced, giving members previously unaware of them more reason to lean in that direction. PAT is an example of informational influence. Although PAT has strong empirical support, it would imply that unshared items of information on the opposite side of the favored position would also come up in discussion, canceling the tendency to polarize. Research has shown that when group members all lean in one direction, discussion content is biased toward the side favored by the group, inconsistent with PAT. This finding is consistent with social comparison notions; upon discovering where the group stands, members only voice items of information on the socially correct side. It follows that an explanation for group polarization must include information influence and normative influence. The possibility exists that the majority of information known to all group members combined, supports one side of an issue but that the majority of information known to each member individually, supports the other side of the issue. For example, imagine that each member of a 4 person group was aware of 3 items of information supporting job candidate A that were only known to that member and 6 items of information supporting job candidate B that were known to all members. There would be 12 items of information supporting candidate A and 6 supporting candidate B but each member would be aware of more information supporting B. Persuasive arguments theory implies that the items of information favoring A should also come up, leading to each member changing their mind but research has indicated that this does not occur. Rather, as predicted by the merging of PAT and social comparison theory, each member would come into discussion favoring B, that discussion would be heavily biased toward B and that the group would choose B for the job. This circumstance, first studied by Stasser and Titus, is known as a "hidden profile" and is more likely to occur as group size increases and as the proportion of shared versus unshared items of information increases. Many methods may be used in reaching group decisions. The most popular method in Western culture is by majority, but other ways to make team decisions are available. Firstly, voting by majority brings quick decision making, and that is one of the reasons why it is the most widely used. A second method is by consensus. Reaching decisions by consensus is time consuming, but it allows everyone to bring forward their opinion. A third method is by averaging. This method requires all teammates to reach a decision by compromising. Reaching decisions by minority decision calls for a subcommittee getting together and reaching decisions without the whole groupe being involved. A final method is by authority rule. In this method, the group leader listens to individual group member's ideas, and has final say on a decision. however, Albert Mehrabian, the researcher whose 1960s work is the source of these statistics, has stated that this is a misunderstanding of the findings (see Misinterpretation of Mehrabian's rule).
Физикалық көрінісі
Қолмен амандасу, нұсқау көрсету, тигізу және осал тұру сияқты физикалық әрекеттер – бұл сөзсіз қарым-қатынастың түрлері. Дене қозғалысын және мінез-құлқын зерттеу кинесика деп аталады. Адамдар қарым-қатынас барысында денелерін қозғайды, себебі зерттеулер көрсеткендей, бұл "қарым-қатынас қиынға соққанда ой-шаруашылықты жеңілдетеді". Физикалық әрекеттер оны қолданушы адам туралы көп нәрсені көрсетеді, мысалы, ишараттар бір ойды күшейтуге немесе хабар жеткізуге мүмкіндік береді, дене күйі жалыққандығын немесе үлкен қызығушылықты білдіре алады, ал тигізу – қолдау немесе ескертуді көрсете алады.
Physical expressions like waving, pointing, touching and slouching are all forms of nonverbal communication. The study of body movement and expression is known as kinesics. Humans move their bodies when communicating because as research has shown, it helps "ease the mental effort when communication is difficult." Physical expressions reveal many things about the person using them for example, gestures can emphasize a point or relay a message, posture can reveal boredom or great interest, and touch can convey encouragement or caution.
Мысалдар тізімі
Қол тізеде: дайындық екенін көрсетеді. Қолды жамбасқа қою: шыдамсыздықты білдіреді. Дене тілі – стильдік қозғалыстарды, позаларды және физиологиялық белгілерді пайдаланатын, басқа адамдарға сигнал ретінде қызмет ететін сөзсіз коммуникацияның бір түрі. Адамдар, кейде әңгімесіз, үнемі сөзсіз сигналдарды жіберіп және қабылдап отырады.
Hands on knees: indicates readiness. Hands on hips: indicates impatience. Body language is a form of non verbal communication involving the use of stylized gestures, postures, and physiologic signs which act as cues to other people. Humans, sometimes unconsciously, send and receive non verbal signals all the time.
Дене тілі мен кеңістік
Адамдар арасындағы жеке кеңістік – біреу бізге тым жақын келгенде сезілетін психологиялық "көпіршік" тәрізді нәрсе. Зерттеулер Солтүстік Америкада жеке кеңістіктің төрт аймағы бар екенін көрсетті. Бірінші аймақ – интимдік қашықтық, ол денеге тиюден басталып, шамамен он сегіз дюймге дейін жетеді. Интимдік қашықтық – жақын тұратын жандар, балалар, сондай-ақ жақын туыстар мен достарға арналған кеңістік. Екінші аймақ – жеке қашықтық, ол шамамен қолдың ұзындығынан басталады, яғни денеңізден шамамен он сегіз дюймдей қашықтықта және төрт футқа дейін созылады. Біз жеке қашықтықты достарымызбен сөйлескенде, әріптестермен әңгімелескенде және топта талқылау кезінде қолданамыз. Үшінші аймақ – әлеуметтік қашықтық, ол сізден төрттен сегіз футқа дейінгі аралықты қамтиды. Әлеуметтік қашықтық – бейтаныс адамдарға, жаңа құрылған топтарға және жаңа таныстарға арналған. Төртінші анықталған кеңістік аймағы – қоғамдық қашықтық, ол сізден сегіз футтан асып кеткен кез келген қашықтықты қамтиды. Бұл аймақ сөз сөйлеуге, лекция оқуға және театрға қатысты қолданылады; негізінен, қоғамдық қашықтық – үлкен көрермендерге арналған қашықтық.
Interpersonal space refers to the psychological "bubble" that we can imagine exists when someone is standing far too close to us. Research has revealed that in North America there are four different zones of interpersonal space. The first zone is called intimate distance and ranges from touching to about eighteen inches apart. Intimate distance is the space around us that we reserve for lovers, children, as well as close family members and friends. The second zone is called personal distance and begins about an arm's length away; starting around eighteen inches from our person and ending about four feet away. We use personal distance in conversations with friends, to chat with associates, and in group discussions. The third zone of interpersonal space is called social distance and is the area that ranges from four to eight feet away from you. Social distance is reserved for strangers, newly formed groups, and new acquaintances. The fourth identified zone of space is public distance and includes anything more than eight feet away from you. This zone is used for speeches, lectures, and theater; essentially, public distance is that range reserved for larger audiences.
Тілдік қиындықтар
Коммуникацияда түсініспеушіліктер жиі кездеседі, себебі көптеген факторлар бар, яғни хабарды жеткізу жолы; ол тіл арқылы іске асырылады. Дұрыс немесе бұрыс коммуникация жасаудың жолы болмаса да, жаргон, мәселенің маңына тимеу және ұятсыз тіл сияқты тілдік кедергілерден сақтану топтық немесе жеке пікір алмасуларда түсініспеушіліктің алдын алады. Коммуникациядағы ең көп кездесетін кедергілердің бірі – жаргонды тиісінше қолданбау. Жаргон – бұл топ үшін және топ тарапынан ойлап табылған, сөзді қысқартқан тіл. Дұрыс қолданылғанда, ол топқа қатыстылығын да көрсетеді. Жаргонның мәселесі – ол сөздерді шатастырып, шындықты жасыруға мүмкіндік береді. Тілге кедергі келтіретін тағы бір нәрсе – мәселенің маңына тимеу. Мәселенің маңына тимеу, топ мүшелері әртүрлі сөздер мен тіркестерді әртүрлі мағынада түсінгенде және осылайша бір-бірінің ойын ұқпағанда болады. Мәселенің маңына тимеу қаупін болдырмау үшін, сөйлеушінің не айтқанына ғана емес, не қалағанына да назар аудару маңызды. Ең көп кездесетін үшінші тілдік кедергі – ұятсыз тіл. Ұятсыз тіл – "кәбірлікті, шеттетуді немесе стереотиптеуді қамтитын, кез келген себеппен адамдарды кемсітетін терминология". Сексистік, кемсітушілік немесе жапсыру сияқты сөздерден аулақ болу қарым-қатынас қателіктерінің ықтималдығын азайтады. Есіңізде болсын, коммуникация жасаудың дұрыс немесе бұрыс жолы жоқ. Тілге қатысты қиындықтар жиі кездеседі, бірақ жаргон, мәселенің маңына тимеу және ұятсыз тіл сияқты кедергілерден сақтану сіздің дұрыс түсінілмеу мүмкіндігіңізді азайтады. Тек үнемігілікпен саналы болу арқылы ғана адам шын мәнінде түсінуге және түсінілуге бастайды.
Misunderstandings in communication are common because of the many different factor, that is the way of conveying message; which is done through language. Though there is no right or wrong way to communicate, avoiding language barriers such as jargon, bypassing, and offensive language may prevent misunderstandings in group or interpersonal discussions. One of the more common barriers in communication is the inappropriate use of jargon. Jargon is a fictive language invented by and for the group as a verbal shorthand. It also syllabifies group membership when used properly. The problem with jargon is that it can make words confusing and can be used to conceal the truth. Another barrier to language is bypassing. Bypassing occurs when group members have different meanings for different words and phrases and thus miss each other's meanings. To overcome the risk of bypassing it is important to look to what the speaker wants and not always at what the speaker says. The third most common language barrier is offensive language. Offensive language is "any terminology that demeans, excludes, or stereotypes people for any reason. Avoiding sexist, discriminating, or labeling talk will greatly reduce chances of miscommunication. Remember, there is no right or wrong way to communicate. Though language difficulties are common, avoiding barriers like jargon, bypassing, and offensive language, will greatly reduce your chances of being misunderstood. Only through habitual awareness can one begin to truly understand and then be understood.
Әлеуметтану
Шағын топтар әлеуметтік шектеулерді күшпен жүзеге асыру құралы болуы мүмкін, сонымен қатар бұл шектеулерге қарсы күрестің аренасы ретінде де танылуы мүмкін. Шағын топтар көбінесе өзіндік мәдениетті – ортақ түсініктер жиынтығын қалыптастырып, дамытады, сондай-ақ статусты анықтауға қатысады. Топтар қоғамдық күтулерге сәйкес келетін сыйлықтар мен жазалар беруге қабілетті.
Small groups can be the means by which social constraints are enforced, and can also act as an arena in which the constraints can be challenged. Small groups often contain and develop an idioculture, a set of shared meanings as well as negotiate status. Groups are able to provide rewards and punishment in line with societies expectations.