Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс өнер сыншысы және археолог (1763–1808)
German art critic and archaeologist (1763–1808)
Карл Людвиг Фернов (19 қараша 1763 – 4 желтоқсан 1808) – неміс өнер сыншысы және археолог.
Karl Ludwig Fernow (19 November 1763 – 4 December 1808) was a German art critic and archaeologist.
Ерте өмір
Фернов Померанияда Блюмхаген мырзасының үйінде қызмет ететін адамның ұлы болып дүниеге келді. Он екі жасында нотариус кеңсесінде хатшы болып жұмыс істеді, кейін дәріханаға шәкірттікке алынды. Ол шәкірттік мерзімін өткергенде, оны зияратқа келген жас жігітті қазақстандық түрде атып алды; әрине, шеберінің араласуы арқасында қудаланбады, бірақ бұл жағымсыз оқиға оның санасын ауырлатты және шәкірттігі аяқталған соң туған жерін тастауға итермеледі.
Fernow was born in Pomerania, the son of a servant in the household of the lord of Blumenhagen. At the age of twelve he became clerk to a notary, and was afterwards apprenticed to a druggist. While serving his time he had the misfortune accidentally to shoot a young man who came to visit him; and although through the intercession of his master he escaped prosecution, the untoward event weighed heavily on his mind, and led him at the close of his apprenticeship to quit his native place.
Өнер мансабы
Ол Любек қаласына орналасып, онда сурет салу және поэзияға деген табиғи қабілетін дамытуға мүмкіндік алды. Суретші Асмус Якоб Карстенспен танысып, оның ықпалы оған маңызды серпіліс пен көмек болды, ол дәріханашылық кәсібінен бас тартып, портрет суретшісі және сурет салу шебері болды. Людвигслуст қаласында ол бір жас қызға ғашық болып, оның соңынан Веймарға барды, бірақ махаббаты реттелмеді, содан кейін ол Йенаға барып орналасты. Ол жерде профессор Рейнхольдпен танысып, оның үйінде даниялық ақын Йенс Имманнуэль Баггесенмен кездесті. Баггесен оны Швейцария мен Италияға бірге саяхаттауға шақырды, ол 1794 жылы көркем өнер саласындағы білімін одан әрі жетілдіру мүмкіндігі үшін бұл ұсынысты қуана қабылдады. Баггесен Данияға оралғаннан кейін Фернов, достарының көмегімен Римге барып, біраз уақыт сонда қалды. Ол енді Римде тұратын Карстенспен қайта қарым-қатынас жасап, өзін көркем өнер тарихы мен теориясын, сондай-ақ итальян тілі мен әдебиетін зерттеуге арнады. Ферновтың сын-пікірлері мен ойлары формальді білімі болмағандықтан, көптеген күмәндік тудырып, жақсы қабылданыс таппады. Оның суретшілерге жасаған жеке шабуылдары өзінің өнерге деген таланты мен көрегендігінің жетіспеушілігін көрсетеді деп есептеледі. Фернов өзінің тез прогреске жеткенін мәлімдеді, ол көп ұзамай археология бойынша дәріс оқуға жартылай дайын болды, оған Римдегі көрнекті суретшілер қатысты. Римдік әйелге үйленген соң, ол 1802 жылы Германияға оралды және келесі жылы Йенада итальян әдебиетінің кезектен тыс профессоры болып тағайындалды.
He obtained a situation at Lübeck, where he had leisure to cultivate his natural taste for drawing and poetry. Having formed an acquaintance with the painter Asmus Jacob Carstens, whose influence was an important stimulus and help to him, he renounced his trade of druggist, and set up as a portrait painter and drawing master. At Ludwigslust he fell in love with a young girl, and followed her to Weimar; but failing in his suit, he went next to Jena. There he was introduced to Professor Reinhold, and in his house met the Danish poet Jens Immanuel Baggesen. The latter invited him to accompany him to Switzerland and Italy, a proposal which in 1794 he eagerly accepted for the sake of the opportunity of furthering his studies in the fine arts. On Baggesen's return to Denmark, Fernow, assisted by some of his friends, visited Rome and made some stay there. He now renewed his intercourse with Carstens, who had settled at Rome, and applied himself to the study of the history and theory of the fine arts and of the Italian language and literature. Fernow's critiques and opinions have been questioned and poorly received due to his lack of formal qualification. His personal attacks on artists are thought to reflect his own lack of artistic talent and insight. Fernow self proclaimed to have made rapid progress, he was soon semi qualified to give a course of lectures on archaeology, which was attended by the principal artists then at Rome. Having married a Roman lady, he returned in 1802 to Germany, and was appointed in the following year professor extraordinary of Italian literature at Jena.
Кітапханашы
1804 жылы ол Веймардың жесір герцогинясы Амалияның кітапханашысы қызметін қабылдады, бұл оған Римде жүргізген әдеби және археологиялық зерттеулерін пайдалануға қажетті демалыс уақытын сыйлады. Фернов 1808 жылы Веймарда қайтыс болды және ол Джейкобсфридхофқа жерленді.
In 1804, he accepted the post of librarian to Amalia, Dowager Duchess of Weimar, which gave him the leisure he desired for the purpose of turning to account the literary and archaeological researches in which he had engaged at Rome. Fernow died in 1808 at Weimar, where he is buried in the Jacobsfriedhof.
Шығармалары мен өмірбаяны
Оның ең құнды еңбегі – "Римдік зерттемелер" 1806 және 1808 жылдар аралығында 3 томдық болып жарық көрді. Оның басқа да еңбектерінің ішінде "Суретші Карстеннің өмірі" (1806), "Ариостоның өмірбаяны" (1809) және "Франческо Петрарка" (1818) бар. 1810 жылы философ Артур Шопенгауэрдің анасы Йоханна Шопенгауэр оның өмірбаянын жазды, ал 1829 жылы оның барлық шығармаларының толық жинағы жарық көрді.
His most valuable work, the Romische Studien, appeared in 3 volumes between 1806 and 1808. Among his other works are Das Leben des Kunstlers Carstens (1806), Ariostos Lebenslauf (1809), and Francesco Petrarca (1818). A memoir of his life by Johanna Schopenhauer, mother of the philosopher, Arthur Schopenhauer, appeared in 1810, and a complete edition of his works in 1829.