АҚШ Конституциялық Одақ партиясы (1860-1861)

Кіріспе

Америка Құрама Штаттарының үшінші партиясы (1860–1861)

Конституциялық одақ партиясы – 1860 жылғы сайлау кезінде белсенді болған АҚШ-тың үшінші партиясы. Ол негізінен құлдық мәселесіне байланысты одақтан шығудан сақтануды қалаған және Республикалық партияға немесе Демократиялық партияға қосылудан бас тартқан, Оңтүстік АҚШ-тан шыққан консервативті бұрынғы вигтерден құралған. Конституциялық одақ партиясы «елдің Конституциясынан, штаттардың одағынан және заңдарды орындаудан басқа ешқандай саяси қағиданы мойындамаймыз» деген қарапайым платформада үгіт жүргізді. Виг партиясы 1850 жылдары құлдыққа байланысты бірқатар аймақтық дағдарыстарға байланысты ыдырады. Кейбір бұрынғы вигтер Демократиялық партияға немесе құлдыққа қарсы жаңа Республикалық партияға қосылса, ал басқалары американдық партияға қосылды. Американдық партия 1856 жылғы сайлаудан кейін тез құлдырау кезеңіне енді, ал 1860 жылғы сайлауға дейін Джон Дж. Криттенден және басқа да бұрынғы вигтер Конституциялық одақ партиясын құрды. 1860 жылғы Конституциялық одақ конвенті 1860 жылдың мамырында өткізіліп, Теннесси штатының Джон Беллiн президенттікке, ал Массачусетс штатының Эдвард Эверетті вице-президенттікке ұсынды. Партия жетекшілері сайлаушылар алқасында ешбір кандидатқа көпшілік дауыс берілмеуі арқылы Өкілдер палатасындағы кезекті сайлауға қол жеткізуді үміттенеді. 1860 жылғы сайлаудың мәні екі үгіттен тұрды: Республикалық партияның үміткері Авраам Линкольн Солтүстіктегі Демократиялық партияның үміткері Стивен А. Дугласпен, ал Белл Оңтүстіктегі Демократиялық партияның үміткері Джон С. Брекинриджбен бәсекелесті. Нәтижесінде Линкольн Солтүстік штаттарының көп бөлігінен сайлаушылардың дауысын жеңіп, сайлауда жеңіске жетті. Белл ел бойынша 12,6% дауыс жинады, Кентукки, Теннесси және Вирджиния штаттарында жеңіске жетті және құлдар бар қалған штаттардың барлығында екінші орынды иеленді. Сайлаудан кейін Криттенден және басқа Конституциялық одақтастар 1861 жылғы Криттенден келісімі және Бейбітшілік конференциясы арқылы азаматтық соғыстың алдын алуға тырысты. Белл Форт-Самтер шайқасынан кейін Конфедерацияны қолдайтынын мәлімдеді, бірақ көптеген басқа Конституциялық одақтастар Американдық Азамат соғысы бойы одаққа адал болды.

The Constitutional Union Party was a United States third party active during the 1860 elections. It consisted of conservative former Whigs, largely from the Southern United States, who wanted to avoid secession over the slavery issue and refused to join either the Republican Party or the Democratic Party. The Constitutional Union Party campaigned on a simple platform "to recognize no political principle other than the Constitution of the country, the Union of the states, and the Enforcement of the Laws". The Whig Party had collapsed in the 1850s due to a series of sectional crises over slavery. Though some former Whigs joined the Democratic Party or the new, anti slavery Republican Party, others joined the nativist American Party. The American Party entered a period of rapid decline following the 1856 elections, and in the lead up to the 1860 elections John J. Crittenden and other former Whigs founded the Constitutional Union Party. The 1860 Constitutional Union Convention met in May 1860, nominating John Bell of Tennessee for president and Edward Everett of Massachusetts for vice president. Party leaders hoped to force a contingent election in the House of Representatives by denying any one candidate a majority in the Electoral College. The 1860 election essentially consisted of two campaigns, as Republican nominee Abraham Lincoln competed with Northern Democratic candidate Stephen A. Douglas in the North, and Bell competed with Southern Democratic candidate John C. Breckinridge in the South. Ultimately, Lincoln won the election by winning nearly every Northern electoral vote. Bell took 12.6% of the nationwide popular vote, carried Kentucky, Tennessee, and Virginia, and finished with the second highest vote total in each remaining slave state that held a popular vote. After the election, Crittenden and other Constitutional Unionists unsuccessfully sought to prevent a civil war with the Crittenden Compromise and the Peace Conference of 1861. Bell declared his support for the Confederacy following the Battle of Fort Sumter, but many other Constitutional Unionists remained loyal to the Union throughout the American Civil War.

Өмірбаян

Конституциялық одақ партиясының тамыры Уиг партиясында және 1850-ші жылдардағы аймақтық дағдарыстарда жатыр. 1850 жылғы келісім Оңтүстіктегі партиялық құрамды шайқалтты, сайлауларда вигтер мен демократтардың орнына, одақтастар мен радикалды "От жегіштер" бақталасты. Бұл сайлауларда оңтүстік саясаткерлерінің жеңісі, сондай-ақ президент Миллард Филлмордың қашқан құлдар туралы ережені қатаң орындауға жасаған әрекеттері, Оңтүстіктің бөліну туралы талаптарын уақытша басып тастады. Канзас-Небраска заңы бойынша пікірталас заң шығарушыларды қайтадан аймақтық бағыттар бойынша бөліп тастады, оңтүстік вигтері Палатада маңызды дауыс берді, ал солтүстік демократтарының аз ғана бөлігі қарсы дауыс берді. 1854 жылдың мамырында құлдыққа қарсы жаңа партия – Республикалық партия құрылды. Республикалық партияның жетекшілері, соның ішінде Авраам Линкольн, көбінесе құлдықты жоюды талап етпеді, бірақ Конгреске құлдықтың аумақтарға таралуын болдырмауды ұсынды. 1855 жылға қарай республикалықтар вигтерді солтүстік штаттарындағы демократтарға қарсы басты оппозиция күші ретінде ығыстырды. Америка партиясы қалған штаттарда вигтердің орнын басты; кейбір демократтар Америка партиясына қосылса да, көптеген оңтүстік штаттарында Америка партиясы негізінен бұрынғы вигтерден тұрды. 1856 жылғы Америка Ұлттық конвенциясы 1856 жылғы президенттік сайлауда бұрынғы президент Филлморды президенттікке ұсынды; Филлмор сондай-ақ жұқа қатысқан 1856 жылғы Виг Ұлттық конвенциясында президенттікке ұсынылды. Америка партиясының көптеген қолдаушылары өзіндік сәйкестігін сақтап, вигтер ретінде танылды, ал Филлмор өзінің үгіттемесін одақтық идеологияны және виг партиясын жаңғырту платформасы ретінде пайдалануға тырысты. Ол Оңтүстіктегі бірнеше штаттарда екінші орынды иеленді және 1856 жылғы сайлауда бір ғана штатты жеңіп алды, бұл Республикалық партияның Америка партиясының орнына демократтарға қарсы басты оппозиция күші ретінде вигтерді ығыстыратынын растады. Америка партиясы 1856 жылғы сайлаудан кейін құлдырады, ал Демократиялық партияға қосылудан бас тартқан көптеген оңтүстік шенеуніктері Оппозициялық партияны құрды.

The Constitutional Union Party had its roots in the Whig Party and the sectional crises of the 1850s. The Compromise of 1850 shook up partisan alignments in the South, with elections being contested by unionists and extremist "Fire Eaters" rather than Whigs and Democrats. The victory of pro compromise Southern politicians in these elections, along with President Millard Fillmore's attempts at diligently enforcing the Fugitive Slave Clause, temporarily quieted Southern calls for secession. The debate over the Kansas–Nebraska Act again polarized legislators sectional lines, with Southern Whigs providing critical votes in the House as a narrow majority of Northern Democrats voted against it. A new, anti slavery party known as the Republican Party was formed in May 1854. Republican leaders, including Abraham Lincoln, generally did not call for the abolition of slavery, but instead called for Congress to prevent the extension of slavery into the territories. By 1855, Republicans had replaced the Whigs as the main opposition to the Democrats in most Northern states. The nativist American Party displaced the Whigs in the remaining states; though some Democrats joined the American Party, in many Southern states the American Party consisted almost entirely of former Whigs. The 1856 American National Convention nominated former President Fillmore for president in the 1856 presidential election; Fillmore also received the presidential nomination at the sparsely attended 1856 Whig National Convention. Many supporters of the American Party continued to identify primarily as Whigs, and Fillmore minimized the issue of nativism, instead attempting to use his campaign as a platform for unionism and a revival of the Whig Party. He finished in second in several states in the South and carried just a single state in the 1856 election, confirming that the Republican Party, rather than the American Party, would replace the Whigs as the main opposition to the Democrats. The American Party collapsed after the 1856 elections, and many Southern officeholders who refused to join the Democratic Party organized themselves into the Opposition Party.

Құрылу

Кентукки штатының сенаторы Джон Дж. Криттенден, Генри Клейдің шекаралық штаттардағы вигтік саясатының мұрагері, консервативті, одақтас конгрессмендердің тобын Конституциялық одақ партиясын құруға жетекшілік етті. Криттенденнің тілегі бойынша 1859 жылдың желтоқсан айында Вашингтон қаласында Конгрестің елу бұрынғы және қазіргі мүшелері бас қосты, онда олар одақты сақтауға және құлдық мәселесіндегі пікірталастардан аулақ болуға бағытталған жаңа партия құруға келісті. Жаңа партия виг партиясы мен Америка партиясының ұлттық комитеттерінің қолдауын алды және 1860 жылдың 12 ақпанында ресми түрде құрылды. Жаңа партияның атқару комитетіне Криттенден, Вирджиния штатының бұрынғы демократ сенаторы Уильям Кабелл Ривз, 1852 жылғы вигтік вице-президенттікке үміткер Уильям Александр Грэм, Мэриленд штатының бұрынғы конгрессмені Джон П. Кеннеди және Теннесси штатының газет редакторы Уильям Ганнавей Браунлоу кірді. Бұл солтүстік саяхатшылардың көпшілігі, соның ішінде Эверетт, 1852 жылы қайтыс болған Массачусетс штатынан виг сенаторы Дэниел Вебстердің ізбасарлары болды. Партия басшылары сайлауда жеңіске жетеді деп күтпеді, бірақ Жоғарғы Оңтүстік және Төменгі Солтүстік штаттарында жеңіске жетуді мақсат етті. Конституциялық одақтастар кез келген үміткерге сайлау дауысының көпшілігін алуға мүмкіндік бермей, Өкілдер палатасындағы кезекті сайлауға жол ашуды үміттенеді. Партия басшыларының ойынша, егер Палата президенттікке үміткерді сайлай алмаса, президенттік лауазым Сенаттың жеке кезекті сайлауда таңдаған вице-президентке беріледі. Бірақ делегаттардың көп бөлігі Оңтүстіктен келді. Делегаттардың көпшілігі алпыстан асқандықтан, кейбір саяси қарсыластар Конституциялық одақтастарды «Ескі азаматтар партиясы» деп қысым жасады. Партия қарапайым бағдарламаны қабылдады, оған сәйкес олар «Конституция, Одақ және Заңдарды орындаудан басқа ешқандай саяси қағиданы мойындамайды» деді. Партия сондай-ақ партияның сайлау науқанын жүргізу үшін Ұлттық орталық атқару комитетін құрды, Вирджиниядан конгрессмен Александр Ботеллер комитет төрағасы болып сайланды. Жеті жүзге жасы жеткен Криттенден партияның танымал басшысы болғанымен, жасының қадірлілігіне байланысты президенттікке үміткерліктен бас тартты. Президенттікке үміткер екі басты талапкер – Теннесси штатының бұрынғы сенаторы Джон Белл және Техас штатының губернаторы Сэм Хьюстон. Виг партиясындағы ұзақ мансабында Белл құлдық мәселесінде орташа көзқарастағы саяхатшы ретінде танылды, ол мексика-американ соғысына және Канзас-Небраска заңына қарсы болды. Белл мен Хьюстоннан басқа, Конституциялық одақтың президенттікке үміткерлерінің қатарында Эверетт, 1852 жылғы вигтік үміткер Винфилд Скотт және Миссури штатының Эдвард Бейтс болды, олар ақырында республикалық партияны қолдауға шешім қабылдады. Бірінші президенттік сайлауда Белл 68 1/2 дауыс жинады, Хьюстон 57 дауыс алды, ал қалған делегаттар Криттенден, Эверетт және басқа да жақын кандидаттарға дауыс берді. Белл екінші дауыс беру кезінде ондаған делегаттан қолдау алып, үміткерлігін бекітті. Хьюстон Беллді қолдаудан бас тарды және 1860 жылғы сайлауда ешқандай кандидатты қолдамады. Билетке аймақтық тепе-теңдікті қамтамасыз ету мақсатында конвент Эверетті партияның вице-президенттікке үміткері етіп бекітті. Эверетт вице-президенттікке ұсынылғанды көңілсіз қабылдады, өйткені ол Беллге қарағанда өзінің мансабын табысты деп есептеді. Екі бұрынғы вигтің ұсынылуымен көптеген адамдар Конституциялық одақ партиясын виг партиясының жалғасы деп қарады, оңтүстік газеттерінің бірі жаңа партияны «ескі виг партиясының көлеңкесі» деп атады.

Senator John J. Crittenden of Kentucky, Henry Clay's successor in border state Whiggery, led a group of conservative, unionist congressmen in forming the Constitutional Union Party. At Crittenden's behest, fifty former and current members of Congress met in Washington, D. C. in December 1859, where they agreed to form a new party dedicated to preserving the union and avoiding debates over slavery. The new party received the blessing of the respective national committees of the Whig Party and the American Party, and was officially formed on February 12, 1860. Among the members of the new party's executive committee were Crittenden, former Democratic Senator William Cabell Rives of Virginia, 1852 Whig vice presidential nominee William Alexander Graham of North Carolina, former Congressman John P. Kennedy of Maryland, and newspaper editor William Gannaway Brownlow of Tennessee. Many of these Northerners, including Everett, were followers of Daniel Webster, a Whig senator from Massachusetts who had died in 1852. Party leaders did not expect to win the election outright, but instead sought to win states in the Upper South and the Lower North. Constitutional Unionists hoped to deny an electoral vote majority to any one candidate, thereby forcing a contingent election in the House of Representatives. efn|In an alternative scenario envisioned by party leaders, the House would fail to elect a presidential candidate, and the presidency would instead go to whoever the Senate selected as vice president in a separate contingent election. though the vast majority of delegates came from the Upper South. As a large proportion of the delegates were over the age of sixty, some political opponents derided the Constitutional Unionists as the "Old Gentleman's Party". The party adopted a simple platform, stating that they would "recognize no political principle other than the Constitution the Union and the Enforcement of the Laws." The party also established the National Central Executive Union Committee to wage the party's election campaign; Congressman Alexander Boteler of Virginia was selected to head the committee. Though the septuagenarian Crittenden was the acknowledged party leader, he declined to seek the presidential nomination due to his age. The two major contenders for the presidential nomination were former Senator John Bell of Tennessee and Governor Sam Houston of Texas. During his long career in the Whig Party, Bell had established a reputation as a moderate on the slavery issue, opposing both the Mexican–American War and the Kansas–Nebraska Act. Aside from Bell and Houston, other potential candidates for the Constitutional Union presidential nomination included Everett, 1852 Whig nominee Winfield Scott, and Edward Bates of Missouri, who ultimately chose to support the Republican Party. On the first presidential ballot, Bell won 68 1/2 votes compared to Houston's 57, with the remainder of the delegates voting for Crittenden, Everett, and various favorite son candidates. Bell picked up support from dozens of delegates on the second ballot, thereby clinching the nomination. Houston refused to endorse Bell and ultimately declined to back any candidate in the 1860 election. Seeking to provide sectional balance to the ticket, the convention selected Everett as the party's vice presidential nominee by acclamation. Everett reluctantly accepted the vice presidential nomination, as he felt that he had had a more accomplished career than Bell. With the nomination of two former Whigs, many regarded the Constitutional Union Party as a continuation of the Whig Party; one Southern newspaper called the new party the "ghost of the old Whig Party."

1860 жылғы президенттік сайлау

Демократиялық партияның бөлінуі екі бөлек демократиялық президенттік кандидаттың ұсынылуына әкелді; сенатор Стивен А. Дуглас солтүстік демократтардың көпшілігінің қолдауын алды, ал вице-президент Джон К. Брекинридж оңтүстік демократтардың көпшілігінің қолдауын алды. Беллдің құлдарға ие болуы солтүстіктерді одан әрі наразылыққа түсірді, ал оның және Эверетттің бұрынғы вигтер мәртебесі партияның солтүстік демократтардың қолдауын жеңіп алу мүмкіндігін шектеді. Осылайша, 1860 жылғы президенттік сайлау негізінен екі бөлек науқаннан тұрды. Солтүстікте республикалық кандидат Абрахам Линкольн Дугласқа қарсы шықты, ал оңтүстікте Конституциялық одақ Брекинриджбен бәсекелесті. Партияның құлдыққа қатысты ресми ұстанымның болмауы оны Линкольннің Республикалық партиясы мен Брекинридждің оңтүстік демократтарының арасына орналастырды. Республикалық партия жаңа штаттар мен аумақтарға құлдықты кеңейтуге қарсы платформада науқан жүргізді, ал оңтүстік демократтары барлық аумақтарда құлдыққа рұқсат беруді жақтады. Тарихшы Фрэнк А. Тауэрс былай деп жазады: «Президентті таңдаудағы жергілікті мәселелердің нюанстарына қарамастан, сайлаушылар Дуглас немесе Беллді таңдап, Одақтың келісімдік көзқарасын қолдауы мүмкін, немесе Линкольн немесе Брекинриджді таңдап, оны қабылдамауы мүмкін». Партия сондай-ақ Линкольнді тәжірибесіз, аймақтық кандидат ретінде сынады, оның сайлануы Оңтүстіктің бөлінуіне әкелуі мүмкін екенін айтты. Линкольннің сайлауда жеңіске жетуі мүмкін екенін мойындаған Республикалық партияның кейбір қарсыластары Белл, Брекинридж және Дугластың жаңа кандидаттың пайдасына бас тарту мүмкіндігін талқылады, бірақ Дуглас және, мүмкін, Белл бұл жоспарға қарсы болды. Тамыз айында Дугластың науқанының төрағасы Август Белмонт Линкольнге сайлаушылардың көпшілігінен бас тарту мақсатымен «шынайы келісім» ұсынды. Ұзақ келіссөздерден кейін Дуглас, Белл және Брекинридж Нью-Йорк штатында біріккен билет құруға келісті. Штаттағы біріккен жеңіс жағдайында Дуглас он сегіз, Белл он, ал Брекинридж жеті сайлаушы дауысын алатын болды. Ұқсас біріккен билеттер Пенсильвания, Нью-Джерси және Род-Айленд штаттарында да құрылды. Елі бойынша Линкольн жалпы дауыс берудің 39,8% -ын алды, ал Дуглас 29,5% -ын, Брекинридж 18,1% -ын, ал Белл 12,6% -ын жеңіп алды. Линкольн солтүстік штаттардың барлығында жеңіске жетті, 180 сайлаушы дауысымен Брекинридждің 72, Беллдің 39 және Дугластың 12 дауысына қарсы сайлаушылардың көпшілігін жеңіп алды. Линкольн Жаңа Англияның барлық округтерінде және солтүстіктегі қалған округтердің көпшілігінде жеңіске жетті, бірақ 996 оңтүстік округтің тек екеуінде ғана жеңіске жетті. Линкольн Нью-Йоркте 7,4 пайыздық айырмамен жеңіске жетті; егер ол штатты біріккен билетке жоғалтса, ол сайлаушылардың көпшілігін жеңе алмас еді және Өкілдер палатасында қосымша сайлау өтетін еді. Беллдің қолдауының басым көпшілігі оңтүстік сайлаушылардан келді, бірақ ол солтүстікте дауыс берушілердің 3 пайызын жеңіп алды. Белл президенттікке халықтық дауыс бермеген Оңтүстік Каролинадан басқа барлық құл мемлекеттерінде Брекинриджден қалып қойды. Президенттік сайлауда жеңіске жетумен қатар, Республикалық партия 1860 жылғы сайлауда АҚШ Сенатында да, Палатада да орташа жеңіске жетті, бірақ екеуінде де көпшілік орындарды жеңіп ала алмады. Алайда, оңтүстік демократтары Конфедерацияға қосылғаннан кейін, партия 37-ші Конгресс басталғанға дейін екі палатаның да бақылауын алды. Демократтар екі палатада да екінші ең көп мүшелерге ие болар еді, бірақ көптеген мүшелер демократтар немесе республикалықтар емес, одақтастар ретінде танылған.

A split in the Democratic Party led to the nomination of two separate Democratic presidential candidates; Senator Stephen A. Douglas had the support of most Northern Democrats, while Vice President John C. Breckinridge garnered the backing of most Southern Democrats. Bell's ownership of slaves further alienated Northerners, and his and Everett's status as former Whigs limited the party's ability to compete for the support of Northern Democrats. Thus, the 1860 presidential election essentially consisted of two separate campaigns. In the North, Republican nominee Abraham Lincoln faced Douglas, and in the South, the Constitutional Union ticket competed against Breckinridge. The party's official lack of a stance on slavery positioned it between the Lincoln's Republican Party, who campaigned on a platform against extending slavery to any new states or territories, and Breckinridge's Southern Democrats, who favored allowing slavery in all territories. Historian Frank A. Towers writes that, "notwithstanding the nuances of local issues in selecting a president, voters could either endorse the compromise vision of the Union by choosing Douglas or Bell, or reject it by opting for Lincoln or Breckinridge. "efn|The Northern Democratic platform was officially committed to allowing slavery in the territories, but Douglas personally endorsed the doctrine of popular sovereignty in the territories through his Freeport Doctrine. The party also attacked Lincoln as an inexperienced, sectional candidate whose election threatened to provoke the secession of the South. Recognizing Lincoln's likelihood of winning the election, some opponents of the Republican Party discussed the possibility of Bell, Breckinridge, and Douglas dropping out in favor of a new candidate, but Douglas and possibly Bell objected to this scheme. In August, August Belmont, the chairman of Douglas's campaign, proposed an "entente cordiale" with the intent of denying Lincoln an electoral vote majority. After much negotiation, Douglas, Bell, and Breckinridge agreed to form a single fusion ticket in the state of New York. In the event of a fusion victory in the state, Douglas would receive eighteen electoral votes, Bell would receive ten electoral votes, and Breckinridge would receive seven electoral votes. Similar fusion tickets were established in Pennsylvania, New Jersey, and Rhode Island. Nationwide, Lincoln took 39.8% of the popular vote, while Douglas won 29.5% of the popular vote, Breckenridge won 18.1%, and Bell won 12.6%. Lincoln carried all but one Northern state, winning a majority of the electoral vote with 180 votes to 72 for Breckinridge, 39 for Bell, and 12 for Douglas. Lincoln won every county in New England and most of the remaining counties in the North, but he won just two of the 996 Southern counties. Lincoln won New York by a margin of 7.4 points; had he lost the state to the Fusion ticket, he would not have won a majority of the electoral vote and a contingent election would have been held in the House of Representatives. The vast majority of Bell's support came from Southern voters, though he did win three percent of the vote in the North. Bell finished a distant second to Breckinridge in all of the remaining slave states except South Carolina, which did not hold a popular vote for president. In addition to winning the presidency, the Republican Party made moderate gains in both the U. S. Senate and House in the 1860 elections, though Republicans failed to win a majority of seats in either. However, after southern Democrats withdrew to join the Confederacy, the party gained control of both chambers prior to the start of the 37th Congress. Democrats would have the second largest number of members in both chambers, although many members identified as unionists rather than Democrats or Republicans.

Бөлек болу

Линкольннің жеңісінен кейін, терең Оңтүстіктегі бірнеше штаттар Одақтан бөлініп, Америка Конфедерациялық Штаттарын құрды, бірақ Жоғарғы Оңтүстік бастапқыда Одақта қалды. Брекиндридждің жақтастарының кейбіреуі сецессияға қарсы болғанмен, Беллдің жақтастарының кейбіреуі оны қолдады, бірақ сецессия қозғалысын көбінесе 1860 жылғы сайлауда Брекиндриджге дауыс бергендер жетекшілік етті, ал Оңтүстікте сецессияны болдырмауға жасалған күш-жігерді көбінесе Беллге дауыс бергендер басқарды. Сенат он үштік комитет құрды, оның құрамына Криттенден, Дуглас, Джорджиялық демократ Роберт Тумбс және Огайолық республикашыл Бенджамин Уэйд сияқты көрнекті сенаторлар кірді. Дугласпен тығыз байланыста жұмыс істеген Криттенден, ресми түрде комитет төрағасы болып сайланбаса да, он үштік комитеттің басшылығын өз мойнына алды. Криттенден конституцияға алты түзету енгізуді ұсынды, бұл түзетулер Криттенден келісімі деп аталды, ол Конгреске кез келген штатта құлдықты жоюға тыйым салуды, 36°30′ параллелінің оңтүстігіндегі федералдық территорияларда құлдықты қорғауды және сол ендіктің солтүстігіндегі территорияларда оған тыйым салуды көздеді. Криттенденнің келісімі Солтүстік республикашылдары мен Оңтүстік демократтары үшін де қабылдауға келмейтін болды және он үштік комитеттен мақұлдау алмады. Сецессияны болдырмау мақсатымен, Төменгі Солтүстік пен Жоғарғы Оңтүстіктің жетекші саясаткерлері 1861 жылғы Бейбітшілік конференциясын ұйымдастырды. Конвент Криттенден келісіміне ұқсас жеті конституциялық түзетулер жиынтығын ұсынды. 36-шы АҚШ Конгресінің соңғы күні Криттенден келісімі де, Бейбітшілік конвенциясында ұсынылған жеке жоспар да Палата мен Сенатта қабылданбады. Азамат соғысы 1861 жылдың 12 сәуірінде Конфедерацияның Форт-Самтерге жасаған шабуылымен басталды. Линкольн Форт-Самтер шайқасына жауап ретінде еріктілерді шақырғаннан кейін, Белл Конфедерацияны қолдайтынын жариялады. Беллдің бұл шешімі көптеген басқа Конституциялық Одақтастар мен Оңтүстік модераторларын Азамат соғысы кезінде Конфедерацияны қолдауға көндіруге көмектесті. Криттенден мен Эверетт сияқты басқа партия басшылары Одаққа адал қалды.

Following Lincoln's victory, several states in the Deep South seceded and formed the Confederate States of America, but the Upper South initially remained in the Union. Although some supporters of Breckinridge opposed secession and some supporters of Bell supported it, the secession movement was generally led by those who had voted for Breckindrige in the 1860 election, and efforts to avert secession in the South were generally led by those had voted for Bell. The Senate created the Committee of Thirteen, consisting of prominent senators such as Crittenden, Douglas, Democrat Robert Toombs of Georgia, and Republican Benjamin Wade of Ohio. Working closely with Douglas, Crittenden assumed leadership of the Committee of Thirteen even though he was not officially selected as the committee's leader. Crittenden proposed a package of six constitutional amendments, known as the Crittenden Compromise, that would forbid Congress from abolishing slavery in any state, protect slavery in federal territories south of the 36°30′ parallel, and prohibit it in territories north of that latitude. Crittenden's compromise proved unacceptable to both Northern Republicans and Southern Democrats, and it failed to win approval from the Committee of Thirteen. In another attempt to avert secession, leading politicians in the Lower North and Upper South organized the Peace Conference of 1861. The convention proposed a package of seven constitutional amendments that were largely similar to the Crittenden Compromise. On the last day of the 36th United States Congress, both the Crittenden Compromise and the separate plan proposed at the Peace Convention were rejected in the House and the Senate. The Civil War began with the Confederate attack of Fort Sumter on April 12, 1861. After Lincoln called up volunteers in response to the Battle of Fort Sumter, Bell declared his support for the Confederacy. Bell's decision helped convince many other Constitutional Unionists and Southern moderates to support the Confederacy during the Civil War. Other party leaders, including Crittenden and Everett, remained loyal to the Union.

Салдары

Конституциялық унионистер Уилинг конвенциясында ықпалды болды, бұл Батыс Вирджинияның Одаққа адал штатының құрылуына, сондай-ақ Кентукки штатының Бас Ассамблеясының Одаққа қолдау білдіруіне және маусым айында Кентукки мен Мэриленд штаттарындағы Конгресс сайлауларында жеңіске жеткізді. Көптеген шекаралық штаттардың конституциялық унионистері, оның ішінде Джон Маршалл Харлан, соғыс кезінде құрылған унионисттік партияларға қосылды. Миссуриде партияның көп бөлігі Фрэнсис П. Блэр кіші басқарған Жаңа Шартсыз Одақ партиясына қосылып, Клейборн Джексонның сайланған үкіметін құлату арқылы Одақта қалу үшін штатының күш-жігеріне белсенді қатысты. Эверетт Одақты қолдады және 1863 жылы Геттисбургте Линкольннің танымал Геттисбург сөзінен бұрын сөз сөйледі. Қайта құру кезеңінде бұрынғы вигтер мен конституциялық унионистер Оңтүстіктегі штаттардың көпшілігіндегі скалавагтардың (Республикалық партияның ақ мүшелері) басым бөлігін құрады, соғысқа дейінгі демократтарға қарағанда Республикалық партияға жоғары деңгейде қосылды. Осы скалавагтардың кейбіреулері 1890 жылдарға дейін өзін вигтер деп есептеді.