Батыс АҚШ-тың еркін жүретін аттары

Кіріспе

Мустанг – Америка Құрама Штаттарының батысында еркін жүріп-тұратын жылқы, ол испан конкистадорлары Америкаға әкелген жылқылардан тараған. Мустангтарды көбінесе жабайы жылқылар деп атайды, бірақ олар бұрын үйретілген жануарлардың ұрпақтары болғандықтан, шын мәнінде жабайыландырылған жылқылар. Бастапқы мустангтар – колониялық испан жылқылары, бірақ қазіргі мустанг құрамына көптеген басқа тұқымдар мен жылқы түрлері де енген, нәтижесінде әртүрлі фенотиптер пайда болды. Кейбір еркін жүріп-тұратын жылқылар испандықтардың бастапқы қорынан көп өзгешеленбеген, олар ең оқшауланған популяцияларда кең таралған. 1971 жылы АҚШ Конгресі «еркін жүріп-тұратын жабайы жылқылар мен есектер Батыстың тарихи және пионерлік рухын бейнелейтін тірі нышандар болып табылады, олар елдегі тіршілік әртүрлілігіне үлес қосып, американ халқының өмірін байытады» деп таныды. Еркін жүріп-тұратын жылқы популяциясын басқару және қорғауды АҚШ Жерді басқару бюросы (BLM) жүзеге асырады. Мустангтардың мал шаруашылығындағы малмен жер мен ресурстарды бөлісуі, сондай-ақ BLM олардың популяциясын басқару әдістеріне қатысты даулар туындап отыр. Халықты басқарудың ең көп қолданылатын әдісі – артық санды жылқыларды шоғырландырып, жеке тұлғаларға асырап алуға ұсыну. Асырап алушылар жеткіліксіз болғандықтан, бұрын еркін жүріп-тұрған көптеген жылқылар қазір уақытша және ұзақ мерзімді жайларда тұрып, олардың жылқы еті үшін сатылуы мүмкін деген алаңдаушылықтар бар. Сонымен қатар, мустангтардың – және жалпы жылқының – олар мекендейтін жерлерде жергілікті түрлер ме, әлде жағылған инвазивті түрлер ме деген мәселе де пікірталас тудырып отыр.

Этимологиясы мен қолданылуы

Еркін жүріп жүрген мустангтар "жабайы" аттар деп аталғанымен, олар үйретілген, кейіннен жабайыланған жылқылардың ұрпақтары. Оксфорд ағылшын сөздігінде (OED) көрсетілгендей, ағылшын тіліндегі "мустанг" сөзі испан тіліндегі "mestengo" (немесе "mesteño") және "mostrenco" деген екі мағынасы бірдей сөзден алынған. Ағылшын тілінің сөздікшісі Джон Миншеу 1599 жылы шығарған сөздігінде осы екі сөзді де "strayer" деп түсіндірген. "Mostrenco" сөзі 13 ғасырдан бері қолданылып келеді, ал "mestengo" сөзі 15 ғасырдың соңында пайда болған.

Өзгешеліктері мен ата-бабалары

Бастапқы мустангтар колониялық испан жылқылары болды, бірақ қазіргі мустанг құрамына көптеген басқа тұқымдар мен жылқы түрлері де енді, нәтижесінде әртүрлі фенотиптер пайда болды. Барлық дене бітіміндегі мустангтар сенімді және төзімді деп сипатталады. Олар кез келген түсте болуы мүмкін. Жерді басқару бюросы басқаратын барлық мал шаруашылығы аймақтарында жеңіл мінезді жылқы түрі басым, бірақ аттың күшті тұқымдарынан да кездеседі, олар көбінесе басқа мустангтардан бөлек ұсталады және белгілі бір аймақтарда шоғырланған. Кейбір үйірлерде тоққан және басқа жарыс жылқыларының түрлері енгізілгені байқалады, бұл процесс американдық квартал жылқысының пайда болуына да ықпал етті. Қазіргі батыстағы мустангтың бір-бірінен генетикалық тұрғыдан оқшауланған, әрбір үйірге тән ерекше белгілері бар бірнеше өсіру популяциялары бар. Бүгінгі күні еркін жүріп-тұратын мустангтардың генетикалық құрамына қоғамдық жерлерге қашып кеткен немесе шығарылған әртүрлі шаруалық жылқылар, сондай-ақ АҚШ кавалериясы қолданған адасқан жылқылар кіреді. Мысалы, Айдахо штатындағы кейбір мал шаруашылығын басқару аймақтарында (HMA) жабайы үйірлермен шыққан тоққан және квартал жылқыларынан тараған жануарлар бар. Невада штатының орталық бөлігіндегі екі HMA-да бұйралы жылқылар өсіріледі. Басқалары, мысалы Вайоминг штатындағы кейбір үйірлер, жүрісі жақсы жылқы тұқымдарына тән қасиеттерге ие. Көптеген үйірлер испандық қан тобының полиморфизміне (әдетте "қан маркерлері" деп аталады) және микросателлиттік ДНК локустарына қатысты зерттелді. Қан маркерлерінің талдауы нәтижесінде кейбіреулерінің испандық тегі бар екені анықталды, атап айтқанда Сербат мустангы, Прайор тауы мустангы және Sulphur Springs HMA-дан шыққан жылқылар. Кигер мустангының да испандық қанға ие екені айтылады. Басқа HMA-дағы жылқылар испандық жылқыға тән белгілерді көрсетеді, мысалы, құмдық түс және алғашқы белгілер. Басқа үйірлердің генетикалық зерттеулері испандық, жүрісі жақсы, аттың күшті тұқымдары және понилердің әсерін көрсетеді. Биіктігі батыс өңірінде әртүрлі, бірақ көбісі кішкентай, әдетте, тіпті аттың күшті тұқымдары немесе тоққан жылқылары бар үйірлерде де одан аспайды. Прайор аймағындағы, Айдахо штатының Чаллис және HMA-дағы кейбір жылқылар одан да төменгі биіктікте болады.

The original mustangs were Colonial Spanish horses, but many other breeds and types of horses contributed to the modern mustang, resulting in varying phenotypes. Mustangs of all body types are described as surefooted and having good endurance. They may be of any coat color. Throughout all the Herd Management Areas managed by the Bureau of Land Management, light riding horse type predominates, though a few horses with draft horse characteristics also exist, mostly kept separate from other mustangs and confined to specific areas. Some herds show the signs of the introduction of Thoroughbred or other light racehorse types into herds, a process that also led in part to the creation of the American Quarter Horse. The mustang of the modern west has several different breeding populations today which are genetically isolated from one another and thus have distinct traits traceable to particular herds. Genetic contributions to today's free roaming mustang herds include assorted ranch horses that escaped to or were turned out on the public lands, and stray horses used by the United States Cavalry. For example, in Idaho some Herd Management Areas (HMA) contain animals with known descent from Thoroughbred and Quarter Horse stallions turned out with feral herds. The herds located in two HMAs in central Nevada produce Curly Horses. Others, such as certain bands in Wyoming, have characteristics consistent with gaited horse breeds. Many herds were analyzed for Spanish blood group polymorphism (commonly known as "blood markers") and microsatellite DNA loci. Blood marker analysis verified a few to have significant Spanish ancestry, namely the Cerbat Mustang, Pryor Mountain Mustang, and some horses from the Sulphur Springs HMA. The Kiger Mustang is also said to have been found to have Spanish blood

Horses in several other HMAs exhibit Spanish horse traits, such as dun coloration and primitive markings. Genetic studies of other herds show various blends of Spanish, gaited horse, draft horse, and pony influences. Height varies across the west, however, most are small, generally , and not taller than , even in herds with draft or Thoroughbred ancestry. efn|Some horses in the Pryor range are said to be under , and Challis HMA, Idaho.

1493 1600

Қазіргі заманғы жылқылар Америкаға алғаш рет 1493 жылы екінші сапарында Испаниядан Батыс Үндістанға жылқы әкелген Колумбтан бастап, конкистадорлармен бірге әкелінді. 1519 жылы Кортес келгеннен кейін аттар материкке жетті. 1525 жылы Кортес Мексикада жылқы өсірудің негізін қалу үшін жеткілікті жылқы әкелді. Бір болжам бойынша, Мексиканың солтүстігіндегі жылқы популяциясы 1500-ші жылдардың ортасында Нарваез, де Сото немесе Коронадо экспедицияларымен пайда болды, бірақ бұл жоққа шығарылды. 1598 жылы Хуан де Онате Санта-Фе де-Нью-Мексико қаласын құрғаннан бастап, қазіргі АҚШ-тың оңтүстік-батысында өзін-өзі қамтамасыз ететін жылқы шаруашылығы дамыды. Ол алғашқы экспедициясында 75 жылқыдан 800-ге дейін көбейтті, содан кейін жылқы саны тез өсті. Қазіргі кездегі АҚШ-тың оңтүстік-шығысындағы шоктау және чикасау жылқылары батысқа қарай жылжыған батыс мустангтарының ұрпақтары деп есептеледі, сондықтан Флоридадағы испан жылқылары мустангқа әсер етпеді. Санта-Фе 16 ғасырда ірі сауда орталығы болды. Испания заңдарымен америкалықтардың жылқы мініске отыруына тыйым салынғанмен, испандықтар жергілікті халықты қызметшілер ретінде пайдаланды, ал кейбіреулеріне мал бағу міндеті жүктелді, осылайша олар жылқыны ұстау дағдысын меңгерді. Онате колонияларының да көптеген жылқылары жоғалды. Кейбіреулері қашып кетті, өйткені испандықтар оларды қоршалған жайларда ұстаған жоқ, ал жергілікті тұрғындар осы жылқылардың кейбіреулерін ұстады. Онате қоныстанушылары басқа жылқыларды әйелдермен, азық-түлікпен және басқа да тауарлармен саудалады. Бірақ жылқымен жұмыс істеу дағдысын меңгергендер испандықтардың бақылауынан қашып, кейде бірнеше үйретілген жылқымен бірге жергілікті тайпалар жылқыны міну және жүк тасу үшін пайдалана бастады. 1659 жылы қоныстар жылқы ұрлығы туралы хабарлады, ал 1660 жылдары "Апачи" (Апаче – пуэбло сөзі, "жау" деген мағынаны білдіреді, ал кейбір ертедегі жазбаларда барлық жау тайпаларын жалпы "Апачи" деп атаған) шабуылдары күшейді. 1680 жылғы Пуэбло көтерілісі де көптеген жылқылардың түпкілікті халықтың қолына түсуіне әкелді, бұл тарихтағы ең ірі бір реттік жылқы ағыны болды. Шығыс Шошон және Оңтүстік Уте тайпалары Нью-Мексикодан солтүстік жазықтарға жылқы мен жылқы мәдениетін таратқан саудагерлер болды. Континенттік бөліністің батысында жылқы таралуы Роки тауларының батыс беткейлері бойымен, шөлді аймақтарды аралап, солтүстікке өте жылдам жылжыды. Калифорниядағы жылқылардың сапасы "көрегенге қуаныш сыйларлық" делінген. 1770 жылы бұл аймақта испан жылқылары табылды, ал 1787 жылы олардың саны ості, нәтижесінде 8000-ге жуық "еркін жүріп жатқан мустангтар мен ірі қара мал" жиналды. Батыстық Техас штатының орталық бөлігінде, Рио-Гранде мен Пало-Дюро каньонының арасында, Америкадағы жабайы жылқылардың ең көп шоғырланған популяциясы орналасқан деп есептеледі.

Modern horses were first brought to the Americas with the conquistadors, beginning with Columbus, who imported horses from Spain to the West Indies on his second voyage in 1493. Horses came to the mainland with the arrival of Cortés in 1519. By 1525, Cortés had imported enough horses to create a nucleus of horse breeding in Mexico. One hypothesis held that horse populations north of Mexico originated in the mid 1500s with the expeditions of Narváez, de Soto or Coronado, but it has been refuted. Horse breeding in sufficient numbers to establish a self sustaining population developed in what today is the southwestern United States starting in 1598 when Juan de Oñate founded Santa Fe de Nuevo México. From 75 horses in his original expedition, he expanded his herd to 800, and from there the horse population increased rapidly. the Choctaw and Chickasaw horses of what is now the southeastern United States are believed to be descended from western mustangs that moved east, and thus Spanish horses in Florida did not influence the mustang. Santa Fe became a major trading center in the 1600s. Although Spanish laws prohibited Native Americans from riding horses, the Spanish used Native people as servants, and some were tasked to care for livestock, thus learning horse handling skills. Oñate's colonists also lost many of their horses. Some wandered off because the Spanish generally did not keep them in fenced enclosures, and Native people in the area captured some of these estrays. Other horses were traded by Oñate' settlers for women, or food and other goods. But as individuals with horse handling skills fled Spanish control, sometimes with a few trained horses, the local tribes began using horses for riding and as pack animals. By 1659, settlements reported being raided for horses, and in the 1660s the "Apache"efn|Apache was a Pueblo word meaning 'enemy', and some early accounts referred to all hostile tribes generically as "Apaches" regardless of which tribe was involved. The Pueblo Revolt of 1680 also resulted in large numbers of horses coming into the hands of Native people, the largest one time influx in history. The Eastern Shoshone and Southern Utes became traders who distributed horses and horse culture from New Mexico to the northern plains. West of the Continental Divide, horses distribution moved north quite rapidly along the western slopes of the Rocky Mountains, skirting desert regions Horses in California were described as being of "exceptional quality". By 1770, Spanish horses were found in that area, By 1787, these animals had multiplied to the point that a roundup gathered nearly 8,000 "free roaming mustangs and cattle". West central Texas, between the Rio Grande and Palo Duro Canyon, was said to have the most concentrated population of feral horses in the Americas.

19 ғасыр

XIX ғасырдың басында американдық дереккөздерде мустангтар туралы алғашқы мәліметтерді 1808 жылы Зебулон Пайк «мустангтар немесе жабайы жылқылар» деген топтарды көргенін жазғанда келтірген. 1821 жылы Стивен Остин күнделігінде шамамен 150 мустанг көргенін тіркеді. ОЭД Пайк үшін Mississ. III 273 дерегін, ал Остин үшін Техас штатының тарихи қауымдастығының тоқсандық журналының (1904) VII. 300 бетіндегі «Журнал, 5 қыркүйек» деген сілтеме келтіреді. Кейбір дереккөздерде бұрын Солтүстік Американың батысында «миллиондаған» мустангтар мекендегені айтылады. 1959 жылы географ Том Л. Макнайт халық санының 1700-ші жылдардың соңында немесе 1800-ші жылдардың басында ең жоғары деңгейге жеткенін және «нақты болжамдар екі мен бес миллион аралығында болуы мүмкін» деп мәлімдеді. Дж. Эдвард де Штайгер Добидің төменгі бағасын әлі де жоғары деп санайды. 1839 жылы Техастағы мустангтардың саны мексикалық қоныс аударушылар тастап кеткен жануарлардың есебінен артты, оларға Нюес жолағынан кетуге бұйрық берілген. Бұл аймақ «Жабайы жылқылар шөлі» немесе «Мустанг шөлі» деп те белгілі болды. 1848 жылы бұл аймақ АҚШ-қа өткеннен кейін, бұл жылқылар және айналасындағы басқа да жылқылар ұсталды және солтүстікке, шығысқа қарай айдалып әкелінді, нәтижесінде 1860 жылға қарай бұл аймақта мустангтардың саны азайып кетті. Ұлы Аванда ол атаған Пирамида көлінің маңындағы іздерді ғана байқады, ал ол кездескен жергілікті тұрғындардың жылқысы болған жоқ. 1861 жылы тағы бір топ Стиллвотер қатарының жанында жеті еркін жүріп жүрген жылқыны көрді. Неваданың ішкі аймағында еркін жүріп-тұратын жылқы топтары көбінесе 1800-ші жылдардың соңында қоныс аударушылардың қашып кеткен жылқыларынан құрылған.

20 ғасыр

1900 жылдардың басында мыңдаған еркін жүріп жүрген жылқылар испан-американ соғысы мен Бірінші дүниежүзілік соғыста пайдаланылды. 1920 жылы АҚШ үкіметінде жылқы жинаушы болып жұмыс істеген Боб Брислоун түпнұсқа мустангтардың азайып бара жатқанын байқады және оларды сақтауға тырысты, нәтижесінде испан мустангтарының тізілімін құрды. 1934 жылы Дж. Фрэнк Доби Невада, Вайоминг және басқа да Батыс штаттарында "бірнеше жабайы [жабайы] жылқылар бар екенін" және "олардың көпшілігінде испан қанының тек іздері ғана қалған" деді. Басқа дереккөздер де сол кезде тек Колониялық испан жылқысының типін сақтаған мустангтардың "шағын топтары" ғана қалғанын растайды. 1930 жылға қарай еркін жүріп жүрген жылқылардың басым көпшілігі Континенттік бөліністің батысында орналасқан, олардың саны 50 000 мен 150 000 аралығында болды. Олар негізінен АҚШ Жер басқармасының (GLO) басқаруындағы 11 Батыс штатының мемлекеттік жерлерімен және Ұлттық орман жайылымдарымен шектелген. 1934 жылы Тейлор жайылым заңына сәйкес, мемлекеттік жерлердегі мал жайылымдарын басқару үшін АҚШ Жайлымдар қызметі құрылды, ал 1946 жылы GLO Жайлымдар қызметімен бірігіп, Жерді басқару бюросын (BLM) құрды. Бұл бюро, Орман қызметімен бірге, өздері басқаратын жерлерден жабайы жылқыларды жоюға міндеттенді. 1950 жылдары мустангтардың саны шамамен 25 000-ға дейін азайды. Кейбір ұстау әдістеріне байланысты, соның ішінде ұшақтан аң аулау және су көздерін улау, 1959 жылы алғашқы федералдық еркін жүріп жүрген жылқыларды қорғау заңы қабылданып, ол "Жабайы жылқылар туралы заң" деп танылды. Бұл заң ұшақтар мен автокөліктерді еркін жүріп жүрген жылқылар мен есектерді ұстау үшін пайдалануға тыйым салды. 1971 жылғы "Жабайы және еркін жүріп жүрген жылқылар мен есектер туралы" заң (WFRHABA) қорғау шараларын одан әрі күшейтті. 1971 жылғы "Жабайы және еркін жүріп жүрген жылқылар мен есектер туралы" заң бұрын құрылған жылқылар мен есектердің белгілі бір үйірлерін қорғауды көздеді. Бұл заң BLM-ге өз басқаруындағы жерлердегі еркін жүріп жүрген үйірлерді қорғау және басқаруды жүргізуді тапсырды, сондай-ақ АҚШ Орман қызметіне Ұлттық орман жерлерінде ұқсас өкілеттік берді. Ұлттық саябақтар қызметі де осы заңға бағынады, бірақ көбінесе олардың басқаруына жатпайды. Заң қабылдануымен бірге өткізілген санақ бойынша, BLM басқаратын жерлерде шамамен 17 300 жылқы (жылқылар мен есектердің жалпы саны 25 300) және Ұлттық ормандарда 2039 жылқы бар екені анықталды.

In the early 1900s, thousands of free roaming horses were rounded up for use in the Spanish–American War and World War I. By 1920, Bob Brislawn, who worked as a packer for the U. S. government, recognized that the original mustangs were disappearing, and made efforts to preserve them, ultimately establishing the Spanish Mustang Registry. In 1934, J. Frank Dobie stated that there were just "a few wild [feral] horses in Nevada, Wyoming and other Western states" and that "only a trace of Spanish blood is left in most of them" remaining. Other sources agree that by that time, only "pockets" of mustangs that retained Colonial Spanish Horse type remained. By 1930, the vast majority of free roaming horses were found west of Continental Divide, with an estimated population between 50,000 and 150,000. They were almost completely confined to the remaining United States General Land Office (GLO) administered public lands and National Forest rangelands in the 11 Western States. In 1934, the Taylor Grazing Act established the United States Grazing Service to manage livestock grazing on public lands, and in 1946, the GLO was combined with the Grazing Service to form the Bureau of Land Management (BLM), which, along with the Forest Service, was committed to removing feral horses from the lands they administered. By the 1950s, the mustang population dropped to an estimated 25,000 horses. Abuses linked to certain capture methods, including hunting from airplanes and poisoning water holes, led to the first federal free roaming horse protection law in 1959. This statute, titled "Use of aircraft or motor vehicles to hunt certain wild horses or burros; pollution of watering holes" popularly known as the "Wild Horse Annie Act", prohibited the use of motor vehicles for capturing free roaming horses and burros. Protection was increased further by the Wild and Free Roaming Horses and Burros Act of 1971 (WFRHABA). The Wild and Free Roaming Horses and Burros Act of 1971 provided for protection of certain previously established herds of horses and burros. It mandated the BLM to oversee the protection and management of free roaming herds on lands it administered, and gave U. S. Forest Service similar authority on National Forest lands. and the National Park Service, but for the most part they are not subject to management under the Act. A census completed in conjunction with passage of the Act found that there were approximately 17,300 horses (25,300 combined population of horses and burros) on the BLM administered lands and 2,039 on National Forests.

21 ғасыр

BLM жылқыларды еркін жүріп-тұру популяциясы ретінде қайда сақтауға болатынын анықтау үшін жылқы шаруашылығын басқару аймақтарын белгіледі. BLM әр HMA үшін тиісті басқару деңгейін (AML) орнатыпты, барлығы бюро бойынша 26 690-қа жетеді, бірақ 2017 жылдың тамызындағы мәліметтер бойынша, далалық мустангтардың саны 72 000-нан асып, 2019 жылы 88 090-ға жеткен. Тағы 45 000 жылқы уақытша сақтауда. Соңғы плейстоценнің соңында Солтүстік Америкада жылқы тұқымдасының екі тармағы болғандығы белгілі: қазіргі жылқыға (Equus caballus) жақын, Equus туысына жататын "кабалин" немесе "жалпақ аяқты жылқы", және қазіргі жылқыларға жақын емес, "ұзынаяқты жылқы" (Haringtonhippus francisci). Соңғы мұз дәуірінің соңында кабалин емес жылқылар жойылып, кабалин жылқылары Америкадан қырылып кетті. Мұның себебі климаттың өзгеруі және жаңадан келген адам-аңшылардың әсері болған болуы мүмкін. Осылайша, Колумбиялық алмасудан бұрын Америкада Equids-тің тірі қалғандығының ең жас физикалық куәлігі (әдетте сүйектер немесе тістер сияқты макрофоссильдер) ≈10 500 және 7 600 жыл бұрынғы мерзімге дейін датирленеді.

Қазіргі заманғы мәселелер

Аттың тарихына байланысты, мустангтардың экожүйедегі рөлі және олардың мемлекеттік жерлерді пайдаланудағы басымдығы, әсіресе мал шаруашылығымен салыстырғанда, даулы мәселе болып табылады. Көптеген пікірлер бар. Мемлекеттік жерлерде мустангтардың болуын қолдайтындар, олардың түпкілікті емес екенін мойындайды, бірақ Американың батысындағы "мәдени маңызы" бар екенін және халықты реттеудің қажеттігін айтады. Тағы бір көзқарас бойынша, мустангтар Солтүстік Америкада жылқылардың жойылуынан босаған экологиялық орынды қайта мекендеген, ал жылқыларды заңды түрде "жабайы" деп жіктеу керек және жабайы табиғат ретінде басқару керек. "Тұрғын түр" деген аргумент, 10 000 жыл бұрын Америкада жойылған жылқылар мен қазіргі жылқылардың тығыз байланысты екендігіне негізделген. Осылайша, бұл пікірталас, жылқылардың экожүйеге бейімделген экоморф типті дамытқан-дамытпағаны туралы сұраққа тоғады. 2013 жылғы АҚШ Ұлттық Ғылым, Инженерлік және Медицина академиясының Ұлттық зерттеулер кеңесі жылқының тұрғын түр екендігіне қарсы шығып, "Аттар Солтүстік Америкадан жойылғаннан бері жануарлар мен өсімдіктердің құрамы өзгерді" деді. Сондай-ақ, тұрғын немесе тұрғын емес арасындағы айырмашылық мәселе емес, "BLM-нің федералды жерлердегі еркін жүретін аттар мен есектерге, басқа мақсаттарға қарағанда қандай басымдық беруі" екенін айтты. Мустангтарды қолдаушылар BLM-ге мустангтарды қазіргіге қарағанда жоғары басымдыққа ие етуге шақырады, себебі мүйізді мал мен қойларға қарағанда мустангтарға азық аз бөлінеді. Мал шаруашылығымен айналысатын фермерлер мен басқалар, олардың күнкөрісі мен ауылдық экономикасы мемлекеттік жерлердегі малға арналған азыққа тәуелді болғандықтан, төмен басымдық беруді жақтады. Мустангтар мен малдың азық үшін бәсекелесу дәрежесі туралы пікірталас көп қырлы. Жылқылар эволюция нәтижесінде нашар сапалы өсімдіктермен сипатталатын экологиялық ортада өмір сүруге бейімделген. Жақтаушылардың айтуынша, қазіргі мустангтардың көп бөлігі су көздерінің жетіспеуіне байланысты мал толық пайдалана алмайтын құрғақ аймақтарда өмір сүреді. Мустангтар тамақ пен су табу үшін үлкен қашықтықтарды жүзе алады; жақтаушылар жылқылардың малға қарағанда 5-10 есе алысқа жүретінін, оны қол жеткізбес жерлерде табатынын айтады. Бұл олардың берілген азықтан аз энергия алуын білдірсе де, олардың тамақты тез қорыта алатынын және тұтыну жылдамдығын арттыру арқылы тиімділік айырмашылығын толтыра алатынын білдіреді. Іс жүзінде, көбірек тамақтану арқылы жылқылар сиыр сияқты қайтарушылардан гөрі нашар азықтан жеткілікті тамақ ала алады, сондықтан мал аштықтан өлетін жерлерде өмір сүре алады. Қазіргі заманғы жайылымдарды басқару барлық малды, әсіресе тістері жерге жақын өсетін өсімдіктерді жаюға мүмкіндік беретін жылқыларды жоюды ұсынады, бұл олардың жаңаруын тежейді. Мустангтардың саны жылдам өседі, жыл сайын 20%-ға дейін артады, сондықтан халықты бақылау қиын. Басқарылмаған жағдайда, олардың саны қол жетімді азықтан асып түседі, бұл аштыққа әкеледі. Қазіргі заманда сау ересек мустангтарды аулай алатын жыртқыштар аз, ал көбінесе мустангтардың санын шектей алатын жыртқыштар қазіргі заманғы мустангтардың көп бөлігінің мекендеген жерінде кездеспейді. Қасқырлар мен тау арыстандары жылқыны аулайтын екі түр болса да, теория бойынша, олар халық санының өсуін бақылай алады. Албертада (Канада) жабайы жылқыларды аулайтыны туралы деректер бар, бірақ АҚШ-та еркін жүретін жылқыларды жыртқан қасқыр туралы деректер жоқ. АМЛ-ге дейін халықты бақылау аулау бағдарламасы арқылы жүзеге асырылады, бірақ мустангтарды аулау үшін арнайы нұсқаулар немесе әдістер жоқ. Көптеген әдістер жануарлар үшін өте қиын, тіпті өлімге әкеледі. BLM жүк көліктерін, ATV, тікұшақтарды және атыс қаруларын пайдалануға рұқсат береді. Бұл әдістердің салдарынан жылқылар қатты шаршап, ауыр жарақат алады, тіпті өледі. "Ақбана" тұзақтары - мустангтарды ұстаудың тағы бір кең таралған әдісі, әдетте аттардың артындағы қақпаларды жабатын түрлі механизмдермен жасырылған қапшықта су немесе шөп қалдырылады. Басқа, аз зиянды әдіс қолға үйретілген жылқыны пайдаланады, ол "Иуда жылқысы" деп аталады, ол жабайы жылқыларды қапшыққа немесе қоршауға жетелеу үшін оқытылған. Мустангтарды ұстау орнына жақын жерге жиналғаннан кейін, Иуда жылқысы босатылады. Оның міндеті - қотаратын басына өтіп, оларды шектеулі аймаққа жетелеу. 1978 жылдан бері ұсталған жылқылар адамдарға немесе топтарға ұсынылып келеді, олар жылқыға адал, ұзақ мерзімді күтім беруге дайын және қабілетті. Он жылдар бойы бұл 125 долларлық базалық қабылдау төлемінен кейін болды, бірақ 2019 жылдың наурыз айында мустангтардың көптігіне байланысты BLM мустангты қабылдау үшін адамдарға 1000 доллар төлеуді бастады. Қабылдаған жылқылар қабылдаудан кейін бір жыл бойы Заңмен қорғалады, содан кейін қабылдаушы жылқыға құқық ала алады. Қабылдауға болатын жылқылар гуманды түрде өлтірілуі керек, бұл салық төлеушілерге жылқының өмірі бойына 50 000 долларға дейін тұсуы мүмкін. Жылқылардың сойысқа сатылуын болдырмау үшін BLM сату саясатын шектеді және сатып алушылар жылқыларды сойысқа жібермейтініне сертификат беруді талап етеді. Жылқыны қабылдау санын арттыруға жасалған күш-жігерге қарамастан, мысалы, Extreme Mustang Makeover, тренерлерге 100 мустангты үйретуге және оларды аукцион арқылы қабылдауға дайындауға 100 күн берілген жарнамалық бәйге, қабылдау көрсеткіштері артық жылқыларға үй табуға жетпейді. 2017 жылы жайылымда 10 000 тайыншаның тууы күтілуде.

Due in part to the prehistory of the horse, there is controversy as to the role mustangs have in the ecosystem as well as their rank in the prioritized use of public lands, particularly in relation to livestock. There are multiple viewpoints. Some supporters of mustangs on public lands assert that, while not native, mustangs are a "culturally significant" part of the American West, and acknowledge some form of population control is needed. Another viewpoint is that mustangs reinhabited an ecological niche vacated when horses went extinct in North America, with a variant characterization that horses are a reintroduced native species that should be legally classified as "wild" rather than "feral" and managed as wildlife. The "native species" argument centers on the premise that the horses extirpated in the Americas 10,000 years ago are closely related to the modern horse as was reintroduced. Thus, this debate centers in part on the question of whether horses developed an ecomorphotype adapted to the ecosystem as it changed in the intervening 10,000 years. A 2013 report by the National Research Council of the U. S. National Academies of Sciences, Engineering, and Medicine took issue with the view of the horse being a reintroduced native species stating that "the complex of animals and vegetation has changed since horses were extirpated from North America". It also stated that the distinction between native or non native was not the issue, but rather the "priority that BLM gives to free ranging horses and burros on federal lands, relative to other uses". Mustang supporters advocate for the BLM to rank mustangs higher in priority than it currently does, arguing that too little forage is allocated to mustangs relative to cattle and sheep. Ranchers and others affiliated with the livestock industry favor a lower priority, arguing essentially that their livelihoods and rural economies are threatened because they depend upon the public land forage for their livestock. The debate as to what degree mustangs and cattle compete for forage is multifaceted. Horses are adapted by evolution to inhabit an ecological niche characterized by poor quality vegetation. Advocates assert that most current mustang herds live in arid areas which cattle cannot fully utilize due to the lack of water sources. Mustangs can cover vast distances to find food and water; advocates assert that horses range 5–10 times as far as cattle to find forage, finding it in more inaccessible areas. While this means that they extract less energy from a given amount of forage, it also means that they can digest food faster and make up the difference in efficiency by increasing their consumption rate. In practical effect, by eating greater quantities, horses can obtain adequate nutrition from poorer forage than can ruminants such as cattle, and so can survive in areas where cattle will starve. Modern rangeland management also recommends removing all livestockefn|"Livestock" in this context includes sheep, cattle, and horses. particularly horses whose incisors allow them to graze plants very close to the ground, inhibiting recovery. Difficulty arises because mustang herd sizes can multiply rapidly, increasing up to and possibly by over 20% every year, so population control presents a challenge. When unmanaged, population numbers can outstrip forage available, leading to starvation. There are few predators in the modern era capable of preying on healthy adult mustangs, and for the most part, predators capable of limiting the growth of feral mustang herd sizes are not found in the same habitat as most modern feral herds. Although wolves and mountain lions are two species known to prey on horses and in theory could control population growth, where the vast majority of mustangs roam. While they are documented to prey on feral horses in Alberta, Canada, there is no known documentation of wolf predation on free roaming horses in the United States. Control of the population to within AML is achieved through a capture program, although there are no specific guidelines or techniques used to round up mustangs. Most methods are quite stressful for the animals, even fatal. The BLM allows the use of trucks, ATVs, helicopters, and firearms to chase the horses into holding pens or "traps". These methods have often resulted in extreme exhaustion, serious injuries, or even death to the horses. "Bait" traps are another common way mustangs are corralled, usually with hay or water being left in a camouflaged pen while varying types of trigger systems close gates behind the horses. Another, less destructive method uses a tamed horse, called a "Judas horse", which has been trained to lead wild horses into a pen or corral. Once the mustangs are herded into an area near the holding pen, the Judas horse is released. Its job is then to move to the head of the herd and lead them into a confined area. Since 1978, captured horses have been offered for adoption to individuals or groups willing and able to provide humane, long term care. For decades this was after payment of a base adoption fee of $125, but in March 2019, in face of the mustang overpopulation, the BLM began paying people $1,000 to adopt a mustang. Adopted horses are still protected under the Act, for one year after adoption, at which point the adopter can obtain title to the horse. Horses that could not be adopted were to be humanely euthanized. that can cost taxpayers up to $50,000 per horse over its lifetime. In order to prevent horses being sold to slaughter, the BLM has implemented policies limiting sales and requiring buyers to certify they will not take the horses to slaughter. Despite efforts to try to increase the number of horses adopted, such as the Extreme Mustang Makeover, a promotional competition that gives trainers 100 days to gentle and train 100 mustangs so they may be adopted through auction, adoption numbers do not come close to finding homes for the excess horses. Ten thousand foals were expected to be born on range in 2017,

Ұсталған жылқылар BLM тарапынан мойнының сол жағына International Alpha Angle System жүйесін пайдаланып, мұздату арқылы белгіленеді, бұл өзгерткісіз бұрыштар мен әріптердің жүйесі. Белгілер тіркеу ұйымын көрсететін символмен басталады, бұл жағдайда АҚШ үкіметі, содан кейін жылқының туған жылын көрсететін екі қабатталған сан, содан кейін жеке тіркеу нөмірі. Санктуарийде сақталатын ұсталған жылқылар мойнындағы мұздату белгісінің соңғы төрт цифрына сәйкес келетін төрт дюймдік араб цифрларымен сол жақ жамбасына да белгіленеді.