Кіріспе

Функционалдық көшбасшылық теориясы (Хакман және Уолтон, 1986; Макграт, 1962) – ұйымдық немесе бөлімше тиімділігіне үлес қосатын нақты көшбасшылық мінез-құлқына қатысты теория. Бұл теория жетекшінің басты міндеті – топтың қажеттіліктері үшін қажеттінің бәрі де қамтамасыз етілгенін көру деп тұжырымдайды; демек, жетекші топтың тиімділігіне және ынтымақтастығына үлес қосса, өз жұмысын жақсы атқарған болып есептеледі. Функционалдық көшбасшылық теориялары сәтті көшбасшыларды зерттеу және олардың іс-әрекеттері мен мінез-құлқыларын анықтау арқылы жасалады. Көп көлемді деректермен жүргізілген кең ауқымды зерттеулер көшбасшылардың не істейтінін, яғни олардың іс-әрекеттерін немесе функцияларын, олардың табысты нәтижелерімен байланыстыруға мүмкіндік береді. Функционалдық көшбасшылық теориясы ұйымның немесе міндеттің қалай басқарылатындығын, кімге формалды түрде көшбасшылық рөлі тағайындалғанын емес, соған баса назар аударады. Функционалдық көшбасшылық моделінде көшбасшылық бір адамда емес, істі аяқтауға қатысты топтың мінез-құлқында болады. Топтың кез келген мүшесі осы мінез-құлықты орындай алады, сондықтан кез келген мүше көшбасшылыққа қатыса алады. Көптеген көшбасшылықты дамыту бағдарламаларында қолданылатын ең танымал және ықпалды функционалдық теориялардың бірі – Джон Адейрдің «Іс-әрекетке бағытталған көшбасшылық» моделі. Джон Адейр іс-әрекетке бағытталған көшбасшылықтың моделін әзірледі, себебі: міндетті команда ғана орындай алады, бір адам емес; команда барлық жеке тұлғалар толық дамыған жағдайда ғана міндеттің орындалуында үлкен жетістікке жете алады; жеке тұлғаларға міндеттің қиындықтары мен ынталандыру қажет.

Адейрдің моделі көшбасшылардың қасиеттеріне емес, олардың не істейтініне назар аудару арқылы қасиеттер теориясына қарсы шықты. Ол көшбасшылықты үйренуге болады және адамның қасиеттеріне байланысты емес екенін көрсетті.

Үлгіге сын

Кейбір адамдар Адаирдің Үш шеңберлі моделін тым қарапайым және қолданыстан шыққан деп есептейді, себебі ол 1970-ші жылдары жасалған.

Табиғат пен тәрбие талқылауының әсері

Лидерлер туа ма, әлде тәрбиелене ме деген сұрақ адам мінез-құлқының табиғаттан ба, әлде ортадан ба екеніне байланысты. Бір адам бір нәрсені жасай алса, басқалар да оны үйренуі мүмкін деген сенімге функционалдық басшылық теориясынан көшу оңай. Лидерлер міндетті түрде туылмайды, басшылыққа қажетті қасиеттермен қалыптасады деген ой көшбасшылықты дамытуға мүмкіндік берді.