Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Гибридті музыкалық аспап
Hybrid musical instrument
Банжоукулеле, сондай-ақ банжолеле немесе банжоуке деп те аталады, төрт тартылған ішегі бар музыкалық аспап, оның корпусы шағын банжо сияқты және таспалы (баулы) укулеле мойны бар. Ең алғашқы банжолелелерді Джон А. Боландер мен Альвин Д. Кич 1917 жылы жасаған. Аспап 1920-1930 жылдары ең жоғары танымалдылыққа ие болды. Ол укулеленің кішкентай масштабы, құбылуы және ойнау стилін банжоның құрылымымен және ерекше дыбысымен үйлестіреді, сондықтан осылай аталды. Оның дамуына водевиль артистерінің укулеледей оңай ойнатылатын, бірақ дауысы күштірек аспапқа қажеттілігі түрткіс болды.
The banjo ukulele, also known as the banjolele or banjo uke, is a four stringed musical instrument with a small banjo type body and a fretted ukulele neck. The earliest known banjoleles were built by John A. Bolander and by Alvin D. Keech, both in 1917. The instrument achieved its greatest popularity in the 1920s and 1930s, and combines the small scale, tuning, and playing style of a ukulele with the construction and distinctive tone of a banjo, hence the name. Its development was pushed by the need for vaudeville performers to have an instrument that could be played with the ease of the ukulele, but with more volume.
Құрылыс және көйлеу
Жалпы құрылымы жағынан, банджо-укулеле банджоға ұқсас, бірақ кішірек өлшемде болады. Олар әрқашан таспалы (fretted) болады. Көбінесе олар металл бөлшектерімен ағаштан жасалған, бірақ орта ғасырдағы "Dixie" бренді толығымен металдан жасалған банджо-укулелелерді шығарған. Банжо-укулеленің мойны әдетте он алты таспадан тұрады және сопрано немесе, сирек жағдайда, концерттік немесе тенор өлшемді укулелемен бірдей ұзындықта болады. Банжо-укулеле артқы жағы ашық немесе резонатормен жабдықталған болуы мүмкін. Банджо-укулеленің қақпағы дәстүрлі түрде бұқа терісінен жасалған, бірақ қазіргі аспаптардың көпшілігі синтетикалық қақпақтармен жабдықталған. Кейбір музыканттар дәстүрлі дыбыс үшін табиғи тері қақпақтарды артық көреді. Барабанның сыртына орнатылған кернеу ілгектерін реттеу арқылы барабан қақпағын тартып немесе босату арқылы дыбыс өзгереді. Қақпақ әдетте берік тартылған. Оны тасқатайдай қатты тартып, жақсы ноталарды ажыратып, жарқын дыбыс алуға болады, бірақ төмен жиілікті дыбыстар азаяды. Оны жұмсақ ету арқылы, бірақ сымдардың кернеуі көпірді орнында ұстап тұру үшін жеткілікті тартылып, жылырақ, азырақ жарқын дыбыс алуға болады. Көпір қақпақтың үстінде жүзіп тұрады және сымдардың кернеуімен бекітіледі. Стандартты укулелелер сияқты, банджо-укулелелер де бастапқыда ішек сымдармен жабдықталған. Қазір көбінесе нейлон сымдар қолданылады, кейде үшінші сымы бұралған болады. Банжолеле әдетте G–C–E–A ("C Tuning") немесе A–D–F♯–B ("D Tuning") ретінде, қайталама 4-ші сыммен күйленеді. A–D–F♯–B күйленуі көбінесе өткір дыбыс шығарады және осы себеппен қолданылады. Бұл екі күй де "Менің итімде блохалар бар" күйлері (бесінші, тоник, үлкен үшінші, үлкен алтыншы) деп аталады.
In terms of overall construction, banjo ukuleles parallel banjos, though on a smaller scale. They are always fretted. Most are built of wood with metal accoutrements, although the mid century "Dixie" brand featured banjo ukuleles made from solid metal. The banjo ukulele neck typically has sixteen frets, and is the same scale length as a soprano or, less commonly, concert or tenor sized ukulele. Banjo ukuleles may be open backed, or may incorporate a resonator. Banjo ukulele heads were traditionally made of calf skin, but most modern instruments are fitted with synthetic heads. Some players prefer the natural skin heads for a more traditional tone. Tightening or loosening the drum head, through adjusting the tension hooks fitted around the outside of the drum, results in a change in tone. The head typically has a firm tension. Tightening it so that it is rock hard to the touch gives a bright sound with good note distinction, but less bass response. Loosening it so it is softer, yet still tight enough to keep the bridge in place with the tension of the strings, results in a warmer, less bright sound. The bridge floats on the head and is held in place by the tension of the strings. Like standard ukuleles, banjo ukuleles were originally outfitted with gut strings. Nylon strings are now typically used, sometimes with a wound third string. The banjolele is commonly tuned G–C–E–A ("C Tuning") or A–D–F♯–B ("D Tuning"), with a re entrant 4th string. The A–D–F♯–B tuning often produces a more strident tone, and is used for this reason. Both of these tunings are known as "my dog has fleas" tunings (fifth, tonic, major third, major sixth).