Көру қабілетінің айқындығы

Кіріспе

Көздің айқындығы

Көру өткірлігі (КӨ) көбінесе көздің айқындығын білдіреді, бірақ техникалық тұрғыдан алғанда, жануардың кішкентай бөлшектерді қаншалықты дәл тани алатынын бағалайды. Көру өткірлігі оптикалық және нейрондық факторларға байланысты. Көздің оптикалық факторлары тор қабықтағы бейнелердің айқындығына әсер етеді. Нейрондық факторларға тор қабықтың, миға баратын жүйке жолдарының және мидың түсіндіру қабілетінің денсаулығы мен жұмыс істеуі жатады. Көбінесе айтылатын көру өткірлігі – қашықтық өткірлігі немесе алысқа көру өткірлігі (мысалы, "20/20 көру"), ол адамның алыс қашықтықтағы кішкентай бөлшектерді тану қабілетін сипаттайды. Миопиясы бар адамдарда, яғни жақынға көру қабілеті нашарлағанда, бұл қабілет төмендейді. Тағы бір көру өткірлігі – жақынға көру өткірлігі, ол адамның жақын қашықтықтағы кішкентай бөлшектерді тану қабілетін сипаттайды. Гиперпиясы бар адамдарда, яғни алысқа көру қабілеті нашарлағанда, бұл қабілет төмендейді. Көру өткірлігінің төмендеуіне жиі кездесетін оптикалық себеп – рефракциялық қате (аметропия): көздің жарықты сындыру қатесі. Рефракциялық қателердің себептері көздің немесе мүйіз қабығының пішініндегі бұрмалаушылықтар және линзаның жарықты фокустау қабілетінің төмендеуі болуы мүмкін. Егер мүйіз қабықшасы мен линзаның біріктірілген сындыру күші көздің ұзындығынан артық болса, тор қабықтағы бейне тор қабықтың алдында фокуста болады және тор қабықта бұлыңғыр болады, нәтижесінде миопия пайда болады. Мүйіз қабықшасы мен линзаның біріктірілген сындыру күші көздің ұзындығынан кем болса, осыған ұқсас нашар фокустау пайда болады, бірақ фокустау тор қабықтың артында болады, нәтижесінде гиперпия пайда болады. Қалыпты сындыру күші эмметропия деп аталады. Көру өткірлігінің төмендеуіне себеп болатын басқа оптикалық факторларға астигматизм жатады, онда белгілі бір бағыттағы контурлар бұлыңғыр болады, сондай-ақ мүйіз қабығының күрделі бұрмалаушылықтары да жатады. Рефракциялық қателерді көбінесе оптикалық құралдармен (мысалы, көзілдірік, контактты линзалар және рефракциялық хирургия) түзетуге болады. Мысалы, миопия жағдайында түзету – көздің рефракциясын минус линза арқылы азайту. Жеделдікті шектейтін нейрондық факторлар тор қабықта, миға баратын жолдарда немесе мида орналасқан. Тор қабыққа әсер ететін жағдайлардың мысалдары: тор қабықтың жарылуы және макулярлық дегенерация. Миға әсер ететін жағдайларға амблиопия (ерте балалық шақта көру миының дұрыс дамымауынан туындайды) және мидың зақымдануы, мысалы, бас травмасы немесе инсульт жатады. Оптикалық факторлар түзетілгеннен кейін, өткірлікті нейрондық функцияның өлшемі деп қарастыруға болады. Көру өткірлігі әдетте фиксация кезінде өлшенеді, яғни орталық (немесе фовеальдік) көрудің өлшемі ретінде, себебі ол ортасында ең жоғары болады. Алайда, шеткі көру өткірлігі күнделікті өмірде де маңызды болуы мүмкін. Жеделдік шетке қарай алдымен күрт төмендеп, содан кейін біртіндеп, кері сызықтық түрде (яғни төмендеу шамамен гиперболаға сәйкес келеді) төмендейді. Төмендеу E2/(E2+E) формуласына сәйкес келеді, мұнда E – көру бұрышының эксцентрицитеті, ал E2 – шамамен 2 градус тұрақты. Мысалы, 2 градус эксцентрицитетте өткірлік фовеальдік мәннің жартысына тең. Көру өткірлігі – бұл көру өрісінің ортасындағы кішкентай бөлшектердің қаншалықты жақсы ажыратылатынының өлшемі; сондықтан ол үлкен пішіндердің қаншалықты танылатынын көрсетпейді. Осылайша, көру өткірлігі ғана көру функциясының жалпы сапасын анықтай алмайды.

Visual acuity (VA) commonly refers to the clarity of vision, but technically rates an animal's ability to recognize small details with precision. Visual acuity depends on optical and neural factors. Optical factors of the eye influence the sharpness of an image on its retina. Neural factors include the health and functioning of the retina, of the neural pathways to the brain, and of the interpretative faculty of the brain. The most commonly referred to visual acuity is distance acuity or far acuity (e. g., "20/20 vision"), which describes someone's ability to recognize small details at a far distance. This ability is compromised in people with myopia, also known as short sightedness or near sightedness. Another visual acuity is near acuity, which describes someone's ability to recognize small details at a near distance. This ability is compromised in people with hyperopia, also known as long sightedness or far sightedness. A common optical cause of low visual acuity is refractive error (ametropia): errors in how the light is refracted in the eye. Causes of refractive errors include aberrations in the shape of the eye or the cornea, and reduced ability of the lens to focus light. When the combined refractive power of the cornea and lens is too high for the length of the eye, the retinal image will be in focus in front of the retina and out of focus on the retina, yielding myopia. A similar poorly focused retinal image happens when the combined refractive power of the cornea and lens is too low for the length of the eye except that the focused image is behind the retina, yielding hyperopia. Normal refractive power is referred to as emmetropia. Other optical causes of low visual acuity include astigmatism, in which contours of a particular orientation are blurred, and more complex corneal irregularities. Refractive errors can mostly be corrected by optical means (such as eyeglasses, contact lenses, and refractive surgery). For example, in the case of myopia, the correction is to reduce the power of the eye's refraction by a so called minus lens. Neural factors that limit acuity are located in the retina, in the pathways to the brain, or in the brain. Examples of conditions affecting the retina include detached retina and macular degeneration. Examples of conditions affecting the brain include amblyopia (caused by the visual brain not having developed properly in early childhood) and by brain damage, such as from traumatic brain injury or stroke. When optical factors are corrected for, acuity can be considered a measure of neural functioning. Visual acuity is typically measured while fixating, i. e. as a measure of central (or foveal) vision, for the reason that it is highest in the very center. However, acuity in peripheral vision can be of equal importance in everyday life. Acuity declines towards the periphery first steeply and then more gradually, in an inverse linear fashion (i. e. the decline follows approximately a hyperbola). The decline is according to E2/(E2+E), where E is eccentricity in degrees visual angle, and E2 is a constant of approximately 2 degrees. At 2 degrees eccentricity, for example, acuity is half the foveal value. Visual acuity is a measure of how well small details are resolved in the very center of the visual field; it therefore does not indicate how larger patterns are recognized. Visual acuity alone thus cannot determine the overall quality of visual function.

Анықтама

Көрнекілік өткірлігі – визуалды өңдеу жүйесінің кеңістіктік ажыратымдылығының өлшемі. VA, кейде оптикалық мамандар айтатындай, көру қабілеті тексерілетін адамды стильделген әріптер, Ландольт сақиналары, педиатриялық символдар, сауатсыз адамдарға арналған символдар, Головин-Сивцев кестесіндегі стандартталған кириллица әріптері немесе басқа да үлгілерді басып шығарылған кестеде (немесе басқа құралдарда) белгіленген көру қашықтығынан анықтауды талап ету арқылы тексеріледі. Оптотиптер ақ фонға қара символдар түрінде бейнеленеді (яғни максималды контраст). Адамның көзі мен тексеру кестесі арасындағы қашықтық линзаның фокусқа келтіру әрекетіне сәйкес «оптикалық шексіздікке» (алысқа қарайғы өткірлік) немесе анықталған оқу қашықтығына (жақынға қарайғы өткірлік) жақындатылады. Көрнекілік өткірлігі қалыпты саналатын эталондық мән – 6/6 көру, оның USC эквиваленті – 20/20 көру. 6 метр немесе 20 фут қашықтықта осындай көрсеткіштің иесі 1,75 мм шамасындағы контурларды ажырата алады. 6/12 көру көрсеткіші төмен көрсеткіштерге, ал 6/3 көру көрсеткіші жақсы көрсеткіштерге сәйкес келеді. Қалыпты адамдарда өткірлік 6/4 немесе одан да жақсы болады (жасқа және басқа факторларға байланысты). 6/x көру көрсеткішінде сандық (6) – субъект пен кесте арасындағы қашықтық (метрмен), ал белгіш (x) – 6/6 өткірлігі бар адам сол оптотипті ажырата алатын қашықтық. Осылайша, 6/12 дегеніміз 6/6 көруі бар адам сол оптотипті 12 метр қашықтықтан (яғни екі есе қашықтықтан) ажырата алады дегенді білдіреді. Бұл 6/12 көруі бар адамның кеңістіктік ажыратымдылығы жартысы ғана екенін және оптотипті ажырату үшін екі есе үлкен мөлшері қажет екенін көрсетеді. Өткірлікті анықтаудың оңай және тиімді тәсілі – бөлшекті ондық санға айналдыру: 6/6 – 1,0 өткірлікке (немесе визусқа) сәйкес келеді (төмендегі суретті қараңыз), ал 6/3 – 2,0-ге сәйкес келеді, мұндай көрсеткіштерге көбінесе бинокулярлық көруі жақсы түзетілген, сау жас адамдар қол жеткізеді. Еуропалық стандартқа сәйкес, ондық сан түрінде көрсету – Еуропа елдеріндегі стандарт (EN ISO 8596, бұрын DIN 58220). Өткірлік өлшенетін нақты қашықтықтың маңызы жоқ, егер ол жеткілікті алыс болса және желілік қабықтағы оптотиптің мөлшері бірдей болса. Бұл мөлшер көздің көру бұрышы ретінде анықталады, яғни оптотип көз алдында қандай бұрышпен көрінеді. 6/6 = 1,0 өткірлік үшін Снеллен кестесіндегі немесе Ландольт С кестесіндегі әріптің мөлшері 5 доға минутына (1 доға минуты = 1/60 градус) тең визуалды бұрыш құрайды, бұл 20 фут қашықтықта 43-ке тең шрифт мөлшерімен сәйкес келеді. Типтік оптотиптің (мысалы, Снеллен E немесе Ландольт С) дизайны бойынша шешілуі керек сындық аралық осы мәннің 1/5 бөлігін құрайды, яғни 1 доға минуты. Соңғысы – көру өткірлігінің халықаралық анықтамасында қолданылатын мән.

Visual acuity is a measure of the spatial resolution of the visual processing system. VA, as it is sometimes referred to by optical professionals, is tested by requiring the person whose vision is being tested to identify so called optotypes – stylized letters, Landolt rings, pediatric symbols, symbols for the illiterate, standardized Cyrillic letters in the Golovin–Sivtsev table, or other patterns – on a printed chart (or some other means) from a set viewing distance. Optotypes are represented as black symbols against a white background (i. e. at maximum contrast). The distance between the person's eyes and the testing chart is set so as to approximate "optical infinity" in the way the lens attempts to focus (far acuity), or at a defined reading distance (near acuity). A reference value above which visual acuity is considered normal is called 6/6 vision, the USC equivalent of which is 20/20 vision: At 6 metres or 20 feet, a human eye with that performance is able to separate contours that are approximately 1.75 mm apart. Vision of 6/12 corresponds to lower performance, while vision of 6/3 to better performance. Normal individuals have an acuity of 6/4 or better (depending on age and other factors). In the expression 6/x vision, the numerator (6) is the distance in metres between the subject and the chart and the denominator (x) the distance at which a person with 6/6 acuity would discern the same optotype. Thus, 6/12 means that a person with 6/6 vision would discern the same optotype from 12 metres away (i. e. at twice the distance). This is equivalent to saying that with 6/12 vision, the person possesses half the spatial resolution and needs twice the size to discern the optotype. A simple and efficient way to state acuity is by converting the fraction to a decimal: 6/6 then corresponds to an acuity (or a Visus) of 1.0 (see Expression below), while 6/3 corresponds to 2.0, which is often attained by well corrected healthy young subjects with binocular vision. Stating acuity as a decimal number is the standard in European countries, as required by the European norm (EN ISO 8596, previously DIN 58220). The precise distance at which acuity is measured is not important as long as it is sufficiently far away and the size of the optotype on the retina is the same. That size is specified as a visual angle, which is the angle, at the eye, under which the optotype appears. For 6/6 = 1.0 acuity, the size of a letter on the Snellen chart or Landolt C chart is a visual angle of 5 arc minutes (1 arc min = 1/60 of a degree), which is a 43 point font at 20 feet. By the design of a typical optotype (like a Snellen E or a Landolt C), the critical gap that needs to be resolved is 1/5 this value, i. e., 1 arc min. The latter is the value used in the international definition of visual acuity:

Көрнекілік өткірлігі – көру қабілетін бағалайтын өлшем және көруді түзету үшін қажетті көзілдірік рецептісімен байланысты емес. Керісінше, көзді тексерудің мақсаты – ең жақсы түзетілген көру қабілетін қамтамасыз ететін рецепт табу. Нәтижесінде, өткірлік 6/6 = 1,0-нан жоғары немесе төмен болуы мүмкін. Шындығында, 6/6 көру диагнозы қойылған адамның көру өткірлігі көбінесе жоғары болады, себебі бұл стандартқа қол жеткізілгеннен кейін, субъектінің көруі қалыпты (бұзылмаған) деп есептеледі және кіші оптотиптер тексерілмейді. 6/6 немесе «жақсырақ» (20/15, 20/10, т.б.) көруі бар адамдар көздің алыстығы, көздің зақымдануы немесе пресбиопия сияқты көру жүйесімен байланысты басқа да проблемалар үшін көзілдірік түзетуінен пайда көруі мүмкін.

Өлшем

Көрнекілік өткірлік психофизикалық процедура арқылы өлшенеді, сондықтан ол стимулдың физикалық қасиеттерін субъектінің сезінуімен және оның нәтижесіндегі реакцияларымен байланыстырады. Өлшеу Фердинанд Моноер ойлап тапқан көз кестесін, оптикалық құралдарды немесе FrACT сияқты компьютерлік тесттерді пайдалану арқылы жүзеге асырылуы мүмкін. Көзбен қарау шарттары стандартқа сәйкес болуын қадағалау қажет, мысалы, бөлме мен көз кестесінің дұрыс жарықтандырылуы, дұрыс қарау қашықтығы, жауап беруге жеткілікті уақыт, қателіктерге мүмкіндік және т.б. Еуропа елдерінде бұл шарттар Еуропалық стандартпен (EN ISO 8596, бұрын DIN 58220) реттеледі.

Тарих

1843 жылғы оқиға 1843 жылы неміс офтальмологы Генрих Куехлер (1811–1873) Германияның Дармштадт қаласында көруді тексеру түрлерін ойлап тапты. Ол көруді тексеруді стандарттау қажеттігін айтады және жатқа алудан сақтану үшін үш оқу кестесін жасады. 1854 жылы Веналық окулист Эдуард Йейгер фон Якшталь Генрих Куехлер әзірлеген көру кестесін тексеру түрлерін жетілдірді. Ол функционалды көруді құжаттау үшін неміс, француз, ағылшын және басқа тілдерде оқу үлгілерін жариялады. Ол 1854 жылы Венадағы мемлекеттік баспаханада қолданылған шрифттерді пайдаланды және оларды сол баспахана каталогынан алынған нөмірлермен белгіледі, бұл қазір Ягер нөмірлері деп аталады. 1862 жылы голланд офтальмологы Герман Снеллен Утрехтте «Probebuchstaben zur Bestimmung der Sehschärfe [Көру өткірлігін анықтауға арналған сынақ әріптері, көру өткірлігін өлшеу кестелері бар]» атты кітабын жариялады. Снеллен кітабының кейінгі басылымдарында кестелердегі әріптерді оптотиптер деп атады және стандартталған көру тестілерін жақтады. Снелленнің оптотиптері бүгінгі күнгі сынақ әріптерінен өзгеше. Олар «Египеттік парагон» шрифтімен (яғни серифтерді пайдаланып) басылған. 1888 жылы Эдмунд Ландольт бүтіндей емес сақинаны енгізді, ол кейін Ландольт сақинасы деп аталды және халықаралық стандартқа айналды. 1894 жылы Берлинде Теодор Вертхайм шеткі көрудегі өткірліктің егжей-тегжейлі өлшемдерін ұсынды. 1978 жылы Хью Тейлор осы дизайн принциптерін сауатсыз адамдар үшін «Тамблинг Е кестесін» жасау үшін пайдаланды, кейіннен ол Австралия аборигендерінің көру өткірлігін зерттеу үшін қолданылды.

Өлшемді қарастыру

Көру өткірлігін өлшеу оптотиптерді ғана көруден әлдеқайда көп нәрсені қамтиды. Пациент ынтымақтастық танытуы керек, оптотиптерді түсінуі керек, дәрігермен байланыс орната алуы керек, және тағы да көптеген факторлар болуы тиіс. Осы факторлардың біреуі болмаса, өлшеу пациенттің нақты көру өткірлігін көрсетпейді. Көру өткірлігі – субъективті тест, яғни пациент қатысуға дайын болмаса немесе қатыса алмаса, тест жүргізілмейді. Ұйқысы келген, мас болған, немесе санасы мен психикалық жағдайына әсер ететін кез келген ауруы бар пациент, ең жоғары көру өткірлігіне жете алмайды. Егер бұл белгілі болмаса, картадағы әріптер мен/немесе сандарды танымайтын пациенттердің көру өткірлігі өте төмен деп тіркеледі. Кейбір пациенттер тексерушіге оптотиптерді білмейтінін тікелей сұрамаса айтпайды. Мидың зақымдануы пациенттің баспа әріптерін тануына немесе оларды дұрыс атауына кедерілтеу тудыруы мүмкін. Моторлық қабілетсіздік адамның көрсетілген оптотипке қате жауап беруіне және көру өткірлігін өлшеуге кері әсер етуіне себеп болуы мүмкін. Оқушының мөлшері, фондық жарықтандыруға бейімделу, көрсету ұзақтығы, қолданылатын оптотип түрі, жақын жердегі визуальды контурлардың (немесе "қоюланудың") әсері сияқты факторлардың бәрі көру өткірлігін өлшеуге әсер ете алады.

Балаларды зерттеу

2009 жылы жарияланған зерттеуге сәйкес, жаңа туған нәрестелердің көру өткірлігі шамамен 6/133 құрайды, ал көптеген балаларда алты айдан кейін 6/6 деңгейіне жетеді. Сәбилердің, сөйлеуге дайын емес балалардың және ерекше қажеттіліктері бар адамдардың (мысалы, мүгедектердің) көру өткірлігін әріптік кесте арқылы өлшеу әрқашан мүмкін болмайды. Осы топтар үшін арнайы тестілеу қажет. Алғашқы тексеру кезінде көру стимулдарына назар аудару, оларды ортаға келтіру және қозғалысын қадағалау қабілетін бағару керек. Артықшылықты қарау әдісін қолданатын формальды тестілеулерде Теллер өткірлік карталары (қабырғадағы терезе арқылы техник көрсеткен) пайдаланылады. Бала бір жағында тік немесе көлденең жолақтардың кездейсоқ көрсетілуіне, екінші жағындағы бос бетке қарағанда көбірек назар бөледі ме екені тексеріледі. Жолақтар бірте-бірте ұсақ немесе жақын орналасады, ал бала ата-анасының қолында екі жаққа да бірдей назар бөлгенде тестілеу аяқталады. Тағы бір танымал әдіс – визуалды шақырылған (кортикальдық) потенциалдарды (VEP немесе VECP) пайдаланатын электрофизиологиялық тестілеу. Бұл күмәнді жағдайларда және Лебердің туа біткен амаврозы сияқты ауыр көру қабілетінің жоғалуы күдікті жағдайларда көру өткірлігін бағау үшін қолданылады. VEP арқылы өткірлікті тексеру, қара және ақ жолақтардың (синус толқыны торлары) немесе шахматтағы үлгілердің (жолақтарға қарағанда күшті жауап береді) сериясын пайдалану арқылы артықшылықты қарауға ұқсас. Мінез-құлық жауаптары қажет емес, үлгілер көрсетілгенде ми толқындары тіркеледі. Үлгілер ұсақтап көрсетіледі, ми толқыны жоғалғанша, бұл көру өткірлігінің өлшемі болып саналады. Ересектерде және нұсқауларды түсініп, назар аудара алатын үлкен балаларда VEP нәтижелері стандартты өлшемдегі психофизикалық өлшеммен (яғни, субъект үлгіні көре алмайтынын айтқанда анықталатын қабылдау деңгейі) өте жақсы сәйкес келеді. Бұл сәйкестік кішкентай балалар мен сәбилерге де қатысты деп есептеледі, бірақ бұл міндетті түрде осылай болуы керек емес. Зерттеулер көрсеткендей, ми толқындары және олардан туындайтын өткірлік бір жасқа келгенде ересектерге тән болады. Толық түсіндірілмеген себептерге байланысты, бала бірнеше жасқа толғанға дейін мінез-құлықтық басымдықты қарау әдістерімен анықталған көру өткірлігі, мидағы көру процесінің тікелей физиологиялық өлшемі VEP арқылы анықталғаннан көбінесе артта қалады. Бұл, көру процесіне тікелей қатысы жоқ ми аймақтарын қамтитын күрделі мінез-құлық және назар реакцияларының жетілуіне көбірек уақыт қажет болуымен байланысты болуы мүмкін. Осылайша, көру миы ұсақ үлгілерді анықтай алады (бұл ми толқынында көрінеді), бірақ кішкентай баланың "әрекеттік миы" оған ерекше назар аударуға жеткілікті себеп таппауы мүмкін. Тағы бір қарапайым, бірақ сирек қолданылатын әдіс – оптокинетикалық нистагм барабанымен окуломоторлық жауаптарды тексеру. Субъект барабанның ішіне орналастырылып, айналатын қара және ақ жолақтармен қоршалады. Ми қозғалатын жолақты қадағалауға тырысқанда көздің қасақана қозғалыстары (нистагм) туындайды. Ересектерде оптокинетикалық және стандартты көз кестесінің өткірлігі арасында жақсы сәйкестік бар. Бұл әдістің қаупі – процесс рефлекстік және ми сабағында, көру қабыршағында емес, мидың төменгі деңгейінде жүзеге асады. Сондықтан, адамда оптокинетикалық жауап қалыпты болуы мүмкін, бірақ ол корттық соқыр болуы және ешқандай көру сезімі болмауы мүмкін.

The newborn's visual acuity is approximately 6/133, developing to 6/6 well after the age of six months in most children, according to a study published in 2009. The measurement of visual acuity in infants, pre verbal children and special populations (for instance, disabled individuals) is not always possible with a letter chart. For these populations, specialised testing is necessary. As a basic examination step, one must check whether visual stimuli can be fixated, centered and followed. More formal testing using preferential looking techniques use Teller acuity cards (presented by a technician from behind a window in the wall) to check whether the child is more visually attentive to a random presentation of vertical or horizontal gratings on one side compared with a blank page on the other side – the bars become progressively finer or closer together, and the endpoint is noted when the child in its adult carer's lap equally prefers the two sides. Another popular technique is electro physiologic testing using visual evoked (cortical) potentials (VEPs or VECPs), which can be used to estimate visual acuity in doubtful cases and expected severe vision loss cases like Leber's congenital amaurosis. VEP testing of acuity is somewhat similar to preferential looking in using a series of black and white stripes (sine wave gratings) or checkerboard patterns (which produce larger responses than stripes). Behavioral responses are not required and brain waves created by the presentation of the patterns are recorded instead. The patterns become finer and finer until the evoked brain wave just disappears, which is considered to be the endpoint measure of visual acuity. In adults and older, verbal children capable of paying attention and following instructions, the endpoint provided by the VEP corresponds very well to the psychophysical measure in the standard measurement (i. e. the perceptual endpoint determined by asking the subject when they can no longer see the pattern). There is an assumption that this correspondence also applies to much younger children and infants, though this does not necessarily have to be the case. Studies do show the evoked brain waves, as well as derived acuities, are very adult like by one year of age. For reasons not totally understood, until a child is several years old, visual acuities from behavioral preferential looking techniques typically lag behind those determined using the VEP, a direct physiological measure of early visual processing in the brain. Possibly it takes longer for more complex behavioral and attentional responses, involving brain areas not directly involved in processing vision, to mature. Thus the visual brain may detect the presence of a finer pattern (reflected in the evoked brain wave), but the "behavioral brain" of a small child may not find it salient enough to pay special attention to. A simple but less used technique is checking oculomotor responses with an optokinetic nystagmus drum, where the subject is placed inside the drum and surrounded by rotating black and white stripes. This creates involuntary abrupt eye movements (nystagmus) as the brain attempts to track the moving stripes. There is a good correspondence between the optokinetic and usual eye chart acuities in adults. A potentially serious problem with this technique is that the process is reflexive and mediated in the low level brain stem, not in the visual cortex. Thus someone can have a normal optokinetic response and yet be cortically blind with no conscious visual sensation.

"Тәуелсіз" көру өткірлігі

Көздің көру қабілеті жарықтың торлық қабатқа қаншалықты дәл бағытталуына, көздің жүйке элементтерінің сақталуына және мидың түсіндіру қабілетіне байланысты. "Нормалды" көру өткірлігі (орталық, яғни фовеальді көру) көбінесе Герман Снеллен анықтағандай, 5 минуттық доғаны қамтитын оптотипті тану қабілеті деп есептеледі, яғни Снеллен кестесі бойынша 6/6 метр, 20/20 фут, 1.00 ондық немесе 0.0 logMAR. Жас адамдардағы сау, эмметропиялық көздің (немесе түзетумен аметропиялық көздің) орташа көру өткірлігі шамамен 6/5 - 6/4 құрайды, сондықтан 6/6 көру өткірлігін "мүкел" көру деп атау дұрыс емес. Керісінше, Цчернинг былай деп жазады: "Біз ең жақсы көздердің көру өткірлігі 2-ге жақындағанын анықтадық және жақсы жарықтандыруда өткірлік тек 1-ге тең болса, көзде анық байқалатын кемшіліктер бар екеніне көз жеткізе аламыз". Алға қарай қозғалыс бұрыштық жылдамдықты анықтау шегімен (SAVT) шектеледі, ал көлденең және тік қозғалыс өткірлігі бүйірлік қозғалыс шегімен шектеледі. Көлденең қозғалыстың шегі көбінесе жақындап келе жатқан қозғалыстың шегінен төмен болады, ал белгілі бір өлшемдегі объект үшін, бақылаушы қозғалыс жолынан жеткілікті алшақтағанда, көлденең қозғалыс екеуінің ішіндегі мағыналырақ болады. Осы шектерден төмен Стивенстің қуат заңы мен Вебер-Фехнер заңына сәйкес субъективті тұрақтылық сезіледі.

Көлденең бұрыштық жылдамдықты анықтау шегі (SAVT)

Жақындап келе жатқан объектінің қозғалысын анықтаудың белгілі бір шегі бар. Бұл көру өткірлігінің бұрыштық жылдамдық детекция шегі (SAVT) деп саналады. Оның практикалық мәні 0,0275 рад/с құрайды. SAVT шегі бар адам үшін, S мөлшеріндегі тікелей жақындап келе жатқан объектінің v жылдамдығымен қозғалысы, оның қашықтығы D болмайынша анықталмайды, мұнда кіші қашықтықтардағы кіші объектілер үшін кіші бұрыш жуықтауы арқылы S²/4 мүшесі ескерілмейді. SAVT-тің артығына жету үшін, v жылдамдығымен қозғалатын S мөлшеріндегі объекті D-ден жақын болуы керек; осы қашықтықтан асып кеткенде, субъективтік тұрақтылық сезіледі. SAVT-ны нысанды алғаш байқаған қашықтықтан өлшеуге болады: мұнда кіші нысандар үшін үлкен қашықтықтардағы кіші бұрыш жуықтауы арқылы S² мүшесі ескерілмейді. SAVT жүргізу қауіпсіздігі мен спортта статикалық шек сияқты маңызды. Формула көру бұрышының қашықтыққа қатысты туындысын алып, одан кейін жылдамдыққа көбейту арқылы көрудің уақыт бойынша кеңею жылдамдығын алудан шығарылған.

Жақсы қозғалыс

Сонымен қатар, көлденең және тік қозғалыстың да шектеулері бар. Оларды D қашықтықтағы және v жылдамдығымен, көру бағытына перпендикуляр қозғалатын объектінің қозғалысын ең төменгі деңгейде анықтау арқылы өлшеуге және анықтауға болады, ал B қашықтығынан бастап. Өйткені, жасалған бұрыштың тангенсі – перпендикуляр қашықтық пен бастапқы қашықтықтың арақатынасы, ал бұрыштық уақыт өзгеру жылдамдығы (рад/с) көлденең қозғалыс үшін – жылдамдыққа көбейтілген кері тангенстің туындысы. Практикада бұл перпендикуляр қозғалатын объект көлденең қозғалыс үшін әдетте ≥ 0,0087 рад/с болатын қашықтыққа жеткенше қозғалып жатқаны байқалмайды. Алыстағы объектілердің қашықтығы, жақын қашықтықтар және төмен жылдамдықтар көлденең қозғалыстың айқындылығын төмендетеді. Жақын немесе нөлдік бастапқы қашықтықтағы анықтау, жақындап келе жатқан қозғалыстың масштабтық өзгерістері арқылы жүзеге асырылуы мүмкін.