Барберини Евангелиясы: VIII ғасырлық жазба қолжазбасының зерттелуі
Barberini Gospels
Барберини Евангелиясы – 8 ғасырда жасалған сәнді жазба кітап. Ватикан кітапханасында сақталған, зерттеулерге жаңадан енген ежелгі қолжазба туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Барберини Ізгі хабары – жарықпен безендірілген, гиберносаксон қолжазбасы түріндегі Ізгі хабар кітабы (Рим, Ватикан қаласы, Biblioteca Apostolica, Barberini Lat. 570, сондай-ақ Вигбальд Ізгі хабары ретінде белгілі), шамамен 8 ғасырдың соңында жазылған деп есептеледі.
The Barberini Gospels is an illuminated Hiberno Saxon manuscript Gospel Book (Rome, Vatican City, Biblioteca Apostolica, Barberini Lat. 570, also known as the Wigbald Gospels), assumed to be of a late 8th century origin.
Тарих
1902 жылы Ватикан кітапханасына көшірілгеннен кейін бұл сәнді Евангелие кітабы 2004 жылы докторлық диссертация тақырыбы болғанға дейін ғылыми қауымдастық тарапынан көп назарсыз қалған еді. Бұрынғы жазбаларда оның бейнелеу өнері замандастарының бейнелеу өнерімен қысқаша салыстырылған, сондай-ақ оның қайда жасалғаны туралы нақты қорытындыға келмейтін пікірталас бар. Сонымен қатар, колофонға қатысты болжамдар айтылды, онда оқырманнан Вигбальд үшін дұға етуі және оның нақты тарихи жағдаймен байланысын қамтамасыз етуі сұралады. Бұл Вигбальдтың "Октатеух сұрақтарының" авторы Вигболдпен бір адам ба екені әлі белгісіз.
After coming to light following its move to the Vatican Library in 1902 this luxury Gospel book had been largely ignored by the academic community until it became the subject of a doctoral dissertation in 2004. Earlier writing includes some brief comparisons of its iconography with that of its contemporaries and an inconclusive debate regarding the site of its production. There have also been speculations about a colophon, an entreaty for the reader to pray for one Wigbald and its role in providing a connection to a specific historical context. It is not known whether this is the same person as Wigbold, author of the Quaestiones in Octateuchum.
Жарықтандыру
Барберини Ізгі хабарларында бір жарықтандырылған канондық үстел, төрт евангелист портреті және он бес безендірілген инициал бар. Кітаптың форматы стандартты: әрбір жеке Ізгі хабар кітабы авторының евангелист портретімен және мәтіннің басындағы үлкен әшекейленген алғашқы әріппен (инципит) басталады. Матайдың Инкарнация туралы баянының басында, көбінесе "Мәсіхтің монограммасы" деп аталатын тағы бір үлкен әшекейленген инициал қолданылады; басқа Ізгі хабар мәтіндеріндегі маңызды орындарда да ұқсас инициалдар енгізілген. Барберини Ізгі хабарларының шығу тегін анықтаудағы маңызды фактор – екі өте ерекше дәстүр мен сурет салу стилі арасындағы айқын контраст. Бір жағынан, осы кезеңнің аралдық қолжазбаларында күтілетін күрделі және әсем безендірілген инициалдар бар. Бұл әшекейлердің техникалық шеберлігі Келл кітабы немесе Личфилд Ізгі хабары сияқты жақсы танымал қолжазбалардың деңгейінде. Екінші жағынан, осы Ізгі хабар кітабының безендірілуінде қолданылған көптеген элементтер мұнда үйлеспейді, өйткені олар аралдық емес немесе Континенттік өнерде кездесетін мотивтерге жақын, немесе олар тым ерте, тіпті Романдық кезеңнің болашақ үрдістерін көреді.
The Barberini Gospels contains one illuminated canon table, four Evangelist portraits, and fifteen decorated initials. The book follows a fairly standard format in which each separate Gospel book opens with an evangelist portrait of the author and a large decorated initial, or incipit, at the beginning of the text. Another large decorated initial, often referred to as the “monogram of Christ,” punctuates the beginning of Matthew's account of the Incarnation; more initials are inserted in a similar fashion at key points in the other Gospel texts. Key to the treatment of the origin of the Barberini Gospels is the striking contrast between two very distinct traditions and painting styles. On the one hand are the elaborate and intricately decorated initials one comes to expect in insular manuscripts of this period. The technical expertise of these embellishments is at the same level as those of better known manuscripts such as the Book of Kells or the Lichfield Gospels. On the other hand, there are many elements employed in the decoration of this Gospel book which do not seem to belong here, either because they more closely resemble motifs found in non insular or Continental art or because they are too early, foreshadowing trends of a later, even Romanesque period.