Кіріспе
Ұлттық жол (сондай-ақ Камберленд жолы деп аталады) – АҚШ-тағы федералды үкімет салған алғашқы маңызды жақсартылған тас жол. 1811 және 1837 жылдар аралығында салынған, 998 км (620 миль) ұзындығындағы бұл жол Потомак және Огайо өзендерін байланыстырды және мыңдаған қоныс аударушылар үшін Батысқа қарай негізгі көліктік дәліз болды. 1830 жылдары жақсартылғаннан кейін, ол шотландтық Джон Луддон МакАдамның бастамасымен салынған макадам технологиясымен жабылған АҚШ-тың екінші жолы болды. Құрылыс 1811 жылы Потомак өзенінің жанындағы Мэриленд штатындағы Камберленд қаласынан батысқа қарай басталды. 1837 жылғы қаржылық дағдарыс пен одан туындаған экономикалық төмендеуден кейін, Конгресс қаржысы таусылып, құрылыс Иллинойс штатының сол кездегі астанасы Вандалияда тоқтатылды (Сент-Луис қаласынан Миссисипи өзені арқылы 101 км (63 миль) солтүстік-шығысқа қарай). Бұл жол Камберленд ақылы жолы, Камберленд-Браунсвилл ақылы жолы (немесе Жол немесе Пайк), Камберленд Пайк, Ұлттық Пайк және Ұлттық ақылы жолы деп те аталады. 20 ғасырда автомобильдің пайда болуымен, Ұлттық жол Калифорнияға басқа тарихи маршруттармен «Ұлттық ескі жолдар жолы» деген атпен қосылды. Бүгінде жолдың көп бөлігі АҚШ 40 тас жолы (US 40) арқылы өтеді, ал кейбір бөліктері АҚШ 40 тас жолының балама нұсқасы (Alt. US 40) немесе әртүрлі штаттық тас жол нөмірлерімен (мысалы, Балтимор мен Камберленд арасындағы бірнеше учаскелер үшін Мэриленд тас жолы 144) белгіленген. 1976 жылы Америка инженерлік-құрылыс қоғамы Ұлттық жолды Ұлттық тарихи инженерлік-құрылыс ескерткіші деп жариялады. 2002 жылы жолдың барлық бөлігі, Балтиморға шығысқа және Сент-Луиске батысқа дейінгі кеңейтулерді қоса, «Тарихи Ұлттық жол», «Бүкіл Америкалық жол» деп танылды.
The National Road (also known as the Cumberland Road) was the first major improved highway in the United States built by the federal government. Built between 1811 and 1837, the 620 mile (998 km) road connected the Potomac and Ohio Rivers and was a main transport path to the West for thousands of settlers. When improved in the 1830s, it became the second U. S. road surfaced with the macadam process pioneered by Scotsman John Loudon McAdam. Construction began heading west in 1811 at Cumberland, Maryland, on the Potomac River. After the Financial Panic of 1837 and the resulting economic depression, congressional funding ran dry and construction was stopped at Vandalia, Illinois, the then capital of Illinois, 63 mile (101 km) northeast of St. Louis across the Mississippi River. The road has also been referred to as the Cumberland Turnpike, the Cumberland–Brownsville Turnpike (or Road or Pike), the Cumberland Pike, the National Pike, and the National Turnpike. In the 20th century with the advent of the automobile, the National Road was connected with other historic routes to California under the title, National Old Trails Road. Today, much of the alignment is followed by U. S. Route 40 (US 40), with various portions bearing the Alternate U. S. Route 40 (Alt. US 40) designation, or various state road numbers (such as Maryland Route 144 for several sections between Baltimore and Cumberland). In 1976, the American Society of Civil Engineers designated the National Road as a National Historic Civil Engineering Landmark. In 2002, the entire road, including extensions east to Baltimore and west to St. Louis, was designated the Historic National Road, an All American Road.
Брэддок жолы
Брэддок жолы 1751 жылы Огайо компаниясымен Потомак өзенінің жоғарғы ағысындағы кеме жүру шегі – Форт Камберленд пен Огайо өзенінің саласындағы (Алегхени және Мононгахела өзендерінің қосылған жерінде) орналасқан Форт Дюкеснедегі француз әскери бекеті арасында салынды. Бұл жол 1753–1763 жылдардағы француз-үнді соғысы (Еуропада Жеті жылдық соғыс ретінде белгілі) кезінде британдық генерал Эдвард Брэддоктың құрылысын салуымен атау алды. 1755 жылғы шілдедегі апатты Брэддок экспедициясында, француздың бақылауындағы Форт Дюкеснеге шабуыл жасауға жасалған әрекетте, Вирджиния жасағының полковнигі Джордж Вашингтон оған ілесіп жүрді.
Камберленд жолы
Күмберленд жолын салуға (кейін ұзын Ұлттық жолдың бір бөлігі болды) 1806 жылғы 29 наурызда Конгресс рұқсат берді. Жаңа Күмберленд жолы Потомак және Огайо өзендері арасындағы саяхат үшін Брэддок жолының арба және жаяу жолдарын алмастырады, Пенсильвания штатының Юнионтаун қаласының шығысына дейін шамамен сол бағытта жүреді. Сол жерде Брэддок жолы Питтсбургке қарай солтүстікке бұрылғаннан кейін, жаңа Ұлттық жол/Күмберленд жолы батысқа қарай Виргиния штатының Уиллинг қаласына (қазіргі Батыс Виргиния), Огайо өзеніне дейін жалғасты. Бірінші бөлігін салуға арналған келісімшарт 1811 жылғы 8 мамырда Генри МакКинлиге берілді, және құрылыс сол жылы басталды, ал жол 1818 жылғы 1 тамызда Уиллингке жетті. 100 жылдан астам уақыт бойы, қарапайым гранит тас Күмберлендте (Мэриленд штаты) жолдың басталуын көрсететін жалғыз белгі болды. 2012 жылдың маусым айында сол қаланың Риверсайд саябағында, тарихи бастапқы нүктесіне жақын ескерткіш және алаң салынды. Ұлттық жолдың шығыс соңғы нүктесінен тыс, Күмберлендтен және Атлант мұхитының жағалауына қарай, Ұлттық жолды (Ескі Ұлттық Пайк деп те аталады) Балтимормен, сол кездегі елдің үшінші ірі қаласымен және Чесапик шығанағындағы маңызды теңіз портымен байланыстыратын жеке төлемдік жолдар мен магистральдар салынды. 1824 жылы аяқталған бұл қосымша маршруттар федералды Ұлттық жолдың шығысқа қарай кеңейтілген бөлігі ретінде танылады.
Батыс жаққа қарай кеңейту
1820 жылы 15 мамырда Конгресс жолды Миссисипи өзені бойындағы Сент-Луис қаласына дейін, ал 1825 жылы 3 наурызда Миссисипи өзенінен өтіп, Миссури штатының Джефферсон қаласына дейін ұзартуға рұқсат берді. Уилинг пен Занесвилл, Огайо арасындағы ұзарту жұмыстары ескі Эбенезер Зэйннің бұрыннан бар "Зэйн ізі" жолын пайдаланып, 1833 жылы Огайо штатының жаңа астанасы Колумбус қаласына, ал 1838 жылы Огайо штатының Спрингфилд студенттік қаласына дейін аяқталды. 1849 жылы Уилингте Огайо өзені арқылы Ұлттық жолды өткізу үшін көпір салынды. Чарльз Элет-младший жобалаған аспалы көпір сол кезде әлемдегі ең ұзын көпір болып, тіректері арасында 308 метр (1010 фут) қашықтықты құрады.
Мемлекеттерге беру
Комберленд жолының күтілуге кеткен шығындар Конгресске ауыр тиеді. Мэриленд, Вирджиния және Пенсильвания штаттарымен жасалған келісімдерге сәйкес, жол қайта құрылып, жаңадан төселуге тиіс болды. Камберлендтің батысындағы Хайстак тауынан өтетін бөлігі тоқтатылып, Камберленд тар шатқалы арқылы жаңа жол салынды. 1835 жылдың 1 сәуірінде Уиллингтен Камберлендке дейінгі учаске Мэриленд, Пенсильвания және Вирджиния штаттарына (қазіргі Батыс Вирджиния) берілді. Конгресс соңғы қаржыландыруды 1838 жылдың 25 мамырында жасады, ал 1840 жылы жолдың аяқталмаған бөлігін аяқтау туралы дауысқа қатыспады, шешуші дауыс Генри Клейге тиді. Сол кезде теміржолдар ұзақ қашықтыққа тасымалдаудың тиімдірек әдісі екені дәлелденді, және Балтимор мен Огайо теміржолы Балтимордан Камберлендке қарай, көбінесе Потомак өзені бойымен, содан кейін Батыс Вирджинияның (бұрынғы Вирджиния) Аллегени платосы арқылы Уиллингке дейін, Ұлттық жолға қарағанда тікелей бағытпен салынып жатты. 1839 жылы Ұлттық жолдың құрылысы тоқтатылды. Индиана және Иллинойс штаттары арқылы өтетін жолдың көп бөлігі аяқталмай қалды және штаттарға берілді. Федералдық құрылыс Вандалияда (Иллинойс штаты) тоқтатылды, ол сол кезде штаттың астанасы болған. Иллинойс шенеуніктері федералдық қаржыландырусыз құрылысты жалғастыруға келіспеді, себебі Вандалиядан Сент-Луис аймағына дейін екі штаттық жол – бүгінгі US 40 және Иллинойс 140 жолы (сол кезде Алтон жолы деп аталған) бұрыннан бар еді.
Кейінгі оқиғалар
1912 жылы Ұлттық жол Ұлттық ескі жолдардың бір бөлігі ретінде таңдалды, ол шығысқа қарай Нью-Йорк қаласына және батысқа қарай Калифорния штатының Лос-Анджелес қаласына дейін созылды. Америка революциясының қыздары сыйлаған бес «Жол бойындағы Мадонна» ескерткіші Ескі жолдар бойында орнатылды. 1927 жылы Ұлттық жол АҚШ 40 тас жолының шығыс бөлігі деп белгіленді, ол әлі де Ұлттық жолдың бағытын сақтайды, бірақ кейде айналып өтеді, қайта құрылады және жаңа көпірлер салынады. Көбінесе параллель жүретін Interstate 70 (I 70) қазіргі таңда көптеген өткір бұрылыстарсыз, тік көтерілістерсіз және US 40 және Ұлттық жолдың басқа да бөліктеріндегі тар көпірлерсіз жылдам қозғалысқа мүмкіндік береді. Мэриленд штатының батысындағы Ханкоктан батысқа қарай I 70 солтүстікке бұрылып, Пенсильвания автожолымен (I 76 деп те аталады) қосылып, Бризууд пен Нью-Стантон арасындағы таулар арқылы өтеді. I 70 Пенсильвания штатының Вашингтон қаласының жанында Ұлттық жолдың бағытына (және US 40 тас жолына) қайта қосылады. Жақында салынған I 68 Ханкоктан Камберленд арқылы Мэриленд штатының Кейзерс Риджіне дейін ескі жолға параллель жүреді, онда Ұлттық жол мен US 40 Пенсильванияға солтүстік-батысқа қарай бұрылады, бірақ I 68 Батыс Вирджиния штатының Моргантаун қаласына жақын I 79 тас жолымен қосылатын батысқа қарай жалғасады. I 68 тас жолының Мэрилендтегі бөлігі Ұлттық тас жол деп белгіленген.
Маршрут сипаттамасы
Жалпы, жол батысқа қарай көтерілді. Бұл – Немаколин жолы деп аталатын ежелгі үндістер жолы, бір кезде жас Джордж Вашингтон осы жолмен жүріп, оны жақсартқан, кейіннен Брэддок экспедициясы да осы жолды пайдаланған. Құрылыстың алғашқы кезеңі Камберленд тарлығы арқылы өтіп, Аллегей тауларын кесіп, Пенсильванияның оңтүстік-батысына жетті, Сомерсет округіндегі Аллегей платосына дейін созылды. Сол жерде саяхатшылар Питтсбургке бұрыла немесе Юнионтаун арқылы батысқа қарай жалғаса беріп, Браунсвилл қаласына жете алатын, сол кездегі маңызды жабдықтау орталығы және кеме жасау шеберханасы болған Мононгахела өзеніне шыға алатын еді. Көптеген қоныс аударушылар сол жерден Огайо өзенімен төмен, Миссури өзенімен жоғары немесе Миссисипи су алабындағы басқа да жерлерге сапар шегу үшін кемеге мінген. 1818 жылға қарай саяхатшылар әлі де Немаколин жолымен жалғаса алатын немесе пароммен Батыс Браунсвиллге өтіп, Вашингтон округы арқылы Пенсильванияға, Виргиния штатының Уиллинг қаласына (қазір Батыс Вирджиния) бара алатын. Кейіннен жол Огайо және Индиана штаттары арқылы, Иллинойс территориясына дейін созылды. Ұлттық жолдың ең батыс нүктесі Вандалияда, Иллинойс штатында, Каскаскиа өзені жанында, қазіргі 51 және 40 тас жолдарының қиылысынан жақын жерде орналасқан. Бүгінде Вандалиядан шығысқа қарай саяхатшылар Оңтүстік-орталық Иллинойс штатындағы қазіргі 40 тас жолымен жүреді. Ұлттық жол Индиана штатындағы қазіргі 40 тас жолымен жалғасып, Терре-Хауте және Индианаполис қалаларынан өтеді. Индианаполисте Ұлттық жол 40 тас жолының батыс және шығыс Вашингтон көшелерімен алғашқы бағытын пайдаланған (қазіргі 40 тас жолы I 465 тас жолымен жүреді). Индианаполистен шығысқа қарай жол Огайоға кірмес бұрын Ричмонд қаласынан өтіп, қазіргі 40 тас жолымен жалғасты, Дейтон, Спрингфилд және Колумбус қалаларының солтүстік жақын маңынан өтеді. Огайо штатының Занесвилл қаласының батысында, 40 тас жолы бастапқы бағытты ұстанса да, ескі жолдың көптеген бөліктерін әлі де табуға болады. Ескі Вашингтон мен Мористоун арасындағы бастапқы жол I 70 тас жолымен жабылады. Содан кейін жол шығысқа қарай Огайо өзені арқылы Батыс Вирджиния штатының Уиллинг қаласына дейін жалғасты, ол алғаш асфальтталған кезде Ұлттық жолдың батыс соңы болған. Батыс Вирджинияда 24 шақырым жүріп өткен соң, Ұлттық жол Пенсильвания штатына кірді. Жол Пенсильванияның оңтүстік-батысынан өтіп, оңтүстік-шығысқа қарай шамамен 145 шақырымға дейін созылды, содан кейін Мэриленд штатына кірді. Кейзерс Ридждің шығысында қазіргі Alt US 40 тас жолы Камберленд қаласына дейін пайдаланылды (қазіргі 40 тас жолы I 68 тас жолымен жүреді). Камберленд – жолдың бастапқы шығыс нүктесі. 19 ғасырдың ортасында Балтиморға дейін жолдың жалғасы мақұлданды – қазіргі Мэриленд 144 тас жолы Камберлендтен Хэнкокқа дейін, 40 тас жолы Хэнкоктан Хагерстаунға дейін, 40 тас жолының басқа нұсқасы Хагерстауннан Фредерикке дейін және Мэриленд 144 тас жолы Фредериктен Балтиморға дейін созылды. Мақұлдандыру процесі қызу пікірталас тудырды, себебі бұл жолды әйгілі еткен бастапқы макадамды жабын алып тастау қажет болды. Балтимор мен Камберленд арасындағы жолдың бағыты бүгінде Ұлттық Пайк немесе Балтимор Ұлттық Пайк деп аталады, сондай-ақ Огайодағы Басты Көше ретінде танылады, ал әртүрлі бөліктері 40 тас жолы, 40 тас жолының басқа нұсқасы немесе Мэриленд 144 тас жолы ретінде белгіленген. Фредерик, Мэриленд және Джорджтаун (Вашингтон, округ) арасындағы тармақ, қазір Мэриленд 355 тас жолы, әртүрлі жергілікті аттармен аталады, бірақ кейде Вашингтон Ұлттық Пайк деп те айтылады; ол қазір Капитал айналма жолы (I 495) мен Фредерик арасындағы I 270 тас жолымен қатар жүреді.
Миллионерлер қатары
"Американың басты көшесі" атымен танымал болған бұл жол, бойынан өтетін қалалардағы ыңғайлылығы мен айналасындағы елді мекендерге жеңіл қол жеткізуі арқасында, Ричмонд (Индиана) және Спрингфилд (Огайо) сияқты қалаларда бай адамдарды жол бойында сарай салдыруға ынталандырып, "Миллионерлер қатарын" құрады.
Тарихи атаулар
1976 жылы Америка инженерлік-құрылыс қоғамы Ұлттық жолды Ұлттық тарихи инженерлік ескерткіш деп таныды. Ұлттық жолмен байланысты бірнеше құрылыстар АҚШ Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілген. Олардың кейбіреулері төменде көрсетілген.