Кіріспе
Португалиялық романист (1942 жылы туған) Антонио Лобо Антунеш (ɐ̃ˈtɔniu ˈloβu ɐ̃ˈtunɨʃ; 1 қыркүйек 1942 жылы туған) – португалдық романист және зейнеткер дәрігер. Ол Әдебиет бойынша Нобель сыйлығына үміткерлердің бірі ретінде танымал. Ол 2000 жылғы Австрия мемлекеттік сыйлығын, 2003 жылғы Овидий сыйлығын, 2005 жылғы Иерусалим сыйлығын, 2007 жылғы Камоэнс сыйлығын және 2008 жылғы Хуан Рульфо сыйлығын иеленді.
António Lobo Antunes (ɐ̃ˈtɔniu ˈloβu ɐ̃ˈtunɨʃ; born 1 September 1942) is a Portuguese novelist and retired medical doctor. He has been named as a contender for the Nobel Prize in Literature. He has been awarded the 2000 Austrian State Prize, the 2003 Ovid Prize, the 2005 Jerusalem Prize, the 2007 Camões Prize, and the 2008 Juan Rulfo Prize.
Өмір және мансап
Антонио Лобо Антунеш Лиссабонда Жао Альфредо де Фигейредо Лобо Антунестің (1915 жылы туған) алты ұлының ең үлкені ретінде дүниеге келді. Оның әкесі белгілі невролог және профессор, физиология саласындағы Нобель сыйлығының иегері Эгас Монистің жақын серігі, ал анасы – Мария Маргарида Мачадо де Альмейда Лима (1917 жылы туған). Ол Жоао Лобо Антунеш пен Мануэль Лобо Антунештің ағасы. Жеті жасында жазушы болуға ниеттенгенімен, 16 жасында әкесі оны Лиссабон университетінің медицина факультетіне жіберді. Ол медициналық білім алып, кейін психиатрия саласында маманданған. Оқу жылдарында жазудан ешқашан қол үзбеді. Білімін аяқтаған соң, Лобо Антунеш Португалия армиясында қызмет етіп, Португалияның Отарлық соғысына (1961–1974) қатысты. Анголадағы әскери госпитальде ол өлім және "басқа" деген ұғымдарға қызығушылық танытты. Лобо Антунеш 1973 жылы Африкадан оралды. Анголаның тәуелсіздік соғысы оның көптеген романдарының негізгі тақырыбы болды. Ол Германия мен Бельгияда бірнеше ай жұмыс істеді. 1979 жылы Лобо Антунеш өзінің алғашқы романы – «Мемория де Элефанте» (Пілдің естелігі) атты туындысын жариялады, онда өзінің ажырасу тарихын баяндады. Алғашқы романының табысынан кейін Лобо Антунеш кешкі уақытын жазуға арнауға шешім қабылдады. Ол сонымен қатар психиатриямен де айналысып, негізінен Лиссабонның Мигель Бомбарда ауруханасының амбулаториялық бөлімшесінде жұмыс істеді. Оның стилі өте тығыз, Уильям Фолкнер мен Луи Фердинанд Селиннің ықпалымен жазылған, кітаптары көбінесе көлемді болады. Ол жиырмадан астам роман жариялады, олардың ішіндегі ең маңыздылары – «Fado Alexandrino» (1983), «As Naus» (1988) және «O Manual dos Inquisidores» (1996). Оның шығармалары отыздан астам тілге аударылған. Ол португалдық «Visão» журналында екі апта сайын мақала жазады. Оған «Сан-Джеймс-оф-Спая» орденінің «Ұлы крестімен» марапатталды.
Жеке өмір
Ол өзінің бірінші әйелі Мария Хосе Ксавьер да Фонсека е Костамен (1946–1999) үйленді, Хосе Хермано да Коста мен оның әйелі Клара да Консейсао де Баррос Ксавьер да Фонсека е Костаның үш қызының екіншісі. Олардан екі қызы бар: Мария Хосе Лобо Антунес (1971 жылы туған) және Жоана Лобо Антунес (1973 жылы туған). Олар ажырасып кеткен. Оның екінші әйелі (ол да ажырасып кеткен) Мария Жоао Эспириту Санту Бусторф Сильва (Лиссабон, 13 тамыз 1950 жылы туған), Антонио Сержио Карнейро Бусторф Сильва мен оның әйелі Ана Мария да Анусиасао де Фатима де Мораис Сарменто Коэн до Эспириту Санту Сильваның қызы. Олардан бір қызы бар: Мария Изабель Бусторф Лоб Антунес (1983 жылы туған). Ол 2010 жылы үшінші рет Кристина Феррейра де Алмейдамен үйленді, ол Жоао Карлос Феррейра де Алмейданың (Лиссабон, 1941 – 2008) қызы және Натерсия Рибейру да Силваның әйелі.