HMS Matapan: Жеңіс салған қиыршық кемесінің тарихы
HMS Matapan (D43)
HMS Matapan (D43) – Ұлыбритания Корольдік теңіз күштерінің 1943 жылғы эсминеці. Матапан шайқасының құрметіне аталған, сонар сынақ кемесі ретінде қызмет еткен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
HMS Matapan (D43) – Корольдік теңіз флотының 1943 жылғы эсминеці. Ол Корольдік теңіз флоты мен Италия Корольдік теңіз күштері арасындағы Матапан шайқасының құрметіне аталған. Бұл шайқаста Корольдік теңіз флоты күші шешуші жеңіске жетіп, итальяндық үш крейсер мен екі эсминецті жойды, бұл итальяндықтар үшін ауыр соққы болды. Бүгінгі күнге дейін Корольдік теңіз флотында осы атты алып жүрген жалғыз кеме осы. Теңіз сынақтарын аяқтағаннан кейін ол резервке қойылды және ұзақ уақыт бойы осы күйде болды, соңында 1970 жылдары гидролокациялық сынақ кемесі ретінде қызмет етті. Осы процесте ол Корольдік теңіз флотындағы барлық әріптестерінен ұзақ өмір сүрді.
Battle class destroyer
HMS Matapan (D43) was a later or 1943 fleet destroyer of the Royal Navy (RN). She was named after the Battle of Cape Matapan between the Royal Navy and the Regia Marina, which ended in a decisive victory for the RN force, resulting in the destruction of three cruisers and two destroyers of the Italian Navy and was a heavy blow to the Italians. So far, she has been the only ship of the Royal Navy to bear that name. She was placed in reserve on completion of her sea trials and would remain in such a state for a lengthy period of time, ultimately seeing service in the 1970s as a sonar trials ship. In the process she outlived all her fleetmates in Royal Navy service.
Толықтыру және резерв
Матапанды Джон Браун және компания салған. Ол 1945 жылдың 30 сәуірінде суға түсіріліп, 1947 жылдың 5 қыркүйегінде толық аяқталды. Кеме екі апта бойы құрылысшылардың және қабылдау сынақтарын жүргізді, осы кезеңде ол барлығы 150 сағат бойы теңізде жүзіп, 22 қыркүйекте Чатемге жетті, онда одан барлық жабдықтары түсірілді. Матапан алғаш рет 1947 жылдың 28 қазанында Медвей өзенінің Гиллингхэм Рич аймағында сақтауға қойылды, кейін 1948 жылдың 20 шілдесінде Девонпортқа сүйретіліп әкелінді, онда ол ұзақ мерзімді резервке сақтау үшін дайындалды. Ол келесі 20 жыл бойы Тамар өзенінде орналасқан күйінде қалды.
Matapan was built by John Brown & Company. She was launched on 30 April 1945 and finally completed on 5 September 1947. The ship undertook her builders and acceptance sea trials over a period of two weeks, during which she steamed for a total of 150 hours, arriving at Chatham on 22 September, where she was de stored. Matapan was initially laid up in Gillingham Reach on the River Medway from 28 October 1947 and was subsequently towed to Devonport on 20 July 1948, where she was prepared for preservation in long term reserve. She was to remain moored in the River Tamar for the next 20 years.
Сонарлық сынақ кемесінің құрамына айналу
1961 жылы «Матапанды» сонарлық сынақтар жүргізу кемесіне айналдыру жоспарланды, бұрынғысын алмастыру үшін. Дегенмен, қажетті жұмыстарға төлеуге жеткілікті қаражат болмауы себепті бұл кешіктірілген болуы мүмкін. 1960 жылдары советтік атомдық суасты кемелерінің жетістіктері, Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңінен қалған аналогты технология негізінде жұмыс істейтін және шектеулі қашықтығы бар НАТО-ның сонарлық жабдықтарын қолданыстан шығарды. 1968 жылы Әскери-теңіздік министрлік 2016 типті корпус сонарына қатысты штабтық талаптарды жариялады, ол кеңінен қолданылатын 184 типті, сондай-ақ 170, 176 және 177 типтері сияқты арнайы сонарлардың басқа түрлерін алмастыруға бағытталған. 2016 типті сонардың тыныш жағдайда жағалау суларындағы тиімді қашықтығы 177 типтіге қарағанда жоғарырақ болды, ал терең суларда одан да артық болатын. Бұл модель бұрынғы түрлерге қарағанда төмен жиілікте алдын ала қалыптастырылған цифрлық сәулелерді пайдаланды, бұл көптеген нысандарды қадағалауға мүмкіндік берді, ал ақпаратты өңдеу үшін аз санды қызметкерлер қана қажет болды. Алайда, жиіліктің күрт төмендеуі салдарынан, әлдеқайда ұзын массив қажет болды. Жағдайдың шұғыл сипаты «Матапанды» жаңа жабдықтарды сынау үшін қайта жаңғырту жоспарына одан әрі түрткі болды. 1970 жылдың 5 қаңтарында «Матапан» Портсмутқа сүйретіліп әкелінді, онда қайта құру жұмыстары басталды. Кеменің екі жағында орналастырылатын 46 метрлік (150 фут) x 3 метрлік (10 фут) массивтерді орнату үшін кеме корпусының түбіне терең скиг қосылуы қажет болды, бұл оның суға батып тұруын 7 метрге (22 фут) дейін арттырып, сыртқы жүгін 3835 тоннаға жеткізді. Сонымен қатар, кеменің алдыңғы бөлігіне үлкен сонарлық дөңгелек орнатылды. Оның барлық қару-жарағы алынып тасталды, ал алдыңғы бөлігіне жаңа палуба мен көпір, сондай-ақ қосымша радарларды орнату үшін пластиналанған мачта қосылды. Кеменің кормасына сонарды қуаттандыруға қажетті генераторлардан шығатын газдарды шығаруға арналған екінші түтік орнатылды, сондай-ақ кормадағы палубада тікұшақ алаңы салынды. Кемеде жаңа операциялық және басқару орталықтары, сондай-ақ ғылыми қызметкерлерге арналған қосымша тұрғын үйлер орнатылды. Қайта құру жұмыстары 1972 жылдың шілдесінде аяқталып, кеме теңізде сынақтарды бастады.
In 1961 Matapan was first earmarked for conversion to a sonar trials ship, to replace It appears that lack of money to pay for the necessary work, may be the reason why this was delayed for so long. Advances in Soviet nuclear submarine performance during the 1960s rendered the existing NATO sonar equipment, which were based on analogue technology of World War II origin and had limited range, obsolescent. In 1968 the Admiralty issued a draft Staff Requirement for the Type 2016 hull sonar, which was intended to replace not only the widely used Type 184, but other types of specialist sonars, such as the Types 170, 176 and 177. Type 2016 had an effective range of up to in calm conditions in coastal waters, and up to in deep water, compared to for the Type 177. It used pre formed digital beams at lower frequencies than previous types, that could track many more targets, whilst using fewer ratings to process the information. The drawback of the use of much lower frequencies however, was the need for a much longer array. The urgency of the need led to the plan to convert Matapan being revived, as a test bed for the new equipment. On 5 January 1970, Matapan was towed to Portsmouth where she began her conversion, that resulted in her appearance becoming radically different from when she was launched in 1945. To house the 150 feet (46 m) x 10 feet (3 m) arrays required on either side of the keel, required the addition of a deep skeg on the bottom of her hull, which would increase her draught to 22 feet (7 m) and increase her displacement to 3835 tons. Additionally, a large bulbous sonar dome was added to her bow. All of her armament was removed and a new deckhouse and bridge were added forward, along with a plated foremast to house additional radars. Towards the stern, she was fitted with a second funnel to vent the exhaust gases from the generators needed to power the sonar, and a helicopter flight deck on a deckhouse aft. The ship was also re wired and fitted with new operations and control rooms, and additional accommodation for scientific staff. The reconstruction work was completed in July 1972 and she began her sea trials.
1973-1977 жылдардағы сынақ кемесі
Теңіздегі сынақтарды аяқтағаннан кейін, «Матапан» алғаш рет белсенді қызметке кірісті, 1973 жылғы 2 ақпанда Портлендте орналасқан Адмиралтействоның су асты қаруларын жасау орталығына (AUWE) қосылды. Оның сынақтары бастапқыда Ұлыбританияның жағалау суларында жүргізілді, онда сонар операторлары жаңа жабдықтың өте шулы екенін және құлақты қорғау құралдарын пайдалану қажет екенін анықтады. 1976 жылы Атлантика және Кариб теңізінде жұмыс істеді, АҚШ Әскери-теңіз күштерімен бірге сынақтар жүргізді, оның ішінде «Туллиби» суасты кемесімен де жұмыс істеді. Осы жаттығулар барысында П.О. Мур (кіші офицер, торпеда және суастына қарсы нұсқаушы) былай деп мәлімдеді: «USS Tullibee экипажының айтуынша, біздің сонарының оларға тигізген әсері – басыңызға металл шелек қойып, біреу оны балғамен соққан сияқты». Өзінің қызметінің соңында «Матапан» 2016 үлгісінің жетілдірілген мүмкіндіктерін ұсынатын, бірақ корпусқа орнатылатын түрінің құны мен орынға қоятын талаптары жоқ 2031 үлгісіндегі балама сүйретілетін массивты сонарды сынақтан өткізді. Алайда, 2016 үлгісі болашақ соғыс кемелерінің дамуына үлкен әсер етті, өйткені Корольдік теңіз күштерінің жаңа 22 үлгісіндегі фрегаты осы 2016 үлгісін орнату үшін жобаланды, бұл бұрынғы фрегаттармен салыстырғанда корпус өлшемдерінде елеулі өзгеріске алып келді, және соңында ол Корольдік теңіз күштерінің ірі соғыс кемелерінде, соның ішінде s және 42 үлгісіндегі эсминецтерде де пайдаланылды. Thales компаниясы өндірген 2031 үлгісіндегі сүйретілетін массив және оның ізбасары 2087 үлгісі қазір Корольдік теңіз күштерінің 23 үлгісіндегі фрегаттарының стандартты жабдығына айналды.
Upon completion of her sea trials, Matapan entered active service for the very first time, commissioned on 2 February 1973, joining the Admiralty Underwater Weapons Establishment (AUWE), based in Portland. Her trials were conducted initially in British coastal waters, where the sonar operators found that their new equipment was very loud and required the use of ear defenders. During 1976 she operated in the Atlantic and Caribbean, undertaking trials with the United States Navy, including operating with the submarine, Tullibee. During these exercises it was reported by P. O. Moore (Petty Officer, Torpedo and Anti Submarine Instructor) that: "The crew of USS Tullibee, claimed that having our sonar ping them was like having a metal bucket on your head and someone hitting it with a sledgehammer." Late in her career, Matapan also undertook testing of an alternative Towed Array Sonar, Type 2031, which offered the improved performance of the Type 2016, without the cost and space needs of the hull mounted type. The Type 2016 however, had already had a major influence on future warship evolution, as the Royal Navy's new Type 22 frigate was designed to mount the Type 2016, which resulted in a step change in hull size, in comparison to previous frigate designs, and ultimately it saw service in the larger warships of the Royal Navy, including the s and Type 42 destroyers. The towed array Type 2031 and its successor, the Type 2087, manufactured by Thales, have now become the standard equipment of the Royal Navy Type 23 frigates.
Соңғы күндер
Матапан 1977 жылдың тамыз айында қызметтен босатылып, Портсмутте сақтауға қойылды. 1979 жылдың 18 мамырында ол H. K. Vickers компаниясына сатылып, Нортумберлендтегі Блайт қаласында демонтаждалды.
Matapan was decommissioned in August 1977 and laid up at Portsmouth. On 18 May 1979 she was sold to H. K. Vickers and was broken up at Blyth in Northumberland.