Прокофьевтің 4-ші симфониясы: Балеттен туған музыкалық эволюция
Symphony No. 4 (Prokofiev)
Прокофьевтің 4-ші симфониясы: "Шалақ ұл" балетінен жасалған екі бөлім. 1930 ж. жазылған, 22 минуттық шығарма. Музыка, мәдениет, симфония туралы ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сергей Прокофьевтің 4-ші симфониясы – бұл екі туынды, екеуінде де "Наққұс ұл" балеті үшін жазылған материал қолданылған. Біріншісі, Op. 47, 1930 жылы аяқталды және сол жылдың қараша айында тұңғыш рет орындалды; оның ұзақтығы шамамен 22 минут. Екіншісі, Op. 112, "өзгертілген нұсқа" деп атауға тым өзгеше; 1947 жылы жазылған, оның ұзақтығы шамамен 37 минут, стиль жағынан алдыңғы туындыдан ерекшеленеді, жаңа мәнмәтінді көрсетеді, сондай-ақ формальды жағынан да, құрамы жағынан да айқын қарама-қарсылықтар бар. Сондықтан осы туындылар туралы екі түрлі пікір қалыптасқан.
Sergei Prokofiev's Symphony No. 4 is actually two works, both using material created for The Prodigal Son ballet. The first, Op. 47, was completed in 1930 and premiered that November; it lasts about 22 minutes. The second, Op. 112, is too different to be termed a "revision"; made in 1947, it is about 37 minutes long, differs stylistically from the earlier work, reflecting a new context, and differs formally as well in its grander instrumentation. Accordingly there are two discussions.
Контекст және шығу тегі
Концерт пианині ретінде Прокофьев әлемдік тур жасап, 1925-26 маусымда АҚШ-та гастрольде болды. 1927 жылдың басында ол екі айлық концерттік турнемен Кеңес Одағына барды. 1928 жылы ол қайта оралуды жоспарлаған, бірақ жоспарлары іске аспады. 1929 жылы тағы бір жоспарланған кеңестік тур тоқтатылды, бұл жолы Прокофьевтің автокөлік апатында алған қол жарақатынан кейін болды. Осы кезеңде турлық виртуоз ретінде Прокофьев шығармалар жазуын жалғастырды. Симфония №2 ре минор 1925 жылдың жазында Серж Куссевицкий жетекшілігімен Парижде тұсаукесерге шықты, бірақ сыншылар тарапынан ыстық қарсылық алмады. Осы уақытта балет импресариосы Сергей Дягилев Прокофьевке кеңестік тақырыпта балет жазуды ұсынды. Соның нәтижесінде «Le pas d'acier» («Болатты қадам») балеті дүниеге келді, бұл Прокофьевтің Дягилев үшін жазған үшінші балеті. Ол 1927 жылдың жазында Парижде тұсаукесерге шықты. Ол сонымен қатар «Отты періште» атты опера үстінде жұмыс істеді, оның бірнеше тұсаукесерлері жойылған еді. Операдан кейбір материалдарды сақтап алып, оны Симфония №3 до минорға айналдырды. 1928 жылдың соңында аталған кеңестік тур жойылғаннан кейін Прокофьев Дягилевтен тағы бір балет тапсырысын қабылдауға шешім қабылдады. Бұл шығарма «Le pas d'acier» сияқты футуристикалық тақырыптарға емес, Киелі кітаптан алынған оқиғаға негізделген: «L'enfant Prodigue» (Киелі кітаптағы ысырапшыл ұл туралы әңгіме). Моральдық, Киелі кітапқа байланысты тақырыптар ерекше жағдай емес еді, мұндай тақырыптар 1920 жылдардың соңында Париж балет сахнасында танымал болды. 1929 жылдың басында «Жұмбақ ұл» балетін жазғанда Прокофьев өзі жасаған көптеген тақырыптар балеттің эпизодтық құрылымына қарағанда, дамыған симфониялық контексте жақсырақ жұмыс істейтінін байқады. Сондықтан ол балетпен қатар жаңа симфония жазуға кірісті. Екі шығармада көптеген ортақ материалдар бар, бірақ біреуі екіншісінен тікелей қарыз алмайды: олар көбінесе бір уақытта жазылған. «Жұмбақ ұл» балеті 1929 жылдың жазында Парижде тұсаукесерге шығып, сыншылардың жоғары бағасын алды. Бұл Дягилев пен Прокофьевтің соңғы ынтымақтастығы болды, өйткені Дягилев бірнеше айдан кейін, тамыз айында қайтыс болды. Соның нәтижесінде дүниеге келген Симфония №4, Op. 47, балеттің төртінші бөлімі үшін жазылған материалдан бастау алды. Прокофьев материалды сонаталық формаға кеңейтті, ал нәтижесіндегі музыка Симфония №4-тің бірінші бөлімі болды. Симфонияның қалған бөлімдері балетте пайда болған немесе Дягилев балетке сәйкес келмейді деп қабылдаған материалға негізделген. 1929 жылы Куссевицкий Бостон симфониялық оркестрінің 50 жылдығына арналған тапсырыс туралы Прокофьевпен әңгімелескен. Прокофьевтің жауабы Симфония №4 болды. Алайда, тапсырыс ақысы Прокофьевтің қабылдауға дайын болғаннан төмен болғандықтан, Прокофьев Бостон симфониясына жұмыстың қолжазбасын сатып алуға ғана рұқсат берді, тапсырыс беруге емес. Бұл Прокофьевтің ақша алуын азайтты, ал Бостон симфониясы тапсырыстың мәртебесінен айырылды. Прокофьев симфонияны 1930 жылдың басында АҚШ-қа жасаған туры кезінде пойызбен саяхаттап жазды. Алайда, Куссевицкиймен келіспеушіліктерге байланысты ол наурыз айында Парижге оралды, Бостондағы симфонияның тұсаукесерінен бұрын.
As a concert pianist, Prokofiev travelled worldwide, and toured the United States during the 1925 26 season. In early 1927, he went on a two month concert tour of the Soviet Union. He planned to return in 1928, but those plans fell through. In 1929, another planned Soviet tour was cancelled, this time because of a hand injury Prokofiev suffered in a car accident. Throughout this time as a touring virtuoso, Prokofiev also continued to compose. Symphony No. 2 in D minor premiered in Paris under the baton of Serge Koussevitzky in the summer of 1925, to tepid critical response. At the same time, Sergei Diaghilev, the ballet impresario, suggested that Prokofiev write a ballet on a Soviet subject. The resulting piece was Le pas d'acier (The Steel Step), Prokofiev's third ballet for Diaghilev, which premiered in Paris in the summer of 1927. He had also been working on an opera entitled The Fiery Angel, of which several premieres had been cancelled. He decided to salvage some of the material from the opera, and turned it into his Symphony No. 3 in C minor. In late 1928, with the aforementioned Soviet tour cancelled, Prokofiev decided to accept another ballet commission from Diaghilev. This piece, rather than being on futurist themes like Le pas d'acier, was based on a Biblical story: L'enfant Prodigue (Parable of the Prodigal Son from the Bible). The moralistic, Biblical subject matter was not an anomaly; such subjects were popular in the Parisian ballet scene in the late 1920s. As Prokofiev was composing The Prodigal Son in early 1929, he found that many of the themes he was creating would work better in a more developmental symphonic context, rather than the more episodic layout of a ballet. So, he began composing a new symphony, alongside the ballet. The two works share much of the same material, although one does not specifically borrow from the other: they were composed mostly concurrently. The ballet, The Prodigal Son, premiered in Paris in the summer of 1929, to great critical acclaim. It would be the last collaboration between Diaghilev and Prokofiev, because Diaghilev died just months later, in August. The symphony that resulted, Symphony No. 4, Op. 47, began from material originally written for the ballet's fourth number. Prokofiev expanded the material into a sonata form, and the resulting music is the first movement of Symphony No. 4. The rest of the symphony draws on material that appears in the ballet, or that Diaghilev rejected as not fitting his vision for the ballet. Koussevitzky had been discussing a commission for the fiftieth anniversary of the Boston Symphony Orchestra with Prokofiev in 1929. Prokofiev's response was the Symphony No. 4. However, because the commission fee was lower than Prokofiev was willing to accept, Prokofiev only allowed the Boston Symphony to purchase the manuscript of the work, rather than commission it. This meant that Prokofiev received less money, and the Boston Symphony did not get the prestige of a commission. Prokofiev worked on the symphony on the long train rides he had to take during a tour of the United States in early 1930. However, because of disagreements with Koussevitzky, he returned to Paris in March, before the symphony's premiere in Boston in November.
Аланте асаси - Эроикалық күй
Бірінші бөлім соната түрінде, кіріспемен басталып, Кодамен аяқталады. Кіріспе, экспозиция, даму, рекапитуляция және Кода әртүрлі темп белгілерімен және өлшемдермен нақты ажыратылады. Бұл бөлім С мажорда басталып, С мажорда аяқталғанымен, тональдық орталық тұрақты емес, үнемі өзгеріп отырады. Бөлімнің басталуы баяу, жаңадан жазылған кіріспемен, ағаш аспаптарының жылы әуенімен басталады (мысалы, 1). Бұл әуен екінші бөлімде де пайда болады. Бұл кіріспеден кейін allegro eroico деп белгіленген негізгі бөлім келеді. Күшті, өткір сызықты тақырып балеттің екінші санынан алынған. Музыканың қызығуын скрипкалардың үнемі ойнайтын 16-шы ноталық ырғағы (мысалы, 2) қамтамасыз етеді. Бұл "машиналық музыка" остинатосы текстураның маңызды бөлігін құрайды. Екінші тақырып – флейтамен ұсынылған, Piu tranquillo деп белгіленген лирикалық қарсы тақырып. Үш бөлімді соната формасының қағидаларына сәйкес, бұрынғы материал дамытылып, содан кейін өзгертілген рекапитуляцияда қайта оралады.
The first movement is in sonata form, beginning with an introduction and ending with a Coda. The introduction, exposition, development, recapitulation, and Coda are clearly distinguished by different tempo markings and time signatures. Though the movement begins and ends in C major the tonal center is ambiguous as it is constantly shifting. The opening of the movement begins with a slow, newly composed introduction, a warm melody played by the woodwinds (ex.1). This melody also appears in the second movement. This introduction then leads to the main section, marked allegro eroico. The vigorous, hard edged theme is taken from the second number of the ballet. The excitement of the music is created by the constant 16th note rhythm played by strings (ex.2). This "machine music" ostinato provides an important part of the texture. The second subject is a lyrical counter theme, marked Piu tranquillo, introduced by the flute. Following the principles of tripartite first movement form, the earlier material is developed, and then returns in a varied recapitulation.
Тыныштықпен жүруге
Екінші бөлім C мажорлы, балеттің соңғы эпизодына негізделген. Тыныш, жарқын тақырып – шығарманың ең есте қаларлық әуені. Прокофьев флейтаның ең қарапайым әуендерімен (ex.3) осы сәтті дәріптейді, ол скрипкалармен үйлеседі. Бұл бөлімнің формасы ABCB1A1DXA2, мұнда A – жарқыраған әуен, ал X – симфонияның кіріспесін еске түсіреді. BCB1 бөлігін үш бөлімді эпизод деп қарастыруға болады. B сонаталық көшуді ұсынады, ал C материалы сонатаның екінші тақырыбының салмағымен келеді. Егер бұл сонаталық аллегро схемасы болса, B1 бөлімі дамуды бастайды, өйткені оның текстурасы белсендірек және C мажорлы негізгі тональностьға оралады. Содан кейін А тақырыбы E-flat мажордағы канондық имитациялармен дамытылады, одан кейін D бөлімінің құпия B мажорлық аккордтары пайда болады. Бұл екі бөлім (D және X) ұсынылған соната схемасын бұзады, және қайталанудың орнына, бөлім лирикалық A тақырыбының тағы бір қайталануымен аяқталады.
The second movement is in C major, based on the final episode of the ballet. The serene, glowing theme contains the most memorable melody in the work. Prokofiev exalts the moment with the simplest of the flute melodies (ex.3), blending itself with the strings. The form of this movement is ABCB1A1DXA2, with A being the glowing melody and X a reminiscence of the symphony's introduction. The BCB1 component can be considered a ternary episode. B suggests a sonata transition, while the C material arrives with the weight of a sonata second subject. In a purported sonata allegro scheme, the B1 section would inaugurate the development, given its more active texture and return to the main key of C. The A theme is developed next, with canonic imitations in E flat major, after which surface the mysterious B major chords of section D. These two sections (D and X) shatter the proposed sonata scheme, and in place of a recapitulation, the movement closes with another reprise of the lyrical A theme.
Модерато, квази аллегретто
Бұл қозғалыстың түрі – шerzo және трио. Бұл әсем әрі көтеріңкі бөлім – Прокофьевтің балеттен толыққанды алған жалғыз бөлімі, оның ішінде үшінші номер негізгі мазмұны ретінде, ал бесінші номері – қорытынды ретінде қолданылған. Балеттің үшінші номерінің музыкасы соңғы төрт тактқа дейін сақталады, содан кейін балеттің бесінші номерінің қайталануына өтеді. Scherzo-да Прокофьев оркестрлеудің жаңа өзгешеліктеріне беріледі, скрипкаларға (мысалы 4) икемді би тақырыбын сыйлайды және оны қайта келгенде әсемдейді. Трио бөлімін құрайтын тік бұрышты унисондар, труба мен валторна партияларындағы контрапункт арқасында жақсарады, ал балет биінің формасы классикалық пропорциядағы шerzo-ға өте ыңғайлы.
The form of this movement is Scherzo and Trio. This elegant and spirited movement is the only movement that Prokofiev borrowed completely from the ballet, including the third number as the main body, and the fifth as the ending. The music of the ballet's third number proceeds up to the last four bars, when it switches to a reprise of the ballet's fifth number. At the Scherzo, Prokofiev indulges in new delicacies of orchestration, giving a sinuous dance theme to the strings (ex.4), and decorating it on its return. The angular unisons framing the Trio section benefit from a touch of counterpoint in the trumpet and horn parts, and the ballet dance's form lends itself perfectly to a classically proportioned scherzo.
Қуанышқа бөленетін
Төртінші бөлім балеттің 1, 2, 5 және 9-шы нөмірлерінен алынған материалды пайдаланады және соната формасында. Бірінші тақырып (C мажор) балеттің бірінші нөмірінің токката сияқты бастауы мен балеттің екінші нөмірінің лирикалық мелодиясының үйлесімінен құрылған. Бұл элементтер бөлім бойында біртұтас та, жеке-жеке де өзгертіледі. Екінші тақырыпқа өту бірінші тақырыптың лирикалық бөлігінің жылдам өзгерістер тізбегінен тұрады, ол біршама қашықтыққа (G-бемоль мажорға дейін) модуляция жасайды. Екінші тақырып симфония үшін жаңадан жазылған, A мажорда, кіші үшінші интервалда. Даму балеттің бесінші нөмірінен алынған үлкен бөліктен тұрады, мұнда горн мен туба басым. Бірінші тақырыптағы токката сияқты материал да жанды дамуға ұшырайды. Рекапитуляция балеттің бесінші нөмірінен алынған тақырыптың B-бемоль мажордағы күрт жариялануымен басталады, содан кейін диссонанстық жетілік фанфары естіледі. Рекапитуляция жаңадан жазылған екінші тақырыппен басталады және даму соңындағы фанфар мотивінің түрленулері арқылы Кодаға өтеді. Кода C мажор мен C минор арасындағы тартыс пен күштенуден тұрады, нәтижесінде мажор тональность жеңіске жетеді, негізінен балеттің тоғызыншы нөмірінен алынған материалға сүйенеді.
The fourth movement draws on material from numbers 1, 2, 5, and 9 of the ballet, and is in sonata form. The first theme (in C major) is formed of a combination of the toccata like opening of the ballet's first number with the lyrical melody from the ballet's second number. These elements are altered both as a unit and as separate elements throughout the movement. The transition to the second theme consists of a quick sequence of variations on the lyrical portion of the first theme, modulating quite a distance (to G flat major at one point). The second subject is newly composed for the symphony, and is a minor third away, in A major. The development consists primarily of a large section from the ballet's fifth number, dominated by horns and tuba. The toccata like material from the first theme is also subjected to heavy development. The recapitulation is prefaced by a jarring statement of the theme from the fifth number in B flat major, followed by a blaring diminished seventh fanfare. The recapitulation begins with the newly composed second theme, and transitions to the Coda through some variations of the fanfare motive from the end of the development. The coda consists of a push and pull between C major and C minor, with the major key winning, based largely on material from the ballet's ninth number.
Ерте қабылдау
Прокофьевтен басқа, Игорь Стравинский, Пол Хиндемит және Артур Хонеггер сияқты басқа да беделді композиторларға 1930-1931 жылдар маусымында Бостон үшін музыка жазу тапсырылды. Төртінші симфонияның премьерасы 1930 жылдың 14 қарашасында Бостонның Симфония залында композитордың қатысусыз, Серж Куссевицкийдің дирижерлігімен өтті. Бұл симфония оның Кеңес Одағынан тыс жазған үшінші және соңғы симфониясы болды. Прокофьев Төртінші симфонияны мерзімінен бұрын аяқтады және шығармаға үмітпен қарады. Куссевицкий болса, Прокофьевтің балеттен алынған идеяларды қайта өңдеуіне күмәнданып, премьера жылы қарсы алынбады. Музыка сыншылары Прокофьевтің идеяларының таусылғаны туралы бірнеше сәтсіз орындалымдардан кейін айыптауларын бастады. Осы айыптауларға наразылық білдіріп, Прокофьев кеңес журналына мәлімдеме жасады. Төртінші симфонияның еуропалық премьерасы 1930 жылдың 18 желтоқсанында Пьер Монтеux жетекшілігімен Брюссельде өтті. Бұл премьерадағы бағдарлама қиындық тудырды, себебі Прокофьевтің G минорындағы №2 фортепиано концерті (бағдарламада бірінші болып орындалған) үлкен жетістікке ие болды және төртінші симфонияны көлеңкеге түсірді. Төртінші симфонияның кеңестік премьерасы да 1933 жылдың 30 қазанында Болшой театрында көп назарсыз қалды. Прокофьев бұл көңілсіздікке қарамастан табандылық танытты және 1937 жылы Октябрь революциясының 20 жылдығына арналған фестивальде Төртінші симфонияны орындады. Бұл концертте Израиль Нестьев Төртінші симфонияның "суық қарсы алынғанын" мәлімдеді. Бұл жағымсыз қабылдаулар Прокофьевтің сенімділігін ғана емес, сонымен қатар Кеңес Одағының Өнер және істер комитетінің теріс назарын да аударды.
In addition to Prokofiev, other reputable composers such as Igor Stravinsky, Paul Hindemith, and Arthur Honegger were also commissioned to write music for Boston in the 1930 1931 season. The Fourth Symphony was premiered on November 14, 1930 in Symphony Hall in Boston with Serge Koussevitzky conducting in the composer's absence. This symphony would be his third and final symphony to be composed outside of the Soviet Union. Prokofiev finished the Fourth Symphony well before the deadline, and was optimistic about the work. Koussevitzky on the other hand was skeptical of Prokofiev's reworking of ideas from the ballet, and the premiere received a lukewarm reception. Music critics began accusing Prokofiev of running dry of ideas after several unsuccessful performances of the work. Prokofiev consequently provided a statement to a Soviet magazine protesting these accusations. The European premiere of the Fourth Symphony occurred on December 18, 1930 in Brussels under Pierre Monteux. The program at this premiere would prove to be problematic, because Prokofiev's Piano Concerto No. 2 in G minor (which was first on the program) was a triumphant success, and overshadowed the Fourth Symphony, which immediately followed. The Fourth Symphony also received little to no positive attention at its Soviet premiere on October 30, 1933 at the Bolshoy Theater. Prokofiev persevered despite this trend of disappointment, and later in 1937 he performed the Fourth Symphony at a festival celebrating the 20th anniversary of the October Revolution. At this concert, Israel Nestyev states that the Fourth Symphony "was received coldly." These poor receptions not only hindered Prokofiev's confidence, but also drew negative attention from the Soviet Committee of Arts and Affairs.
Контекст пен Жаратылыс
1932 жылы Иосиф Сталин Кеңес композиторларының одағын құрып, өнерде «социалистік реализм» доктринасын қалыптастырды. Бұл, өнер режимі тарапынан қолдау табу үшін, қарапайым халыққа жақын болуы және социализмнің ең жақсы жақтарын дәріптеуі керек дегенді білдірді. Іс жүзінде, бұл режимге ұнамайтын немесе «формалистік» деп танылған материалдарға тыйым салуға әкелді. 1936 жылдың жазында, Кеңес Одағында көптеген сапарлар мен өнер көрсетулерден кейін, Прокофьевтер отбасы осы жерге көшіп келді. Прокофьевке, еркін қозғалу құқығы сияқты көптеген жеңілдіктер уәде етілді, бірақ олар кейіннен шектелді. Прокофьев Кеңес Одағына қайта оралуды қарастырып, оның музыкасының сол кездегі бағыты (жай, түзу стиль) оған онда табысқа жете алуға мүмкіндік береді деп сенді. 1946 жылдан бастап Андрей Жданов жетекшілігімен кеңес музыканттарына қарсы одан да қатал шаралар қолданылды. Көптеген шығармалар мен композиторларға тыйым салынды және ескерту жасалды, олардың ішінде Прокофьевтің өзі де болды, ол сол уақытқа дейін Кеңес Одағында салыстырмалы түрде табысты және танымал болған. 1946-1947 жылдардың қысында ол 6-шы симфониясын ми минор тонында аяқтады. Прокофьев сонымен қатар «Соғыс және бейбітшілік» операсының жұмысын жүргізіп жатты, оның екінші бөлігі 1947 жылдың жазында композитордың кейбір даулы көріністерді алып тастаудан бас тартуына байланысты билік тарапынан тоқтатылды. 1947 жылдың басында Прокофьевке 4-ші симфониясын, Op. 47 қайта қарау туралы идея ұсынылды. Бұл идея оған бірнеше себеппен ұнады. Біріншіден, түпнұсқа нұсқасы ешқашан үлкен жетістікке жете қоймаған (әсіресе Кеңес Одағында), бірақ Прокофьев материалдың үлкен әлеуеті бар деп сенді. Екіншіден, ол жақында 5-ші симфониясымен, B flat мажор тонында үлкен жетістікке жеткен еді және 4-ші симфонияны оның үлгісімен қайта жасауды жоспарлады. 5-ші симфония B flat мажор тонында социалистік реализм стилінде болғандықтан, қайта қарау кезіндегі көптеген өзгерістер жаңа туындыға кең және батыл сезім сыйлады. Қайта қарау түпнұсқаны соншалықты өзгертті, Прокофьев оны жаңа туынды деп санады, сондықтан жаңа opus нөмірі – 112 болды. 1947 жылдың жазында, қайта қарау жұмыстары аяқталғаннан кейін, ол 6-шы симфонияны оркестрледі және екі үгіт туындысын жазды: «Тұңғыш поэма» және «Даңқ, құдіретті ел!» – екеуі де үлкен күштерге арналған шығармалар.
In 1932, Joseph Stalin created the Union of Soviet Composers, and laid out a doctrine of "socialist realism" in art. This meant that for art to be supported by the regime, it had to be relevant to everyday people, and it needed to glorify the best of socialism. In reality, this led to bans of material disliked, or deemed "formalist", by the regime. In the summer of 1936, after many recent trips and performances in the Soviet Union, the Prokofiev family moved there. Prokofiev had been promised many privileges, including the freedom to move freely, which were eventually curtailed. As Prokofiev was considering a return to the Soviet Union, he believed that the direction his music was taking at the time (a simpler, more straightforward style) would allow him to excel there. Starting in 1946, there was an even more extreme crackdown on Soviet musicians, led by Andrei Zhdanov. Many works and composers were banned and warned, including Prokofiev himself, although he had been relatively successful and popular in the Soviet Union up until that time. In the winter of 1946 1947, he finished work on Symphony No. 6 in E flat minor. Prokofiev was also working on his opera War and Peace, the second part of which would be subject to cancellation in the summer of 1947 by the authorities, due to the composer's refusal to cut certain controversial scenes. In early 1947, Prokofiev was presented with the idea of revising his Symphony No. 4 Op. 47. The idea appealed to him for several reasons. First, the original version had never had much success (especially in the Soviet Union), but Prokofiev believed that the material had great potential. Second, he had just had great success with his Symphony No. 5 in B flat major, and he hoped to reshape No. 4 in its image. Symphony No. 5 in B flat major had been in the style of socialist realism, so many of the changes in the revision lent the new work a more expansive and heroic feel. The revision altered the original so thoroughly that Prokofiev felt that it was a new work; thus the new opus number, 112. In the summer of 1947, when the revisions took place, he also orchestrated Symphony No. 6 and wrote two propaganda pieces: Festive Poem and Flourish, O Mighty Land, both works for large forces.
Аданте - Эроикалық қуаныш
Бұл қайта қарастырылған бірінші бөлімде түпнұсқа материалды ұлғайту бөлімнің ұзындығын екі есеге арттырады. Бұл бөлімнің оркестрлеуі де түпнұсқасына қарағанда тығыз, және Прокофьевтің Бесінші және Алтыншы симфонияларының оркестрлеуіне жақын. Мұнда латуль аспаптарын, фортепиано мен арфаны жиі пайдалану туындыға ерекше тембр береді, осы арқылы оны түпнұсқа неоклассикалық стильден одан да алыстатады. Бөлімдердің аражіктары бастапқы симфониядағыдай нақты тембрлермен бөлініп көрсетілмейді. Кіріспеде түпнұсқа бірінші тақырыптан бұрын жаңа тақырып (мысалы 5) қосылады. Бұл жаңа тақырыптан басқа, кіріспе шамамен бірдей. Бұл қайта қарастырудың басты ерекшелігі – кеңейтілген даму бөлімі. Прокофьев скрипкадағы тремоло және латуль аспаптарындағы диссонанстық аккордтар арқылы дыбыс палитрасын кеңейтеді. Бұл бөлімде де көптеген тональдық өзгерістер бар, сондай-ақ алғашқы нұсқадағы машина тәрізді остінатолар да кеңейтілген. Прокофьев жаңа тақырыптарды ұсыну және оларды баса көрсету алдында көбірек байланыс материалдарын қолданады.
In this revised first movement, the augmentation of the original material doubles the length of the movement. The orchestration of this movement is also thicker than the original, and more closely resembles the orchestration of Prokofiev's Fifth and Sixth. The combination of a heavier use of brass and the use of piano and harp adds a unique timbre to the piece, further distancing it from the original neoclassical idiom. The different sections are not as clearly identified by tempi as is the original symphony. In the introduction a new theme is added (ex.5) that precedes the original first theme. Apart from this new theme, the introduction is essentially the same. The main difference in this revision is the heavily expanded development section. Prokofiev expands the sound palette with string Tremolos and dissonant chords in the brass. This movement also includes many more key changes and expands the machine like ostinati from the first version. Prokofiev also utilizes more transitional material before introducing and underscoring the new subjects.
Модерато, квази аллегретто
Бұл бөлімде Прокофьев Шерцо мен Триоға жаңа кіріспе қосып, коданы ұзартады және тақырыптарды одан әрі дамытатын басты өткелдерге материалдар енгізеді. Кіріспе жеңіл үнмен басталып, кейінірек пайда болатын тақырыптарды болжайтын мотивтерді ұсынады. Жаңадан қосылған коданың мұңды гармониясы және хоралға ұқсас текстураның шақырымдық пайда болуы арқасында ауыр мінез қалыптасады. Мұндай тұңғыш, салмақты бөлімдер түпнұсқадағы жеңіл материалды ирониялық түрде келтірме белгіге алып, оларды бекершілік немесе лайықсыз деп әжуалайды.
In this movement, Prokofiev adds to the Scherzo and Trio a new introduction, extends the coda, and inserts material at the main transition points that further develop the subjects. The introduction begins with a light touch, presenting motifs that anticipate the later themes. The newly added coda has a serious character created by the somber harmony and the momentary appearance of a chorale like texture. Such serious, weighty passages place the original, lighter material in figurative quotation marks, almost mocking them as unserious or unworthy.
Қуанышқа бөленетін
Финал – бұл қайта қарау процесінде ең көп өзгеріске ұшыраған бөлім. Ол енді сонаталық формада емес, керісінше, біршама хаотикалық түрде дамытылған тақырыптық аймақтар тізбегі, одан кейін жеңіске толы апотеоз келеді. Осы жағынан бұл формасы Алтыншы симфонияның финалына ұқсас. Балеттің бірінші санынан алынған токката тәрізді материалды қосатын кіріспе енгізілді, оның жылдамдығы екі есеге төмендетіліп, тимпани мен бас-барабанның күшті соққан үні арқылы әскери сипатты күшейтеді (мысалы, 6). Бірінші тақырып және Opus 47-ден өту бөлімі сақталған, бірақ екінші тақырып толығымен жойылды. Екінші тақырыптың орнына, өту қараңғы және мұңды бөлімге ауысады, ол E-flat мажор тонында және 6/8 өлшемінде, бір қызыққан қаралы процессияны еске түсіреді. Осы бөлім күрт аяқталғаннан кейін, Opus 47-нің бастапқы дамуы өзгеріссіз жалғасады. Opus 47-нің екінші тақырыбы алынып тасталғандықтан, қайталамалық жестік болмайды. Оның орнына, жылдам, билік тақырыбы бар жаңа кода келеді. Прокофьев осы канканға ұқсас материалды "ұрылық" деп сипаттаған. Бұл тақырып кіргізуде жаңа, баяулатылған токката идеясы күрт үзіліске ұшырайды, ол халықтың жеңісінің қуанышты дауылына айналады. Шығарма осы кескілеген, үйлеспейтін нотамен аяқталады.
The finale is the movement that underwent the most alteration in the revision process. It is no longer in sonata form, but instead it is a series of thematic areas that are developed somewhat chaotically, followed by a triumphant apotheosis. It is similar in form to the finale of the Sixth Symphony in this way. An introduction is added, which takes the toccata like material from the ballet's first number, and slows it to half the speed, and emphasizes the martial character by adding pounding timpani and bass drum (ex.6). The first theme and transition from Opus 47 follow, but then the second theme is deleted entirely. Instead of the second theme, the transition moves into a dark and moody section in E flat major and in 6/8 meter, resembling some kind of somber procession. After a somewhat abrupt end to this section, the original development from Opus 47 proceeds unaltered. Because the second theme from Opus 47 has been removed, there is no recapitulatory gesture. Instead, a new coda follows, with a quick, dancing theme. Prokofiev described this cancan like material as "thievish." This theme is abruptly interrupted by the new, slowed toccata idea from the introduction blaring out triumphantly, a victory cry for the people. The piece ends on this jarring, incongruous note.