Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1927 жылы Дмитрий Шостаковичтің хорлық симфониясы
1927 choral symphony by Dmitri Shostakovich
Дмитрий Шостакович өзінің №2 симфониясын B мажор тонында, Op. 14, "Октябрьге" деген тақырыппен, Октябрь революциясының 10 жылдығына арнап жазды. Оның тұңғыш орындалуы 1927 жылғы 5 қарашада Николай Малко басқаруымен Ленинград филармониясы мен Академия капелла хорының күшімен болды. Премьерадан кейін Шостакович партитураға бірнеше түзетулер енгізді, ал осы түпкілікті нұсқасы кейін 1927 жылы Константин Саражев жетекшілігімен Мәскеуде алғаш рет ойнатылды. Бұл шығарманың қандай да бір нұсқасы Мәскеуде алғаш рет орындалды. Шостакович кейіннен өзінің 12-ші симфониясында, "1917 жыл" деген тақырыппен, Қазан революциясының оқиғаларын қайта қарастырды.
Dmitri Shostakovich wrote his Symphony No. 2 in B major, Op. 14, subtitled To October, for the 10th anniversary of the October Revolution. It was first performed by the Leningrad Philharmonic Orchestra and the Academy Capella Choir under Nikolai Malko, on 5 November 1927. After the premiere, Shostakovich made some revisions to the score, and this final version was first played in Moscow later in 1927 under the baton of Konstantin Saradzhev. It was also the first time any version of the work had been played in Moscow. Shostakovich later revisited the events of the October Revolution in his Twelfth Symphony, subtitled The Year 1917.
Құрылымы
Симфония қысқа (шамамен 20 минуттық) бір бөлімді эксперименталды туынды; осы бөлімнің ішінде төрт тарау бар, соңғысында хор кездеседі. Бірінші симфониясынан күрт өзгешелік ретінде, Шостакович екінші симфониясын неореалистік стильде сөйлеу үлгілері мен дене қозғалыстарын бейнелеу ниетімен, "эмоционалдық құрылымы жоқ" ымдаулы, геометриялық музыка ретінде жазды. Бұл таңдауға В.Мейерхольдтың биомеханика теориясының ықпалы тиген болуы мүмкін. Шостакович осы туындыда тақырыптық материалға қарағанда дыбыстық құрылымға көбірек мән берді. Ол абстрактілі экспрессионизмге ұқсас әдіспен дыбыстарды және дыбыс қабаттарын жылдам қосып, контрапункттік айқындыққа назар аударған жоқ. Симфонияның көп бөлігі музыка емес, дыбыс эффекттерінен тұрғанымен, туындының күшті өмірлік күші даусыз және ол өзінің қалған өмірінде қолданған музыкалық тілдің негізгі элементтерін қамтиды.
The symphony is a short (about 20 minutes) experimental work in one movement; within this movement are four sections, the last of which includes a chorus. In a marked departure from his First Symphony, Shostakovich composed his Second in a gestural, geometric "music without emotional structure" manner, with the intent of reflecting speech patterns and physical movements in a neo realistic style. This choice may have been influenced at least partially by Vsevolod Meyerhold's theory of biomechanics. Shostakovich placed far more emphasis on texture in this work than he did on thematic material. He quickly adds sonorities and layers of sound in a manner akin to Abstract Expressionism instead of focusing on contrapuntal clarity. While much of the symphony consequently consists of sound effects rather than music, the work possesses an unquestionable vitality and incorporates the basic elements of the musical language he used in the rest of his career.
Аспаптар
Симфония соңғы бөлімінде аралас хор және пикколо, 2 флейта, 2 гобой, 2 кларнет, 2 фагот, 4 валторна, 3 труба, 3 тромбон, туба, литавра, триангель, малый барабан, большой барабан, тарелкалар, глокеншпиль, (зауыттық) сирена және скрипкалар тобы үшін оркестрленген.
The symphony is scored for mixed choir (in the final part) and orchestra of piccolo, 2 flutes, 2 oboes, 2 clarinets, 2 bassoons, 4 horns, 3 trumpets, 3 trombones, tuba, timpani, triangle, snare drum, bass drum, cymbals, glockenspiel, (factory) siren, and strings.
Шолу
Шостаковичтің екінші және үшінші симфониялары оркестрлік бөлімдеріндегі үйлесімсіздіктер және дәстүрлі агитпроп хорлық финалдары үшін жиі сынға ұшыраған. Кеңес Одағында олар тәжірибе ретінде қарастырылды, ал Сталин дәуірінде «тәжірибе» термині жағымды деп есептелмеді. Кейін Шостакович өзінің 15 симфониясының екеуі – «Екінші және Үшінші симфониялар толыққанды қанағаттандырмайды» деп мойындады. Ол сондай-ақ ерте эксперименталды туындыларын жалпы «түпнұсқалыққа қате ұмтылыс» [«Афоризмдер» фортепиано циклы] және «балалар аурулары» [Екінші және Үшінші симфониялар] деп санады. Екінші симфонияға Александр Безыменскийдің өлеңін қосуға тапсырыс берілді, ол Лениннің пролетариат күресіндегі рөлін пафостық стильде мақтан етті. Ленинге қатысты культ партияның жоғарғы эшелондарынан таңылды және оның қайтысынан кейінгі жылдары зор масштабқа ие болды. Шығарма бастапқыда «Октябрьге» деп аталды. Ол «Октябрьге арналған симфониялық поэма» және «Октябрьге арналған симфониялық арнау» ретінде таныстырылды. 1927 жылы жарық көргенде «Октябрьге, симфониялық арнау» деп аталды. Ол көп уақыт өткен соң ғана «симфония» ретінде белгілі болды.
Shostakovich's Second and Third Symphonies have often been criticized for incongruities in their experimental orchestral sections and more conventionally agitprop choral finales. In the Soviet Union they were considered experiments, and since the days of Stalin the term "experiment" was not considered positive. Much later, Shostakovich admitted that out of his 15 symphonies, "two, I suppose, are completely unsatisfactory – that's the Second and Third." He also rejected his early experimental writing in general as "erroneous striving after originality" [the piano cycle Aphorisms] and "infants' diseases" [the Second and Third Symphonies]. The Second Symphony was commissioned to include a poem by Alexander Bezymensky, which glorified Lenin's role in the proletariat struggle in bombastic style. The cult of Lenin, imposed from the upper echelons of the Party, grew to gigantic proportions in the years immediately following his death. The work was initially titled "To October". It was referred to as a Symphonic Poem and Symphonic Dedication to October. It became To October, a Symphonic Dedication when the work was published in 1927. It only became known as a "symphony" considerably later.
Қазан айының рухы
1920 жылдары Ресейде "Октябрь" термині революцияның рухын білдірді, ол – жаңа бостандық пен бірлестік әлемі, саяси спектрде орталықтан солға қарай бағытталған. Осы ұғымға ең жақын саяси идея – троцкишілдік "үздіксіз революция" доктринасы болды.
During the 1920s in Russia, "October" referred to the spirit of the Revolution, which was a new world of freedom and fellowship reaching politically from the center to the left. The nearest political idea to this concept was the Trotskyist doctrine of "permanent revolution".
Құрамы
Шостаковичке большевик және Мемлекеттік музыка баспасының (Музсектор) үгіт-насихат бөлімінің басшысы Лев Шуглин, Октябрь революциясының 10 жылдығын мерекелеу үшін "Октябрьге арналған арнау" атты хорлық финалы бар ірі оркестрлік шығарма жазуды тапсырды. Шуглин хорлық финалының басында фабрикалық сигналды пайдалануды ұсынды. Композитор 1927 жылғы 28 мамырда Татьяна Гливенкоға жазған хатында, оны жазудан шаршағанын және Безыменский мәтінін "тірікпейтін" деп санағанын айтты. Шостаковичтің симфония жазудағы қиындықтарының бірі – адамдар оның Бірінші симфониясының жалғасы болады деп күткендіктен, ол енді сол композициялық стильде жазуға сенімсіздік білдірді. Ол сондай-ақ басқа жобаларға көңілін аударуды қалады, ал Бірінші симфонияны жазуға оған шамамен бір жыл уақыт кетті. Іс жүзінде, Ағарту комиссариатының үгіт-насихат бөлімі, "Агитотдел" деп белгілі, өзекті тақырыптарға арналған жекелеген бөлімдерді үнемі тапсырысқа алып отырды. Бұл шығармалар көбінесе революциялық әуендерді қамтитын және қажетті мағынаны жеткізу үшін ән мәтіндерін міндетті түрде пайдаланатын. Бұған қоса, тыңдаушылардың музыкаға бейім еместігіне байланысты, мұндай шығармалар көбінесе 15-20 минуттан аспауға тиіс болды. Шостаковичке Музсектор емес, Агитотдел тапсырыс бергенімен, ол абстрактілі музыкалық шығарма жасайды деп күтілді, ал үгіттеулік шығарма емес, қысқаша агитпроп симфониясы жазу Шостаковичтің барлық мәселелерін шешетіндей болды. Мұндай шығарма жазылған жағдайға толыққанды сәйкес келеді. Музсектор одан бас тартпауға тиіс еді және оған жағымды пікірлерді күтуге болады. Бұл сонымен қатар Бірінші симфонияның жалғасын жасаудың стильдік қиындығын болдырмады, сонымен қатар оркестрлік эффекттермен жаңа тәжірибелер жасауға мүмкіндік берді. Шостакович үшін ең маңыздысы, шығарманы жазуға аз уақыт кетті, бұл оған басқа жобаларға мүмкіндігінше ертерек оралуға мүмкіндік берді. Хорлық бөлім композиторға ерекше қиындық тудырды. Шостакович Яворскийге құпия түрде: "Мен хорды жазуда үлкен қиындыққа тап болып отырмын. Сөздері!!!!" деді. Соломон Волков осы туралы: "біреу оны жай ғана қайшымен кесіп тастауға құмар болар еді" деді.
Shostakovich was commissioned by Lev Shuglin, a Bolshevik and head of the Propaganda Department of the State Music Publishing House (Muzsektor), to write a large orchestral work with a choral finale called Dedication to October to celebrate the 10th anniversary of the October Revolution. Shuglin suggested the use of a factory whistle to open the choral finale. The composer wrote to Tatyana Glivenko on 28 May 1927, that he was tired of writing it, and considered the Bezymensky text "abominable". Part of the problem Shostakovich had in writing the symphony was that people expected a successor to his First Symphony, and he no longer believed in writing in the same compositional style. He also had other projects toward which he wanted to direct his attention as soon as possible, and the First Symphony had taken him nearly a year to write. As it turned out, the Commissariat for Enlightenment's propaganda department, Agitotdel, regularly commissioned single movement works on topical subjects. These works often featured revolutionary tunes and invariably employed sung texts to make the required meaning clear. Furthermore, because of the non musical orientation of potential audiences, these pieces were not expected to last more than 15 or 20 minutes at most. Though Shostakovich had been commissioned by Muzsektor rather than Agitotdel, and was thus expected to produce a composition of abstract music instead of a propaganda piece, writing a short agitprop symphony seemed to solve all of Shostakovich's problems. Such a work was entirely appropriate for the occasion for which it was being written. It would also be impossible for Muzsektor to turn it down, and was guaranteed at least some friendly press. It also sidestepped the stylistic problem of producing a sequel to the First Symphony while also opening the door to experiment with orchestral effects in an entirely new vein. Most importantly for Shostakovich, the piece took little time to compose, allowing him to return to other projects at his earliest convenience. The choral section gave the composer particular trouble. Shostakovich told Yavorsky confidentially, "I'm composing the chorus with great difficulty. The words!!!!" Solomon Volkov said of it that "one is tempted simply to cut it off with a pair of scissors".
Қабылдау
Батыста тыңдаушылар оркестрлік бөлімін ұнатып тыңдады, бірақ одан кейін келген хордың эмоционалдық күшін қабылдамады. Кейбір советтік сыншылар премьера кезінде оны жоғары бағалағанмен, Екінші симфония ұзаққа созылмайтын сәттілікке ие болмады.
In the West, listeners appreciated the orchestral section but not the choral emotionalism that followed. While some Soviet critics acclaimed it at the time of the premiere, the Second Symphony did not attain lasting success.