Кәсіби келісімде профсоюзға қатыспау туралы шарттар

Кіріспе

Қызметкер кәсіподаққа қосылмауға келісетін еңбек шарты. "Сары ит келісімшарты" (келісімшарттың "сары ит" тармағы, сондай-ақ "темір қапша ант" деп те аталады) – бұл жұмыс беруші мен қызметкер арасындағы келісім, онда қызметкер жұмысқа орналасу шарты ретінде еңбек одағының мүшесі болмауға міндеттенеді. АҚШ-та мұндай келісімшарттарды жұмыс берушілер кәсіподақтардың құрылуын болдырмау үшін пайдаланды, көбінесе кәсіподақ ұйымдастырушыларына қарсы заң шараларын қолдануға мүмкіндік берді. 1932 жылы "Норрис-ЛаГуардия" заңымен АҚШ-та "сары ит" келісімшарттарына тыйым салынды.

Терминнің пайда болуы және қысқаша тарихы

1870 жылдары кәсіподаққа қосылмау туралы міндеттемесі бар жазбаша келісімді "Жаман аталған құжат" деп жиі атаған. Бұл, американдық жұмыс берушілердің жеке келісімдерге жүгінуде ағылшын үлгілерін әдейі ұстанғанына сенімді нығайтады. Бұл кәсіподаққа қарсы міндеттеме "темірдей берік құжат" деп те аталды, және осы уақыттан бастап 19 ғасырдың соңына дейін "темірдей берік" – кәсіподақсыз жұмысқа орналасу шартының әдеттегі атауы болды. 1887 жылы Нью-Йорк штаты бастамамен он алты штат өз заңдарына қызметкерлерді кәсіподаққа қосылмауға мәжбүрлеуді қылмыс деп жариялаған ережелер енгізді. АҚШ Конгресі 1898 жылғы Эрдман заңына мемлекетаралық саудамен айналысатын тасымалдаушыларға қатысты ереже қосты. 19 ғасырдың соңғы онжылдығы мен 20 ғасырдың басында жеке, кәсіподаққа қарсы міндеттемелер еңбек дауларындағы құрал ретінде маңыздылығын жоғалтты. Олардың жаңалығы бітіп, жұмысшылар енді оған моральдық жауапкершілік сезінбеді, ал кәсіподақ ұйымдастырушылары оны мүлдем елемеді. 20 ғасырдың басында жеке, кәсіподаққа қарсы міндеттемелер көмір өндіру және металл өнеркәсібінде жиі қолданылды. Көбінесе кәсіподаққа мүше болуға тыйым салынбады, бірақ мүшелікке қажетті, маңызды шараларға қатысуға тыйым салынды. 1910 жылы Жылқы тауары бойынша тері жұмысшыларының халықаралық біраулығы Ұлттық қамшы өндірушілер қауымдастығымен сәтсіз келіссөздерден кейін қамшы өнеркәсібінде 8 сағаттық жұмыс күні үшін ұлттық ереуіл жариялады. Ереуіл сәтсіз аяқталды, көптеген жұмыс берушілер жұмысқа қайта қабылдау шарты ретінде ұйымнан шығуға және одан тыс қалуға ауызша немесе жазбаша міндеттеме беруді талап етті. Адайр мен АҚШ арасындағы сот ісінде АҚШ Жоғарғы Сотының көпшілігі Эрдман заңының жұмыстан босатуға қатысты ережесі, ол жұмыс берушіні өзінің еркіне қарсы басқа адамның еңбегін қабылдауға немесе сақтауға мәжбүрлейтіндіктен, Конституцияның Бесінші түзетуін бұзады деп шешті. Бұл түзетуде ешкімнің заңмен қарастырылмаған сот процесіз бостандығынан немесе мүлкінен айырылмауы керектігі айтылған. Алайда, сот шешімді жұмыстан босатуға қатысты ережемен шектеді және заңның қалған бөлігі туралы пікір білдірмеді. Сондықтан, Эрдман заңының қызметкерлерді кәсіподаққа қарсы келісімдерге қол қоюға мәжбүрлеуді қылмыс деп санайтын бөлігі әлі де қарастырылмады. 1932 жылы Норрис-ЛаГуардия заңымен жеке секторда тыйым салынғанына қарамастан, "сары иттің шарты" мемлекеттік секторда, соның ішінде көптеген мемлекеттік қызметтерде, мысалы, мұғалімдерде 1960 жылға дейін рұқсат етілді, бұл 1915 жылғы Фредерик пен Оуэнс ісінде белгіленген үрдіске байланысты болды. 1932 жылы Джоэл И. Сейдман осы тақырыптағы алғашқы кітапты – "Сары иттің шарты" жазды. Кітап олардың тарихын 1830 жылдары Ұлыбританияда, 1870 жылдары АҚШ-та, Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін "сары иті" терминінің пайдалануынан бастап, АҚШ Сенаты судья Джон Дж. Паркердің кандидатурасын АҚШ Жоғарғы Сотына мақұлдамаған оқиғаға дейін баяндады.

In the 1870s, a written agreement containing a pledge not to join a union was commonly referred to as the "Infamous Document". This strengthens the belief that American employers in their resort to individual contracts were consciously following English precedents. This anti union pledge was also called an "iron clad document," and from this time until the close of the 19th century "iron clad" was the customary name for the non union promise. Beginning with New York in 1887, sixteen states wrote on their statute books declarations making it a criminal act to force employees to agree not to join unions. The Congress of the United States incorporated in the Erdman Act of 1898 a provision relating to carriers engaged in interstate commerce. During the last decade of the 19th century and the opening years of the 20th, the individual, anti union promise declined in importance as an instrument in labor warfare. Its novelty had worn off; workers no longer felt themselves morally bound to live up to it and union organizers, of course, wholly disregarded it. In the early 20th century, the individual, anti union promise was resorted to frequently in coal mining and in the metal trades. And it was not membership in a union that was usually prohibited, but participation in those essential activities without which membership is valueless. In 1910, the International United Brotherhood of Leather Workers on Horse Goods, following an unsuccessful conference with the National Saddlery Manufacturers' Association, called a national strike in the saddlery industry for the 8 hour day. The strike proved a failure, and a large number of employers required oral or written promises to abandon and remain out of the organization as a condition of re employment. In the case Adair v. United States, the United States Supreme Court's majority held that the provision of the Erdman Act relating to discharge, because it would compel an employer to accept or retain the personal services of another person against the employer's will, was a violation of the Fifth Amendment to the Constitution, which declares that no person shall be deprived of liberty or property without due process of law. The court was careful, however, to restrict the decision to the provision relating to discharge, and to express no opinion as to the remainder of the law. The section of the Erdman Act making it criminal to force employees to sign anti union agreements therefore remained unadjudicated. Even though they were forbidden in the private sector by the Norris–LaGuardia Act in 1932, yellow dog contracts were allowed in public sector, including many government jobs, such as teachers, until the 1960s, beginning with precedent established in 1915 with Frederick v. Owens. In 1932, Joel I. Seidman wrote the first ever book on the topic, The Yellow Dog Contract. It traced their history from the 1830s in the United Kingdom, the 1870s in the United States, the use of the term "yellow dog" following World War I, to a land mark event when the U. S. Senate rejected the nomination of Judge John J. Parker to the United States Supreme Court.