Кіріспе

Джон МакЭнери (27 қараша 1796 – 18 ақпан 1841) – Лимерик қаласынан шыққан католик діни қызметкері және алғашқы археолог, 1822 жылы Торре абаттығындағы Кэри отбасына капеллан ретінде Девонға келген. 1825, 1826 және 1829 жылдары Томас Нортмор көрсеткеннен кейін, ол Девондағы Кент үңгіріндегі тарихқа дейінгі қалдықтарды зерттеді. МакЭнери палеолиттік шақ тасты құралдары мен жойылған тарихқа дейінгі сүтқоректілердің сүйектері бір контексте табылды деген қорытындыға келді, бұл ертедегі адамдар мен мамонттар сияқты жаратылыстар бірге өмір сүргенін білдіреді. Оның замандастары оның тұжырымдамаларын Дарвинге дейінгі, жаратылыс туралы көзқарастарымен келістіруде қиындықтарға тап болды. 20 ғасырдың комментаторлары теолог Уильям Баклендтің ықпалы МакЭнериді өзі көрген дәлелдерге күмән келтіруге көндіргенін, нәтижесінде ол еңбектерін жарияламағанын болжайды. Алайда, Эдвард Вивиан шығындар оны жариялаудан бас тартуға мәжбүр еткенін айтты. МакЭнери 1830 жылы Торквейді және үңгірлерді зерттеуді тоқтатты, ал оның жұмысының ауыр өңделген нұсқасы 1859 жылы Вивианмен жарияланды, содан кейін Уильям Пенгелли, МакЭнери 43 жасында қайтыс болғаннан кейін көп жылдар өткен соң, 1869 жылы оның табылғандарының түпнұсқа қолжазбасын жариялады және зерттеді. Джон МакЭнери діни қызметкерлікке Сент-Мунчин колледжінде, Лимерик епархиялық колледжінде, содан кейін Палмерстаун округіндегі Лимерикте оқыды, онда ол 1819 жылы діни қызметкер болып тағайындалды. Апаттан кейін денсаулығы нашарлағандықтан МакЭнери ерте зейнетке шықты және 1838 жылы Торре абаттығына оралғанға дейін Рим мен Парижде тұрды. 18 ақпан 1841 жылы қайтыс болды және Торквейдегі Торре шіркеуінің зиратына жерленді.