Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ежелгі заттар немесе өткеннің нәрселерінің маманы немесе жақтасы,
антикварлық ғылымын зерттеумен айналысушылар.
Specialist or aficionado of antiquities or things of the past
practitioners of the scholarly pursuit of antiquarianism
Антиквар – ежелгі заттарды немесе өткеннің нәрселерін зерттейтін маман немесе студент. Нақтырақ айтқанда, бұл термин тарихты ежелгі артефакттарға, археологиялық және тарихи орындарға немесе тарихи мұрағаттар мен қолжазбаларға ерекше назар аудара отырып зерттеушілерге қолданылады. Антикварлықтың мәні – өткеннің эмпирикалық дәлелдеріне назар аудару, және бұл 18-ғасырлық антиквар сэр Ричард Колт Хоэрдің «Біз теория емес, фактілер бойынша сөйлейміз» деген ұранымен ең жақсы түсіндіріледі. «Оксфорд ағылшын сөздігі» алғаш рет 1824 жылы «археолог» сөзін келтіреді; бұл көп ұзамай антикварлық қызметтің бір маңызды саласы үшін қалыпты терминге айналды. «Археология» 1607 жылдан бастап бастапқыда қазіргі кезде «көне тарих» деп аталатын нәрсені білдірді, ал тар мағынадағы заманауи түсінігі алғаш рет 1837 жылы пайда болды. Бүгінде «антиквар» термині көбінесе тарихи контекст немесе процесті ескермей, тарихи фактілерге тым шектеулі назар аударуды білдіретін сыни мағынада қолданылады. Бүгінде өзін «антиквар» деп атайтындар аз, бірақ Лондонның Антикварлар қоғамы (1707 жылы құрылған) сияқты кейбір мекемелер тарихи аттарын сақтап қалды. «Антиквариат кітап сатушысы» термині қымбат ескі кітаптармен сауда жасайтындар үшін әлі де қолданыста.
An antiquarian or antiquary is an aficionado or student of antiquities or things of the past. More specifically, the term is used for those who study history with particular attention to ancient artifacts, archaeological and historic sites, or historic archives and manuscripts. The essence of antiquarianism is a focus on the empirical evidence of the past, and is perhaps best encapsulated in the motto adopted by the 18th century antiquary Sir Richard Colt Hoare, "We speak from facts, not theory." The Oxford English Dictionary first cites "archaeologist" from 1824; this soon took over as the usual term for one major branch of antiquarian activity. "Archaeology", from 1607 onwards, initially meant what is now seen as "ancient history" generally, with the narrower modern sense first seen in 1837. Today the term "antiquarian" is often used in a pejorative sense, to refer to an excessively narrow focus on factual historical trivia, to the exclusion of a sense of historical context or process. Few today would describe themselves as "antiquaries", but some institutions such as the Society of Antiquaries of London (founded in 1707) retain their historic names. The term "antiquarian bookseller" remains current for dealers in more expensive old books.
Ежелгі Қытайдағы антикваризм
Сун династиясы (960–1279) кезінде ғалым Уян Сю (1007–1072) қола мен тастан жасалған архаикалық жазулары бар деген ескі заттарды талдап, оларды 400-ге жуық көшірмелерден тұратын жинаққа сақтады. Патриция Эбрейдің айтуынша, Уян эпиграфияның алғашқы идеяларын қадағалады. Лю Далин (1046–1092) құрастырған "Зерттелген ескіліктердің суреттелген каталогы" (алғашқы сөзі 1092 жылы жазылған) – қазылып алынған ескі жәдігерлерді жүйелі түрде сипаттап, жіктеген ең көне каталогтардың бірі. Тағы бір каталог – "Сюаньхэ дәуіріндегі зерттелген ескіліктердің қайта қарастырылған суреттелген каталогы" (1111–1125 жылдар аралығында құрастырылған), оны Сун императоры Хуйцзун (1100–1125 жылдар) тапсырыс берген, сонымен қатар 840-қа жуық ыдыс-аяқ пен көшірмелердің суреттерін қамтиды. Ескіліктер тақырыбына арналған кітаптарда әдет-ғұрыптардың, діни рәсімдердің және саяси институттардың пайда болуы, шежіре, топография және ескерткіштер, этимология сияқты мәселелер қарастырылған. Жылнамалар мен тарихтарда да осы тақырыптарға қатысты бөлімдер болуы мүмкін, бірақ жылнамалар хронологиялық құрылымда, ал Ливий мен Тацит сияқты римдік тарихтар хронологиялық болып келіп, оқиғалардың жалпы сипаттамасы мен түсіндірмесін ұсынады. Ал ескіліктер туралы шығармалар әдеби жанр ретінде тақырып бойынша ұйымдастырылады, ал кез келген баяндама қысқа және анекдоттар түрінде болады. Латын тіліндегі белгілі ескіліктер жазушыларына Варро, Плиний Үлкен, Аулус Геллий және Макробий жатады. Рим императоры Клавдий ескіліктер туралы еңбектер жариялаған, бірақ олардың ешқайсысы бізге жеткен жоқ. Цицеронның кейбір трактаттары, әсіресе оның болжам туралы еңбегі, ескіліктерге қызығушылықты көрсетеді, бірақ олардың басты мақсаты – философиялық сұрақтарды зерттеу. Рим дәуіріндегі грек жазушылары да, мысалы, Плутарх өзінің "Римдік сұрақтарында" және Афинейдің "Дейпнософистае" еңбегінде ескіліктер туралы материалдарды пайдаланған. Латын ескіліктерінің мақсаты – шындыққа жетуге емес, мүмкін болатын көптеген түсіндірмелерді жинауға және дәлелдерді толықтыруға бағытталған. Ескіліктерді ежелгі тарихшылар көбінесе дереккөз ретінде пайдаланған, ал көптеген ескіліктер жазушылары туралы біз тек осы сілтемелер арқылы ғана білеміз.
During the Song dynasty (960–1279), the scholar Ouyang Xiu (1007–1072) analyzed alleged ancient artifacts bearing archaic inscriptions in bronze and stone, which he preserved in a collection of some 400 rubbings. Patricia Ebrey writes that Ouyang pioneered early ideas in epigraphy. The or "Illustrated Catalogue of Examined Antiquity" (preface dated 1092) compiled by Lü Dalin (1046–1092) is one of the oldest known catalogues to systematically describe and classify ancient artifacts which were unearthed. Another catalogue was the or "Revised Illustrated Catalogue of Xuanhe Profoundly Learned Antiquity" (compiled from 1111 to 1125), commissioned by Emperor Huizong of Song (r. 1100–1125), and also featured illustrations of some 840 vessels and rubbings. Books on antiquarian topics covered such subjects as the origin of customs, religious rituals, and political institutions; genealogy; topography and landmarks; and etymology. Annals and histories might also include sections pertaining to these subjects, but annals are chronological in structure, and Roman histories, such as those of Livy and Tacitus, are both chronological and offer an overarching narrative and interpretation of events. By contrast, antiquarian works as a literary form are organized by topic, and any narrative is short and illustrative, in the form of anecdotes. Major antiquarian Latin writers with surviving works include Varro, Pliny the Elder, Aulus Gellius, and Macrobius. The Roman emperor Claudius published antiquarian works, none of which is extant. Some of Cicero's treatises, particularly his work on divination, show strong antiquarian interests, but their primary purpose is the exploration of philosophical questions. Roman era Greek writers also dealt with antiquarian material, such as Plutarch in his Roman Questions and the Deipnosophistae of Athenaeus. The aim of Latin antiquarian works is to collect a great number of possible explanations, with less emphasis on arriving at a truth than in compiling the evidence. The antiquarians are often used as sources by the ancient historians, and many antiquarian writers are known only through these citations.
Ортағасырлық және ерте заманауи антикваризм
Антикварлық жазудың ежелгі Рим әдебиетіндегі маңыздылығына қарамастан, кейбір ғалымдар антикваризмнің тек орта ғасырларда қалыптасқанын айтады. Орта ғасырлық антикварлар кейде жазуларды немесе ескерткіштер туралы мәліметтерді жинақтайтын, бірақ Варроның ықпалымен римдіктер арасында қалыптасқан «өткеннің барлық ескерткіштерінің жүйелі жинағы» тұжырымы уысып қалды. Антикваризмнің кеңінен дамуы көбінесе Ренессанс дәуірімен және осы кезеңдегі гуманистік ғалымдар жүзеге асырған классикалық мәтіндерге сын көзбен қараумен байланысты. Мәтіндік талдау тез арада монеталар, жазулар және басқа археологиялық қалдықтар, сондай-ақ орта ғасырлық кезеңдердің құжаттары арқылы өткенге қатысты қосымша перспективалардың пайда болуына әкелді. Антикварлар мұндай және басқа да заттарды жинақтайтын, ал «қызығушылықтар кабинеті» ерте коллекциялардың жалпы атауы болып табылды, олар көбінесе антиквариаттармен қатар, жақында жасалған өнер туындылары, табиғаттану үлгілері, естелік заттар мен алыс елдерден әкелінген бұйымдарды қамтыды. Ерте жаңа Еуропада тектілікке берілген мән антикваризмнің генеалогиямен тығыз байланыста болуына себеп болды, ал бірқатар белгілі антикварлар (соның ішінде Роберт Гловер, Уильям Камден, Уильям Дагдейл және Элиас Эшмол) кәсіби геральдистер болып қызмет етті. Генеалогияның «ғылыми» дисциплина ретінде дамуы (яғни, негізсіз аңыздарды қабылдамауы және өзінің талаптары үшін жоғары дәлелдеу стандартын талап етуі) антикваризмнің дамуымен бірге жүрді. Генеалогиялық антикварлар өз зерттеулері үшін мәтіндік емес көздердің, соның ішінде мөрлердің және шіркеу ескерткіштерінің дәлелдік құнын мойындады. Көптеген ерте жаңа антикварлар сонымен қатар хореографтар болды, яғни олар аймақтық немесе ұлттық сипаттамаларда ландшафттар мен ескерткіштерді сипаттады. Англияда олардың ең маңыздылары округтік тарихтар түрінде жазылды. 17 ғасырдағы ғылыми революция аясында, әсіресе Англия мен Франциядағы «Ежелгілер мен заманауилар арасындағы дау» контекстінде, антикварлар «Заманауилар» жағында болды. Олар тәжірибелік негіздегі алғашқы деректерді тарихтың қалыптасқан түсіндірмелерін нақтылау және сынау үшін пайдалануға болатынын жиі айтатын, бұл түсіндірмелер әдеби биліктерден жеткізілген.
Despite the importance of antiquarian writing in the literature of ancient Rome, some scholars view antiquarianism as emerging only in the Middle Ages. Medieval antiquarians sometimes made collections of inscriptions or records of monuments, but the Varro inspired concept of antiquitates among the Romans as the "systematic collections of all the relics of the past" faded. Antiquarianism's wider flowering is more generally associated with the Renaissance, and with the critical assessment and questioning of classical texts undertaken in that period by humanist scholars. Textual criticism soon broadened into an awareness of the supplementary perspectives on the past which could be offered by the study of coins, inscriptions and other archaeological remains, as well as documents from medieval periods. Antiquaries often formed collections of these and other objects; cabinet of curiosities is a general term for early collections, which often encompassed antiquities and more recent art, items of natural history, memorabilia and items from far away lands. The importance placed on lineage in early modern Europe meant that antiquarianism was often closely associated with genealogy, and a number of prominent antiquaries (including Robert Glover, William Camden, William Dugdale and Elias Ashmole) held office as professional heralds. The development of genealogy as a "scientific" discipline (i. e. one that rejected unsubstantiated legends, and demanded high standards of proof for its claims) went hand in hand with the development of antiquarianism. Genealogical antiquaries recognised the evidential value for their researches of non textual sources, including seals and church monuments. Many early modern antiquaries were also chorographers: that is to say, they recorded landscapes and monuments within regional or national descriptions. In England, some of the most important of these took the form of county histories. In the context of the 17th century scientific revolution, and more specifically that of the "Quarrel of the Ancients and the Moderns" in England and France, the antiquaries were firmly on the side of the "Moderns". They increasingly argued that empirical primary evidence could be used to refine and challenge the received interpretations of history handed down from literary authorities.
19 - 21 ғасырлар
19 ғасырдың соңына қарай антикваризм археология, өнер тарихы, нумизматика, сигиллография, филология, әдебиеттану және дипломатия сияқты бірқатар мамандандырылған академиялық ғылымдарға бөлінді. Антикварлар әрқашан қысымға ұшыраған (төменде қараңыз), ал 19 ғасырдың ортасынан бері бұл термин көбінесе жағымсыз немесе кемсітетін мағынада қолданылып келеді. Дегенмен, көптеген тәжірибелі антикварлар осы атауды мақтан тұтады. Соңғы жылдары, пәнаралық ізденістерге басымдық берілетін ғылыми ортада, көптеген антикварлық қоғамдар (төменде қараңыз) мамандар арасындағы ынтымақтастықты жеңілдетуші рөлдерін жаңартты.
By the end of the 19th century, antiquarianism had diverged into a number of more specialized academic disciplines including archaeology, art history, numismatics, sigillography, philology, literary studies and diplomatics. Antiquaries had always attracted a degree of ridicule (see below), and since the mid 19th century the term has tended to be used most commonly in negative or derogatory contexts. Nevertheless, many practising antiquaries continue to claim the title with pride. In recent years, in a scholarly environment in which interdisciplinarity is increasingly encouraged, many of the established antiquarian societies (see below) have found new roles as facilitators for collaboration between specialists.
Антикварлар мен антиквариаттар
"Антиквар" – 16-шы ғасырдан 18-шы ғасырдың ортасына дейін ағылшын тілінде ежелгі заттарға (антиквариатқа) қызығушылық танытқан адамды атау үшін қолданылатын әдеттегі термин болған (ал "антикварлық" сөзі көбінесе тек сын есім ретінде кездесетін). Бірақ 18-шы ғасырдың екінші жартысынан бастап "антикварлық" сөзі есім ретінде жиі қолданыла бастады, және қазіргі таңда екі түрі де бірдей қолданылады.
"Antiquary" was the usual term in English from the 16th to the mid 18th centuries to describe a person interested in antiquities (the word "antiquarian" being generally found only in an adjectival sense). From the second half of the 18th century, however, "antiquarian" began to be used more widely as a noun, and today both forms are equally acceptable.
Көнежазбалар мен тарихшылар
16-19 ғасырларда антикварлар мен тарихшылардың қызығушылықтары мен қызметтері арасында нақты айырмашылық болған деп есептелді. Антикварлардың назары өткеннің қалдықтарына – құжаттарға, артефакттарға немесе ескерткіштерге – аударған, ал тарихшылар өткеннің баяндалуымен және оның қазіргі заманға арналған саяси немесе моральдық сабақтарымен айналысқан. Антиквардың шеберлігі көбінесе деректерін сыни түрде қарастыру және сұраққа алу болып табылды, ал тарихшының шеберлігі – қабылданған баяндамаларды философиялық және әдеби тұрғыдан қайта түсіндіру. Ян Бродвей антикварды «өткенді хронологиялық емес, тақырыптық принцип бойынша зерттейтін адам» деп анықтайды. Фрэнсис Бэкон 1605 жылы өткенге қатысты көнеліктерге негізделген оқуларды (ол оларды «Ескерткіштер, Атаулар, Сөздер, Мақалдар, Дәстүрлер, Жеке жазбалар мен куәліктер, әңгімелердің үзінділері, кітаптардан алынған кескіндер, тарихқа қатысы жоқ нәрселер және т.б.» деп сипаттаған) «толыққанды емес тарихтар» деп атады. Мұндай айырмашылықтар 19 ғасырдың екінші жартысында Леопольд фон Ранке басқаратын эмпирикалық деректерге негізделген тарих мектебі кеңінен қабылдануымен жойыла бастады, ал бүгінгі тарихшылар ертедегі антикварлардың бастамасымен жасалған әдістердің барлық спектрін пайдаланады. Розмари Свит 18 ғасыр антикварларының…
From the 16th to the 19th centuries, a clear distinction was perceived to exist between the interests and activities of the antiquary and the historian. The antiquary was concerned with the relics of the past (whether documents, artefacts or monuments), whereas the historian was concerned with the narrative of the past, and its political or moral lessons for the present. The skills of the antiquary tended to be those of the critical examination and interrogation of his sources, whereas those of the historian were those of the philosophical and literary reinterpretation of received narratives. Jan Broadway defines an antiquary as "someone who studied the past on a thematic rather than a chronological basis". Francis Bacon in 1605 described readings of the past based on antiquities (which he defined as "Monuments, Names, Wordes, Proverbes, Traditions, Private Recordes, and Evidences, Fragments of stories, Passages of Bookes, that concerne not storie, and the like") as "unperfect Histories". Such distinctions began to be eroded in the second half of the 19th century as the school of empirical source based history championed by Leopold von Ranke began to find widespread acceptance, and today's historians employ the full range of techniques pioneered by the early antiquaries. Rosemary Sweet suggests that 18th century antiquaries
Антикварлар, антиквариат кітаптары мен антиквариаттар
Көптеген еуропалық тілдерде "антиквар" (немесе оған балама) сөзі қазіргі заманда сирек кездесетін және көне антикварлық кітаптарды саудалайтын немесе жинақтайтын, немесе жалпы алғанда антикварлық заттарды саудалайтын немесе жинақтайтын адамды білдіреді. Алайда, ағылшын тілінде "антикварлық кітап" және "антикварлық кітап сатушы" терминдері кеңінен қолданылса да, "антиквар" және "антиквар" сөздері бұл мағынаны өте сирек береді. Антиквар – бұл негізінен көне кітаптарды, құжаттарды, артефакттарды немесе ескерткіштерді зерттейтін адам. Көптеген антикварлар өз зерттеулерін толықтыру үшін кең ауқымды жеке коллекциялар құрады, бірақ одан да көп антикварлар мұндай коллекциялар құрмайды; сондай-ақ, көптеген кітап немесе антиквариат коллекционерлері өздерін антикварлар деп санамайды (немесе олар антикварлар деп есептелмейді).
In many European languages, the word antiquarian (or its equivalent) has shifted in modern times to refer to a person who either trades in or collects rare and ancient antiquarian books; or who trades in or collects antique objects more generally. In English, however, although the terms "antiquarian book" and "antiquarian bookseller" are widely used, the nouns "antiquarian" and "antiquary" very rarely carry this sense. An antiquarian is primarily a student of ancient books, documents, artefacts or monuments. Many antiquarians have also built up extensive personal collections in order to inform their studies, but a far greater number have not; and conversely many collectors of books or antiques would not regard themselves (or be regarded) as antiquarians.
Бейшара байланыстар
Антикварлар көбінесе өлімге, шіруге және сәнсіз нәрселерге денсаусыздандыратын қызығушылық танытады, ал олардың түсініксіз және құпия мәліметтерге назар аударғаны олардың қазіргі өмірдің шынайылығы мен практикалық жағдайларын да, тарихтың кең ағымдарын да білмейтінін көрсетеді. Осы себептерге байланысты олар жиі мазаққа ұшырайды. Антиквар Джон Эрлдің 1628 жылғы «Микрокосмографиясында» («Ол – қартайғанға ғашық, әжімге және барлық нәрсені (голландықтар ірімшікті қалай жасайтынындай) көбелекті және құрт жегенді жақсы көретін табиғи емес аурумен ауырған адам»), Жан Симеон Шарденнің «Le Singe Antiquaire» суретінде (1726 ж.), сэр Уолтер Скотттың «Антиквар» романында (1816 ж.), Томас Роландсонның карикатураларында және тағы да басқа көптеген жерлерде сатираланды. 1698 жылғы «Ежелгі және қазіргі заманғы жаргон терминдерінің сөздігі» антиквариатты «Ескі монеталар, тастар және жазулар, құрт жеген жазбалар мен көне қолжазбалар туралы білгір сыншы, сондай-ақ реликвияларға, қираған жерлерге, ескі әдет-ғұрыптар мен модаларға құмарлықпен және соқырлықпен бой ұсынатын адам» деп анықтайды. Джон Донн өзінің «Эпиграммаларында» «Антиквар» туралы былай деп жазды: «Егер ол зерттеуінде барлық ескі, жат нәрселерді іліп қоюға осылай мұқият болса, әйелі сақ болсын». Сөздің мәні қазіргі заманғы техникалық ерекшеліктерге құмар адамдарды білдіретін «nerd», «trainspotter» немесе «anorak» сияқты терминдерге жақын. Антикварлардың көптеген қызығушылықтарын бөліскен сарапшы Хорас Уолполл, десе де, мәдени мұраларды зерттеу таңдамалы болуы және дәм мен эстетикамен негізделгенін баса айтты. Ол Антикварлар қоғамының жан-жақты және эклектикалық көзқарасына және олардың алғашқы өткенге деген қызығушылығына наразылық білдірді. 1778 жылы ол былай деп жазды:
Antiquaries often appeared to possess an unwholesome interest in death, decay, and the unfashionable, while their focus on obscure and arcane details meant that they seemed to lack an awareness both of the realities and practicalities of modern life, and of the wider currents of history. For all these reasons they frequently became objects of ridicule. The antiquary was satirised in John Earle's Micro cosmographie of 1628 ("Hee is one that hath that unnaturall disease to bee enamour'd of old age, and wrinkles, and loves all things (as Dutchmen doe Cheese) the better for being mouldy and worme eaten"), in Jean Siméon Chardin's painting Le Singe Antiquaire (c. 1726), in Sir Walter Scott's novel The Antiquary (1816), in the caricatures of Thomas Rowlandson, and in many other places. The New Dictionary of the Terms Ancient and Modern of the Canting Crew of c. 1698 defines an antiquary as "A curious critic in old Coins, Stones and Inscriptions, in Worm eaten Records and ancient Manuscripts, also one that affects and blindly dotes, on Relics, Ruins, old Customs Phrases and Fashions". In his "Epigrams", John Donne wrote of The Antiquary: "If in his study he hath so much care To hang all old strange things Let his wife beware." The word's resonances were close to those of modern terms for individuals with obsessive interests in technical minutiae, such as nerd, trainspotter or anorak. The connoisseur Horace Walpole, who shared many of the antiquaries' interests, was nonetheless emphatic in his insistence that the study of cultural relics should be selective and informed by taste and aesthetics. He deplored the more comprehensive and eclectic approach of the Society of Antiquaries, and their interest in the primitive past. In 1778 he wrote:
«Өмір үшін тарихты пайдалану мен зиянды пайдалану туралы» эссесінде философ Фридрих Ницше өзінің «Уақтылы емес ойлар» еңбегінен тарихтың үш түрін қарастырады. Солардың бірі – «антикварлық тарих», ол өткен мен қазіргі арасындағы шығармашылық байланыстың жоқтығын көрсететін объективтендірілген тарихшылық. Ницшенің тарих философиясы ХХ ғасырдағы сындық тарихқа елеулі әсер етті. 1956 жылы К. Р. Чейни былай деп жазды: «Қазіргі кезде біз осы деңгейге жеттік, онда 'антиквар' сөзі әрқашан жоғары бағаланбайды, ал 'антикварлық' термині дерлік қорлау сөзі болып саналады». 1990 жылы Арнольдо Момильяно антиквариатты «тарихи фактілерге қызығушылық танытқан, бірақ тарихқа қызығушылық танытпаған адам» деп анықтады. Кәсіби тарихшылар әлі де жиі «антиквар» терминін қарапайым немесе маңызсыз фактілерді тіркеумен ғана айналысатын және олардың кең мағыналарын қарастырмайтын немесе ешқандай тұжырымға келмейтін тарихи зерттеулерді білдіру үшін қорлау мағынасында қолданады. Термин кейде тарихи қайта құрушылар сияқты әуесқой тарихшылардың қызметіне де қолданылады, олар өткен дәуірлердің киім-кешектерін немесе материалдық мәдениетін қайта құруға мұқият көңіл бөледі, бірақ олар мәдени құндылықтарды және тарихи контексті жеткілікті түсінбейді деп саналады.
In his essay "On the Uses and Abuses of History for Life" from his Untimely Meditations, philosopher Friedrich Nietzsche examines three forms of history. One of these is "antiquarian history", an objectivising historicism which forges little or no creative connection between past and present. Nietzsche's philosophy of history had a significant impact on critical history in the 20th century. C. R. Cheney, writing in 1956, observed that "[a]t the present day we have reached such a pass that the word 'antiquary' is not always held in high esteem, while 'antiquarianism' is almost a term of abuse". Arnaldo Momigliano in 1990 defined an antiquarian as "the type of man who is interested in historical facts without being interested in history". Professional historians still often use the term "antiquarian" in a pejorative sense, to refer to historical studies which seem concerned only to place on record trivial or inconsequential facts, and which fail to consider the wider implications of these, or to formulate any kind of argument. The term is also sometimes applied to the activities of amateur historians such as historical reenactors, who may have a meticulous approach to reconstructing the costumes or material culture of past eras, but who are perceived to lack much understanding of the cultural values and historical contexts of the periods in question.
Лондондық қоғамдар
1586 жылы Лондон қаласында антикварлық қызығушылықты талқылау үшін Антикварлар колледжі (немесе қоғамы) құрылды. Оның мүшелеріне Уильям Камден, сэр Роберт Коттон, Джон Стоу, Уильям Ламбард, Ричард Кэрью және басқалар кірді. Бұл ұйым 1604 жылға дейін болды, содан кейін оның мақсаттары саяси екендігіне күдік туып, король Джеймс I оны таратып жіберді. Олардың мәжілістерінде оқылған материалдар Коттонның жинағында сақталған, ал Томас Херн оларды 1720 жылы «Қызықты әңгімелер жинағы» деген атпен жариялады, екінші басылымы 1771 жылы шықты. 1707 жылы бірқатар ағылшын антикварилері өздерінің хоббилерін талқылау үшін жүйелі түрде кездесулер өткізе бастады, ал 1717 жылы Антикварлар қоғамы ресми түрде қайта құрылды және 1751 жылы король Георг II-ден жарғы алды. 1780 жылы король Георг III қоғамға Сомерсет Хауста орын берді, ал 1874 жылы ол Пикадиллидегі Берлингтон Хаустағы қазіргі орнына көшті. Қоғамға жиырма мүшеден тұратын кеңес және Британ мұражайының қамқоршысы болып табылатын президент басшылық етті. Бұл мекеме халықаралық деңгейде ерте (1876 жылға дейінгі) американдық баспа материалдарын сақтау және зерттеу кітапханасы ретінде танылды. Данияда 1825 жылы Копенгагенде Kongelige Nordiske Oldskriftselskab (Солтүстік антиквариаттардың Корольдік қоғамы, сондай-ақ La Société Royale des Antiquaires du Nord деп те аталады) құрылды. Германияда 1852 жылы Gesamtverein der Deutschen Geschichts- und Altertumsvereine құрылды. Сонымен қатар, көптеген жергілікті тарихи және археологиялық қоғамдар өздерінің атауларында «антиквар» сөзін пайдаланды. Олардың ішінде 1840 жылы құрылған Кембридж антикварлық қоғамы, 1883 жылы құрылған Ланкашир және Чешир антикварлық қоғамы, 1884 жылы Бристольде құрылған Клифтон антикварлық клубы, 1922 жылы құрылған Оркни антикварлық қоғамы және 1919 жылы Массачусетс штатының Плимут қаласында құрылған Плимут антикварлық қоғамы бар.
A College (or Society) of Antiquaries was founded in London in c. 1586, to debate matters of antiquarian interest. Members included William Camden, Sir Robert Cotton, John Stow, William Lambarde, Richard Carew and others. This body existed until 1604, when it fell under suspicion of being political in its aims, and was abolished by King James I. Papers read at their meetings are preserved in Cotton's collections, and were printed by Thomas Hearne in 1720 under the title A Collection of Curious Discourses, a second edition appearing in 1771. In 1707 a number of English antiquaries began to hold regular meetings for the discussion of their hobby and in 1717 the Society of Antiquaries was formally reconstituted, finally receiving a charter from King George II in 1751. In 1780 King George III granted the society apartments in Somerset House, and in 1874 it moved into its present accommodation in Burlington House, Piccadilly. The society was governed by a council of twenty and a president who is ex officio a trustee of the British Museum. and as an institution it is internationally recognized as a repository and research library for early (pre 1876) American printed materials. In Denmark, the Kongelige Nordiske Oldskriftselskab (also known as La Société Royale des Antiquaires du Nord or the Royal Society of Northern Antiquaries) was founded at Copenhagen in 1825. In Germany the Gesamtverein der Deutschen Geschichts und Altertumsvereine was founded in 1852. In addition, a number of local historical and archaeological societies have adopted the word "antiquarian" in their titles. These have included the Cambridge Antiquarian Society, founded in 1840; the Lancashire and Cheshire Antiquarian Society, founded in 1883; the Clifton Antiquarian Club, founded in Bristol in 1884; the Orkney Antiquarian Society, founded in 1922; and the Plymouth Antiquarian Society, founded in Plymouth, Massachusetts in 1919.