Уильям Стукли: Англиялық ежелгіліктерді зерттеуші және археологияның негізін салушы

Кіріспе

Ағылшын антикварі (1687–1765)

Уильям Стукли (7 қараша 1687 – 3 наурыз 1765) – ағылшын антикварі, дәрігер және англикан дін қызметкері. Археологияның кейінгі дамуына маңызды ықпал еткен ол Уилтширдегі Стоунхендж мен Эйвберидің тарихқа дейінгі ескерткіштерін ғылыми тұрғыдан зерттеуді бастады. Өмірінде археология және басқа да тақырыптар бойынша жиырмадан астам кітап жариялады. Линкольнширдің Холбич қаласында заңгердің ұлы ретінде дүниеге келген Стукли, әкесінің заңгерлік кеңсесінде жұмыс істеген соң, Кембридждегі Сент-Бенет колледжінде (қазіргі Корпус-Кристи колледжі) оқыды. 1709 жылы ол Саутварк қаласындағы Сент-Томас ауруханасында медицинаны оқуға түсті, ал кейін Бостон, Линкольнширде жалпы тәжірибелі дәрігер болып жұмыс істеді. 1710 жылдан 1725 жылға дейін ол елді аралап, археологиялық ескерткіштер мен өзіне қызық болған басқа да нысандарды іздеді; ол саяхаттары туралы бірнеше жазба жазып, жариялады. 1717 жылы ол Лондонға оралып, қаланың антиквариаттық ортасында беделді болды. 1718 жылы Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды және Лондонның Антикварлар қоғамының бірінші хатшысы аталды. 1721 жылы ол масон болып, 1722 жылы Римдік Британияны зерттеуге арналған Римдік рыцарлар қоғамын құрды. 1720-жылдардың басында Стукли Уилтширдегі екі тастан жасалған тарихқа дейінгі шеңбер – Стоунхендж мен Эйвбериге ерекше қызығушылық танытты. Ол оларды бірнеше рет аралап, өлшемдерін анықтау үшін далалық жұмыс жүргізді. 1726 жылы Стукли Линкольнширдің Грантем қаласына көшіп, үйленді. 1729 жылы Англия шіркеуінің дін қызметкері болып тағайындалып, Линкольнширдің Стэмфорд қаласындағы Барлық қасиеттілер шіркеуінің викарі болды. Ол Кентерберий архиепискобы Уильям Уэйктің досы болды, ол оны Британиядағы деизм мен еркін ойдың өрбуіне қарсы күресу үшін антиквариаттық зерттеулерін пайдалануға шақырды. Осы мақсатта Стукли ежелгі британиялық друидтер Киелі кітаптың патриархтарынан мұра еткен монотеистикалық дінді ұстанды деген сенімді дамытты; ол бұл друидтік дінді «Патриархалық христиандық» деп атады. Ол сондай-ақ друидтер тас шеңберлерді үштік символы болып табылатын жылан тәрізді ескерткіштердің бөлігі ретінде салғанын дәлелдеді. 1747 жылы ол Лондонға Холборндағы Мартир шіркеуінің ректоры болып оралды. Өмірінің соңғы кезеңінде ол британдық ғалымдардың Чарльз Бертрамның «Британия сипаттамасы» атты жалған еңбегін қабылдауына ықпал етті және сэр Исаак Ньютонның алғашқы өмірбаянының бірін жазды. Стуклидің идеялары XVIII және XIX ғасырлардың басында Уильям Блейк сияқты суретшілерге әсер етті, бірақ XIX ғасырдың екінші жартысына дейін археологтар оларды көбінесе қабылдамады. Стукли Стюарт Пиггот, Дэвид Бойд Хейкок және Рональд Хаттон сияқты ғалымдардың көптеген өмірбаяны мен академиялық зерттеулерінің тақырыбы болды.

William Stukeley (7 November 1687 – 3 March 1765) was an English antiquarian, physician and Anglican clergyman. A significant influence on the later development of archaeology, he pioneered the scholarly investigation of the prehistoric monuments of Stonehenge and Avebury in Wiltshire. He published over twenty books on archaeology and other subjects during his lifetime. Born in Holbeach, Lincolnshire, as the son of a lawyer, Stukeley worked in his father's law business before attending Saint Benet's College, Cambridge (now Corpus Christi College). In 1709, he began studying medicine at St Thomas' Hospital, Southwark, before working as a general practitioner in Boston, Lincolnshire. From 1710 until 1725, he embarked on annual tours of the countryside, seeking out archaeological monuments and other features that interested him; he wrote up and published several accounts of his travels. In 1717, he returned to London and established himself within the city's antiquarian circles. In 1718, he was elected a Fellow of the Royal Society and became the first secretary of the Society of Antiquaries of London. In 1721, he became a Freemason and, in 1722, co founded the Society of Roman Knights, an organisation devoted to the study of Roman Britain. In the early 1720s, Stukeley developed a particular interest in Stonehenge and Avebury, two prehistoric stone circles in Wiltshire. He visited them repeatedly, undertaking fieldwork to determine their dimensions. In 1726, Stukeley relocated to Grantham, Lincolnshire, where he married. In 1729 he was ordained as a cleric in the Church of England and appointed vicar of All Saints' Church in Stamford, Lincolnshire. He was a friend of the Archbishop of Canterbury William Wake, who encouraged him to use his antiquarian studies to combat the growth of deism and freethought in Britain. To this end, Stukeley developed the belief that Britain's ancient druids had followed a monotheistic religion inherited from the Biblical Patriarchs; he called this druidic religion "Patriarchal Christianity". He further argued that the druids had erected the stone circles as part of serpentine monuments symbolising the Trinity. In 1747, he returned to London as rector of St George the Martyr, Holborn. In the last part of his life, he became instrumental in British scholarship's acceptance of Charles Bertram's forged Description of Britain and wrote one of the earliest biographies of Sir Isaac Newton. Stukeley's ideas influenced various antiquaries throughout the eighteenth and early nineteenth centuries, in addition to artists like William Blake, although these had been largely rejected by archaeologists by the second half of the 19th century. Stukeley was the subject of multiple biographies and academic studies by scholars like Stuart Piggott, David Boyd Haycock and Ronald Hutton.

Балалық шағы мен университет: 16871708

Стукли 1669 жылғы 7 қарашада Линкольнширдегі Холбич қаласында отбасының үйінде дүниеге келді. Ол төрт ұл мен бір қызды санағанда отбасының үлкен баласы болды. Бәлкім, ол Англия королі болған Орандық Вильгельмнің құрметіне аталған болар. Оның әкесінің әкесі Джон Стукли (1623–1675) – Уффингтон, Линкольнширде шағын мүлігі болған және қайтыс болған кезде көптеген қарыздар жинаған елдік жұрт болды. Джонның екі ұлы болды: үлкені Адлард заңгерлік мамандыққа шәкірттенді, ал кіші ұлы Джон алдымен фермерлікпен айналысты, содан кейін Адлардтың отбасылық заң фирмасына қосылды. 1686 жылғы 28 мамырда Джон Линкольнширдегі Пинчбек қаласында Роберт Булленнің жасөспірім қызына үйленді; олардың бірінші баласы түсік тастады, ал Уильям екінші бала болды. 1692 жылы, бес жасында Стукли Холбичтің тегін мектебінде оқуға түсті, онда ол оқу мен жазуды үйренді. Он үш жасқа келгенде ол мектептегі үздік оқушылардың бірі болды. Оқушы кезінде ол жақын жерде табылған қазынадан римдік монеталарды жинап, сонымен қатар ботаника және медицинаға қызығушылық таныта бастады. 1700 жылы ол мектептен шығып, әкесінің заңгерлік кеңсесінде жұмыс істеуге кірісті. Әкесімен бірге ол оңтүстікке, Лондонға бірнеше рет сапар шекті, онда көптеген кітаптар мен ғылыми құралдар сатып алды. Дегенмен ол заңмен айналысудан жалықты, сондықтан университетте оқуға рұқсат сұрады, және әкесі оған рұқсат берді. 1703 жылғы қарашада ол Кембридж университетінде Бенет колледжінде (қазіргі Корпус Кристи колледжі) зейнеткер ретінде оқуға түсті. Оқу кезінде ол классика, этика, логика, метафизика, теология, математика және философия пәндерін оқыды. Бос уақытында ол жануарларды тілді, қала сыртындағы құмды шұңқырларда қазбаларды іздеді; 1708 жылы ол дарға асылған адамды тілді. Оқудан тыс уақытта ол Лондонға барып, Джордж Рольфтан анатомия курстарын оқыды және ақын Джон Геймен танысты. 1706 жылғы ақпанда оның әкесі қайтыс болды, үш аптадан кейін оның інісі де қайтыс болды. Ол отбасының қаржылық мәселелерін реттеу үшін үйіне оралды. 1707 жылы анасы қайтыс болды, оны кіші іні-қарындастарына қарауға қалдырды; отбасының қарыздарын төлеу үшін ол олардың жиһаздарын сатты және Холбичтегі үйлерін жалға берді. Ол жергілікті суицид жасаған адамды тілдегені үшін әйгілі болды. 1709 жылғы қаңтарда ол «Catamenia pendent a plethora» тақырыбында диссертациясын қорғау үшін Кембриджге оралды. Осы кезде ол сәулет өнеріне қызығушылық танытып, ортағасырлық ғимараттардың қаламмен мұқият суреттерін салды. Ол Грекия мен Италияның ежелгі қираған жерлерін көру үшін Еуропаның континенттік бөлігіне сәнді саяхат жасауды жоспарлады, бірақ қаржылық себептерге байланысты бұл сапардан бас тартты.

Stukeley was born on 7 November 1669 at the family home in Holbeach, Lincolnshire, the eldest child in a family of four boys and one girl; it is possible that he was named after William of Orange, who soon after became King of England. His paternal grandfather, John Stukeley (1623–1675), was a country gentleman who possessed a small estate at Uffington, Lincolnshire and who accrued a large number of debts by the time of his death. John had two sons; the elder, Adlard, was apprenticed to the legal profession, while the younger, also called John, was initially trained as a farmer before joining Adlard in a family law firm. On 28 May 1686, John married the teenage daughter of Robert Bullen in Pinchbeck, Lincolnshire; their first child was miscarried, with William being their second. In 1692, at the age of five, Stukeley began an education at Holbeach's Free School, where he learned to read and write. By the age of thirteen, he was the top rated pupil at his school. As a schoolchild, he began collecting Roman coins after a hoard was found nearby and also developed interests in botany and medicine. In 1700, he was taken out of school to work in his father's legal business. With his father he travelled south to London on various occasions, where he purchased many books and scientific instruments. He was nevertheless bored by his law activities, and when he requested that he be allowed to study at university, his father agreed. He began studying at Cambridge University in November 1703 as a pensioner at Benet College (now Corpus Christi College). Among the classes that he took during his studies were Classics, Ethics, Logic, Metaphysics, Divinity, Mathematics and Philosophy. In his spare time, he dissected animals and searched for fossils in the gravel pits outside the town; in 1708, he dissected a hanged man. Outside of term time, he travelled to London, there taking anatomy courses with George Rolf and becoming acquainted with the poet John Gay. In February 1706, his father died, with his uncle passing away three weeks later. He returned home to sort out the family's financial affairs. In 1707, his mother died, leaving him in charge of his younger siblings; to pay off family debts, he sold off their furniture and let out their Holbeach home. He attracted notoriety for dissecting a local who had committed suicide. In January 1709, he returned to Cambridge to defend his thesis, on the title of "Catamenia pendent a plethora". By this point he was taking a growing interest in architecture, producing careful pen drawings of medieval buildings. He considered embarking on the fashionable Grand Tour of continental Europe to see the ancient ruins of Greece and Italy, but likely decided against it on financial grounds.

Медициналық мансап: 17091716

1709 жылдың тамызында Стукли медициналық білімін одан әрі жетілдіру үшін Лондонға көшіп, Санкт-Томас ауруханасында доктор Ричард Мидтің жетекшілігімен оқуын жалғастырды. 1710 жылдың наурыз айында ол қаладан шығып, ауылда дәрігерлікпен айналысу үшін Бостон, Линкольнширге қоныстанды. Ол сол кезде мәртебелі белгі саналған қара түсті қызметшіні өзімен бірге алып келді. Ол қалада қанша уақыт өткізгені туралы көп мәлімет жоқ, бірақ 1713 жылы оған қаланың құрметті азаматы атағы берілді. Оның інісі Адлард оның үйіне көшіп келді және Бостонда жергілікті дәріханада шәкірт болып жұмыс істеді. Стукли жергілікті ботаникалық қоғамды құрды, оның мүшелері әр апта сайын айналағы аймақта өсімдіктер жинауға шығатын. 1715 жылы ол Бостондағы Сент-Ботольф шіркеуінің суретін жасап, оны Линдсей графына арнады. Линкольншир аймағындағы көптеген саяхаттары оның алғашқы кітабы «Iter Domesticum» деп аталды, бірақ оның жарық көрген жылы белгісіз. 1710 жылдан 1725 жылға дейін Стукли жыл сайын атпен ауылды аралап, көргендерін жазып отырды. Мысалы, 1710 жылы ол алғаш рет тарихи ескерткіштерге жататын Роллрайт тастарына барды. Ол кезде оның қызығушылығы тек ежелгі заттарға ғана емес, сонымен қатар ландшафтық бақтар мен басқа да жаңа салынған құрылыстарға да қатысты. 1712 жылы Стукли Ұлыбританияның батысына кең саяхат жасап, Уэльске барып қайтқаннан кейін Грантем, Дерби, Бакстон, Чатсворт және Манчестер қалаларын аралады. Кейін ол осы саяхаттары туралы «Iter Cimbricum» атты кітап жариялады. Стуклидің кейінгі өмірбаясын жазған Стюарт Пиггот бұл кітаптың «дала археологінің ерекше туындысы емес» екенін, «сол кезеңдегі кез келген білімді адам жаза алатын нәрседен көп айырмашылығы жоқ» деді. Стукли ежелгі заттарды зерттеуші Морис Джонсонмен достық қарым-қатынас орнатты және Джонсонның білімді қоғамы – Спэлдинг ерлер қоғамына қосылды, ол әлі күнге дейін Линкольнширдің Спэлдинг қаласында орналасқан. 1714 жылғы хатта Джонсон Стуклиге британ тарихы туралы бірнеше кітап ұсынғаны айтылады. Олардың ішінде: Юлий Цезардың «De Bello Gallico», Джон Милтонның «Британия тарихы», Роберт Брэйдидің «Ескі ағылшын тарихына кіріспе», Питер Хейлиннің «Ағылшын тарихына көмек» және Ричард Роулендс «Ағылшын ұлтының ең мәртебелі және танымал тарихына қатысты ежелгі әдебиеттердегі жоғалған білімді қалпына келтіру» кітаптары бар. Джонсонға 1714 жылдың мамыр айында жазылған тағы бір хатта Стукли Троялық Бруттан бастап барлық британ патшаларының хронологиялық кестесін жасап жатқаны айтылады. Орта ғасырлық тарихшы Геоффри Монмуттың сөзін келтіре отырып, Стукли аңызға айналған Бруттың нағыз тарихи тұлға болғанына сенді. 1716 жылдың қыркүйегінде ол Кенттегі Римдік Саксон жағалауындағы қамал – Ричбороу қамалы туралы жазба жазды. Сол жылы ол неолиттік/қола дәуіріндегі Стоунхендж тас шеңберінің моделін жасағанын айтты.

In August 1709, Stukeley moved to London to further pursue medicine under doctor Richard Mead at St Thomas' Hospital. In March 1710, he left the city to practise medicine in the countryside, establishing a practice in Boston, Lincolnshire. He took with him a black servant, which would have been a status symbol at the time. Little is known of the time that he spent in the town, although, in 1713, he was accorded the Freedom of the Town. His brother, Adlard, moved in with him, and, in Boston, was apprenticed to a local apothecary. Stukeley also formed a local botanic society that went on weekly plant collecting trips in the local area. In 1715, he produced a print of St Botolph's Church, Boston, which he dedicated to the Marquis of Lindsey. Many of his travels around Lincolnshire were written up in what appears to be his first book, Iter Domesticum, although the year of its publication is not known. From 1710 until 1725, Stukeley embarked on a horseback expedition through the countryside at least once a year, taking notes on the things that he observed. In 1710, for example, he first visited the prehistoric ceremonial complex, the Rollright Stones. At the time, his interests were not purely antiquarian, for he also took notes on landscape gardens and other more recent constructions that he encountered. In 1712, Stukeley embarked on an extensive tour of western Britain, taking in Wales before returning to England to visit Grantham, Derby, Buxton, Chatsworth and Manchester. He later published an account of these travels in Western Britain as Iter Cimbricum. Stukeley's later biographer Stuart Piggott related that this book was "not yet the characteristic product of a field archaeologist" but rather "differs little from that which could be written by any intelligent gentleman of the period". Stukeley befriended the antiquary Maurice Johnson and joined Johnson's learned society, the Spalding Gentlemen's Society, which is still based in Spalding, Lincolnshire. A 1714 letter indicates that Johnson recommended several books on British history to Stukeley, apparently at the latter's request; the suggested titles included Julius Caesar's De Bello Gallico, John Milton's The History of Britain, Robert Brady's An Introduction to the Old English History, Peter Heylin's Help to English History, and Richard Rowlands' A Restitution of Decayed Intelligence in Antiquities concerning the most noble and renowned English Nation. Another letter to Johnson, this time from May 1714, reveals that Stukeley was assembling a series of chronological tables of all British kings since Brutus of Troy; following the medieval historian Geoffrey of Monmouth, Stukeley believed that the legendary Brutus was a real historical figure. In September 1716, he wrote an account of Richborough Castle, a Roman Saxon Shore fort in Kent. That same year, he described having made a model of the Neolithic/Bronze Age stone circle of Stonehenge.

Лондонға оралу: 1717 1725

1717 жылдың мамырында Стукли Лондонға оралып, Грейт Ормонд көшесінде тұрды. Қалаға келген соң, ол антикварлық айналымдарда жүрді. Мидтің ұсынысымен 1718 жылдың басында ол Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды, сол кезде ғалым Исаак Ньютон төрағалық етіп тұрды. Стукли Ньютонмен дос болып, бірнеше рет үйіне барып қайтты; ол Ньютон философиясын қолдайтын қоғамның бір тобының мүшесі болды. 1719 жылы Стукли қоғамға "корокодил немесе дельфин қазбасы" туралы лекция оқыды (қазір Лондонның Табиғи тарих мұражайында сақталып тұрған плезиозавр), ол Жаратылыс су тасқынына дәлел екенін айтты; 1720 жылдың ақпанында ол қоғамға әйел адам анатомиясы туралы лекция оқыды, ол ол тілген мәйіттің суреттерімен суреттелген. 1721 жылдың қарашасында Эдмонд Галли қоғам хатшысы қызметінен кеткеннен кейін, Стукли өзін әлеуетті ізбасар ретінде ұсынды; ол Ньютонның сүйікті үміткері Джеймс Юринге қарсы сайлауда жеңіліске ұшырады. Бұл Стуклидің топтағы кейбір достарының ренішіне себеп болды және Ньютонпен қарым-қатынасын бірнеше жылға суытты. Сондай-ақ 1718 жылы Стукли Лондонның жаңадан құрылған Антикварлар қоғамына қосылып, оның бірінші хатшысы болды. 1721–22 жылдары ол қоғамның монеталар комитетін құруға белсенді түрде қатысты. Дегенмен, ол қоғамның жұмысына көп қатыспаған сияқты. Ол медициналық мәселелерге деген қызығушылығын сақтап, 1719 жылдың маусымында Кембриджде медицина докторы ғылымын қорғап, 1720 жылы Лондон дәрігерлер колледжіне қабылдануға мүмкіндік алды. 1720 жылдың қазанында ол Ханс Слоанның Челси бағында өлген пілді тілген дәрігерлердің бірі болды. 1722 жылдың наурызында ол Корольдік колледж театрында Гулстон лекциясын оқыды; оның тақырыбы адамның далағы болды. Ол 1722 жылы "Далақ туралы" лекцияларын жариялады, оған "Піл анатомиясына қатысты эссесін" қосты. Стуклидің өмірбаянын жазған Дэвид Бойд Хейкок, "Далақ туралы" еңбегін "оның алғашқы маңызды жарияланымдарының бірі және анатомиядағы жалғыз жарияланымдары" деп атады. Стукли антикварлық қызығушылықтарын бөліскен екі бауыр Роджер мен Сэмюэл Гейлмен дос болды. Роджер әкесінен, Йорк соборының бұрынғы деканы Томас Гейлден, он жетінші ғасырдың антиквары Джон Обридің "Монумента Британика" еңбегінің көшірмесін мұра еткен. Ол оны Стуклиге көрсетті, ол 1717 немесе 1718 жылы Обридің құжатының көшірмесін жасады. Пигготт бұл Обридің қолжазбасының алғаш рет Авебериді Стуклидің назарына түсіргенін айтты. 1718 жылы Стукли Гейл бауырларымен бірге алғаш рет бұл жерге барды. 1719 жылы ол тағы да келді, содан кейін Оксфордқа Стуклиді қатты сынға алған антиквар Томас Хернмен кездесу үшін сапар шекті. Сол жазда ол Эссекстегі Ұлы Честерфордта уақыт өткізді, онда ол егістік белгілерінен римдік-британдық ғибадатхананы анықтады. Стукли 1720 жылдары Эйвбериге көп көңіл бөлді. Ол жасаған жазбалар ескерткіш пен оның әртүрлі ерекшеліктері сол кезде қалай көрінгендігі туралы кейінгі археологтар үшін маңызды болды, өйткені жиырмасыншы ғасырдың басында - бұл жердегі ең алғашқы археологиялық зерттеулер жүргізілген кезде - бұл ерекшеліктердің көп бөлігі жоғалып кеткен болатын. Ол жергілікті тұрғындардың дөңгелекті мегалиттерді бұзып жатқанына куә болды және оларды тоқтатуға күші жетпегенмен, бұл байқау оны сайттың егжей-тегжейлі жазбасын жасауға итермелеген болуы мүмкін. 1721 жылдың қаңтарында Стукли масон болып қабылданды. Ол масондықты "ежелгі құпиялардың қалдықтары" деп күдіктенді. 1723 жылы ол Лондонның Страндтағы Фонтан тавернасында бас қосқан масондық ложаның шебері болды. 1722 жылдың шілдесінде ол бірнеше досымен бірге Римдік Британияны зерттеуге арналған Римдік рыцарлар қоғамын құрды. Топ келесі екі жылда жаңа мүшелерді тартудан бұрын он алты мүшеден тұрды. Әйелдерді де, еркектерді де қабылдауда Қоғам сол кездегі британдық қоғамда бұрын-соңды болмаған; мысалы, Антикварлар қоғамы әйел мүшелерді тағы екі ғасыр бойы қабылдамады. Римдік рыцарьлардың мүшелері әрқайсысы римдік-британдық кезеңнен есім алды; Стуклидің есімі "Chyndonax" болды, бұл 1598 жылы шыныдан жасалған ыдыста табылған грек жазуында аталған діни қызметкердің аты. Қоғам арқылы ол 1-ші Гертфорд маркизі Фрэнсис Сеймур Конвеймен және Винчилсидің 5-ші графы Хеннидж Финчпен жақын дос болды; ол соңғысын Кенттегі Джулиберри қабірінде археологиялық дала жұмыстарын жүргізуге шақырды. 1721 жылдың тамызында Стукли мен Роджер Гейл тағы бір сапарға шықты, олар Глостерге, Херефордқа, Лудлоуға, ...

By May 1717, Stukeley had returned to London, living in Great Ormond Street. Once in the city he began to circulate within its antiquarian circles. At Mead's nomination, in early 1718 he was elected as a Fellow of the Royal Society, then under the presidency of the scientist Isaac Newton. Stukeley befriended Newton and visited him at his home on several occasions; he was part of a coterie in the society who supported Newtonian philosophy. Stukeley lectured to the society on a "fossil crocodile or porpoise" in 1719 (a plesiosaur now on display in the Natural History Museum, London), arguing that it was evidence for the Genesis flood narrative; in February 1720, he lectured to the society on female human anatomy, illustrated with drawings of a cadaver he had autopsied. Following Edmond Halley's resignation as society secretary, in November 1721, Stukeley put himself forward as a potential replacement; he unsuccessfully ran against Newton's favoured candidate, James Jurin. This upset some of Stukeley's friendships in the group and cooled his relationship with Newton for several years. Also in 1718, Stukeley joined the newly founded Society of Antiquaries of London and became its first secretary. In 1721–22 he was partly instrumental in setting up the society's committee on coins. He nevertheless appears to have taken little active part in the society's business. He retained his interest in medical matters, and in June 1719 took a medical doctorate in Cambridge, enabling him to join the London College of Physicians in 1720. In October 1720, he was one of the physicians who conducted an autopsy of a deceased elephant in Hans Sloane's Chelsea garden. In March 1722 he gave the Goulstonian Lecture at the Royal College theatre; his topic was the human spleen. He published his lectures as On the Spleen in 1722, appending to it his "Essay Towards the Anatomy of the Elephant". According to Stukeley biographer David Boyd Haycock, On the Spleen was significant as "his first major publication, and his only one in anatomy". Stukeley developed a friendship with two brothers who shared many of his antiquarian interests, Roger and Samuel Gale. From his father, the former Dean of York Thomas Gale, Roger had inherited a copy of the Monumenta Britannica, a work produced by seventeenth century antiquarian John Aubrey. He showed it to Stukeley, who produced a transcription of Aubrey's document in either 1717 or 1718. Piggott suggested that it was Aubrey's manuscript that first brought Avebury to Stukeley's attention. Circa 1718, Stukeley first visited the site, accompanied by the Gale brothers. In 1719, he visited again, also taking in Stonehenge before traveling to Oxford to meet Thomas Hearne, an antiquarian who was highly critical of Stukeley. That summer, he spent time in Great Chesterford in Essex, where he identified a Romano British temple from crop marks in a field. Stukeley devoted much attention to Avebury during the 1720s. The records he produced of how the monument and its various features looked at the time has been important for later archaeologists for by the early twentieth century—when the earliest sustained archaeological investigation of the site took place—many of these features had been lost. He witnessed locals breaking up megaliths in the circle and although powerless to stop them it may have been this observation that led him to produce a detailed record of the site. In January 1721, Stukeley was initiated as a Freemason. He suspected that Freemasonry was the "remains of the mysterys of the antients [sic]". By 1723 he was the Master of the Masonic Lodge meeting at Fountain Tavern on London's Strand. In July 1722, he and several friends formed the Society of Roman Knights, an organisation devoted to the study of Roman Britain. The group began with sixteen members before attracting new recruits over the following two years. In admitting women as well as men, the Society was unprecedented within British society at the time; the Society of Antiquaries for instance would not admit female members for another two centuries. Members of the Roman Knights each took a name from the Romano British period; Stukeley's was "Chyndonax", the name of a priest listed in a Greek inscription reputedly found in a glass cinerary urn in 1598. Through the society he also became close friends with Francis Seymour Conway, 1st Marquess of Hertford and Heneage Finch, 5th Earl of Winchilsea; he encouraged the latter to carry out archaeological fieldwork, as at Julliberrie's Grave in Kent. In August 1721, Stukeley and Roger Gale set forth on another tour, visiting Avebury and Stonehenge before going to Gloucester, Hereford, Ludlow, Wolverhampton, Derby, and finally reaching Grantham in October. He wrote up his notes of the journey as Iter Sabrinum. He returned to Avebury in the summer of 1722 — this time with the artists Gerard Vandergucht and John Pine, who had both become Roman Knights that year — before proceeding to Stonehenge and Silchester. In September and October he embarked on another tour, this time taking in Cambridge, Boston, Lincoln, Dunstable, Leminster and Rochester, largely following Roman roads. He published a description of this tour as Iter Romanum. In 1723, he travelled from London to Newbury and Marlborough before visiting Stanton Drew stone circles, and then heading back east to Bath, Exeter and Dorchester. These tours were written up as Iter Dumnoniense and Iter Septimum Antonini Aug. He also wrote an account of Dorchester's Maumbury Rings in October 1723 as Of the Roman Ampitheatre at Dorchester. It was while at Avebury in 1723 that he began a draft of the History of the Temples of the Ancient Celts. This work drew upon his fieldwork at both Avebury and Stonehenge as well as his field notes from other prehistoric sites and information obtained from the 'Templa Druidum' section of Aubrey's Monumenta Britannica. The work also cited Biblical and Classical texts. In the book, Stukeley discussed how prehistoric people might have erected such monuments using sledges, timber cradles, rollers and leavers. He devoted much space to refuting the suggestion, made by Inigo Jones and J. Webb, that Stonehenge had been erected by the Romans, instead attributing it to the prehistoric—or as he called it, "Celtic"—period. The druids are mentioned only briefly in the book, when Stukeley suggested that they might be possible creators of the stone circles. In 1724, Stukeley returned to Avebury and Stonehenge, returning via Ringwood and Romsey before heading up to Lincoln and then back down to Kent later in the year. This was the final year in which he conducted fieldwork at Avebury. In 1725, Stukeley engaged in the last of his great tours, this time with Roger Gale. This took him from Dunstable up into the Midlands, where he visited Coventry, Birmingham, Derby and Buxton before heaving west to Chester and then north for Liverpool and the Lake District; there he visited stone circles like Long Meg and Her Daughters and Castlerigg stone circle. From there, Stukeley and Gale travelled further north to Whitehaven and then Hadrian's Wall, following it along to Newcastle before heading south back to London via Durham and Doncaster.