1986 жылғы АҚШ салық реформасы заңы

Кіріспе

АҚШ-тың федералды салық заңнамасы

1986 жылғы салық реформасы туралы заң (TRA) 99-шы АҚШ Конгресімен қабылданды және 1986 жылғы 22 қазанда президент Рональд Рейган оған заң күші берді. 1986 жылғы салық реформасы туралы заң президент Рейганның екінші президенттік мерзіміндегі ең маңызды ішкі басымдық болды. Бұл заң федералды табыс салығы ставкаларының төмендеуіне, салықтық сатылардың азаюына және ең жоғары салық ставкасының 50 пайыздан 28 пайызға дейін төмендеуіне әкелді. Заң сондай-ақ табыс салығы бойынша жеңілдік, стандартты шегерім және жеке бостандық мөлшерін кеңейтіп, шамамен алты миллион кірісі аз американдық азаматты салық төлеушілер тізімінен шығарды. Бұл азайтулардың орнын толтыру үшін заң баламалы ең төменгі салықты арттырды және көптеген салық шегерімдерін жойды, оның ішінде жалға берілетін тұрғын үйге, жеке зейнетақы шоттарына және амортизацияға берілетін шегерімдерді де қамтыды. Салық реформасы кірістерді өзгертусіз қалдыруға бағытталғанымен, ол Рейганның салықты қысқартуының екінші кезеңі (1981 жылғы Экономикалық жаңару туралы салық заңынан кейін) деп жиі айтылды. Бұл заң жобасы Өкілдер палатасы мен Сенатта көпшіліктің қолдауымен қабылданды, конгресс республикашылары мен демократтарының көпшілігінің дауысын алды, соның ішінде Демократиялық палата спикері Тип О'Нилл да оны қолдады.

Өту

1984 жылғы президенттік сайлауда жеңіске жеткеннен кейін президент Рональд Рейган салық кодексін қарапайымдастыруды екінші мерзіміндегі ішкі саясатының басты мақсаты етті. Палата Төрағасы Тип О'Ниллмен, салық реформасын қолдаған демократпен бірлесіп жұмыс істеген Рейган, екі партияның Конгресс мүшелерінен туған күшті қарсылықты жеңіп, 1986 жылғы Салық реформасы заңын қабылдады.

Табыс салығының мөлшерлемелері

Жеке тұлғалар үшін 1987 салық жылында ең жоғары салық ставкасы 50%-дан 33%-ға төмендетілді. Көптеген төменгі салықтық белгілер біріктірілді, ал ең төменгі ставканың жоғарғы табыс деңгейі (бірлесіп салық төлейтін ерлі-зайыптылар үшін) жылына 5720 доллардан 29 750 долларға дейін арттырылды. Бұл шара салықтық белгілерді он бес деңгейден төрт деңгейге дейін азайтты. Стандартты шегерім, жеке бостандық және еңбек табысына берілетін салық жеңілдігі де кеңейтілді, нәтижесінде алты миллион америкалық азамат табыс салығынан босатылды және барлық табыс деңгейлеріндегі салық жүктемесі азайды. Жоғары стандартты шегерім көптеген жеке тұлғалар үшін салық декларациясын толтыруды едәуір жеңілдетті. 1987 салық жылы үшін заң 15%/28%/33% мөлшеріндегі прогрессивті ставка белгіледі. 1988 салық жылынан бастап заң номиналдық ставканы 15%/28%/33% деп белгіледі. Дегенмен, 1988 жылдан бастап белгілі бір деңгейден асып түсетін салық салынатын табысы бар салық төлеушілерге шамамен 28% тиімді ставка қолданылды. Бұл 1990 жылғы «Омнибус» бюджеттік келісім туралы заңда, басқаша айтқанда «Бұш салықты көтеру» ретінде танымал заңда жойылды, ол оның салық төлеушілерді қорғау туралы уәдесін бұзды.

Салықтық ынталандырулар

Заң сонымен қатар меншік иесі тұрып жатқан тұрғын үйлерге инвестицияларды ынталандыруды жалға берілетін тұрғын үйлерге қарағанда арттырды. Заңға дейін барлық жеке мүдделер шегерімге жатқызылды. Кейіннен тек тұрғын үй ипотекасының пайызын шегеруге болады, соның ішінде тұрғын үй үлесіне берілетін несиелер бойынша пайыздар да. Заң бойынша жалға берілетін тұрғын үйлердің амортизациялық мерзімі 15–19 жылдан 27,5 жылға дейін ұзартылды. Сонымен қатар, ол жылжымайтын мүлікке инвестиция салуды шектеді, өйткені пассивті шығындар үшін шегерім алынып тасталды. Егер төмен табысты адамдар жеке тұрғын үйлерге қарағанда жалға берілетін тұрғын үйлерде көбірек өмір сүрсе, Заңның бұл ережесі төмен табысты адамдарға қолжетімді тұрғын үйлердің жаңа ұсынысын азайтуға әкелуі мүмкін. Заңға төмен табысты тұрғын үйге салық жеңілдігі қосылды. Бұл заңның мақсаты – теңгерімді қамтамасыз ету және кедейлер үшін көп отбасылы тұрғын үйге инвестицияларды ынталандыру. Сонымен қатар, несие картасы бойынша қарыз сияқты тұтынушылық несиелер бойынша пайыздар шегерімге жатпайтын болды. Салық кодексіндегі кірісті орташалау деп аталатын, бұрынғыдан әлдеқайда жоғары жалақы алғандарға салықты төмендеткен ереже жойылды (кейін 1997 жылы фермерлер үшін, ал 2004 жылы балықшылар үшін ішінара қалпына келтірілді). Алайда, заң жеке салықтан босатуды және стандартты шегерімді арттырды. Жеке зейнетақы шотына (IRA) шегерімдер қатаң шектелді. IRA 1974 жылғы «Жұмысшыларды зейнетақымен қамсыздандыру туралы» заңның бір бөлігі ретінде құрылды, онда зейнетақы жоспарымен қамтылмаған қызметкерлер 1500 доллар немесе еңбекке ақының 15% -ын қоса алады. 1981 жылғы Экономикалық қалпына келтіру салығы туралы заң (ERTA) зейнетақы жоспарының шартын алып тастады және жарна шегін 2000 долларға немесе еңбекке жарамды табыстың 100% -ына дейін арттырды. 1986 жылғы салық реформасы туралы заң 2000 долларлық салым шегін сақтады, бірақ зейнетақы жоспарымен қамтылған және орташадан жоғары табысы бар отбасыларға шегерімді шектеуді күшейтті. Салымдар шегерімсіз жүргізілуі мүмкін. Амортизациялық аударымдар да қысқартылды. ERTA-ға дейін амортизациялау «пайдалы өмір» есептеулеріне негізделген, оларды Қаржы департаменті ұсынған. ERTA «бағаларды жеделдетіп қайтару жүйесін» (ACRS) құрды. Бұл техникалық жабдықтар үшін үш жылға, техникалық емес кеңсе жабдықтары үшін бес жылға, өнеркәсіптік жабдықтар үшін он жылға және жылжымайтын мүлік үшін он бес жылға негізделген пайдалы өмірдің тізбесін құрды. TRA86 осы өмірді ұзартты және оларды қосымша ең төменгі салыққа (AMT) жататын салық төлеушілер үшін ұзартты. Соңғылары, ұзақ өмір сүру «экономикалық амортизацияға» жуықталады, бұл экономистер активтің нақты өмірін оның экономикалық құнына қатысты анықтау үшін қолданған түсінік. Белгіленген жарналар бойынша зейнетақы жарналары қысқартылды. TRA86-ға дейінгі заң бойынша DC зейнетақы лимиттері өтемақының 25% немесе 30 000 доллардан кем болған. Бұл кез келген комбинация арқылы жүзеге асырылуы мүмкін, таңдаулы кейінге қалдыру және пайдаға қатысу үлесі. TRA86 инфляцияға индекстелген 7000 доллардың таңдаулы кейінге қалдыру шегін енгізді. Пайдаға қатысу пайызы барлық қызметкерлерге бірдей болуы тиіс болғандықтан, бұл 401(k) және басқа да DC зейнетақы жоспарларына әділ салымдар жасаудың мақсатты нәтижесін берді. 1986 жылғы салық реформасы туралы заңда білікті зейнетақы жоспарларына және жеке сектордағы жұмыс берушілерге арналған 403(b) жоспарларына қолданылатын кемсітушілікке қарсы жалпы ережелер енгізілді. Ол мұндай зейнетақы жоспарларына жоғары жалақы алатын қызметкерлерді кемсітуге жол бермеді. 2006 жылғы жоспардың сәйкестігін тексеру мақсатында жоғары сыйақы алатын қызметкер 2005 жылғы жоспар жылы 95 000 доллардан асатын сыйақы алатын кез келген қызметкер болып табылады. Сондықтан барлық жаңа жұмысқа орналасушылар жоғары жалақысы жоқ қызметкерлер болып табылады. Егер жоспар ең төменгі қамтылу сынағын және ең төменгі қатысу сынағын өтемесе, онда жоғары өтелетін қызметкерлерге артықшылықтар немесе жарналар берілмейді.

The Act also increased incentives favoring investment in owner occupied housing relative to rental housing. Prior to the Act, all personal interest was deductible. Subsequently, only home mortgage interest was deductible, including interest on home equity loans. The Act phased out many investment incentives for rental housing, through extending the depreciation period of rental property from 15–19 years to 27.5 years. It also discouraged real estate investing by eliminating the deduction for passive losses. To the extent that low income people may be more likely to live in rental housing than in owner occupied housing, this provision of the Act could have had the tendency to decrease the new supply of housing accessible to low income people. The Low Income Housing Tax Credit was added to the Act to provide some balance and encourage investment in multifamily housing for the poor. Moreover, interest on consumer loans such as credit card debt was no longer deductible. An existing provision in the tax code, called Income Averaging, which reduced taxes for those only recently making a much higher salary than before, was eliminated (although later partially reinstated, for farmers in 1997 and for fishermen in 2004). The Act, however, increased the personal exemption and standard deduction. The individual retirement account (IRA) deduction was severely restricted. The IRA had been created as part of the Employee Retirement Income Security Act of 1974, where employees not covered by a pension plan could contribute the lesser of $1500 or 15% of earned income. The Economic Recovery Tax Act of 1981 (ERTA) removed the pension plan clause and raised the contribution limit to the lesser of $2000 or 100% of earned income. The 1986 Tax Reform Act retained the $2000 contribution limit, but restricted the deductibility for households that have pension plan coverage and have moderate to high incomes. Non deductible contributions were allowed. Depreciation deductions were also curtailed. Prior to ERTA, depreciation was based on "useful life" calculations provided by the Treasury Department. ERTA set up the "accelerated cost recovery system" (ACRS). This set up a series of useful lives based on three years for technical equipment, five years for non technical office equipment, ten years for industrial equipment, and fifteen years for real property. TRA86 lengthened these lives, and lengthened them further for taxpayers covered by the alternative minimum tax (AMT). These latter, longer lives approximate "economic depreciation," a concept economists have used to determine the actual life of an asset relative to its economic value. Defined contribution (DC) pension contributions were curtailed. The law prior to TRA86 was that DC pension limits were the lesser of 25% of compensation or $30,000. This could be accomplished by any combination of elective deferrals and profit sharing contributions. TRA86 introduced an elective deferral limit of $7000, indexed to inflation. Since the profit sharing percentage must be uniform for all employees, this had the intended result of making more equitable contributions to 401(k)'s and other types of DC pension plans. The 1986 Tax Reform Act introduced the General Nondiscrimination rules which applied to qualified pension plans and 403(b) plans that for private sector employers. It did not allow such pension plans to discriminate in favor of highly compensated employees. A highly compensated employee for the purposes of testing a plan's compliance for the 2006 plan year is any employee whose compensation exceeded $95,000 in the 2005 plan year. Therefore, all new hires are by definition nonhighly compensated employees. A plan could not give benefits or contributions on a more favorable basis for the highly compensated employees if it cannot pass the minimum coverage test and the minimum participation test.

Қалпына келтірілгендер

Заң бойынша, салық декларациясында балаларын асыраушы ретінде көрсететін адамдар, баланың бар екенін растау үшін, әрбір көрсетілген баланың әлеуметтік сақтандыру нөмірін алуға және тізімдеуге міндетті болды. Бұл заңға дейін, салық жеңілдіктерін талап ететін ата-аналар, қанша балаларын асырап отырғаны туралы жалған мәлімдеме жасамайтындарына сенім білдірілді. Бұл талап кезең-кезеңмен енгізілді, ал бастапқыда әлеуметтік сақтандыру нөмірлері тек 5 жастан асқан балалар үшін ғана қажет болды. Алғашқы жылы, бұл алаяқтыққа қарсы шара нәтижесінде жеті миллионға азырақ асыраушы көрсетілді, олардың көп бөлігінің жоқ балаларға қатысты немесе асыраушы емес ата-аналар тарапынан дұрыс емес салық шегерімдері талап етілгені болжануда.

АМТ-ға өзгерістер

Бастапқыда ең төменгі салықты төлеуге арналған салық әлсіздіктерді пайдаланған бірнеше бай шаруашылықтарға бағытталған еді. Алайда, 1986 жылғы Салық реформасы заңы AMT-ны кеңейтіп, көптеген американдықтар алатын басқа да шегерімдерге назар аударды. Жеке босату, штаттық және жергілікті салықтар, стандартты шегерім, жеке активтер облигациясы бойынша сыйақы, кәсіподақ төлемдері сияқты белгілі бір шығындар, тіпті қауырсынған науқастарға арналған медициналық шығындар да енді AMT-ні қолдануы мүмкін. 2007 жылы «Нью-Йорк Таймс» газеті «Салық төлемейтін бай инвесторларға арналған заң жоғары салықты штаттарда үйлері бар отбасыларға қайта бағытталды» деп хабарлады.

Пассивті шығындар және салықтық паналар

(Пассивті қызметтегі шығындарды есепке алу шектеулері мен пассивті қызметтік салық жеңілдіктеріне шектеулер) көптеген салықтан қашу жолдарын жойды, әсіресе жылжымайтын мүлікке инвестициялар үшін. Бұл 1980-жылдардың басы мен ортасындағы жылжымайтын мүлікке байланысты жағдайдың аяқталуына себеп болды, бұл өз кезегінде АҚШ-тың жинақ-несие дағдарысының басты себебіне айналды. 1986 жылға дейін пассивті инвесторлар салық салынатын табыстың орнын толтыру үшін жылжымайтын мүлікке байланысты шығындарды пайдалана алды. Осы мәмілелерден туындаған шығындарды есепке алу мүмкіндігі болмаған соң, көптеген инвесторлар өз активтерін сатты, бұл жылжымайтын мүліктің бағасының төмендеуіне әкеп соқты. Шағын үй иелеріне көмектесу мақсатында 1986 жылғы салық реформасы заңында 25 000 АҚШ доллары көлемінде уақытша таза жалға алу шығыны шегерімі қарастырылды, егер мүлік 14 күн немесе жалға берілген күндердің 10 пайызынан кем пайдаланылса және түзетілген жалпы табыс 100 000 АҚШ долларынан төмен болса.

Белгілі бір мамандарды жұмыспен қамтыған техникалық қызмет көрсету кәсіпорындарының салықтық режимі

Ішкі кіріс кодексінде жұмысшыны салық салу мақсатында тәуелсіз мердігер ретінде емес, қызметкер ретінде сипаттау қашан керек деген мәселеге қатысты ешқандай анықтама немесе ереже жоқ. Салықтық режим штат заңдарында көзделген (20) факторларды қолдануға байланысты, бұл әр штат бойынша өзгеше. Сенатор Дэниел Патрик Мойнихан ұсынған 1706-бап 1978 жылғы Revenue Act 530-бабына (d) тармақшасын қосты, ол инженерлер, дизайнерлер, сызба жасаушылар, компьютер мамандары және "осыған ұқсас білікті" жұмысшылар сияқты тәуелсіз мердігерлерге қатысты "қауіпсіз белім" ерекшелігін жойды (бұл кезде бұл салық төлеуден қашуға мүмкіндік берді). Егер IRS үшінші тараптың делдалдық фирмасының жұмыскерін, бұрын өзін-өзі жұмыспен қамтыған деп есептегенін, қызметкер ретінде жіктеу керек деп шешсе, онда IRS осы үшінші тарап компаниясына айтарлықтай арттағы салықтарды, айыппұлдарды және пайыздарды есептейді, бірақ бұл жұмыскерге немесе соңғы клиентке тікелей қатысты емес. Бұл тікелей клиенттермен келісімшарт жасасқан жеке тұлғаларға қолданылмайды. Салық кодексіндегі бұл өзгеріс Мойнихан ұсынған және шетелде жұмыс істейтін американдықтардың шетелдік салықтарына қатысты заңға өзгеріс енгізген басқа заңдардың салықтық кірістерінің азаюын өтеуі күтілді. Кем дегенде бір фирма жаңа ережелерге сәйкес бизнес-моделін бейімдеді. 1991 жылғы Қаржы министрлігінің зерттеуі технология саласындағы мамандардың салық төлеуіне қатысты өзге жұмыспен қамтылғандардың арасында ең жоғары көрсеткішті көрсетті және 1706-баптың қосымша салық кірісін әкелмейтінін, тіпті өзін-өзі жұмыспен қамтығандар қызметкерлерге қарағанда салықтан босатылған аз мүмкіндіктерге ие болғандықтан, шығынға әкелуі мүмкін екенін анықтады. 2010 жылғы бір есепте Мойниханның бастамасы "IBM-ге жасалған жақсылық" деп сипатталды. 2010 жылдың ақпан айында IRS кеңсесі орналасқан ғимаратқа ұшағымен шабуыл жасаған бағдарламалық қамтамасыз ету маманы Джозеф Стактың өлім хатында оның проблемалары көптеген факторларға, соның ішінде салық заңына енгізілген 1706-бапқа байланысты екені айтылды, тіпті сенатор Мойниханның аты да аталды, бірақ ешқандай делдалдық фирма туралы мәлімдеме жасалмады және салық декларациясын тапсырмағаны мойындалды.

The Internal Revenue Code does not contain any definition or rules dealing with the issue of when a worker should be characterized for tax purposes as an employee, rather than as an independent contractor. The tax treatment depends on the application of (20) factors provided by common law, which varies by state. Introduced by Senator Daniel Patrick Moynihan, Section 1706 added a subsection (d) to Section 530 of the Revenue Act of 1978, which removed "safe harbor" exception for independent contractor classification (which at the time avoided payroll taxes) for workers such as engineers, designers, drafters, computer professionals, and "similarly skilled" workers. If the IRS determines that a third party intermediary firm's worker previously treated as self employed should have been classified as an employee, the IRS assesses substantial back taxes, penalties and interest on that third party intermediary company, though not directly against the worker or the end client. It does not apply to individuals directly contracted to clients. The change in the tax code was expected to offset tax revenue losses of other legislation Moynihan proposed that changed the law on foreign taxes of Americans working abroad. At least one firm simply adapted its business model to the new regulations. A 1991 Treasury Department study found that tax compliance for technology professionals was among the highest of all self employed workers and that Section 1706 would raise no additional tax revenue and could possibly result in losses as self employed workers did not receive as many tax free benefits as employees. In one report in 2010, Moynihan's initiative was labeled "a favor to IBM." A suicide note by software professional Joseph Stack, who flew his airplane into a building housing IRS offices in February 2010, blamed his problems on many factors, including the Section 1706 change in the tax law while even mentioning Senator Moynihan by name, though no intermediary firm is mentioned, and failure to file a return was admitted.

Ішкі кіріс кодексінің атауы

Заңның 2(а) тармағында ішкі кірістер кодексінің атауы 1954 жылғы Ішкі кірістер кодексінен 1986 жылғы Ішкі кірістер кодексіне ресми түрде өзгертілді. Заң 1954 жылғы Кодекске көптеген түзетулер енгізгенімен, ол 1954 жылғы Кодекстің негізгі құрылымын жаңадан қабылдау, маңызды жаңа шифрлау немесе қайта ұйымдастыру болған жоқ. Сондықтан, 1954 жылдан бері (соның ішінде 1986 жылдан кейін) қабылданған салық заңдары 1954 жылғы Кодекске енгізілген түзетулер түрінде болып табылады, бірақ қазір ол 1986 жылғы Кодекс деп аталады.