Кіріспе
Патрик О'Брайанның "Сары адмирал" романы – ағылшын жазушысы Патрик О'Брайанның "Обри Матурин" сериясындағы он сегізінші теңіздік тарихи романы, алғаш рет 1996 жылы жарық көрді. Оқиға Наполеон соғыстары дәуірінде өрбуде. Обридің екі миссиясы (Африканың құл сауда жағалауына және Ирландияның батыс жағалауына) аяқталғандықтан, адмиралтейство оның эскадрильясын таратып жібереді, ал Обри енді коммодор емес. Капитан Обри "HMS Bellona" кемесіне қолбасшылық етеді. Ол оны Францияның Брест порты төңірегіндегі блокадада жүргізеді, адмиралдың басшылығымен, ол құрлықтағы іс-әрекеттері үшін оны ұнатпайды және Корольдік теңіз күштерінде Обриге қиындық туғызады. Құрлықта ол Уулкомбте, отбасылық мүлігінде, манаптық өкілеттіктермен қоныстанады. Обридің қаржылық қиындықтары олжа ұстауы арқылы жеңілдетіледі. Доктор Матурин отбасын қайтарып алады, бірақ мүлігін емес, олар Обри отбасының үйінің бос қанатына қоныстанады. Наполеонға қарсы соғыс аяқталуға жақын болғандықтан, Матурин Обриді Чилидің жағалауын карталау үшін жеке меншігіндегі "Сюрприз" кемесінде теңізде ұстап тұру жоспарын жасасады, ал Матурин Чилидің тәуелсіздік қозғалысына көмектеседі. Обри карьерасындағы ең жаман тағдырдан – тізімнен шығарылып, өз эскадрильясы болмай, "сары" болудан сақтану үшін теңіз тізімінен өзін шеттетеді, оның беделін қайта жаңғырту үшін, осы мақсатта Наполеон соғысты қайта бастау арқылы көмектеседі. "The Telegraph" газеті бұл романды "аралық роман" деп атады, ал ең жақсы бөлігі Обри мен оның әйелі арасындағы қарым-қатынаста. Бұл сериядағы оқиғаның бір бөлігі құрлықта өтетін бұрынғы романдар "Матуриннің барлау жұмысымен жанданған" кезде жақсырақ. "The Telegraph" жергілікті жалпы жерді "жалған көршілердің" қоршауынан қорғау мәселесін "қарапайым" деп есептейді. Тіпті Матуриннің әйелі Диана да бұл романда сұрғыр көрінеді. Кемеде сюжет қайта жанданады, "кадеттің өлімі шынайы О'Брайанның теңіздегі қорқынышты зорлық-зомбылық пен нәзіктіктің араласуын сезіндіреді". Осыған ұқсас, серияның кейінгі кітабына шолу жасай отырып, Джон Кейси "The Washington Post" газетінде былай деп жазды: "О'Брайанның жанкүйерлері арасында "Сары адмирал" шыққанда алаңдаушылық болды. Ол бұрынғы бөлімдерге қарағанда көбірек көрінді". Терри Тейшоут "The New York Times" газетінде "Обри Матурин хроникасының соңғы үш-төрт бөлімінен сәл көңілім тоймады, бірақ "Сары адмирал" болжамды болғанымен, өмірге толы" деді. Серияны тұтастай қарастырғанда, Тейшоут екі пікір білдірді: романдар "өз түрінің ең жақсы туындылары, бәсекелестікпен салыстыру мүмкін емес, бірегей тамаша, және мүмкіндігінше кең аудиторияға лайық". Екінші жағынан, ол былай деді: "Бұл кітаптар өз түріне сай: керемет ойын-сауық, бай мәнді және тұрақты қызығушылық тудыратын, бірақ Остин мен Троллоптың белгілеген деңгейіне жете алмайды". "Publishers Weekly" басылымы нағыз шебердің керемет әңгімелеуін тапты, атап айтқанда "О'Брайан өзінің сәнді стилінің шыңында". Олар Обридің блокададағы және әйелімен болған қиындықтарын, Матуриннің Чилидің тәуелсіздік көшбасшыларымен болған интригаларын, "әзілдің байлығын" (теңіз офицерлерінің сөзі "теңіздік сипаты үшін аралас компанияға жарамсыз"), кейбір тамаша көріністерді (жалаңаш қолмен бокс, тіршіліктің теңіз шайқастары), шынайы және әрқашанғыдай, лапидарлық прозаны атап өтті. Джон Балзар "Los Angeles Times" газетінде "О'Брайанның сыйының ең маңыздысы – шынайылық" деп жазды. Ол сериалды "әдебиеттік тарихтан қашудың ең керемет сериясы" деп сипаттады. Балзар үшін сюжеттер, осы романның сюжеті сияқты, аса маңызды емес, өйткені олар "шарапқа жүзім сияқты: өте маңызды, бірақ өздері салтанатты емес". Ол жазудың шеберлігін "оқиғаның бір тамшысы сезімдерді оятып, қайда болсаңыз да, әдетке айналған құштарлықты тудырады" деп тапты. "The Washington Post" газетінің журналисі Джонатан Ярдли О'Брайанның "жаңа оқырмандарды тарту үшін емес, секта мүшелері үшін жазылған" бұл романында оқырмандарын өздеріне қарастырмағанын сезінді. Ярдли О'Брайанның стилін мақтады; "оның танымалдығына үлкен үлес қосатын ерекше әзіл-сықақ, қарапайым сән".
The Yellow Admiral is the eighteenth naval historical novel in the Aubrey Maturin series by English author Patrick O'Brian, first published in 1996. The story is set in the era of the Napoleonic Wars. The ships of his squadron are dispersed by the Admiralty as Aubrey's two missions (to the slave coast of Africa and up to Ireland's west coast) were completed and Aubrey is no longer a commodore. Captain Aubrey is left in command of HMS Bellona. He sails her on blockade duty around Brest, France, under an admiral who dislikes him for actions on land and makes trouble for Aubrey in the Royal Navy. On land, he is settled in Woolcombe, the family estate, where he has powers as lord of the manor. Aubrey's financial troubles are eased by his capture of a prize. Dr Maturin retrieves his family but not his fortune, and they settle in an empty wing of the Aubrey's family estate. As the war against Napoleon looks to be ending, Maturin works out a plan to keep Aubrey at sea on his privately owned ship Surprise to chart Chile's coast, while Maturin aids the Chilean independence movement. Aubrey suspends himself from the Navy List to avoid the worst career fate, being yellowed, set aside with no squadron of his own, until his reputation can be salvaged, to which end, Napoleon lends a hand by restarting the war. Critical reception varied, from "taking his readers for granted",
The Telegraph called The Yellow Admiral "an interim novel" with the best bits in the relations between Aubrey and his wife. Prior novels in this series with portions of the story on land are better when "animated by Maturin's intelligence work." The Telegraph finds the topic of protecting his local common from inclosure "by a scheming neighbour is pedestrian in comparison." Even Maturin's wife Diana seems flat in this novel. Aboard ship, the plot revives, "the death of a midshipman has the authentic O'Brian tang of shocking maritime violence mingled with tenderness." In a similar vein, while reviewing a later book in the series, John Casey writing in The Washington Post said: "Among O'Brian's fans there was some disquiet when The Yellow Admiral came out. It seemed more diffuse than the earlier installments." Terry Teachout writing in The New York Times said he felt "vaguely disappointed by the last three or four installments of the Aubrey Maturin chronicle, . but that The Yellow Admiral, while somewhat predictable, is nonetheless full of life." Viewing the series as a whole, Teachout had two views: the novels "are by a long shot the best things of their kind, so much better than the competition that comparisons long ago ceased to be relevant: they are uniquely excellent, and deserve the widest possible audience." On the other hand, he said, "Fine as they are, these books are of their kind: brilliant entertainments, rich in implication and almost certainly of permanent interest, yet not quite up to the mark set by Austen and Trollope." Publishers Weekly found splendid storytelling from a true master, specifically "O'Brian is at the top of his elegant form here." They highlighted Aubrey's challenges in the blockade and with his wife; Maturin scheming with Chilean independence leaders; and the "wealth of sly humor (Navy officers' talk is "really not fit for mixed company because of its profoundly nautical character"), some splendid set pieces (a bare knuckle boxing match, lively sea actions), characters who are palpably real and, as always, lapidary prose." John Balzar writing in the Los Angeles Times said that ″Essential to the gift he (O'Brian) gives is authenticity″. He commented on the series, the "most improbably wonderful series of grown up literary historical flights of escapism." The plots, including the plot of this novel, are of less importance to Balzar, as they "are like grapes to wine: pretty much essential, but not by themselves sublime." He finds that the writing shows its virtuosity "when a sip of the story actuates the senses and stirs cravings that become habits, no matter where you find yourself being taken." Jonathan Yardley of The Washington Post felt that O'Brian was taking his readers for granted in this novel, which was "written for cultists rather than to bring new readers aboard." Yardley did commend O'Brian's style; "characteristically wry, understated fashion, a style that has much to do with his popularity."
Тарихтағы нақты оқиғалар мен тұлғаларға сілтеме жасау
Корольдік теңіз флотында офицерлер шен бойынша өсу жүйесі болған. Егер ол тірі қалса, қызмет еңбек жылдары бойынша жоғарылап, контр-адмирал атанды, сосын әскерге қолбасшы болады. Корольдік флот Наполеонға қарсы ұзақ соғыстар кезінде өскенде, бұл тәжірибе үзіліп, кейбір пост-капитандар жоғарылаудың орнына зейнеткерлікке шықты, немесе жоғарылатылды, бірақ Көк, Ақ немесе Қызыл эскадрильясыз қалды, сол себепті оларды "сары адмирал" деп атады. Ол бұл жағдайды Корольдік теңіз флотындағы ұзақ және табысты қызметіне жасалған құрметсіздік деп есептеді. 1813 және 1814 жылдардың басында Наполеон шайқастарда жеңіліп, жеңіске де жетті, бірақ оның батыс жағы әлсіз болды, ал Веллингтон армиясы Португалия мен Испания арқылы өтіп, Парижге жол тартқанда сәуір айында Тулузаны басып алды. 1814 жылдың сәуір айында Наполеон Елба аралына император ретінде жер аударылуға келісті. Ол аралдан шамамен он айдан кейін, 1815 жылдың 26 ақпанында қашып, бірнеше күннен соң Франция жағалауына қонды. 1815 жылдың 7 наурызында Гренобльдің оңтүстігінде Францияның Бесінші полкімен кездесті, олар Парижке қарай бет алғанда оған қосылуға шешім қабылдады.