Эдвард Уотсон Шорт: Британ саяхатшысы және Лорд Гленамараның өмірі
Edward Short, Baron Glenamara
Эдвард Шорт, Гленмара бароны – британ саяхатшысы, Лейборист партиясының бұрынғы жетекшісі. Өмірі, мансабы және британ саясатындағы рөлі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер және өмірлік пэр Эдвард Уотсон Шорт, Гленмара бароны (17 желтоқсан 1912 – 4 мамыр 2012) – британдық Лейборист партиясының саясаткері және Лейборист партиясының жетекші орынбасары. Ол Ньюкасл-апон-Тайн Орталық сайлау округінен Парламент депутаты болды және Гарольд Уилсонның үкіметінде министр қызметін атқарды, содан кейін Джеймс Каллаган премьер-министр болғаннан кейін жақын арада Лордтар палатасына тағайындалды. 16 маусым 2011 жылы Джеймс Аласонның қайтысынан кейін Шорт Ұлыбританияның Төменгі палатасының ең қарт бұрынғы мүшесі болды. Ол 99 жасқа толғаннан кейін бір жылға жетпей қайтыс болды. Ол қайтыс болған кезде Лордтар палатасының ең қарт мүшесі еді.
British politician and life peer
Edward Watson Short, Baron Glenamara, (17 December 1912 – 4 May 2012) was a British Labour Party politician and deputy leader of the Labour Party. He was Member of Parliament (MP) for Newcastle upon Tyne Central and served as a minister during the Labour governments under Harold Wilson, before being appointed to the House of Lords shortly after James Callaghan became Prime Minister. Following the death of James Allason on 16 June 2011, Short was the oldest living former member of the British House of Commons. He died just under a year later, aged 99. At the time of his death he was the oldest member of the House of Lords.
Ерте мансап
Шорт Уэстморлендтегі Уоркоп қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Чарльз Шорт, мата сатушы, Мэриға үйленген. Шорт Дарем университетінің Құрметті Беда колледжінде мұғалімдік білімін алғаннан кейін, Лондон университетінде заң мамандығы бойынша екінші диплом алды. 1939 жылы әскерге шақырылғанға дейін Тайнсайдта сабақ берді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде британ армиясының Дархам жеңіл жаяу әскерінде капитан болып қызмет етті. Әскерден босаған соң, ол қайтадан мұғалімдікке оралып, Ұлттық мұғалімдер одағының Ньюкасл бөлімшесінің хатшысы болды, ал 1947 жылы Блайт қаласындағы Принцесса Луиза ұлдар мектебінің директоры болды. Шорт 1942 жылы Еңбек партиясына қосылды және 1948 жылы Ньюкасл қалалық кеңесіне кеңесші болып сайланды, онда ол екі жылдың ішінде Еңбек тобын жетектеді.
Short was born in Warcop, Westmorland. His father Charles Short, a draper, was married to Mary. Short qualified as a teacher at College of the Venerable Bede, Durham University, before completing a second degree, in law, at London University. He taught on Tyneside until enlisting in 1939. He served as a Captain in the Durham Light Infantry of the British Army during the Second World War. After leaving the army, he returned to teaching, becoming Newcastle branch secretary of the National Union of Teachers and in 1947, head of Princess Louise Boys' School, Blyth. Short joined the Labour Party in 1942 and was elected a councillor on Newcastle City Council in 1948, where he led the Labour Group within two years.
Пошта бас директоры
Шорт "Радио Каролина" сияқты пираттық радиостанцияларды тыйым салуға жауапты болды. Бұрынғы пошта министрі (содан кейін хабар тарату саласын басқаратын министр) Тони Бенннің бастауымен жүргізілген пираттарға қарсы үкіметтік науқаннан кейін, Шорт 1967 жылғы Теңіз және басқа да хабар тарату (Құқық бұзушылықтар) заңына айналған заң жобасын ұсынды. 1982 жылы BBC радиосының "Поп радио тарихы" бағдарламасына берген сұхбатында Шорт кейбір станцияларды, әсіресе "Радио 390" тыңдағанды ұнатқанын мойындады. Пошта министрі ретінде Шорт 1966 жылғы Англияның ФИФА әлем чемпионатындағы жеңісін мерекелеу үшін 1966 жылғы Англия жеңімпаздарының маркасын шығаруға бұйрық берді.
Short was responsible for the outlawing of pirate radio stations such as Radio Caroline. Following the government campaign against the pirates previously led by Tony Benn, his predecessor in the post of Postmaster General (then the minister with responsibility for broadcasting), Short was responsible for introducing the bill which became the Marine, &c., Broadcasting (Offences) Act 1967. In a 1982 interview for BBC Radio's The Story of Pop Radio, Short admitted having enjoyed listening to some of those stations, particularly Radio 390. As Postmaster General, Short ordered the creation of the 1966 England Winners stamp to celebrate England's victory in the 1966 FIFA World Cup.
Білім министрі
Кейіннен ол 1968–1970 жылдары Білім министрі қызметін атқарды, ал Рой Дженкинс Еуропалық саясаттағы келіспеушіліктерге байланысты отставкаға кеткеннен кейін 1972 жылдың 25 сәуірінде Лейбористік партияның орынбасары болды. Шорт сол кезде "сенімді, тәжірибелі саясаткер" ретінде қарастырылды. Оның басты қарсыласы солшыл Майкл Фут болды, көптеген орталық және оңшыл партия мүшелері оны партияны бөліп-жаратын тұлға деп есептеді. Шорт сол сайлауда Фут пен Энтони Крослендтің екеуін де жеңіп шықты.
He subsequently served as Education Secretary 1968–70, and became Labour's deputy leader on 25 April 1972 after Roy Jenkins resigned over differences on European policy. Short was seen at the time as a "safe pair of hands". His main rival for the job was the left winger Michael Foot who was viewed by many on the centre and right of the party as a divisive figure. Short defeated Foot and Anthony Crosland in the same vote.
Кеңес Төрағасы
Шорттың жаңа тәжірибесі 1974 жылы Кеңес Лорд-президенті лауазымына тағайындалуымен көрінді, бірақ вице-премьер болған жоқ. Ол Вильсонның кабинет отырыстары мен премьер-министрге қойылған сұрақтарда орынбасары болса да, 1976 жылы премьер-министр зейнетке шыққаннан кейін, және ол төменгі палатадан кеткеннен кейін бірнеше ай өткен соң, өзі жетекшілікке үміткер бола алмады. Оған бір жыл бұрын, сол кезде мемлекеттік меншікке өткен Cable and Wireless Ltd компаниясының төрағасы болып тағайындалған еді. Ол 1980 жылға дейін осы лауазымда қызмет етті. Өмірлік пэр ретінде ол Лордтар палатасының мүшесі болды, бірақ қайтыс болғанға бірнеше жыл бұрын үнемі қатысуын тоқтатты. Оның есімі Төменгі палатада "Short Money" термині арқылы сақталып қалды. Бұл оппозиция жетекшісінің парламенттік кеңсесін басқаруға жәрдемдесу үшін үкіметтен төленетін қаражатты білдіреді. Сол кездегі Short мырза осы идеяны парламентте жұмыс істеген кезінде алға тартқан.
Short's new seniority was reflected in 1974 as his appointment as Lord President of the Council – though not Deputy Prime Minister. While he stood in for Wilson at cabinet meetings and prime minister's questions, he did not have the stature to mount a leadership bid himself upon the prime minister's retirement in 1976. a few months after he had left the Commons. One year before, he was appointed Chairman of Cable and Wireless Ltd, which was at the time a nationalised industry. He served in that post until 1980. As a life peer he was a member of the House of Lords, although he stopped attending regularly a few years before his death. His name lives on in the House of Commons with the term "Short Money". This refers to funds paid by the Government to help run the Parliamentary office of the Leader of the Opposition. The then Mr Short pioneered this idea during his time in the House.