1934 жылғы өзара тарифтік акт: АҚШ сауда саясатының өзгеруі
Reciprocal Tariff Act
1934 ж. АҚШ-тың өзара тарифтік заңы: тарифтерді төмендету, халықаралық сауданы жандандыру. Латын Америкасы елдерімен келісімдер жасауға мүмкіндік берді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1934 жылғы АҚШ-тың тарифтік заңы
1934 United States tariff law
Өзара тарифтік заң (12 маусым 1934 ж. қабылданған, ch. 474, ) АҚШ пен жекелеген елдер, әсіресе Латын Америкасы елдері арасында тарифтік келісімдерді келіссөздер арқылы жүргізуді көздеді. Бұл заң институционалдық реформа болып табылды, оның мақсаты – президентке шетелдік елдермен тарифтерді өзара төмендету шартымен, АҚШ-тағы тарифтерді 50%-ға дейін төмендету үшін келіссөздер жүргізуге уәкілеттік беру еді. Осының нәтижесінде баж салығы азайтылды. Бұл 1930 жылғы Smoot-Hawley тарифін қабылдаған, тарифтерді көтеріп, халықаралық сауданы күрт қысқартқан республикашылдардың жоғары тарифтік бағдарламасына жауап ретінде демократтардың төмен тарифтік саясаты болды. Өзара тарифтік заңды Мемлекеттік хатшы Корделл Халл белсенді түрде қолдады.
The Reciprocal Tariff Act (enacted June 12, 1934, ch. 474, , ) provided for the negotiation of tariff agreements between the United States and separate nations, particularly Latin American countries. The Act served as an institutional reform intended to authorize the president to negotiate with foreign nations to reduce tariffs in return for reciprocal reductions in tariffs in the United States up to 50%. It resulted in a reduction of duties. This was the policy of the low tariff Democrats in response to the high tariff Republican program which produced the Smoot–Hawley tariff of 1930 that raised rates, and sharply reduced international trade. The Reciprocal Tariff Act was promoted heavily by Secretary of State Cordell Hull.
1934 жылғы өзара тариф туралы заң
Президент Франклин Д. Рузвельт 1934 жылы Өзара сауда келісімдері заңына қол қойды. Ол президентке басқа елдермен екіжақты, өзара келісімдерді келісуге өкілеттік берді және Рузвельтке әлемдік сауда саясатын либералдануға мүмкіндік жасады. Бұл 20 ғасыр бойына сақталған либералды сауда саясаты дәуірін басталды деп есептеледі. АҚШ-тағы тарифтер Америка Азамат соғысынан 1920 жылдарға дейін рекордтық деңгейде болды. Ұлы депрессияға жауап ретінде Конгресс протекционистік саясатын күшейтті, бұл 1930 жылғы Смут-Хоули заңымен аяқталды, ол көптеген американдық салалардағы жоғары тарифтердің жиынтығы еді. Сол уақытта Еуропа елдері де протекционистік шаралар қабылдады. RTAA АҚШ-тағы протекционизм дәуірінен күрт үзіліс болды. 1934 жылы 46% болған шетелдік тауарларға арналған американдық баж салығы 1962 жылы 12% дейін төмендеді.
President Franklin D. Roosevelt signed the Reciprocal Trade Agreements Act (RTAA) into law in 1934. It gave the president power to negotiate bilateral, reciprocal trade agreements with other countries and enabled Roosevelt to liberalize American trade policy around the globe. It is widely credited with ushering in the era of liberal trade policy that persisted throughout the 20th century. Tariffs in the United States were at historically high levels from the American Civil War to the 1920s. In response to the Great Depression, Congress accelerated its protectionist policies, culminating in the Smoot–Hawley Act of 1930, a smorgasbord of high tariffs across many American industries. At the same time, European countries enacted protectionist policies. The RTAA marked a sharp departure from the era of protectionism in the United States. American duties on foreign products declined from an average of 46% in 1934 to 12% by 1962.
RTAA аясында сауда келісімдері
1934 және 1945 жылдар аралығында АҚШ 27 елмен 32 өзара сауда келісіміне қол қойды. Бұдан әрі, Тарифтер мен сауда жөніндегі жалпы келісім RTAA өкілеттігімен жасалды.
Between 1934 and 1945, the United States signed 32 reciprocal trade agreements with 27 countries. Furthermore, the conclusion of the General Agreement on Tariffs and Trade was made by the authority under the RTAA.
Тарих
РТАА бойынша рұқсат RTAA күшіне енген күннен бастап (1934 жылғы 12 маусым) үш жылға берілді. Бұл рұқсат 1937, 1940, 1943 және 1945 жылдары ұзартылды. 1945 жылғы ұзарту мерзімі аяқталуы тиіс болған 1948 жылдың 11 маусымына дейін ұзарту туралы заң қабылданбады, соның салдарынан тарифтерді төмендету құқығы жойылды. 1949 жылдың 26 қарашасында жаңа ұзарту туралы заң қабылданды, ол 1951 жылдың 11 маусымына дейін, содан кейін 1951 жылға дейін ұзартылды. 1953 жылы бұл мерзім екі жылға ұзартылып, күші жойылды, ал 7 тамызда 1954 жылға дейін бір жылға қайта ұзартылды. 1954 жылғы ұзарту заңы 1958 жылы күшін жойған, бірақ 1960 жылдың 30 тамызында қайта ұзартылды. 1961 жылға дейін үнемі жаңартылып келген РТАА – бұл ГАТТ аясындағы көпжақты сауда келіссөздері және жаңа мүше мемлекеттермен жүргізілген келіссөздер. 1961 жылы тарифтерді төмендету өкілеттігі тоқтап қалды, бірақ қараша айында президент Кеннеди «Кеннеди раунды» деп аталатын жаңа тарифтік келіссөздерді ұсынды. Оған жауап ретінде 1962 жылғы Сауда кеңейту заңы қабылданды, ол президентке тарифтерді 1967 жылдың 30 маусымына дейін төмендету өкілеттігін берді. Содан бері ГАТТ (кейіннен ДСҰ) аясындағы келіссөздердің кезеңдері мен еркін сауда аймақтарына қатысты келіссөздерге тиісті заңнамада тариф емес шаралар бойынша келіссөздерді жүргізуге берілген өкілеттіктер енгізілді, мысалы, 1974 жылғы Сауда заңы президентке осы өкілеттіктерді берді, бірақ тарифтерді төмендету өкілеттігі жалпы алғанда РТАА-ға ұқсас болды.
The authorization under the RTAA has been granted for three years from the day of enactment (June 12, 1934) the RTAA. The authorization was extended to in 1937, in 1940, in 1943, in 1945. The extension law was not enacted by June 11, 1948, the due date of the extension in 1945, and the right of reduction was revoked. The extension law was established on November 26, 1949, and was extended until June 11, 1951, and then 1951. The year was extended by two years and revoked in 1953 and extended on August 7., also for one year until 1954. Met. The 1954 extension The law, which was once revoked in 1958 but extended on 30 August 1960, was enacted. The RTAA, which has been updated intermittently until 1961, is a multilateral trade negotiation in GATT and negotiations with new member states. The power to cut down expired in 1961, but in November, President Kennedy advocated a new tariff reduction negotiations, which would be called Kennedy Round, and in response, the new tariff reduction, the Trade Expansion Act of 1962, was enacted, and the President was granted the power to reduce tariffs by June 30, 1967. From then on, rounds and free trade area negotiations in GATT (later WTO) included the negotiating powers of non tariff measures in the respective legislation, such as the Trade Law of 1974, was granted to the President, but the power to reduce tariffs was generally similar to the RTAA.
RTAA және басқа сауда келісімдерінің айырмашылықтары
RTAA-ға дейін, егер Конгресс белгілі бір импорт үшін төмендетілген тариф белгілегісі келсе, ол бір жақты әрекет етіп, шетелдік елдің тариф ставкалары тұрақты деп есептейтін. Конгресс, Конгресс құрамына байланысты, орташа ең қолайлы тарифтен сәл жоғары немесе төмен тарифті таңдайтын. Көбінесе, республикашылдар бақылайтын Конгресс жоғары тарифтерді, ал демократтар бақылайтын Конгресс төмен тарифтерді қалатын. Осылайша, тарифтер АҚШ-тың ішкі саясатына негізделген түрде таңдалатын. Конгресс мүшелері өнеркәсіптік лоббистерден индустрияны шетелдік импорттың зиянды әсерінен қорғау үшін тарифтерді көтеруге үлкен қысым көрсетілетін. Рузвельт немесе Конгресс осы нәтижеге жететінін болжаған-болжамағаны тарихи тұрғыдан пікірталас тудырады.
Before the RTAA, if Congress wanted to establish a lower tariff for particular imports, it would act unilaterally and tackle the foreign country's tariff rate as fixed. Congress would choose a tariff rate that was either a little higher or lower than the median preferred tariff, depending upon the composition of the Congress. Generally, a Republican controlled Congress would prefer higher tariffs, and a Democratic controlled Congress would prefer lower tariffs. Thus, tariffs were chosen based on US domestic politics. Individual members of Congress were under great pressure from industry lobbyists to raise tariffs to protect it from the negative effects of foreign imports. Whether Roosevelt or Congress foresaw that result is a matter of historical debate.
Тарифтер мен RTAA-ға қатысты тарихи партизандық бөліну
Азамат соғысынан кейін демократтар көбінесе сауданы либералдауды жақтады, ал республикашылар көбінесе жоғары тарифтерді қолдады. Бұл үлгі 1860 жылдан 1930 жылға дейінгі тарифтерге қатысты конгресс дауыс берулерінде анық көрінді. Азамат соғысы мен Рузвельт сайлауы арасындағы Конгресс сессияларының көп бөлігінде демократтар конгресс азшылығында болды. Ұзақ уақытқа соқпаған көпшілікке ие болған кезде демократтар бірнеше тарифті төмендету туралы заңдарды қабылдады. Мысалдарға 1894 жылғы Уилсон-Горман заңы және 1913 жылғы Андервуд тарифтік заңы жатады. Дегенмен, кейінгі республикалық көпшіліктер біржақты тарифтік төмендетулерді әрқашан кері қайтарды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін АҚШ Мемлекеттік департаменті де еркін сауданы кеңейтуден тиімді пайдаланды. Мемлекеттік департаменттегі көптегендер көпжақты сауда келісімдерін Маршалл жоспары мен Монро доктринасына сәйкес әлеммен қарым-қатынас орнатудың бір жолы деп есептеді. АҚШ-тың сауда саясаты АҚШ-тың сыртқы саясатының бір бөлігіне айналды. Бұл еркін саудаға ұмтылыс дипломатиялық құрал ретінде Суық соғыс кезінде күшейді, себебі АҚШ әлем бойынша байланыстар үшін Кеңес Одағымен бәсекелесті.
After the Civil War, Democrats were generally for trade liberalization, and Republicans were generally for higher tariffs. The pattern was clear in congressional votes for tariffs from 1860 to 1930. Democrats were the congressional minority in the majority of Congresses between the Civil War and the election of Roosevelt. During their brief stints in the majority, Democrats passed several tariff reduction bills. Examples include the Wilson–Gorman Act of 1894 and the Underwood Tariff Act of 1913. However, subsequent Republican majorities always undid the unilateral tariff reductions. The US Department of State also found good use of the expansion of free trade after World War II. Many in the State Department saw multilateral trade agreements as a way to engage the world in accordance with the Marshall Plan and the Monroe Doctrine. US trade policy became an integral part of US foreign policy. That pursuit of free trade as diplomacy intensified during the Cold War, as the US competed with the Soviet Union for relationships around the globe.