АҚШ президенттік мұрагерлік туралы заң: Конституцияға сәйкес, президент пен вице-президенттен кейінгі сабақтас реттілігін анықтайды. Жаңартылған 2006 жылы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттары президентінің мұрагерлік тәртібі туралы заң
Law regarding the order of succession to United States president
Америка Құрама Штаттары президенттік мұрагерлік туралы заң – президенттік мұрагерлік тізбегін белгілейтін федералды заң. Америка Құрама Штаттары Конституциясының II бабының 1-тарауының 6-тармағы Конгреске осындай заң қабылдауға уәкілеттік береді:
The United States Presidential Succession Act is a federal statute establishing the presidential line of succession. Article II, Section 1, Clause 6 of the United States Constitution authorizes Congress to enact such a statute:
Конгресс үш рет Президенттік мұрагерлік туралы заң қабылдады: 1792, 1886 және 1947 жылдары. 1947 жылғы заң соңғы рет 2006 жылы жаңартылды. Осы мұрагерлік заңдарының ешқайсысы қолданылмағанмен, бірнеше рет қолданылу мүмкіндігі болды. Дегенмен, вице-президенттен кейінгі мұрагерлік тізбегіндегі адамның қалыпты жағдайда президенттің міндетін атқаруға шақырылу ықтималдығы жиырма бесінші түзетудегі вице-президенттік лауазымдардың бос орындарын толтыру ережелеріне байланысты едәуір төмендеді.
Congress has enacted a Presidential Succession Act on three occasions: 1792 , 1886 , and 1947 The 1947 Act was last revised in 2006. Although none of these succession acts have ever been invoked, an invocation was a distinct possibility on several occasions. However, the future likelihood that a person in the line of succession beyond the vice president will be called upon under normal circumstances to be acting president has diminished greatly due to the Twenty fifth Amendment's provision for filling vice presidential vacancies.
1792 жылғы Президент мұрагерлік туралы заң
Конституцияның II бабының 1-бөлімі 6-тармағы Конгресске президент пен вице-президент қайтыс болған немесе қызмет мерзімі ішінде қызмет ете алмайтын жағдайда, кім президенттік міндетті атқаруға тиіс екенін анықтауға рұхсат береді. Мұндай мұрагерлік ретті белгілеу туралы заң 1790 жылдың желтоқсанында АҚШ-тың 1-ші Конгресінде ұсынылды. Келесі айда талқылауға шығарылғанда, АҚШ Сенатының уақытша төрағасы және Өкілдер палатасының спикері ұсынылды; сондай-ақ АҚШ мемлекеттік хатшысы мен АҚШ Жоғарғы Сотының төрағасы да ұсынылды. Жоғарғы Сот төрағасына қатысты биліктің бөлінуіне байланысты ұқсас мәселелер де көтерілді. Бұл мәселе 1791 жылы 2-ші Конгресс жиналғанда қайта көтерілді. 30 қарашада Сенат «АҚШ президенті мен вице-президентін сайлауға қатысты акт және президенттік және вице-президенттік лауазымдары бос болған жағдайда президенттік міндетті атқаруға тиіс лауазымды тұлғаны жариялау» деген атаумен заң қабылдады, ол Өкілдер палатасына мақұлдауға жіберілді. Онда Сенат төрағасының уақытша міндетін атқарушысы немесе, егер бұл лауазым бос болса, президенттік және вице-президенттік лауазымдарында бос орын туған жағдайда Өкілдер палатасының спикері президенттік міндетті атқарушы деп тағайындалатын ереже болды. 9-тармақ жаңа президент сайланғанға дейін заңды мұрагердің міндетті атқаратынын қарастырды. Конституцияның II бабының 1-бөлімі 3-тармағында белгіленген Президент пен Вице-президентті таңдаудың бастапқы тәртібі бойынша, әрбір [[АҚШ сайлау коллегиясы]] егер мұндай екі лауазымда да бос орын туса, 10-тармақ мемлекеттік хатшыға әрбір штаттың губернаторына бос орындар туралы және оларды толтыру үшін арнайы сайлау туралы хабарлауды тапсырды. Бұл арнайы сайлау екі айдан ерте өткізілмейтін еді. Мұндай арнайы сайлауда президент және вице-президент болып сайланған адамдар келесі жылдың 4 наурызынан бастап толық төрт жылдық мерзімге қызмет ететін болар еді; мұндай сайлау ешқашан өткізілген жоқ.
Article II, Section 1, Clause 6 of the Constitution authorizes Congress to declare who should act as president if both the president and vice president died or were otherwise unavailable to serve during their terms of office. Legislation to establish such a line of succession was introduced in December 1790 in the United States House of Representatives, in the 1st Congress. When brought up for discussion the following month, the president pro tempore of the United States Senate and the speaker of the House of Representatives were proposed; the United States secretary of state and the chief justice of the United States were as well. similar separation of powers concerns were also raised regarding the chief justice. The matter was raised again when the 2nd Congress convened later in 1791. On November 30, the Senate approved legislation titled "An act relative to the election of a President and Vice President of the United States, and declaring the officer who shall act as President in case of vacancies in the offices both of President and Vice President", which was sent to the House for concurrence. It contained a provision naming the president pro tempore of the Senate, or, if that office were vacant, the speaker of the House as acting president if a vacancy arose in both the presidency and vice presidency. Section 9 provided that the statutory successor would serve in an acting capacity until a new president could be elected. Under the original procedure for choosing the President and Vice President prescribed by Article II, Section 1, Clause 3, of the Constitution, each [[United States Electoral College If such a double vacancy occurred, Section 10 directed the secretary of state to notify the governor of each state of the vacancies and of the special election to fill them. This special election would take place no fewer than two months later. The persons elected president and vice president in such a special election would have served a full four year term beginning on March 4 of the next year; no such election ever took place.
1886 жылғы Президент мұрагерлік туралы заң
Президент Джеймс А. Гарфилдтің 1881 жылғы 19 қыркүйекте қайтыс болуы – оның қастандыққа ұшырағаннан кейін ұзақ уақыт бойы денсаулығының нашарлауынан кейін – вице-президент Честер А. Артурдың президенттікке өтуіне әкелді. Артур президент болғаннан кейін вице-президент, Сенат төрағасы және Өкілдер палатасының спикері лауазымдары бос қалды. Алайда, 1881 жылғы 10 қазанда Сенаттың жаңа уақытша төрағасы тағайындалды, ал 1881 жылғы желтоқсанда Өкілдер палатасының жаңа спикері тағайындалды. 1884 жылы Гровер Кливленд президент болып сайланды, ал Томас А. Хендрикс вице-президент болып сайланды. Хендрикс 1885 жылғы қарашада, өкілеттік мерзімінің басында сегіз ай өткен соң қайтыс болды, бұл тағы да тікелей мұрагердің болмауына себеп болды, соның салдарынан Конгресс 1792 жылғы Мұрагерлік туралы заңның кемшіліктерін түзетуге мәжбүр болды. Джордж Хоар 1882 жылы Сенатқа Конгресс лауазымдарынан Кабинет мүшелеріне мұрагерлік құқығын беру туралы заң жобасын енгізді. Ол келесі жылы Сенатта қабылданды, бірақ Өкілдер палатасында сәтсіз аяқталды. Хоар мұрагерлік туралы заңды өзгерту қажеттігінің бірнеше себебін атап көрсетті: соның ішінде, арнайы сайлауда сайланған президенттің төрт жылдық өкілеттік мерзімі Конгресс сайлау циклымен сәйкес келмеуі мүмкін, нәтижесінде "жанжал мен қиындықтар" туындауы мүмкін. Ол сондай-ақ, Сенат төрағасының және спикердің мұрагерлік тізбегінде болуының конституциялық және практикалық тұрғыдан жағымсыз салдарларын көрсетті. Осы аргументін нығайту үшін ол федералдық үкімет 1789 жылы, 96 жыл бұрын жұмысын бастағаннан бері алты мемлекеттік хатшы президент болып сайланып, осы 96 жылдың 36 жылында сол лауазымда қызмет еткенін атап өтті. Сондай-ақ, 1940 жылғы республикалық президенттікке үміткер Вэнделл Уилки және вице-президенттікке үміткер Чарльз Л. Макнари екеуі де 1944 жылы (8 қазан және 25 ақпан сәйкесінше) қайтыс болды, бұл ірі партияның президенттік тікелей билетінің екі мүшесінің сайлауға түскен мерзімі ішінде қайтыс болуының алғашқы (және қазіргі уақытқа дейін жалғыз) жағдайы болды. Егер олар сайланған болса, Уилкидің қайтысы мемлекеттік хатшының 1945 жылғы 20 қаңтарда аяқталатын мерзімнің қалған бөлігіне президенттік міндетін атқарушы болып тағайындалуына әкелетін еді.
The death of President James A. Garfield on September 19, 1881 – after his lengthy incapacity following an assassination attempt – resulted in Vice President Chester A. Arthur ascending to the presidency. Upon Arthur becoming President, the offices of vice president, president pro tempore of the Senate, and speaker of the House of Representatives were vacant. However, a new president pro tempore of the Senate was named on October 10, 1881, and a new speaker of the House of Representatives was named in December 1881. In 1884, Grover Cleveland was elected president, with Thomas A. Hendricks being elected vice president. Hendricks' death in November 1885, just eight months into his term, once again left no direct successor, which forced Congress to address the inadequacies of the 1792 Succession Act. A bill to transfer the succession from congressional officers to members of the Cabinet was introduced in the Senate by George Hoar in 1882. It was passed by the Senate the following year, but failed in the House. Hoar laid out several reasons why the succession statute needed to be changed: among them, that the four year term of a president elected in a special election might be out of sync with the congressional election cycle, resulting in "confusion and trouble". He also pointed out the negative constitutional and practical implications of having the president pro tempore and the speaker in the line of succession. To buttress this argument, he pointed out that since the federal government began operations 96 years earlier in 1789, six secretaries of state had gone on to be elected president, serving in that office for 36 of those 96 years. Also of note is that 1940 Republican presidential nominee Wendell Willkie and vice presidential nominee Charles L. McNary both died in 1944 (October 8, and February 25, respectively), the first (and as of lc=y only) time both members of a major party presidential ticket died during the term for which they sought election. Had they been elected, Willkie's death would have resulted in the secretary of state becoming acting president for the remainder of the term ending on January 20, 1945.
1947 жылғы Президент мұрагерлік туралы заң
Ол сондай-ақ, егер осы екі лауазымда бос орын туындаса және Конгресс сайлауына үш айдан астам уақыт қалғанда, жаңа президент пен вице-президент сайлауын жүзеге асыру үшін жағдай жасауды ұсынды. Президенттің ұсынысын қамтитын заң жобасын Хаттон В. Самнерс 1945 жылғы 25 маусымда Палатаға енгізді және төрт күннен кейін үлкен көпшілік дауысымен мақұлдады. Бұл шара Сенатқа жіберілді, бірақ 79-шы Конгресс оған ешқандай шара қолданбады. Трумэн өтінішін 1947 жылы қайта жаңартты, 80-ші Конгресс 1946 жылғы аралық сайлаулардан кейін шақырылғанда. 1947 жылдың басында сенатор Кеннет С. Уэрри Сенатта заң жобасын ұсынды, ол бұрынғы 1945 жылғы нұсқасы сияқты спикерді және уақытша президентті сәйкесінше екінші және үшінші орындарға қойды, сондай-ақ арнайы сайлау туралы ереже болмады. Көптеген талқылардан кейін, шара 1947 жылғы 27 маусымда 50 дауысқа 35 қарсы дауыспен мақұлданды. Палатаға жіберілген заң жобасы аз ғана пікірталас тудырды және 10 шілдеде 365 дауысқа 11 қарсы дауыспен қабылданды. Президент Трумэн заңға 18 шілдеде қол қойды. Заңда белгіленгендей, спикер немесе уақытша президент президенттік міндеттерді атқару үшін, президенттік лауазымға қойылатын талаптарға сай болуы керек және президент ретінде қызмет етуден бұрын, оның ішінде Конгресстен де, лауазымынан кетуі керек. 1886 жылғы заң сияқты, бұл заңда да тек конституциялық тұрғыдан президенттік лауазымға лайықты және президенттік өкілеттіктер мен міндеттер оларға жүктелген кезде Палата тарапынан импичмент процесіне түспеген кабинет мүшелері ғана президенттік міндеттерді атқаруға құқылы. Алайда, 1886 жылғы заңнан айырмашылығы, бұл заң президенттік өкілеттіктер мен міндеттерді қабылдаған кез келген кабинет министрінің өз лауазымынан кетуін міндеттейді. 1886 және 1947 жылғы заңдардың арасында тағы бір айырмашылық бар. 1886 жылғы заңда "Сенаттың кеңесімен және келісімімен аталған лауазымдарға тағайындалған лауазымды тұлғалар" президенттік міндеттерді атқаруға құқылы деп сипатталған, ал 1947 жылғы заңда "Сенаттың кеңесімен және келісімімен тағайындалған лауазымды тұлғалар" жарамды деп сипатталған. Олардың кіруіне негіздер болуы мүмкін болғанымен, атқарушы хатшылар мұрагерлік тізбегінде екені әлі де нақты емес. 1947 жылғы заңда белгіленгендей, осы заң бойынша президенттік міндеттерді атқарушы болған адам президентке берілетіндей еңбекақы алады. Сондай-ақ, ол қорғаныс министрін әскери хатшының орнына қою және әскери-теңіз күштері министрін жою туралы ереже енгізді. 1953 жылы жаңа кабинет құрылды, бұл еңбек министрінен кейін жаңа лауазымның құрылуына әкелді: денсаулық сақтау, білім беру және әл-ауқат министрі. 1965 жылы тағы бір жаңа кабинет бөлімі құрылды, тұрғын үй және қала құрылысы министрі мұрагерлік тізбегіне қосылды. Келесі жылы көлік министрі қосылды. 1970 және 1977 жылдары пошталық реорганизация туралы заңның нәтижесінде пошта бас директоры алынып тасталды, ал энергетика министрі тізімнің соңына қосылды. 1979 жылы Денсаулық сақтау, білім беру және әлеуметтік қамсыздандыру департаменті Білім беру ұйымы туралы заңмен бөлінген кезде, оның хатшысы денсаулық сақтау және адамгершілік қызметтері министрімен алмастырылды, ал соңғы лауазымға жаңа білім беру министрі қосылды. 1988 және 2006 жылдары кезекпен ардагерлер істері жөніндегі министр, содан кейін ішкі қауіпсіздік министрі қосылды, олар президенттік өкілеттіктер мен міндеттердің 16-шы және 17-ші заңды мұрагерлері (вице-президентті қоса алғанда) болды. 2002 жылы Ішкі қауіпсіздік департаменті құрылған кезде, оны құру туралы заңда жаңа ведомствоның министрін президенттік мұрагерлік тізбегіне қосу туралы ереже болмады. Жаңадан құрылған кабинет деңгейіндегі департаменттердің министрлері автоматты түрде қосылмайды, оларды арнайы қосу қажет.
He also recommended that a provision be made for election of a new president and vice president should vacancies in both of those offices occur more than three months before the midterm congressional elections. A bill incorporating the president's proposal was introduced in the House on June 25, 1945, by Hatton W. Sumners and approved—minus the special election provision—four days later by a wide margin. The measure was forwarded to the Senate, which took no action on it during the balance of the 79th Congress. Truman renewed his request in 1947, when the 80th Congress convened following the 1946 midterm elections. Early in 1947, Senator Kenneth S. Wherry introduced a bill in the Senate which, like the previous 1945 version, put the speaker and the president pro tempore second and third in the succession order respectively, and contained no provision for a special election. After considerable debate the measure was approved on June 27, 1947, by a vote of 50 to 35. Forwarded to the House, the legislation engendered little debate, and was passed on July 10 by a vote of 365 to 11. President Truman signed the bill into law on July 18. The act stipulates, that in order for either the speaker or the president pro tempore to become acting president, he or she must meet the requirements for presidential eligibility, and must, prior to acting as president, resign from office, including from Congress. Like the 1886 act, this statute specifies that only Cabinet members who are constitutionally eligible to the office of president, and not under impeachment by the House at the time the powers and duties of the presidency devolve upon them, may become the acting president. However, unlike the 1886 act, this statute mandates that any Cabinet officer who accedes to the powers and duties of the presidency resign their Cabinet post. The 1886 and 1947 acts diverge in one other way. The 1886 act describes "such officers as shall have been appointed by the advice and consent of the Senate to the offices therein named" as being eligible to serve as acting president, whereas the 1947 act describes "officers appointed, by and with the advice and consent of the Senate" as being eligible. Although a case for their inclusion can be made, it is not clear whether acting secretaries are indeed in the line of succession. The 1947 act established that a person who becomes an acting president under the act will earn the same compensation given to the president. It also included a provision substituting the secretary of defense for the secretary of war in the line of succession and striking out the secretary of the navy. In 1953, a new Cabinet department was created; this led to the creation of a new position behind the secretary of labor in the line of succession: the secretary of health, education and welfare. In 1965, another new Cabinet department was created; the secretary of housing and urban development joined the line of succession. The secretary of transportation was added the following year. In 1970 and 1977, respectively, the postmaster general was removed as a result of the Postal Reorganization Act, and the secretary of energy was inserted at the end of the list. In 1979, when the Department of Health, Education, and Welfare was divided by the Department of Education Organization Act, its secretary was replaced in the order of succession by the secretary of health and human services, and the new secretary of education was added in the last position. In 1988 and 2006, respectively, the secretary of veterans affairs and then the secretary of homeland security were added, becoming the 16th and 17th statutory successors (including the vice president) to the powers and duties of the presidency. When the Department of Homeland Security was created in 2002, the act creating it did not contain a provision adding the new department's secretary into the line of presidential succession. Secretaries of newly created cabinet level departments are not automatically included, but must be specifically incorporated.
Мүмкін болатын өтініш
1947 жылғы актіні қолдану қажет болмағанмен, вице-президенттік лауазымы оны қабылдаған кезде бос болды және содан бері тағы үш рет бос тұрды: Осы жағдайда 1947 жылғы актіні қолдану қажет болмады, себебі алты жыл бұрын ғана ратификацияланған Конституцияның жиырма бесінші түзетуінің 2-тармағы вице-президенттік лауазымды мерзімі ішінде толтыру механизмін белгіледі. Осының нәтижесінде, Ричард Никсон 1974 жылғы 9 тамызда отставкаға кеткен кезде Карл Альберт президент міндетін атқарушы болған жоқ, керісінше вице-президент Джеральд Форд сол күні президент болды. 2001 жылғы 11 қыркүйектегі террористік шабуылдар кезінде Ұлттық қауіпсіздік қызметі үкіметтің үзіліссіз жұмыс істеуін қамтамасыз ету жоспарын іске асырды, оның бір бөлігі президенттік мұрагерлік тізіміндегі адамдарды жинап, оларды қауіпті жерге жеткізуді көздеді, соның арқасында шабуылдардан кем дегенде бір лауазым иесі аман қалуы тиіс болды. Палата спикері Дэннис Хастерт және бірнеше басқа конгресс жетекшілері барды; Сенаттың уақытша президенті Роберт Бёрд бармады, оның орнына Капитолий төбесіндегі үйіне апаруды жөн көрді. Вице-президент Дик Чейни және көлік министрі Норман Минета Ақ үйдің жер астына салынған бомбалау орталығына кірді; сол күні бірнеше министрлер елден тыс болды.
While it has not become necessary to invoke the 1947 Act, the vice presidency was vacant at the time of its adoption, and has been vacant three more times since: Recourse in this case to the 1947 Act was not necessary, because Section 2 of the Twenty fifth Amendment, ratified only six years earlier, established a mechanism for filling an intra term vice presidential vacancy. As a result, rather than Carl Albert becoming acting president when Richard Nixon resigned on August 9, 1974, Vice President Gerald Ford became president on that date. During the September 11, 2001 terrorist attacks, the Secret Service carried out its plan for ensuring the continuity of government, which in part called for gathering up persons in the presidential line of succession and taking them to a secure location, to guarantee that at least one officer in the line of succession would survive the attacks. Speaker of the House Dennis Hastert and several other congressional leaders went; President pro tempore of the Senate Robert Byrd did not, choosing instead to be taken to his Capitol Hill home. Vice President Dick Cheney and Secretary of Transportation Norman Mineta went into an underground bunker at the White House; a few Cabinet members were out of the country that day.
Тағайындалған орынбасар
Суық соғыс кезеңінен бастап, президент, вице-президент, конгресс жетекшілері және кабинет мүшелері сияқты көптеген жоғары дәрежелі федералдық шенеуніктер жиналатын шаралардан белгіленген мұрагерді алшақтатудың ұзақ тарихы бар. Бұл, егер осы шарада басқа барлық шенеуніктер қаза болса, үкіметтің бағытын ұстауға әрқашан біреудің дайын болуын қамтамасыз ету үшін жасалады. Мысалы, Ауыл шаруашылығы министрі Сонни Перду президент Дональд Трамп 2018 жылғы «Мемлекеттік хабарламасын» жариялаған кезде осы қызметке тағайындалған кабинет мүшесі болды. Перду шарадан бірнеше сағат бұрын қауіпті жерге жеткізілді және оқиға бойында сонда болды. Кез келген кабинет хатшысы таңдалуы мүмкін болғамен, тағайындалған адам көбінесе мұрагерлік тізбегіндегі жаңа, төменгі дәрежедегі министрліктердің бірінен таңдалады. Таңдалған адам президенттік қызметке конституциялық талаптарға сай болуы керек. Конституциялық құқық сарапшысы Ахил Амар бұл заңды «апатты заң, оқиғаға айналуға дайын қадам» деп атады. Қолданылуға тиіс екі негізгі мәселе бар.
There is a long history, dating back to the Cold War era, of keeping a designated successor away from events at which numerous high ranking federal officers—including the president, vice president, congressional leaders, and Cabinet members—will be gathered. This is done to ensure that there is always someone available to assume the reins of government if all the other officers are killed at the event. For example, Secretary of Agriculture Sonny Perdue was the Cabinet member so designated when President Donald Trump delivered his 2018 State of the Union Address. Perdue was taken to a secure location several hours beforehand, and remained there throughout the event. Although any cabinet secretary could be selected, the person appointed has usually come from one of the newer departments low in the line of succession. The person chosen must also meet the constitutional requirements to serve as president. Akhil Amar, who is a legal scholar in constitutional law, has called it "a disastrous statute, an accident waiting to happen". There are two main areas of concern.