Жетілік – музыкалық топ немесе өнер ұжымындағы 7 мүшеден тұратын құралым. Беетховеннің жетілігі (Op. 20) – әйгілі классикалық үлгі. Музыка туралы ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жеті адамнан тұратын музыкалық топ.
Musical group that consists of seven people
Септет – нақты жеті мүшеден құралған топ. Көбінесе музыкалық топтармен байланысты болғанымен, жеті ұқсас немесе байланысты нысан бірлік ретінде қарастырылатын кез келген жағдайға да қолданылуы мүмкін, мысалы, жеті тармақты поэзия өлеңі.
A septet is a formation containing exactly seven members. It is commonly associated with musical groups but can be applied to any situation where seven similar or related objects are considered a single unit, such as a seven line stanza of poetry.
Классикалық және романтикалық кезең
Классикалық септалардың ең танымалдарының бірі – Бетховеннің Ми-мажордағы септасы, Op. 20, шамамен 1799–1800 жылдары кларнет, фагот, мүйіз, скрипка, альт, виолончель және контрабас үшін жазылған. Бетховеннің септасының танымалдылығы оның аспаптар комбинациясын кейінгі композиторлар үшін стандартқа айналдырды, оның ішінде Конрадин Кройцер (Op. 62, 1822), Франц Бервальд, Адольф Блан (Op. 40, шамамен 1864) және аспаптар құрамында шағын өзгерістермен Франц Лахнер (1824; скрипка, альт, виолончель, контрабас, флейта, кларнет, мүйіз) және Макс Брух (1849; Op. жоқ; кларнет, мүйіз, фагот, екі скрипка, виолончель және контрабас). Франц Шуберт 1824 жылы өзінің Октавы үшін екінші скрипканы қосып, көптеген басқа композиторларға әсер еткен стандартты октава жасады. Камиль Сен-Санстың Ми-мажордағы септасы, Op. 65 (1881) – труба, фортепиано, струнный квартет және контрабас үшін. Ағылшын композиторы Перси Хилдер Майлз өзінің "Юпитер" септатын Ми-бемоль мажорда (1897) Бетховеннің септасындағы аспаптар құрамымен бірдей жазды.
One of the most famous classical septets is Beethoven's Septet in E major, Op. 20, composed around 1799–1800, for clarinet, bassoon, horn, violin, viola, cello, and double bass. The popularity of Beethoven's septet made its combination of instruments a standard for subsequent composers, including Conradin Kreutzer (Op. 62, 1822), Franz Berwald, and Adolphe Blanc (Op. 40, ca. 1864), and, with small changes in the instrumentation, Franz Lachner (1824; violin, viola, violoncello, contrabass, flute, clarinet, horn), and Max Bruch (1849; No Opus; Clarinet, Horn, Bassoon, two Violins, Cello and Contrabass). When Franz Schubert added a second violin in 1824 for his Octet, he created a standard octet that influenced many other subsequent composers Camille Saint Saëns's Septet in E major, Op. 65 (1881) is for trumpet, piano, string quartet, and double bass. The English composer Percy Hilder Miles composed his "Jupiter" Septet in Eb (1897) for the same forces as the Beethoven.
20 ғасыр
Қазіргі заманғы композитор Бохуслав Мартину үш септет жазды: обой, кларнет, фагон, труба, екі скрипка және фортепианоға арналған «Les Rondes» атты алты бидан тұратын топтама (1930); обой, кларнет, төрт скрипка және виолончельге арналған «Serenade No. 3» (1932); және термен, обой, фортепиано және струнный квартетке арналған «Фантазия» (1944). Дариус Мийо 1964 жылы струнный секстет пен контрабасқа арналған струнный септет жазды. Пол Хиндемит 1948 жылы флейта, обой, кларнет, бас кларнет, фагон, валторна және трубаға арналған үрмелі септет жазды. Ханс Эйслер флейта, кларнет, фагон және струнный квартетке арналған екі септет жазды: «Септет No. 1, Op. 92a» («Америкалық балалар әндеріне вариациялар») (1941) және Чаплиннің 1928 жылғы «Цирк» фильмінен жасалған «Септет No. 2» («Цирк») (1947). Бразилиялық композитор Хейтор Вилла-Лобостың «Chôros» сериясынан екі шығарма жеті аспапқа арналған: «No. 3» (1925), «Pica páo» (Тоқылдақ) деген қосымша атаумен, кларнет, фагон, саксофон, 3 валторна және тромбон (немесе ерлер хоры, немесе екеуінің бірдей орындалуы) үшін, және «No. 7» (1924), іс жүзінде «Септет» деп аталады, флейта, обой, кларнет, саксофон, фагон, скрипка және виолончельге арналған (там-там ad lib. қосымша). 20 ғасырға тән жеті аспапқа арналған кейбір шығармалар бар, оларға «септет» терминінің қолданылуын нақты айту қиын, егер олар анық камералық музыка болмаса және атаулары басқа бағытты көрсетсе. Мысалдар: Морис Равельдің «Кіріспе және аллегро» (1905), Руди Стефанның «Жеті струнный аспапқа арналған музыка» (1911), Леош Яначектың «Кончертино» (1925), Арнольд Шёнбергтің «Сюита, Op. 29» (1925–26), Исхан Юнның «Жеті аспапқа арналған музыка» (1959), Ариберт Райманның «Рефлексиялар» (1966) және Дитер Шнебельдің «In motu proprio canon» (1975). Джон Адамс 1978 жылы «Shaker Loops» атты струнный септетін жазды. Жеан Ален 1938 жылы сопрано, альт, флейта және струнный квартетке арналған жеті бөлімнен тұратын «Messe modale en septuor» шығармасын жазды.
The modern composer Bohuslav Martinů wrote three septets: a group of six dances called Les Rondes for oboe, clarinet, bassoon, trumpet, two violins, and piano (1930); a piece called Serenade No. 3 for oboe, clarinet, four violins, and cello (1932); and Fantasie for theremin, oboe, piano, and string quartet (1944). Darius Milhaud composed a string septet in 1964 for string sextet and double bass. Paul Hindemith composed a wind septet in 1948 for flute, oboe, clarinet, bass clarinet, bassoon, horn, and trumpet. Hanns Eisler composed two septets, both scored for flute, clarinet, bassoon, and string quartet: Septet No. 1 Op. 92a ("Variations on American Children's Songs") (1941), and Septet No. 2 ("Circus") (1947), after Chaplin’s 1928 movie The Circus. Two component works in the series of Chôros by the Brazilian composer Heitor Villa Lobos are scored for seven instruments: No. 3 (1925), subtitled "Pica páo" (Woodpecker), is for clarinet, bassoon, saxophone, 3 horns, and trombone (or for male chorus, or for both together), and No. 7 (1924), actually subtitled "Septet", is for flute, oboe, clarinet, saxophone, bassoon, violin, and cello (with tam tam ad lib.). There are some 20th century works for seven instruments for which it is difficult to be certain that the term "septet" should be extended, if they are not obviously chamber music and may have titles pointing in other directions. Examples include Maurice Ravel's Introduction and Allegro (1905), Rudi Stephan's Music for Seven String Instruments (1911), Leoš Janáček's Concertino (1925), Arnold Schoenberg's Suite, Op. 29 (1925–26), Isang Yun's Music for Seven Instruments (1959), Aribert Reimann's Reflexionen (1966), and Dieter Schnebel's In motu proprio canon for seven instruments of the same kind (1975) John Adams wrote his string septet, Shaker Loops, in 1978. Jehan Alain composed the Messe modale en septuor in 1938 for seven parts, soprano, alto, flute and string quartet.