Қызыл әңгіме: Оппоненттің пікірін радикалдық солшыл идеологиямен айыптау арқылы қаралау. Коммунизм, марксизм, социализм сынды ұғымдардың мағынасы мен тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Саяси қарсыласты радикалды солшыл деп айыптау арқылы оның аргументін жоққа шығару.
Discrediting opponent's argument by accusing them of being a radical leftist
Қызыл әуесқойлық, сондай-ақ reductio ad Stalinum ( /s//t//ɑː//l//ɪ//n//ə//m/) және Филиппиндегі «қызыл таңбалау» саяси қарсыластың және оның логикалық аргументінің дұрыстығын оны анархист, коммунист, марксист, социалист, сталинист немесе осы идеологияларға жақын тұратын адам деп айыптау, жамандау, шабуылдау немесе қуғындау арқылы жоққа шығару мақсатын білдіреді. Бұл тіркесте «қызыл» түсі 19 ғасырдан бері бүкіл әлемде солшыл саясатты бейнелейтін түс, ал «әуесқойлық» – қуғындау, қинау немесе мазалауды білдіреді. Коммунистер және олармен байланысты адамдар, немесе кең мағынада социалистер коммунистік және кең ауқымды социалистік қозғалыстар пайда болғаннан бері көптеген жеке тұлғаларға, саяси қозғалыстарға, үкіметтерге, мемлекеттік және жеке мекемелерге қарсы жағымсыз сипаттама ретінде қолданылып келеді. 19 ғасырда билеуші топтар социализмнен қорқып, оның билікке қарсы тұрғанын сезінді. Содан бері социализмге қарсылық күшейді, көбінесе ұйымдасқан және зорлық-зомбылыққа толы болды. 20 ғасырда социализм кең таралған қозғалысқа айналып, коммунизм коммунистік партиялар арқылы билікке жеткенде, олардың басты қарсыластары саяси оңшылдар, ұйымдасқан антикоммунистер және социализмді сынаушылар болды. АҚШ Батыс әлемінде ірі социалистік партиясы болмаған және қызыл әуесқойлыққа қатысқан жалғыз ел, нәтижесінде 1920 жылдары (Бірінші қызыл қорқыныш) және 1950 жылдары (Екінші қызыл қорқыныш) екі тарихи қызыл қорқыныш кезеңі болды. Республикалық партия Демократиялық партияның кандидаттарына қарсы осы тактиканы қолданды және ол 21 ғасырға дейін жалғасты, соның ішінде неміс фашистік нацизмін социализммен және солшыл саясатпен шатастыру да осыған жатады. АҚШ-та «қызыл әуесқойлық» термині 1927 жылға дейін жетеді. 1928 жылы Америка революциясының қыздары жасаған қара тізім «қызыл әуесқойлықтың қалдығы» деп сипатталды. АҚШ-та кеңінен қолданылатын термин, американдық тарихында қызыл әуесқойлық екі тарихи қызыл қорқыныш кезеңінде пайда болған маккартизммен тығыз байланысты. 1989 жылғы төңкерістерге байланысты қызыл әуесқойлық бұрынғыдай күшті әсер етпесе де, кейбір сарапшылар 21 ғасырдың американдық саясатындағы маңызды оқиғалар Суық соғыс дәуіріндегідей қызыл әуесқойлықтың қайта жандануын көрсетеді деп санайды.
Red baiting, also known as reductio ad Stalinum ('/s//t//ɑː//l//ɪ//n//ə//m/) and red tagging (in the Philippines), is an intention to discredit the validity of a political opponent and the opponent's logical argument by accusing, denouncing, attacking, or persecuting the target individual or group as anarchist, communist, Marxist, socialist, Stalinist, or fellow travelers towards these ideologies. In the phrase, red refers to the color that traditionally symbolized left wing politics worldwide since the 19th century, while baiting refers to persecution, torment, or harassment, as in baiting. Communist and associates, or more broadly socialist, have been used as a pejorative epithet against a wide range of individuals, political movements, governments, public, and private institutions since the emergence of the communist movement and the wider socialist movement. In the 19th century, the ruling classes were afraid of socialism because it challenged their rule. Since then, socialism has faced opposition, which was often organized and violent. During the 20th century, as socialism became a mainstream movement and communism gained power through communist parties, their main opponents were the political right, alongside organized anti communism and critics of socialism. The United States are a notable exception among the Western world in not having had a major socialist party, and for having engaged in red baiting, resulting in two historic Red Scare periods during the 1920s (First Red Scare) and 1950s (Second Red Scare). Such usage as an insult has been used as a tactic by the Republican Party against Democratic Party candidates, and has continued into the 21st century, including conflating German fascist Nazism as socialism and for left wing politics. In the United States, the term red baiting dates to as far back as 1927. In 1928, blacklisting by the Daughters of the American Revolution was characterized as a "red baiting relic". A term commonly used in the United States, red baiting in American history is most famously associated with McCarthyism, which originated in the two historic Red Scare periods. While red baiting does not have quite the same effect it previously did due to the Revolutions of 1989, some pundits posit that notable events in 21st century American politics indicate a resurgence of red baiting consistent with the Cold War era.
Өмірбаян
Коммунистік және социалистік қозғалыстар 19 ғасырдағы жетістіктерінен кейін қарсылыққа тап болды. Фридрих Энгельс 1848 жылы, «Коммунистік манифест» алғаш жарияланған кезде, социализмге құрметпен қарастырылса, коммунизмге ондай көзқарас болмағанын айтқан. Англиядағы Оуэншілдер мен Франциядағы Фурьешілдер құрметті социалистер саналды, ал радикалды өзгерістердің қажеттілігін жариялаған жұмысшы табының қозғалыстары өздерін коммунистер деп атады; социализмнің осы саласы Францияда Этьен Кабедің және Германияда Вильгельм Вейтлингтің коммунистік еңбектерін жариялады. Демократиялық либералдар 1848 жылғы төңкерістерді бостандық, теңдік және бауырластық принциптерін қамтамасыз еткен демократиялық төңкеріс ретінде қарастырса, коммунистер 1848 жылды пролетариаттың заңды талаптарына бейжай қараған буржуазияның жұмысшы класының идеалдарына жасаған сатқындық деп айыптады. 19 ғасырғы Германия мен Италия сияқты елдерде социалистік партияларға тыйым салынды, мысалы, Отто фон Бисмарктің «Антисоциалистік заңдары». 1950 жылдары Батыс Германия мен АҚШ Германияның Коммунистік партиясы мен АҚШ Коммунистік партиясы сияқты ірі коммунистік партияларды тыйым салды. 20 ғасырда либералды демократия мен жалпы сайлау құқығының кеңеюімен социализм әлемнің көп бөлігінде кең таралған бағытқа айналды, орталық-сол және солшыл социалистік партиялар үкіметке келді, басты оппозициялық партияға айналды немесе Батыс әлемінің көп бөлігінде демократиялық процестің бір бөлігіне айналды; АҚШ осыдан үлкен ерекшелік болды. Шығыс әлемінде коммунистік партиялар революция, азаматтық соғыс, төңкеріс және басқа да жолдармен билікке келді, 1985 жылға қарай әлем халқының үштен бірін қамтыды, ал Батыс Еуропада коммунистік партиялар соғыстан кейінгі бірнеше коалициялардың құрамына кірді, бірақ АҚШ-тың бұйрығымен, мысалы, Италияда олардан шығарылды. Батыстағы партиялар көппартиялық демократиялық процестің маңызды бөлігі болып қала берді, ал Шығыстағы партиялар Кеңес Одағының Екінші дүниежүзілік соғыста фашистік державаларға қарсы одақтас күштер құрамындағы және кейіннен «Қырық жылдық соғыстағы» рөліне байланысты 20 ғасырдың көп бөлігінде үстемдікке ұшыраған күшке айналды. Батыс Еуропада социалистік партиялар либералды демократияның дамуына үлкен үлес қосты.
Both communist and socialist movements have faced hostility since their breakthrough in the 19th century. Friedrich Engels stated that in 1848, at the time when The Communist Manifesto was first published, socialism was respectable, while communism was not. The Owenites in England and the Fourierists in France were considered respectable socialists, while working class movements that proclaimed the necessity of radical change denoted themselves communists; this latter branch of socialism produced the communist work of Étienne Cabet in France and Wilhelm Weitling in Germany. While democrat liberals looked to the Revolutions of 1848 as a democratic revolution, which in the long run ensured liberty, equality, and fraternity, communists denounced 1848 as a betrayal of working class ideals by a bourgeoisie indifferent to the legitimate demands of the proletariat. In countries such as 19th century Germany and Italy, socialist parties have been banned, like with Otto von Bismarck's Anti Socialist Laws. In the 1950s, West Germany and the United States banned the major communist party, the Communist Party of Germany and the Communist Party USA, respectively. With the expansion of liberal democracy and universal suffrage during the 20th century, socialism became a mainstream movement which expanded for most of the world, as center left and left wing socialist parties came to govern, become the main opposition party, or simply a commonality of the democratic process in most of the Western world; one major exception was the United States. In the Eastern world, communist parties came to power through revolution, civil war, coup d'état, and other means, coming to cover one third of the world population by 1985, while in Western Europe communist parties were part of several post war coalitions, before being ejected on the United States' orders, such as in Italy. Those parties in the West continued to be an important part of the multi party democracy process; those in the East became an oppressive driving force for most of the 20th century due to the Soviet Union's role in World War II as part of the Allied powers against the fascist led Axis powers, and later in the Cold War. In Western Europe Socialist parties greatly contributed to existing liberal democracy.
Перу
1930 жылдан бері Перудің саяси элитасы, Перудің Католиктік понтификалық университетінің тарихшысы Антонио Запатаның сөзіне сәйкес, шетелдік коммунистік қозғалыстарды нысанаға алып, халыққа әсер ету үшін қорқыту тактикасын қолданды – бұл Иосиф Сталинмен басталып, кейін Фидель Кастромен жалғасты. Террукео 1980-ші жылдары пайда болды және Перудегі ішкі қақтығыс кезеңі бойына жалғасты. Террукеоның негізі Фернандо Белаунде президенттігі кезінде қабылданған 46-шы заңнамалық декрет арқылы терроризмді "көтеріліс ұйымдарының саяси тұжырымын мақтау немесе қорғаудың кез келген түрі" деп кеңінен анықтаған кезде қаланды. 1990-шы жылдары авторитарлық президент Альберто Фухимори Ұлттық барлау қызметінің көмегімен террукеоды өзіне қарсы шыққандарды, тіпті өз үкіметінен наразы болғандарды қаралау үшін пайдаланды. Саяси ғалым Дэниел Энсинас бұл консервативті саясаткерлердің Фухиморидің неолибералдық экономикалық саясатына қарсыларға шабуыл жасау үшін осы тактиканы қолданғанын, ал оңшылдар террукеоны "саяси зорлық-зомбылықтың тарихын манипуляциялау стратегиясы" ретінде пайдаланғанын айтты. Жо Мари Берттің сөзіне қарағанда, Фухимори қорқыныш атмосферасын құрды, нәтижесінде адамдар өздерін террорист деп танудан сескенді. Террукео соншалықты кең таралды, Перудағы саяси пікірсайыстар, әсіресе сайлау кезінде, көбінесе шабуылға ұласты. Біріккен Ұлттар Ұйымының сарапшылары наразылықтар кезінде осы тәсілді айыптады.
Since the 1930s, the political elite of Peru used fear mongering tactics to influence the public by targeting foreign communist movements according to historian Antonio Zapata of the Pontifical Catholic University of Peru, beginning with Joseph Stalin and later with Fidel Castro. Terruqueos began to appear during the 1980s and would occur throughout the internal conflict in Peru. The basis of the terruqueo began during the presidency of Fernando Belaúnde when Legislative Decree 46 broadly defined terrorism as "any form of glorification or defense of the political discourse of subversive organizations". Into the 1990s, authoritarian president Alberto Fujimori utilized terruqueos with the help of the National Intelligence Service to discredit those who opposed him, including dissenters from his own government, with political scientist Daniel Encinas saying that this would evolve into conservative politicians using the attack to target those opposed to Fujimori's neoliberal economic policies and that the right wing used the terruqueo as a "strategy of manipulating the legacy of political violence". Ultimately, a culture of fear was created by Fujimori according to Jo Marie Burt, with individuals fearing that they would be described as a terrorist. The terruqueo would then become so prominent that political discussions in Peru often devolved into the attacks, especially during elections. Experts of the United Nations condemned its usage during the protests.
20 ғасыр
Қызыл сүреу 1870-ші жылдардың соңында АҚШ-та анархистерге қарсы қолданыла бастады, онда бизнесмендер, дін қызметкерлері, саясаткерлер және жазушылар кедей және орта тап жұмысшыларын наразы теміржол қызметкерлеріне қарсы біріктіруге тырысты, ал 1880-ші жылдардың ортасында – Хеймаркет оқиғасы кезінде. Қызыл сүреу Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі он жылдық ішінде АҚШ-та кеңінен таралды. 1919–1921 жылдардағы соғыстан кейінгі кезеңде АҚШ үкіметі оны жұмысшы радикалдарымен, анархистермен, коммунистермен, социалистермен және шетелдік агенттермен күресте маңызды тактика ретінде пайдаланды. Бұл әрекеттер Бірінші Қызыл қорқыныш пен бір мезгілдегі Қызыл террорға реакция ретінде контрреволюциялық саясатты қалыптастырудың негізгі принципіне айналды және американдық саясатта антикоммунизмді институционалдық деңгейде орнатуға көмектесті. Бірінші және екінші Қызыл қорқыныш арасындағы кезең үкіметтің антикоммунистік саясатының табысы, радикалды еңбек ұйымдарына Жаңа мәміле саясатының ықпалы және Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі жалпы жұмылдыру мен соғысқа қатысумен байланысты патриотизмге байланысты салыстырмалы түрде тыныш болды. Қызыл сүреу 1940-шы жылдардың соңы мен 1950-ші жылдардың басында, Суық соғыстың шиеленісуі мен коммунизмнің шетелде таралуына байланысты, Екінші Қызыл қорқыныш деп аталатын кезеңде қайтадан пайда болды. Сенатор Джозеф Маккартидің АҚШ Мемлекеттік департаментіндегі күдікті коммунистер мен коммунистік көзқарастарды ұстанатындарды қызыл сүреу арқылы қаралауы және Голливудтың қара тізімін жасауы «Маккартизм» терминінің кез келген саяси қуғын-сүргін немесе жасанды айыптауды білдіруіне әкелді. Антикоммунистік қызыл сүреудің, әсіресе Маккартизмнің тарихы әлі де қызу талқылауларға себеп болып келеді, ал осы дау тудырған саяси бөліністер әлі де сезіледі. Консервативті сыншылар Венона жобасының шифрларын бұзу және ФБР Silvermaster файлы сияқты жаңа ақпараттар қызыл сүреудің негізсіз екендігі туралы айыптаманы жоққа шығарады немесе оны әлсідетеді деп мәлімдейді. Тарихшы Николас фон Хоффман «The Washington Post» газетінде Венона жобасынан алынған дәлелдер оны Маккартидің «өзін сынағандарға қарағанда шындыққа жақын екенін» мойындауға мәжбүр еткенін, бірақ ол Маккарти дұрыс адамдарды анықтамағанына сенуін жалғастырды. Сенатор Дэниел Патрик Мойнихан да осыған ұқсас пікір білдірді, ол Венона шифрларын жариялаған Үкімет құпиялылығы жөніндегі Мойнихан комиссиясын басқарды. Либералды ғалымдар, егер АҚШ үкіметіне кеңес тыңшыларының енгенін дәлелдеу мүмкін болса да, Маккарти Сенат тарапынан айыпталып, жазаланды, өйткені ол ойсыз және саяси мүмкіндікті пайдаланды, ал оның қызыл сүреуі көптеген жазықсыз адамдардың өмірін қиратты. 1950 жылы АҚШ президенті Гарри Трумэн Маккартиді «Кремльдің ең үлкен активі» деп атады. Тарихшы Эллен Шреккер «Маккартизм американдық коммунистік партия ешқашан жасағаннан да конституцияға көп зиян келтірді» деп жазды.
Red baiting was employed in opposition to anarchists in the United States as early as the late 1870s when businessmen, religious leaders, politicians and editorial writers tried to rally poor and middle class workers to oppose dissident railroad workers and again during the Haymarket affair in the mid 1880s. Red baiting was well established in the United States during the decade before World War I. In the post war period of 1919–1921, the United States government employed it as a central tactic in dealing with labor radicals, anarchists, communists, socialists, and foreign agents. These actions in reaction to the First Red Scare and the concurrent Red Terror served as part of the organizing principle shaping counter revolutionary policies and serving to institutionalize anti communism as a force in American politics. The period between the first and second Red Scares was relatively calm owing to the success of government anti communism, the suppressive effects of New Deal policies on radical organized labor and the patriotism associated with total mobilization and war effort during World War II. Red baiting re emerged in the late 1940s and early 1950s during the period known as the Second Red Scare due to mounting Cold War tensions and the spread of communism abroad. Senator Joseph McCarthy's controversial red baiting of suspected communists and communist sympathizers in the United States Department of State and the creation of a Hollywood blacklist led to the term McCarthyism being coined to signify any type of reckless political persecution or witch hunt. The history of anti communist red baiting in general and McCarthyism in particular continues to be hotly debated and political divisions this controversy created continue to make themselves felt. Conservative critics contend that revelations such as the Venona project decryptions and the FBI Silvermaster File at least mute if not outright refute the charge that red baiting in general was unjustified. Historian Nicholas von Hoffman wrote in The Washington Post that evidence revealed in the Venona project forced him to admit that McCarthy was "still closer to the truth than those who ridiculed him" but has continued to believe that McCarthy did not identify the correct people. A similar view was expressed by Senator Daniel Patrick Moynihan, who led the Moynihan Commission on Government Secrecy declassifying the Venona decryptions. Liberal scholars contend that even if someone could prove that the United States government was infiltrated by Soviet spies, McCarthy was censured by the Senate because he was in fact reckless and politically opportunistic, and his red baiting ruined the lives of countless innocent people. In 1950, United States president Harry S. Truman had called McCarthy "the greatest asset the Kremlin has." Historian Ellen Schrecker wrote that "McCarthyism did more damage to the constitution than the American Communist Party ever did".
21 ғасыр
АҚШ-тағы «қызыл қазық» айтудың бұрынғыдай күші жойылды, себебі 1990 жылдары көптеген марксистік-лениндік үкіметтер құлап кетті. Дегенмен, кейбір сарапшылар 21-ғасыр американ саясатындағы оқиғалар «қызыл қазық» айтудың қайта жандануын көрсетіп тұр деп санайды. 2008 жылы АҚШ үкіметінің субстандартты ипотекалық дағдарысты шешу үшін қолданған шаралары, мысалы, Troubled Asset Relief Program, корпоративтік көмек ретінде ғана емес, сонымен қатар «социализмге жол ашатын қадам» ретінде сынға ұшырады. Саяси белсенді және автор Тим Уайз мұндай «қызыл қазық» айтудың пайда болуына президент Барак Обамаға деген нәсілшілдік көзқарас себеп болуы мүмкін екенін, ал оның әкімшілігінің прогрессивті саясаты АҚШ-тағы ақ үстемдіктің ықпалын әлсіретеді деген қорқыныш оған қосымша күш берген болуы мүмкін дейді. Кейбір сарапшылар 2008 жылғы АҚШ президенттік сайлауында республикалық партияның үміткері Джон Маккейн осы тактиканы қолданды деп болжайды, ол Обаманың Жоспаршы Джоға байлықты қайта бөлу туралы айтқан сөздерін социализмді насихаттау деп бағалады. Журналист Дэвид Ремник, «The Bridge: The Life and Rise of Barack Obama» атты өмірбаянын жазған автор, бір жыл президенттік қызметтен кейін Обаманың орталық-солшыл президент екені және оның көптеген саясаты солшыл-орталық демократиялық дәстүрге сәйкес келетіні анық екенін айтты. 2011 жылдың шілдесінде The Fiscal Times газетінің жазушысы Брюс Барлетт Обама президенттігін шынайы бағалағанда, оның орташа консервативті демократ екенін және оның консервативтілігін толық қабылдауға жиырма жылға жуық уақыт қажет болуы мүмкін екенін жазды. Автор және жазушы Крис Хеджес Обама әкімшілігінің саясаты көбінесе оңшыл бағытта болғанын мәлімдеді. 2009 жылдың сәуірінде Спенсер Бахус Конгресс мүшелерінің он жетісі социалист екенін, бірақ демократиялық социалист деп көп жылдан бері өзін таныстырып жүрген сенатор Берни Сандерстің атын ғана атады. Сандерс американ консерваторлары демократиялық социализм мен авторитарлық социализм, сондай-ақ демократия мен тоталитаризм арасындағы айырмашылықты бұрмалап көрсетеді деп мәлімдеді. Сандерс АҚШ орта таптың өмір сапасын скандинавия елдерімен, олар ұзақ уақыттан бері әлеуметтік демократиялық дәстүрді ұстанады, салыстыру туралы пікір-таластың пайдалы болатынын санайды. 2009 жылдың мамырында Республикалық Ұлттық Комитетінің консервативті мүшелері комитет пен төрағасы Майкл Стилді Демократиялық партия социалистік екенін ресми түрде мойындауға шақырып, қысым жасады. Комитеттің консервативті қанаты Демократиялық партияны өзін Демократиялық Социалистік Партия деп атауға шақыратын жаңа резолюция ұсынды. Егер бұл резолюция қабылданса, комитет демократтар социалист екенін ресми түрде жариялаған болар еді. 2009 жылдың 20 мамырында резолюцияны қолдаушылар демократтарды «елімізді социализм мен мемлекеттік бақылауға итеруді тоқтатуға» шақыратын мәтінді қабылдауға келісті, бұл Республикалық партия ішіндегі күресті аяқтады. Бұл орталықтандырылған хабарламаны қалайтындар мен Шай партиясы сияқты агрессивті консервативті дауысты іздеушілер арасындағы дауды көрсетті. Американың Демократиялық Социалистерінің ұлттық директоры Франк Льюэллин республикашылар социализмді қандай мағынада қолданатынын нақты анықтамайтынын және олар тек қорқыныш саясатын жүргізеді деп түсіндірді. 2009 жылдың шілдесінде ток-шоу жүргізушісі Гленн Бек өзінің теле- және радиобағдарламаларында көптеген эпизодтарға арналған, Президент Обаманың Ақ үйдің қоршаған ортаны қорғау жөніндегі кеңесінің арнайы кеңесшісі Ван Джонсқа назар аударды. Бек Джонстың бұрынғы радикалды наразылық қозғалыстарына қатысқанын сынап, оны «коммунистік анархистік радикал» деп атады. 2009 жылдың қыркүйегінде Джонс өзінің бұрынғы мәлімдемелері консервативті сыншылар мен республикалық лауазымды тұлғалардың шабуылына ұшырағаннан кейін Обама әкімшілігіндегі қызметінен кетті. Time журналы Бекті Джонсқа қарсы консерваторлардың шабуылына жетекшілік еткенін жазды, ал Джонс оны «жаман жала жабу науқаны» және «жалғандық пен бұрмалау арқылы алаңдату және бөлу әрекеті» деп сипаттады.
Although red baiting in the United States does not have quite the same effect it previously did due to the fall of most Marxist–Leninist governments in the 1990s, some pundits posit that events in 21st century American politics indicates a resurgence of red baiting consistent with the 1950s. The United States government's measures in 2008 to address the subprime mortgage crisis such as the Troubled Asset Relief Program were not only criticized as corporate welfare but red baited as a "gateway to socialism". Political activist and author Tim Wise says that the emergence of such red baiting may have been motivated by, and given additional force by, racism towards President Barack Obama and fear that the progressive policies of his administration would erode white privilege in the United States. Some commentators posit that red baiting was used by John McCain, Republican presidential nominee in the 2008 United States presidential election, when he commented that Obama's improvised comments on wealth redistribution to Joe the Plumber was a promotion of socialism. Journalist David Remnick, who wrote the biography The Bridge: The Life and Rise of Barack Obama, countered that it should be obvious that after one year in office Obama is a center left president and the majority of his policies are in line with the center left Democratic tradition. In July 2011, The Fiscal Times columnist Bruce Barlett wrote that an honest examination of the Obama presidency must conclude that he has in fact been a moderately conservative Democrat, and that it may take twenty years before Obama's basic conservatism is widely accepted. Author and columnist Chris Hedges posits that the Obama administration's policies have been mostly right wing. In April 2009, Representative Spencer Bachus made the claim that seventeen of his Congressional colleagues were socialists but could only name Senator Bernie Sanders, who has been openly describing himself as a democratic socialist for years. Sanders countered that American conservatives blur the differences between democratic socialism and authoritarian socialism, and between democracy and totalitarianism. For Sanders, the United States would benefit from a serious debate about comparing the quality of life for the middle class in the United States and in Nordic countries with a long social democratic tradition. In May 2009, a number of conservative members of the Republican National Committee were pressing the committee and by extension chairman Michael Steele to officially adopt the position that the Democratic Party is socialist. Over a dozen members of the conservative wing of the committee submitted a new resolution, to be eventually voted on by the entire committee, that would call on the Democratic Party to rename itself the Democrat Socialist Party; had this resolution been adopted, the committee's official view would have been that Democrats are socialists. On 20 May 2009, supporters of the resolution agreed to accept language urging Democrats to "stop pushing our country towards socialism and government control", ending a fight within the ranks of the Republican Party that reflected the divide between those who want a more centrist message and those seeking a more aggressive, conservative voice such as the one expressed by the Tea Party movement. Frank Llewellyn, the national director of Democratic Socialists of America, commented that Republicans never really define what they mean by socialism, and are simply engaging in the politics of fear. In July 2009, talk show host Glenn Beck began to devote what would become many episodes on his TV and radio shows, focusing on Van Jones, a special advisor in President Obama's White House Council on Environmental Quality. Beck was especially critical of Jones' previous involvement in radical protest movements and referred to him as a "communist anarchist radical". In September 2009, Jones resigned his position in the Obama administration after a number of his past statements became fodder for conservative critics and Republican officials. Time credited Beck with leading conservatives' attack on Jones, who characterized it as a "vicious smear campaign" and an effort to use "lies and distortions to distract and divide".
Жәбірлеуді қолдану
Коммунистік немесе социалистік терминдері «қызыл сүреу» сияқты жағдайларда кемсіту мағынасында қолданылған, көбінесе авторитарлық мемлекеттік социалистік режимдер мен коммунистік мемлекеттерге сілтеме жасағанда, сондай-ақ үкіметтің рөлін одан әрі кеңейтуге бағытталған кез келген ұсынысқа қарсы антикоммунистер мен оңшыл саясаткерлер тарапынан коммунистер мен социалистерге де, ал социалистік саясатты қабылдады деп айыпталғандарға да қолданылған. АҚШ-та республикашылар демократ үміткерлерін қаралау үшін де осы терминдерді пайдаланады. Осы терминдер орталық-солшыл социалистік партиялардағы кейбір солшыл саясаткерлерді олардың нақты идеологиясынан ауыртпалырақ және радикалдырақ етіп көрсету үшін, оларды шеттету мақсатында да қолданылған. Кейбір ғалымдардың пікірінше, коммунистік және социалистік терминдері, сондай-ақ осындай авторитарлық режимдер туралы естеліктер капитализмді сынау мен социализмді қолдауға қарсы тұру үшін, кез келген коммунистік немесе социалистік форманың міндетті түрде 20 ғасырдың коммунизмі мен авторитарлық режимдеріне әкелетінін айту арқылы қолданылады.
Communist or socialist have been used as a pejorative within red baiting, mainly in reference to authoritarian state socialist regimes and Communist states but also for any proposal that may further expand the role of the government, by anti communists and the political right for both communists and socialists, and for those who are neither but are alleged to be adopting socialist policies, as is done by Republicans for Democratic candidates in the United States. Those terms have also been used as an insult for several left wing politicians in center left socialist parties to describe them as farthest left and more extreme than they actually are in an effort to marginalize them. For some scholars, communist and socialist, and the memories of such authoritarian regimes, are used as an insult to dismiss any criticism of capitalism and support for socialism by positing that any form of communism or socialism would always and inevitably result in 20th century Communism and authoritarian regimes.
Германия
1994 жылғы федералды сайлауда оңшыл орталық күштер, оның ішінде ХДС/ХСС және Еркін демократиялық партия (АХДП) ықтимал қызыл-қызыл-жасыл коалициялық одақты (СПД–ПДС–Жасылдар) қорқыту мақсатымен "қызыл шұлық" науқанын қолданды. Сарапшылардың пікірінше, бұл стратегия сәтті болды, себебі ол Гельмут Кольдің ХДС/ХСС–АХДП партиясы үшін тарғыл жеңісіне ықпал еткен маңызды факторлардың бірі саналды. Бұл "қызыл сүреу" науқаны бүкіл солшыл бағытты қаралауға жасалған әрекет ретінде сынға ұшырады; ал PDS оны өзінің пайдасына пайдаланып, қызыл шұлықтарды басып шығарды. 2021 жылғы федералды сайлауда ХДС/ХСС төмендеп, ал СПД дауыс жинауда өркендеген кезде, консерваторлардың қорқынышына айналған ықтимал қызыл-қызыл-жасыл федералды үкіметке қарсы "қызыл қорқыныш" науқаны жүргізілді. Мұрагерлік салық пен байлық салығы арқылы ең байларға салықтың артуынан сескеніп, капитал Швейцарияға қашқан. "Сол" партияның үміттен тыс нәтиже көрсетуіне байланысты Бундестагтағы бірнеше мандаттың арқасында солшыл коалиция құрылуы мүмкін болмады, нәтижесінде неміс қаржы нарығы осы қауіп сейілгендіктен өсімге бағытталды.
The 1994 federal election saw a "red socks" campaign used by the center right, including the CDU/CSU and the Free Democratic Party (FDP), to scare off a possible red–red–green coalition alliance (SPD–PDS–The Greens). Analysts have stated that such a strategy likely paid off, as it was seen as one of the decisive elements for the narrow victory of Helmut Kohl for the CDU/CSU–FDP. The red baiting campaign was criticized as an obvious attempt to discredit the whole left; the PDS reinterpreted it for itself by printing red socks. As the CDU/CSU was falling down while the SPD was surging in the polls, the 2021 federal election saw a Red Scare campaign against a possible red–red–green federal government, which was feared by conservatives, who engaged in red baiting by promoting a Red Scare. A capital flight to Switzerland ensued due to fear of increased taxes for the very rich through higher inheritance taxes and a wealth tax. As The Left underperformed, a left wing coalition was ruled out by just a few seats in the Bundestag, and the German financial market rallied as a result, as such threat was eliminated.
Ұлыбритания
Ұлыбританияда бұрынғы Лейборист партиясының жетекшісі Джереми Корбин жиі коммунист немесе марксист деп айтылды, тіпті негізгі ұлттық газеттердегі – Daily Mail, The Sun, The Telegraph және The Times – комментаторлар сарапшылар мен зерттеушілер дәлелдер жоқ екенін айтқандарына қарамастан, оны коммунистік тыңшы деп таратты. 2017 жылғы жалпы сайлау науқаны барысында New Statesman журналынан Стив Буш пен Джордж Итон Лейборист партиясының сайлау бағдарламасының кез келген нәрседен гөрі кейнсиандық екенін айтты, ал Итон қабылданған саясаттың "көптеген еуропалық елдерде бағытталған қалыпты саясат ретінде қарастырылатынын" мәлімдеді. Кейбір зерттеулерге сәйкес, Корбин туралы БАҚ жарияланымдары көбінесе жаулы және оның көзқарастарын дұрыс емес бейнелеген.
In the United Kingdom, former Labour Party leader Jeremy Corbyn was often labelled a communist or Marxist, and a communist spy by commentators in mainstream national newspapers The Daily Mail, The Sun, The Telegraph, and The Times, despite experts and researchers stating that no evidence exists. During the 2017 general election campaign, Steve Bush and George Eaton of the New Statesman commented that the Labour Party's manifesto was more Keynesian than anything, with Eaton stating that the adopted policies "would be regarded as mainstream in most European countries". According to some studies, media coverage of Corbyn has often been hostile and misrepresentative of his views.
Америка Құрама Штаттары
ХХ ғасырда АҚШ-та екі рет қызыл үрей болды, біріншісі 1920-шы жылдары, ал екіншісі 1950-шы жылдары маккартизм арқылы. 1952 жылғы 10 қазанда сөйлеген сөзінде АҚШ президенті Гарри Трумэн (Демократиялық партия) республикашыларды "елдің экономикалық өмірін жақсартуға бағытталған барлық бағдарламаларына қарсы шыққандары" және "қоғамдық игілік үшін мемлекеттік іс-қимыл дәстүрінен соқырлықпен бас тартқандары" үшін сынады. Ол бұл сөзді сол кездегі республикалық сенатор Роберт А. Тафтқа сілтеме жасап айтты, ол 1952 жылғы АҚШ президенттік сайлау науқанын "қорқынышты социализм" деп сипаттады, бұл Трумэннің пікірінше, "соңғы 20 жылда халық жасаған әрбір жетістікке тастаған айыптама" еді. Социализм және социализация мемлекеттік немесе үкіметтік басқарудағы кез келген индустрия немесе қызметті сипаттау үшін қате қолданылды (мұндай жағдайларда дұрыс терминдер – муниципализация немесе ұлттандыру); екі термин де мемлекеттік немесе жеке басқарудағы кез келген салық қаржыландырылатын бағдарламаларды білдіру үшін дұрыс емес пайдаланылды. XXI ғасырда, өзін демократиялық социалист деп жариялаған АҚШ сенаторы Берни Сандерстің танымалдылығы артып, ағымға қосылуымен, социалист сөзі консерваторлар тарапынан негізінен қорлау ретінде қолданыла берді. Консерваторлар арасында социализмді нацизмді және, демек, фашизмді солшыл идеология деп көрсету үшін қорлау мақсатында қолданады, бұл фашизмді жоғары оңшыл идеология деп санайтын ғалымдардың пікіріне қайшы келеді. Мұның бір мысалы консервативті блогер Джона Голдбергтің "Либералды фашизм" кітабында, қазіргі либерализм мен прогрессивизм социализмге қатысы бар фашизмнің ұрпақтары ретінде сипатталған. Динеш Д’Суза және Кандис Оуэнс сияқты консервативті тұлғалар үшін Александрия Окасио Кортес, Сандерс және Элизабет Уоррен сияқты американдық солшыл тұлғалар тек социалистер ғана емес, сонымен қатар нацистерді социалистер деп қате санағандықтан, олар қауіпті, ал оларға қарсы шығушылардың нацизммен немесе оңшылдармен ешқандай байланысы болмауы керек. Социализмді жалған түрде қолданып, нацистерді солшылдар деп көрсету – экстремистік оңшыл тарихты жоққа шығару, нацистік зорлық-зомбылықтың солшыл құрбандарын жою және солшылдарға қарсы зорлық-зомбылықты ақтау әрекеті ретінде қарастырылады. "Хасбро" компаниясының "Монополия" ойынының нұсқасы – "Монополиялық социализм" социализмді коммунизммен шатастырғаны және жалпы солшыл идеяларды мазақ еткені үшін сынға ұшырады. Кейбіреулер бастапқы ойынның капитализмді сатиралау мақсатымен жасалғанын, бірақ қазіргі кезде бұл кеңінен танылмағанын атап өтті.
During the 20th century, the United States underwent two Red Scares, first in the 1920s and then in the 1950s through McCarthyism. In a speech on 10 October 1952, outgoing United States president Harry S. Truman (Democratic Party) lambasted Republicans for having "opposed almost all our programs to help the economic life of the country" and "having blindly turned [their] back on the tradition of public action for the public good", referencing then Republican United States senator Robert A. Taft, who made the 1952 United States presidential election campaign about "creepy socialism", a scare word "they have hurled at every advance the people have made in the last 20 years" according to Truman. Socialism and socialization have been mistakenly used to refer to any state or government operated industry or service (the proper term for such being either municipalization or nationalization); both terms have also been incorrectly used to mean any tax funded programs, whether government run or privately run. Into the 21st century, with the rise in popularity and to the mainstream of self declared democratic socialist United States senator Bernie Sanders, socialist has continued to be used as an insult, mainly by conservatives. Among conservatives, socialist is used as an insult to imply that Nazism, and by extension fascism, was a left wing ideology, which is contrary to the consensus among scholars of fascism as a far right ideology. An example of this is conservative columnist Jonah Goldberg's book Liberal Fascism, where modern liberalism and progressivism are described as the child of fascism, which is considered to be socialist. For conservative figures such as Dinesh D'Souza and Candace Owens, American Left figures like Alexandria Ocasio Cortez, Sanders, and Elizabeth Warren are not only socialists but since the Nazis are wrongly considered to be socialists in this view, they are dangerous, and in turn any who oppose them cannot have any link to Nazism or the far right. The use of socialist as an insult to falsely imply that the Nazis were leftists is seen as a way to disavow far right history, erase leftist victims of Nazi violence, and justify violence against leftists. Monopoly Socialism, a version of the Monopoly board game by Hasbro, was criticized for confusing socialism with communism, and mocking left wing ideas in general. Some noted that the original game was created as a satire of capitalism, which is not widely known nowadays.