Жоғары тыныс жолдары үшін құрылғы (Жоғарғы тыныс жолдарына арналған құрал)
Laryngeal mask airway
Жақсы ауа жолын сақтауға арналған құрылғы – ларингеальды маска. Анестезия кезінде немесе есінен айырылғанда тыныс алуды қамтамасыз етеді. Медициналық мақсаты бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ауа жолдарын ашық ұстауға арналған медициналық құрылғы
Medical device for maintaining an open airway
Ларингеалды маска (ЛМ), сондай-ақ ларингеалды маска деп те аталады, – пациенттің тыныс жолдарын анестезия кезінде немесе олар ессіз болғанда ашық ұстауға арналған медициналық құрылғы. Бұл жоғарғы көмейден тыс тыныс жолдарының бір түрі. Оларды көбінесе анестезиологтар операция кезінде және ауруханаға дейінгі жағдайларда (мысалы, фельдшерлер мен жедел медициналық көмек көрсетуші мамандар) өкпеге оттегі немесе ингаляциялық анестетик жіберу үшін пайдаланады. Ларингеалды маска – пациенттің аузынан төмен, кеңеспеге дейін енгізілетін, манжеті бар эллипстік маскаға жалғасқан тыныс жолы түтігінен тұрады. Ол жайылғаннан кейін кеңеспе үстінде герметикалық тығыздық құрайды (трахеялық түтіктер кеңеспе арқылы өтеді, ал ларингеалды маска одан тысқары орналасады), бұл денсаулық сақтау қызметкеріне тыныс жолын сенімді басқаруға мүмкіндік береді. Ларингеалды масканы британдық анестезиолог Арчибальд Брейн 1980 жылдардың басында ойлап тапты, ал 1987 жылдың желтоқсанында Ұлыбританияда алғашқы коммерциялық ларингеалды маска қолжетімді болды. Ларингеалды маска бүгінгі күні әлем бойынша кеңінен қолданылады және оның түрлі мамандыққа бағытталған нұсқалары бар.
A laryngeal mask airway (LMA), also known as laryngeal mask, is a medical device that keeps a patient's airway open during anaesthesia or while they are unconscious. It is a type of supraglottic airway device. They are most commonly used by anaesthetists to channel oxygen or inhalational anaesthetic to the lungs during surgery and in the pre hospital setting (for instance by paramedics and emergency medical technicians) for unconscious patients. A laryngeal mask is composed of an airway tube that connects to an elliptical mask with a cuff which is inserted through the patient's mouth, down the windpipe, and once deployed forms an airtight seal on top the glottis (unlike tracheal tubes which pass through the glottis) allowing a secure airway to be managed by a health care provider. The laryngeal mask was invented by British anaesthesiologist Archibald Brain in the early 1980s, and in December 1987 the first commercial laryngeal mask was made available in the United Kingdom. The laryngeal mask is still widely used today worldwide, and a variety of specialised laryngeal masks exist.
Қолданылуы
Ол өкпеге оттегі мен ингаляциялық анестезияны жеткізеді. Оны анестезия кезінде немесе науқас есінен танығанда қолдануға болады. Ларингеальды маскалар тыныс жолын қамтамасыз етудің және науқасты желдетудің оңай жолы ретінде жасалған – бұлшықеттерді босаңсытатын препараттар мен ларингоскопия қажет болмағандықтан, трахеялық интубацияға қарағанда оларды орнату оңай. Сондай-ақ, олар тістерге немесе көмекейге зиян келтіру ықтималдығы аз. Олар ауа өткізбейтін герметикалық жабылуды қамтамасыз ете алады. Маскалар әртүрлі өлшемдерде қол жетімді. Ларингеальды маскалар қапшықтық-клапанды маскамен жұмыс істегенде асқазанға ауа толтырудың алдын алу үшін бет маскасына балама ретінде қолданылуы мүмкін.
It channels oxygen and inhalational anaesthetic to the lungs. It can be used during anaesthesia, or while a patient is unconscious. Laryngeal mask airways are designed to be an easy way to secure the airway and ventilate a patient – they are easier to place than tracheal intubation due to the lack of muscle relaxants and laryngoscopy. They are also less likely to damage teeth or the larynx itself. It may form an air tight seal. Cuffs are available in multiple sizes. LMAs can be alternatives to the use of a face mask when using a bag valve mask device to prevent gastric insufflation.
Қарсы көрсетілімдер
Ларингиялық маскалы тыныс жолдары, әдетте, асқазан ішіндегісінің сорылу қаупі жоғары операцияларда қолданылмайды. Бұл ең әсіресе 2 сағаттан ұзаққа созылатын операцияларға қатысты. Ол көбінесе төмен қысыммен инфляцияланады, сондықтан өкпе серпімділігі төмен аурулары бар науқастарға қолайсыз болуы мүмкін. Ол трахеялық интубациядан ірілеу және кедергі келтіруге бейім болғандықтан, ауыз және жұтқыншақ хирургиясында қолданылмайды.
A laryngeal mask airway is generally not used in surgeries where there is a high risk that stomach contents may be aspirated. This is particularly for surgeries that last longer than 2 hours. It often uses low inflation pressures, so may not be appropriate in patients with illnesses that cause low lung compliance. As it is typically larger and more obstructive than tracheal intubation, it is generally not used for surgery of the mouth and throat.
Тұжырымдама
Арчи Брейн жоғарғы тыныс жолдарының анатомиясы мен физиологиясын қазіргі тыныс жолдарымен байланысты зерттей бастады. Брэйн пациентке жасанды тыныс жолдарын қосудың қазіргі әдістері идеалды емес деген қорытындыға келді. Оның ойынша, егер тыныс алу жолын көмейге дейін созылатын түтік ретінде қарастырып, осы түтікті жасанды тыныс жолымен байланыстыру мақсаты болса, ең логикалық шешім – тікелей ұшқы-ұшқы қосылыс жасау болар еді. Қазіргі тыныс жол құрылғылары мұндай қосылыс жасауға қабілетсіз болды; бет маскасы бетке тығыз жабысып, ал эндотрахеальды түтік тым терең еніп, қосылыс трахеяның басында емес, трахея ішінде пайда болды.
Archie Brain began studying the anatomy and physiology of the upper airway in relation to existing airways. Brain concluded that current techniques for connecting artificial airways to the patient were not ideal. He reasoned that if the respiratory tree is seen as a tube ending at the glottis and the objective is to connect this tube to an artificial airway, the most logical solution was to create a direct end to end junction. Existing airway devices failed to form this junction; the face mask sealed against the face, and the endotracheal tube penetrated too far so that the junction was created within the trachea, instead of at its beginning.
Бірінші зерттеу
Алғашқы ларингеалдық масканы 23 науқаста зерттеу 1982 жылы Лондон ауруханасында жүргізілді. 16 әйел пациентте анестезия алған, парализденген жағдайда ларингеалдық масканы енгізу және желдету сәтті аяқталды, барлық пациенттерде 20 см H2O-дан жоғары герметикалық деңгейге қол жеткізілді. Анестезиядан ояну да қиындықсыз болды және тек 3 пациент тамағының ауыруына шағымданады, бұл эндотрахеальды түтікше анестезиясымен күрт контраст жасады. Алғашқы зерттеудің сәтті аяқталуынан кейін, Брэйн 6 анестезия алған, бірақ парализденбеген науқасты сәтті енгізіп, желдетті. Бірінші және екінші топтағы пациенттер арасында ешқандай айырмашылық болмағандықтан, Брэйн енгізу үшін бұлшықеттерді босаңсыту қажет емес екенін түсінді. Соңында, доктор Брэйн бұл құрылғыны тіс жұлып алу операциясынан өткен науқаста қолданды. Ол, масканың көмегімен көмекейдің ішкі және айналасындағы кеңістік толтырылғандықтан, тампонаж қажеттілігі азайды және одан да маңыздысы, көмекей хирургиялық қалдықтардан толық қорғалды. Брэйн ларингеалдық масканың бас және мойын хирургиясында қолданылуы мүмкін екенін түсінді, сондай-ақ "екі науқастың анатомиялық ерекшеліктері эндотрахеальды интубацияны кем дегенде орташа қиындықтармен байланыстыруы мүмкін еді. Алайда, екеуі де ларингеалдық масканы енгізуде қиындыққа тап болған жоқ" деді. 1985 жылға қарай ларингеалдық маска прототипімен тәжірибе 4000 жағдайға жетті. Брэйн 1985 жылы "Анестезия" журналында 3 науқастың (тыныс алу жолдары қиын) емделуін сипаттаған сериялық жазбаларын жариялады, сондай-ақ тыныс алу жолын құтқару үшін ларингеалдық масканы қолдануды көрсетті. Брэйн 5 автормен бірлесіп, 500-ден астам науқаста ларингеалдық масканы қолдануды сипаттаған екінші мақала жариялады, бұл ларингеалдық маска тұжырымына үлкен сенім артты. Дегенмен, прототиптердің шектеулері сақталды, жаңа материал шұғыл түрде қажет болды.
The first study of a laryngeal mask in 23 patients was conducted at London Hospital in 1982. Insertion and ventilation using the laryngeal mask in 16 anaesthetised, paralysed female patients was successful, achieving a seal greater than 20 cm H2O in all patients. Emergence from anaesthesia was also noted to be uneventful and only 3 patients complained of a sore throat, a marked contrast to endotracheal tube anaesthesia. Following the success of the initial study, Brain successfully inserted and ventilated 6 anaesthetised, non paralysed patients. Finding no difference between the first and second group of patients, Brain realised that muscle relaxation was not required for insertion. Finally, Dr Brain used the device in a dental extraction patient, he realised that because the space in and around the glottis was filled by the mask, the need for packing was much reduced and more impressively the larynx was completely protected from surgical debris. Brain realised the exciting possibility that the laryngeal mask could be applied to head and neck surgery and also observed that "In two patients the anatomy was such as to suggest that endotracheal intubation might have presented at least moderate difficulty. Neither presented difficulty with regard to insertion of the laryngeal mask ". By 1985, experience with the laryngeal mask prototype had reached 4000 cases. Brain published a case series in Anaesthesia in 1985 describing the management of 3 difficult airway patients, illustrating the use of the laryngeal mask for airway rescue. Brain with 5 co authors published a second paper in anaesthesia describing the use of the laryngeal mask in over 500 patients, adding considerable credence to the laryngeal mask concept. However the limitation of the prototypes remained, a new material was urgently needed.
Жаңа материал іздеу
Жаңа материал қажет екенін түсінгеннен кейін, Брейн бірнеше нұсқаны қарастырды; поливинилхлорид тым қатаң болды, ал синтетикалық көбік қайта пайдалануға жарамсыз еді. Силикон прототиптері үміт беретіндей болды, себебі олар жалпақ орталық бөлігі бар эллипс түрінде жасалған, және дұрыс кесілген жағдайда, эпиглотиттің дистальды апертураға түсуін болдырмау үшін апертура табағын жасауға қолданылуы мүмкін еді. Силикон прототипі де тегіс болды және вафлидей жұқа эллипс түріне дейін сығылды, алайда силикон маска қажетті иілімді сақтай алмады және дизайнға жылдам түзетулер енгізу мүмкін болмады. Силикон Данлоп прототипі Голдман прототипінен артық болды, ол Брайннің латекс Голдман тіс маскасының манжетінен жасалған алғашқы прототиптерінің бірі еді, алайда Брайнға келесі силикон қалыптар құйылғанша дизайнға икемділік беретін материал қажет болды. 1986 жылы Брейн латекстен әртүрлі өзгерістермен прототиптер жасауды жалғастырды: манжетке инфляциялық түтік қосу, манжеттің тең кеңеюіне әкелетін жұқа қабырғалы эллипстік сақина, манжеттің тығыздығының сенімділігін арттыру үшін үлкен өлшем жасау және манжеттің қалыпталған артқы пластинасы. 1986 жылдың желтоқсанына қарай Брейн алғашқы толық тәуелсіз сынақты жүргізуге дайын болды және сынақты жүргізу үшін силикон прототиптерін алу мақсатымен Джон Наннды таңдады. "LMA-ның өздігінен тыныс алатын науқастарда үш ерекше артықшылығы болды. Біріншіден, 98% науқаста тамақ жолының өте жақсы ашықтығы қамтамасыз етілді және анестезия барысында нашарламады. Екіншіден, жақты қолмен ұстау қажет болмағандықтан, анестезиологтың қолы бақылау, жазба жүргізу және басқа да міндеттер үшін босатылды. Үшіншіден, науқасты қалпына келтіру бөлмесіне тасымалдау кезінде тамақ жолының таза күйінде ұстау мүмкін болды". Осы сынақтың 1989 жылы жариялануы Ұлыбританияда ларингеальды масканы қолдануды жеделдету үшін маңызды болды.
Following the realisation that a new material was needed, Brain looked at a number of options; polyvinyl chloride was too rigid and synthetic foam did not lend itself to re use. Silicone prototypes looked promising as what was produced was an ellipse with a flat central web which, if cut correctly, could be used to create an aperture bar to prevent the epiglottis falling into the distal aperture. The silicone prototype was also smooth and deflated into a wafer thin ellipse, however, the silicone mask was unable to retain the desired bowl shape and it was no longer possible to make rapid adjustments to the design. The silicone Dunlop prototype was superior to the Goldman prototype, one of Brain's first prototypes created from the cuff of a latex Goldman dental mask, however Brain needed a material that would give him design flexibility before the next set of silicone moulds were cast. In 1986, Brain continued to make prototypes from latex with a range of modifications; the inclusion of an inflation line, a thin walled elliptical ring in the cuff which resulted in equal expansion of the cuff, the creation of a larger size to increase the reliability of cuff seal pressure and a moulded back plate for the cuff. By December 1986, Brain was ready to conduct the first wholly independent trial and chose John Nunn to be the recipient of the silicone prototypes to conduct the trial. "There were three outstanding advantages of the LMA in patients who breathed spontaneously. Firstly, excellent airway patency was obtained in 98% of patients and did not deteriorate during the course of the anaesthetic. Secondly, as no manual support of the jaw was necessary the hands of the anaesthetist were freed for monitoring, record keeping and other tasks. Thirdly, it was possible to maintain a clear airway throughout transfer of the patient to the recovery room." The publication of this trial in 1989 was critical in kickstarting the uptake of the laryngeal mask in the UK".
Бірінші коммерциялық ларингеялық маска
1987 жылдың 5 желтоқсанында Brain The Laryngeal Mask Company Limited компаниясы таратқан, заводта жасалған, силиконды манжеті бар LMA Classic ларингеальды масканың алғашқы данасын алды. LMA Classic Ұлыбританияда қолданысқа енгізілді және британдық анестезиологтар қауымдастығы ларингеальды масканың әлеуетті пайдасын тез түсінді. Ұлыбританияда қолданысқа енгізілгеннен кейін 3 жыл ішінде бұл құрылғы кем дегенде 2 миллион науқасқа қолданылды және барлық ауруханаларда қолжетімді болды. 1992 жылға қарай ларингеальды маска Австралия, Жаңа Зеландия, Оңтүстік Корея, Гонконг, Тайвань, Малайзия, Үндістан және АҚШ-та сатуға мақұлданып, сатыла бастады. Анестезиологтар қауымдастығы практикалық нұсқаулар талап еткен болатын, ал 1992 жылы ASA ауыр тыныс жолдарымен жұмыс істеуге арналған практикалық нұсқауларды әзірлеу үшін топ құрды. Ауыр тыныс жолдарына арналған ASA алгоритмі 1993 жылы жарияланды және егер бет маскасымен желдету жеткіліксіз болса, ларингеальды масканы енгізуге ертерек талпыну қажеттігін баса көрсетті. Ларингеальды маска анестезия практикасында революция жасады және 1995 жылға қарай 100 миллионнан астам науқасқа қолданылды, әлемнің 80-нен астам елінде қолжетімді болды. Бұл маскалар тыныс жолдарын басқарудың бір түрі ретінде кеңінен қабылданып, мойындалды. 1988 жылдан 2017 жылға дейін 200 миллионнан астам науқас ларингеальды масканы қолданды. 1989 мен 2000 жылдар аралығында The Laryngeal Mask Company ұсынған LMA Flexible (1990), LMA Fastrach (1997), LMA Unique (1997) және LMA ProSeal (2000) сияқты түрлі арнайы ларингеальды маскалар шығарылды.
On 5 December 1987, Brain received the first case of all factory made, silicone cuffed, LMA Classic laryngeal mask distributed by The Laryngeal Mask Company Limited. The LMA Classic was launched in the UK and the British anaesthesia community were quick to realise the potential benefits of the laryngeal mask. Within 3 years of launch in the UK, the device had been used in at least 2 million patients and was available in every hospital. By 1992, the laryngeal mask was approved for sale and being sold in Australia, New Zealand, South Korea, Hong Kong, Taiwan, Malaysia, India and the United States. The anaesthesia community had been calling for practice guidelines and in 1992 the ASA commissioned a task force to establish practice guidelines for managing difficult airway situations. The ASA algorithm for difficult airways was published in 1993 and stressed an early attempt at insertion of the laryngeal mask if face mask ventilation was not adequate. The laryngeal mask revolutionised anaesthetic practice and by 1995 had been used in excess of 100 million patients and was available in more than 80 countries throughout the world. The laryngeal mask had now been widely accepted as a form of airway management. From 1988 to 2017, more than 200 million patients used laryngeal mask. Between 1989 and 2000 a variety of specialised laryngeal masks were released which included the LMA Flexible (1990), LMA Fastrach (1997), LMA Unique (1997) and LMA ProSeal (2000), all offered by The Laryngeal Mask Company.