Ван Чжэнь: Қытай Коммунистік партиясының қайраткері және Синьцзян әкімі
Wang Zhen (general)
Ваң Чжэнь (1908-1993) – Қытай Коммунистік партиясының көрнекті қайраткері, ҚХР вице-президенті. Өмірі, саяси жолы мен «Ұзын жорыққа» қатысуы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қытай генералы (1908–1993)
Chinese general (1908–1993)
Ван Чжэнь (1908 жылғы 11 сәуір – 1993 жылғы 12 наурыз) – Қытай Коммунистік партиясының Сегіз ақсақалының бірі болған қытай саяси қайраткері. Ол Қытайдың 4-ші вице-президенті лауазымын атқарды және Ян Шанкун мен Ли Сяньнян Қытай президенттерінің басшылығымен қызмет етті. Ван Чжэнь – Қытай басшысы Дэн Сяопин басшылығымен Орталық кеңесші комиссияда қызмет еткен алғашқы төраға орынбасары болды.
Wang Zhen (April 11, 1908 – March 12, 1993) was a Chinese political figure who was one of the Eight Elders of the Chinese Communist Party (CCP). He was the 4th Vice President of China and served under Chinese Presidents Yang Shangkun and Li Xiannian. Wang Zhen was the first Vice Chairman to serve in the Central Advisory Commission, under Chinese leader Deng Xiaoping.
Ерте мансап
1908 жылы туған ол 16 жасында теміржол станциясында жұмысшы болып жұмыс істеді, бірақ теміржолдың шетелдік басшысының әйелі, шетелдік әйелді шапалақтағаннан кейін жұмыстан босатылды. Революция атынан жасаған сәтсіз банк тонау әрекетінен кейін Ван 1934-1935 жылдардағы Ұзақ жорыққа қосылды, ол заңнан қашып жүрген кезге тап келді. 1942 жылы Мао Ванды коммунистік жазушыларды түзетуге жетекшілік етуге тағайындағаннан кейін, ол өзінің білімі жетпеуін айтты. Мао оған: «Мен осы мәдениетті адамдармен айналысқым келетін білімі аз адамды іздеймін» деді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, Ху Цзуннань басқаратын Гоминьдан күштері Қытайдың солтүстік-батысындағы коммунистік базаны қоршағанда, Ван Чжэн 359-шы бригаданың командирі ретінде Нанниванның өнімсіз жерін өнімді егіс жеріне айналдырғаны үшін танымал болды, ал ауылшаруашылық өнімдері бригаданы ғана емес, коммунистік базаның басқа бөліктерін де қолдауға жеткілікті болды. Бұл жетістік коммунистер тарапынан өзін-өзі қамтамасыз етудің үлгісі ретінде жоғары бағаланды. 1945 жылдың қазан айында, жапондықтардың капитуляциясына бір ай өткен соң, Ван Пэн Дехуай басқаратын Солтүстік-Батыс майдан армиясының жеті колоннасының бірін басқаруға тағайындалды. Ван 1949 жылдың қыркүйегінде Чан Кайшидің күштерінің көп бөлігі Тайваньға көшірілгенге дейін Гоминьданға қарсы күресті. Қазан айында Пэн Ванның әскерін Синьцзянды басып алуға бағыттап жіберді. Көптеген қорғаушылар Ванға бейбіт түрде бағынып, Халық Азаттық Армиясына (ХАА) қосылды.
Born in 1908, his first job aged 16 was as an labor in a railway station office, but he was dismissed after slapping a foreign woman, the wife of a foreign manager of the railroad. After an unsuccessful bank robbery in the name of revolution Wang joined the 1934–1935 Long March which happens to be where he was fleeing from lawman. In 1942, after Mao appointed Wang to head a rectification of Communist writers, he responded by citing his lack of schooling. Mao responded that "It's just someone without much education that I want to deal with these cultural people." During World War II when the communist base in northwestern China was blockaded by Kuomintang forces under the command of Hu Zongnan, Wang Zhen gained fame as the brigade commander of the 359th Brigade for successfully converting waste land in Nanniwan into productive farm land, and the agricultural output not only supported the brigade itself, but also with a substantial surplus to support other parts of the communist base. The success was later lauded by the communists as an example of self sufficiency. In October 1945, one month after the surrender of the Japanese, Wang was promoted to lead one of the seven columns of the Northwest Field Army, under the command of Peng Dehuai. Wang fought against the Kuomintang until most of Chiang Kai shek's forces were withdrawn to Taiwan in September 1949. In October Wang's forces were directed by Peng to occupy Xinjiang. Most defenders surrendered peacefully to Wang and were incorporated into the People's Liberation Army (PLA).
Қытай Халық Республикасында
Қытай коммунистік революциясынан кейін Ван Чжэн Мао Цзэдунға барар кезде қару алып жүруге рұқсат етілген екі қытайлық қолбасшының бірі болды. Екіншісі – Сюй Шию, бірақ Сюй Маоға барғанда ешқашан қару ұстаған емес. Ал Ван Чжэн, өзінің алғашқы сапарында қаруын әкеп киді. Маоның күзетшілері оны тоқтатып, Ван Чжэн олармен дауласа бастады. Мао шуға назар салып, күзетшілеріне Ванға толық сенетінін, егер Ван атом бомбасы алып жүрмесе, Маоға келгенде қалағанын алып келуіне болатынын айтты. Сол оқиғадан кейін Ван Маоға барғанда ешқашан қару ұстамады.
After the Chinese Communist Revolution, Wang Zhen was one of only two Chinese commanders who were authorized to carry guns when visiting Mao Zedong. The other one was Xu Shiyou, but Xu never carried a gun when visiting Mao. Wang Zhen, on the other hand, wore his gun for his first visit. When stopped by Mao's bodyguards, Wang Zhen began to argue with them. Mao investigated the noise, and told his bodyguards that he trusted Wang fully, and unless Wang was carrying atomic bombs, Wang could carry anything he wanted when he visited Mao. After that incident, Wang never wore a weapon while visiting Mao.
Синьцзян
Ван 1950-1952 жылдар аралығында Синьцзянның әскери үкіметінің басшысы болды және жергілікті ұйғырларға қатыгездікпен қарады, Мао Цзэдунға оларды "бүлдіргіш азшылық" деп жазып, болашақтағы проблемаларды болдырмау үшін "толығымен жоюды" ұсынды. Мао бұл ұсынысты тым радикальды деп есептегендіктен, Ванды басқа жерге жіберді, бірақ Ван Синьцзяндағы ханьқытай қоныс аударушылары арасында бүгінгі күнге дейін халық қаһарманы болып саналады, ал Синьцзяндағы ұйғыр аналары балаларына "әйтпесе Ван Чжэн келіп алып кетеді" деп ескертеді. Синьцзяндағы ханьқытай халқы арасында тараған жергілікті аңыз бойынша, 1950 жылы Ван Чжэн Оңтүстік Синьцзянды бағындырғанда, бір хань адамы ұйғыр ауылында шошқа еті дайындаған, ал ауыл тұрғындары исламда шошқа еті тыйым салынғандықтан оны өлтірген. Ван Чжэн әскерлеріне ауылды қоршауға бұйырып, ауыл тұрғындарын қылмыскерлерді тапсыруға мәжбүрледі және оларды ауыл алаңында жазалап өлтірді. Содан кейін ол әскерлеріне шошқа сойып, қайнатуға бұйрық берді, және ауылдың қалған тұрғындарына штык ұшымен қайнатылған шошқа етін жеуге мәжбүрледі. 1950 жылдары Ван мыңдаған Хунань әйелдерін Синьцзяндағы ҚХА бөлімшелерінде сексуалдық құлдыққа мәжбүрледі. 1951 жылы Ван Чжэн Халық Азаттық Армиясы үшін жаңа база салуды шешіп, қазіргі Шихези орнын таңдады. Жао Сигуан (赵锡光) қаланың құрылысын басқарды және 1954 жылы Синьцзян Өндірістік және Құрылыс Корпусын құрды.
Wang was head of the military government in Xinjiang from 1950 to 1952 and earned a reputation for brutality towards the native Uyghurs, writing to Mao Zedong that they were "a troublemaking minority" and suggested they be "thoroughly wiped out" to avoid any future problems. Mao apparently thought this too extreme, and Wang was redeployed, but Wang remains a folk hero among Han Chinese settlers in Xinjiang to the present day, while Uyghur mothers in Xinjiang still warn their children to be good "or else Wang Zhen will come and get you." A local legend circulating among the Han Chinese population in Xinjiang recounts that in 1950, as Wang Zhen conquered southern Xinjiang, a Han man had prepared a meal of pork in a Uyghur village, and was killed by the villagers, who were offended as pork is prohibited in Islam. Wang Zhen then had his troops surround the village, forced the villagers to hand over the perpetrators and publicly executed them in the village square. Afterwards, he had his troops slaughter pigs and boil them, upon which the troops then forced all remaining residents of the village to eat a bowl of boiled pork at bayonet point. In the 1950s Wang coerced thousands of Hunanese women into sexual servitude at PLA units in Xinjiang. In 1951, Wang Zhen decided to build a new base for the People's Liberation Army and selected the location of current Shihezi. Zhao Xiguang (赵锡光) took charge in the development of the city, and established the Xinjiang Production and Construction Corps in 1954.
Кейінгі жылдар
1950 жылдары сыбайлас жемқорлықтан аулақ болған өмірі мен Қытай экономикалық реформасын ынталы қолдауына қарамастан, Ван Чжэн 1979 жылдан кейін саяси тұрғыдан консервативті болғандықтан қытай халқы арасында аса танымал болған жоқ. Оның Дэн Сяопинге қолдауы мен оның үкіметіндегі мүшелігі көбінесе Денмен жеке жақын достығымен байланысты болды, бұл олардың радикалды саяси реформаларға бірдей қарсылығымен нығайтылды. 1989 жылғы Тяньаньмэнь алаңындағы демократия жақтастарының наразылықтарын күшпен басуды ұйымдастырушылардың бірі ретінде, ол 1989 жылғы 2 маусымда Қытай Коммунистік партиясының басқа да көнекөздерімен өткен кездесуде былай деді: «Алаңды басып алған адамдарға біздің келе жатқанымызды алдын ала хабарлауымыз керек. Олар қаласа тыңдайды, қаламаса – өздері білсін, бірақ біз кіріп шығамыз. Егер адам өліміне себеп болса, онда ол олардың кінәсі. Партияға, социализмге қарсы элементтерге жұмсақ немесе мейірімді бола алмаймыз». Ол 1988 жылдан 1993 жылға дейін Қытай Халық Республикасының вице-президенті қызметін атқарды. 1980-жылдардың соңында Ванның балалары Коммунистік партияда жоғары лауазымдарға тағайындалып, ірі бизнес активтерін жинап, байлыққа ие болды. Оның үлкен ұлы Ван Цзюнь Қытайдағы ең ірі мемлекеттік инвестициялық компания – CITIC Group басшысы болды, ал кіші ұлы Ван Чжи – Қытайдың алғашқы компьютер өндірушісі China Computer Development Corporation басшысы болды. Өз нанымдарынан ешқашан бас тартпаған марксист Ван Чжэн балаларының «капиталистік» өмір салтына қынжырды, тіпті өліміне аз уақыт қалғанда онымен кездескен бір жақсы тілекшіге оларды «Тасбақа жұмыртқалары» (надандыққа, жаман мінезге сипаттау үшін қолданылатын сөз) деп атап, «Мен оларды өз ұлдарым деп танымаймын» деген екен. 1989 жылдың тамызында ҚХА полковнигі Чжан Чжэнлун 1940 жылдардың соңында Маньчжурияда Қызыл Армия үшін күрескен тәжірибесі туралы 618 беттік «Ақ қар, қызыл қан» атты естелік жариялады. Онда Чжан Ван Чжэннің Қытай Азамат соғысы кезінде опиумды контрабандалық жолмен өткізгенін мәлімдеді. Бұл және басқа да айыптаулар Чжанды Ванның мақсатына айналдырды. Чжан осы мәлімдемелері үшін тұтқындалды, ал оның кітабы Қытайда цензураланды.
Despite his uncorrupt behavior in the 1950s and his strong support for Chinese economic reform, Wang Zhen was not popular among Chinese people after 1979 due to his political hard line conservatism. His support of Deng Xiaoping and being a member of his regime was largely due to his close personal friendship with Deng, which was further strengthened by their common opposition to radical political reforms. As one of the architects of the suppression by force of the pro democracy protesters in Tiananmen Square in 1989, he was quoted in the Tiananmen Papers as stating in a meeting with other Chinese Communist Party elders on June 2, 1989: "We should announce in advance to those people occupying the Square that we're coming in. They can listen or not as they choose, but then we move in. If it causes deaths, that's their own fault. We can't be soft or merciful toward anti Party, anti socialist elements." He served as the Vice President of the People's Republic of China from 1988 to 1993 under President Yang Shangkun. By the late 1980s, Wang's children were increasingly promoted in the Communist Party and amassing large business holdings and wealth. His eldest son Wang Jun was the head of CITIC Group, the largest State Investment group in China, while his younger son Wang Zhi, became head of China Computer Development Corporation, the first Chinese computer manufacturer. Wang Zhen, who remained an unrepentant Marxist, felt betrayed by his children's "Capitalist" lifestyles, according to one well wisher who met him shortly before he died, allegedly calling them "Turtle eggs" (a slang term for bastards), "I don't acknowledge them as my sons". In August 1989 a colonel in the PLA, Zhang Zhenglong, published a 618 page reflection of his experiences fighting for the Red Army in Manchuria in the late 1940s, White Snow, Red Blood. In this book, Zhang claimed that Wang Zhen had smuggled opium during the Chinese Civil War. This and other claims made Zhang a target of Wang. Zhang was eventually arrested for making these claims, and his book was censored in mainland China.