Кембридждегі Great St Mary's шіркеуі – Англия шіркеуі және университет шіркеуі. Тарихи маңызы бар, Grade I тізімінде. Университет студенттеріне арналған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұлы Мария – Англияның Кембридж қаласының орталығындағы Кингз Парадедің солтүстік жағында орналасқан Англия шіркеуінің қауымдық және университет шіркеуі. Жергілікті тұрғындар оны Ұлы Сент-Мэри немесе жай ғана GSM деп атайды, осылайша оны "Кішкентай Сент-Мэриден" ажыратады. Бұл – Ірі шіркеулердің бірі. Англияның тарихи мұрасы оны І санаттағы ескерткіш деп таныған. Эли епархиясының қауымдық шіркеуі болумен қатар, ол Кембридж университетінің университет шіркеуі болып табылады. Сондықтан ол университеттің заңнамасында маңызды рөл атқарады. Мысалы, университет қызметкерлері Ұлы Сент-Мэриден 20 миль, ал студенттер үш мильден аспайтын қашықтықта тұруы керек. Шіркеуде "Университет уағыздары" өткізіледі және Университет ағзасы мен Университет сағаты орналасқан. Соңғысы Парламент үйлерінің сағат мұнарасы ("Биг Бен") кейіннен қолданған "Кембридж кварталдары" әуенімен дыңылдайды.
St Mary the Great is a Church of England parish and university church at the north end of King's Parade in central Cambridge, England. It is known locally as Great St Mary's or simply GSM to distinguish it from "Little St Mary's". It is one of the Greater Churches. It is designated by Historic England as a Grade I listed building. In addition to being a parish church in the Diocese of Ely, it is the university church for the University of Cambridge. As such it has a role in the university's legislation. For example, university officers must live within 20 miles of Great St Mary's and undergraduates within three. The church also hosts the "University Sermons" and houses the University Organ and the University Clock. The latter chimes the "Cambridge Quarters" which were later used by the clock tower of the Houses of Parliament ("Big Ben").
Тарих
Шіркеу туралы алғашқы жазба 1205 жылы король Джонның Томас де Чимелеиді пасторлыққа ұсынғаны туралы мәліметтерде кездеседі. Шіркеудің негірі 1010 жылға дейін салынған болуы мүмкін, бірақ 1290 жылдың 9 шілдесінде шіркеу өртеніп, кейін қайта салынды. Сол кезде бұл өртті қаланың еврей халқының тудырғаны деп есептеліп, оның салдарынан синагог жабылды. 1352 жылға дейін бұл шіркеу Әулие Мария Діңгезінің шіркеуі деп белгілі болды, бірақ сол жылдан бастап қазіргі атауымен танылды. Орта ғасырларда бұл орын Кембридж университетінің жиналыстары мен пікірталастары үшін ресми жиналу орны болды, бірақ 1730 жылы Университеттің Сенат үйі көшенің ар жағына салынғаннан кейін бұл тоқтатылды. Қазіргі ғимарат 1478 және 1519 жылдар аралығында салынды, ал мұнарасы 1608 жылы аяқталды. Құрылыс шығындарының көп бөлігін Ричард III және Генрих VII төледі. Шіркеу 1766 жылы Джеймс Эссекспен қалпына келтірілді. 1850-51 жылдары Джордж Гилберт Скотт жөндеу жұмыстарын жүргізді, содан кейін 1857 жылы Энтони Салвин одан әрі жұмыс істеді. Оңтүстік кіреберісі 1888 жылы қайта салынды. 20-шы ғасырда да қалпына келтіру жұмыстары жүргізілді.
The first mention of the church is a record of King John presenting Thomas de Chimeleye to the rectory in 1205. The foundations of the church may date to 1010, but the church was mostly destroyed by fire 9 July 1290 and then rebuilt. At the time, this fire was attributed to the Jewish population of the city, with the result that the synagogue was closed. Prior to 1352, it was known as The Church of St Mary the Virgin, but since that year has become known by its modern name. In the Middle Ages it became an official gathering place for meetings and debates for Cambridge University, but this ceased in 1730 when the University's Senate House was built across the street. The present building was constructed between 1478 and 1519, with the tower finished later, in 1608. The cost of construction was covered largely by Richard III and Henry VII. The church was restored by James Essex in 1766. In 1850–51 a restoration was carried out by George Gilbert Scott, followed by further work by Anthony Salvin in 1857. The south porch was rebuilt in 1888. There has been some more restoration work during the 20th century.
Қоңыраулар
Бастапқыда қоңыраулар шіркеу ауласындағы ағаш құрылысқа ілінді. 1515 жылы қоңыраулар мұнараға көшіріліп, құрылыс бұзылды. 1722 жылы қоңыраулар жаңаларымен ауыстырылды, ал 1724 жылы оларды қоңырау салу жауапкершілігін ресмилеу үшін Кембридж жастары қоғамы құрылды. Бұл қоғам Ұлыбританиядағы ең көне қоңырау салу қоғамы және үздіксіз қоңырау салу тарихы бар әлемдегі кез келген шіркеудегі екінші ең көне қоғам болып саналады. 2009 жылы ескі қоңыраулар жиынтығы Тайлорс Эйр және Смит Лтд компаниясы құйған жаңа жиынтықпен ауыстырылды, бұл доктор Мартин С. Фолкс жасаған қайырымдылықтың арқасында мүмкін болды. D тонындағы 13 қоңыраудан тұратын жаңа жиынтық (соның ішінде G тонындағы 8 қоңыраудың жеңіл жиынтығын қамтамасыз ететін No. 6 қоңырау) 24cwt салмақты тенорға ие. Алғашқы қоңыраулардың бір бөлігі Кембридж әуенінің дыбысын сақтап қалу үшін сақталды.
Originally, bells were hung in a wooden structure in the churchyard. In 1515 the bells were moved to the tower and the structure was dismantled. The bells were replaced in 1722 and in 1724, the Society of Cambridge Youths was formed to formalise the responsibility for ringing them. This society lays claim to being the oldest bellringing society in Britain and the second oldest at any church in the world with a continuous ringing history. In 2009 the old ring of bells was replaced with a new ring cast by Taylors Eayre and Smith Ltd, made possible by a donation from Dr Martin C Faulkes. The new ring of 13 bells in the key of D (including a flat bell no. 6 providing a lighter ring of 8 bells in the key of G) has a tenor weighing 24cwt. Some of the original bells have been retained to continue sounding the Cambridge Chimes.
Органдар
Ұлы Мария шіркеуі екі дербес құбырлы органға ие болуымен ерекшеленеді: тұрақты қауым үшін ғибадатханадағы "Парахиялық орган" және Батыс галереясындағы "Университет органы", ол университетке тиесілі және күтіледі, сондай-ақ университет қызметтерінде ойнатылады. Университет органы алғаш рет 1698 жылы сатып алынған, оны танымал орган жасаушы "Әке" Бернард Смит салған. 18-19 ғасырларда Уильям Хилл 1870 жылы маңызды (бірақ сақталған) қайта құру жүргізгенге дейін оған қосымшалар енгізілді. Орган 1963 жылы Хилл, Норман және Беард (сол кезде де керемет сақталған) тарапынан одан әрі жұмыс істеді және 1995 жылы Мандер Органс компаниясы толыққанды қалпына келтірді, ал 1996 жылғы 30 қаңтарда қайта ашылды. Бұл танымал тарихи аспап, Уильям Хиллдің еңбегіне арналған маңызды ескерткіш, сонымен қатар, бір аспапта Әке Смит құбырларының ең ірі жиынтығы болып табылады. Парахиялық орган 1991 жылы Кеннет Джонс және серіктестері жасаған. Ол Кембридждік Миллердің (бұрынғы Ұлы Сент-Мэри шіркеуінің органшысы) 1869 жылғы бұрынғы аспабының орнын басты.
St Mary the Great is unusual in housing two self contained pipe organs, a 'Parish Organ' in the Chancel for the regular congregation, and another in the West Gallery, called the 'University Organ', owned and maintained by the University, and played for University services. The University Organ was originally purchased in 1698, constructed by the renowned organ builder 'Father' Bernard Smith. It was added to over the 18th and 19th centuries until a major (yet sensitive) rebuild was carried out by William Hill in 1870. The organ saw further work in 1963 from Hill, Norman and Beard (again remarkably sensitive for the time) and was extensively restored in 1995 by Mander Organs, and rededicated on 30 January 1996. It is a noted historic instrument, a significant monument to the work of William Hill, and, in addition, likely the largest repository of Father Smith pipework in a single instrument. The Parish Organ was built in 1991 by Kenneth Jones and Associates. It replaced an earlier instrument by Miller of Cambridge (one time organist of Great St Mary's) dating from 1869.
Архитектурасы мен ерекшеліктері
Шіркеудің дизайны кеш перпендикуляр стилінде жасалған. Витраждар Хардманның туындылары және 1867-1869 жылдар аралығында қосылған. 2023 жылдан бері пастор.
The church is designed in the Late Perpendicular style. The stained glass is the work of Hardman and was added between 1867 and 1869. Vicar from 2023]