Клопхиллдегі ескі Әулие Мария шіркеуінің тарихы

Кіріспе

Қазіргі Сент-Мария шіркеуі Англияның Оңтүстік Мидлендс аймағында Бедфорд пен Лютон қалалары арасында орналасқан, Клофилл деген шағын ауылдың орталығында. 1848 жылы салынған жаңа шіркеу 1850 жылы Шіркеу комиссарларының бұйрығымен ескі шіркеудің орнын басты. Ескі шіркеу ғимараты, ресми түрде Әулие Мария Діңгезінің шіркеуі (қысқаша Әулие Мария шіркеуі) деп аталып, халық арасында Ескі Әулие Мария немесе Ескі приход шіркеуі деп белгілі, ауылдың шетінде орналасқан және шамамен 650 жылға жуық. Ол Гринсэнд қырқасының ең биік нүктесінде тұрғызылған, айналасындағы жазыққа көрініс ашады. Оның зираты – жабайы гүлдер мен жануарларға толы, табиғаттың тынышқан жері. Шіркеу ауыл орталығына көшірілгеннен кейін, ескі ғимараттан әртүрлі заттар алынып, ол мәйітхана ретінде пайдаланылды, бірақ 1950 жылдары құлай бастады. Англия шіркеуі енді Ескі приход шіркеуіне жауапкершілік тартпайды, сондай-ақ ол қасиетті деп есептелмейді; заң бойынша ол Орталық Бедфордшир кеңесінің қарауында. 1960 жылдары шіркеудің бірнеше қабірлерін заңсыз бұзу оқиғасы болды, бұл оған жергілікті, содан кейін бүкіл елде әйгілілік әкелді, сонымен қатар шайтандық пен қара жұмыс сияқты сенсациялық күдіктер тудырды. 2010 жылы Орталық Бедфордшир кеңесі, шіркеудің нашар күйіне алаңдаған жергілікті белсенділердің ықпалымен, Ескі шіркеуді қалпына келтіріп, аймақтық жаяу жолындағы батырма ретінде пайдалануды жоспарлады. Алайда, бұл жоспар кеңес үшін тым қымбатқа түсті. Оның орнына 2012 жылы жаңа жоба жарияланды, ол құлаудың алдын алу жұмыстарын жүргізуді, мұнараның үстіне көру платформасын орнатуды және шіркеудің жанына мұражай орталығын салуды көздеді.

Қасиетті Мария Қасиетті Мария шіркеуі

Ауыл шетіндегі қираған шіркеу – II* санаттағы ғимарат, алғаш рет 1961 жылы тізімге алынған, бұрын «Ескі шіркеу» деп аталған, бірақ кейін «Ақ Мария шіркеуі» деген атпен қайта тізімге енгізілген. Шамамен 1350 жылы салынған болуы мүмкін. Перпендикуляр стилде салынған, құрылысы көбінесе жалпылама темір тас қиыршықтарынан тұрады, ал безендірулері – тас қаптама. Уильям Генри Пейдж 1908 жылы жазғанда, қоңырау мұнарасының екі терезесі, батыс жаққа қараған екі терезесі және мұнара аркасы 15 ғасырға жатады деп көрсеткен, сондай-ақ мұнарадан гөрі кеме қабырғаларының көнерек екенін атап өткен. 19 ғасырдың басында жақсартулар жасалды, 1814 жылы батыс галереясы, ал 1819 жылы ғибадатхананың шығыс жағына жаңа бөлім қосылды. 1820 жылдарға қарай шіркеудің орындықтары жеткіліксіз болды. Оны кеңейту жоспарлары ректордың ауырып қалғандықтан толыққан тоқ іске аспады. Ол 1843 жылы қайтыс болды, және жаңа ректор тағайындалды, ол шіркеуді ауыл орталығына көшіргісі келді. Сондықтан жаңа шіркеу салынды (1848–1849), ал ескісі біраз уақытқа зираттағы мәйіттерді сақтауға арналған шағын ғимарат ретінде пайдаланылды, ол бұрынғыдай қолданыста болды. 1908 жылғы «Бедфорд округінің тарихы», 2-том, Пейджтің редакциясы бойынша, «Зиратта дене ұрлаушылардың жиі кездесетін жері ретінде жаман атқа ие болған, және Брикволл шаруашылығының егістігінде көптеген адам сүйектері табылды» делінген. 1854 жылы ескі шіркеудің қалдықтары негізінен кеме мен мұнарадан тұрды. Ғибадатхана мен галереялар шіркеу ретінде пайдалану үшін қайта жаңартылған кезде алынып тасталды, ал бірнеше заттар (оның ішінде лих қақпасы және екі қоңырау) жаңа ғимаратқа көшірілді. Стивен Глинн 1854 жылы оны «өте биік төбедегі шағын, қарапайым шіркеу деп сипаттады, тек кемесі мен мұнарасы бар, ғибадатханасы қиратылған және қазір толығымен тасталып кеткен». 1898 жылы шіркеу Бедфордширге арналған Келлидің анықтамалығында сипатталған, онда «Rev. Чарльз Флетчер M. A., 1753, Rev. Уильям Пирс Нетерсоль, Пуллоксхиллдің викарийі, 1799, және Rev. Езекиел Роуз отбасының мүшелеріне арналған бірнеше қызықты естелік тақталары бар: шатыры ежелгі еменнен жасалған. Тізім 1568 жылдан басталады» делінген. 1901 жылы жөндеу жұмыстары жүргізілді, бұл Пейджке (1908) кеменің және мұнараның нақты мерзімін анықтауға мүмкіндік бермеді. Алайда 1956 жылы төбеден қорғасын ұрланғаннан кейін ғимарат қирап қалды.

The ruined church at the village edge is a Grade II* listed building, first listed in 1961 and formerly called The Old Parish Church, but later re listed under the name The Church of St Mary The Virgin. It was probably built c. 1350. It was built in the Perpendicular style, the fabric being mostly of coarse ironstone rubble with ashlar dressings. William Henry Page, writing in 1908, dated the two light windows of the belfry, the two light west window, and the tower arch to the 15th century, and noted that the nave walls are older than the tower. Improvements were made in the early 19th century, with a west gallery added in 1814 and a new east end to the chancel in 1819. By the 1820s the church's seating capacity had become insufficient. Plans to enlarge it came to naught partly as a consequence of the rector falling ill. He died in 1843, and a new rector was appointed, who wanted to relocate the church to the village centre. So instead, a new church was built (1848–1849) and the old one used, for a while, as a mortuary chapel for the graveyard, which remained in use. One of those uses, apparently, was extraordinary: according to the 1908 A History of the County of Bedford, vol. 2, edited by Page, "The churchyard possessed the unenviable reputation of being a haunt of body snatchers, and many human bones have been dug up in the fields of Brickwall Farm". In 1854 the remains of the original church consisted of little more than the nave and tower. The chancel and the galleries had been removed in its conversion for use as a chapel, and several items (including the lych gate and two of the bells) had been transferred to the new building. Stephen Glynne in 1854 described it as "a poor, small church on top of a very high hill, having only a nave and tower, the chancel having been destroyed and the church is now wholly abandoned". In 1898, the church was described in Kelly's Directory for Bedfordshire, which said it "contains several interesting memorial tablets to the Rev. Charles Fletcher M. A., 1753, the Rev. William Pierce Nethersole, vicar of Pulloxhill, 1799, and another to members of the family of the Rev. Ezekiel Rouse: the roof is of ancient oak. The register dates from the year 1568". Repairs were made in 1901, which ironically prevented Page (in 1908) from being able to date precisely the nave and tower. After the lead was stolen from the roof in 1956, however, the building fell into ruin.

1960 жылдардағы арамдалу

1960 жылдары шіркеу, зиратты зақымдау оқиғасы кеңінен жарияланғаннан кейін, Хлофиллде де, бүкіл Ұлыбританияда да осындай оқиғалар сериясы орын алған соң, бұқаралық ақпарат құралдарының назарына ілікті. 1963 жылдың 16 наурызында Клофиллдегі бір көшеде жергілікті тұрғындар екі Лутондық жастың адам бас сүйегімен ойнап жатқанын көрді. Жастар оны Сент-Мэри шіркеуінен алғанын айтты, ол сынық терезе жақтауының қабырғаға тығылып қалған бөлігінің ішінде табылған. Еденде «қара жынды қолдану рәсімінде қолданылатын үлгіде» жатқан кеуде сүйегі, жамбас сүйегі және аяқ сүйектері жатыр, бұл туралы полиция мәлімдемелерінде газеттерде жазылған. Шіркеу ішінде әтештің шашыраған қауырсындары және қызыл түске боялған екі мальтий кресі табылды. Сол кездегі пастор, Лесли Баркердің айтуынша, жеті әйелдің қабіріне қол сұғылған, ал жетіншісі, 1770 жылы 22 жасында қайтыс болған Дженни Хамберстоунның қабірі қиратылған. Баркер баспасөзге берген сұхбатында «шайтанға табынушылар әрқашан әйелді өздерінің рәсімдерінің ортасында қолданатыны белгілі» деді, ал шіркеудің сақшысы бұл зақымды «қандай да бір шайтанға табынумен» байланыстырды. Полиция да, жануар құрбандығы шайтандық рәсімдер туралы айтылғандықтан, әтештің «құрбандыққа шалынған» болуы мүмкін екенін, ал крестер жануар қандарымен боялған болуы мүмкін екенін мәлімдеді (бірақ Баркер бұл тұста келіспеді, оларды қарапайым қызыл бояу деп ойлады). Кейінірек, бірнеше жылдан соң жазушы және зерттеуші Билл Эллис полицияның «құрбандық әтеші» туралы идеясы Денис Уитлидің 1934 жылғы «Шайтан жолға шығады» романындағы бір көріністен алынғанын болжады, онда қара әтеш пен ақ тауық құрбандыққа шалынады. Дженни Хамберстоунның сүйегі 23 наурызда қайта жерленді, бірақ газеттің жариялағандығының арқасында бұл оқиға жеке оқиға болмады. Оның қабірі 2 сәуірге дейін тағы екі рет зақымдалды, ал шіркеу жергілікті жасөспірімдер үшін түнгі уақыттағы көрікті орынға айналды. Хэмберстоунның қабірі қайтадан жабылып, келесі толық айдың түнінде қайта ашылды, ал Лутон орталық кітапханасында сиқыр туралы кітаптарға сұраныс артты. 9 сәуірде Лутонның оңтүстігіндегі Блюбелл Вуд, Каддингтон қаласында алты сиыр мен бір жылқының басын табу Сент-Мэри шіркеуіндегі зақымдаумен байланысты болды, бұл одан әрі қызығушылықты тудырды. Сол кезде жергілікті газет Сильсо ауыл шаруашылығы колледжінің студентімен сұхбаттасып, ол екі жыл бұрын студенттер тобымен бірге шіркеуге барғанын мойындады. Олар бір әтешті өлтіріп, оның қауырсындарын және қанын шашып, «бұл үлкен әзіл» деп кельт кресін салған, бірақ «қазір бұл күлкілі емес сияқты». Мойындауына қарамастан, Сент-Мэри және жалпы Клофилл туралы әңгімелер жалғасты. Бұл оқиғадан шіркеуге келген репутация туралы фольклоршы Эрик Мейпл «шөл Клофиллді» «тоналған және қиратылған қабірлердің шөлімен, жиырмасыншы ғасырда қара сиқырдың қайта жаңғыруының символымен» сипаттап, оны «нағыз готикалық тәжірибе» үшін көруге кеңес берді. Лесли Баркер 1969 жылы зейнеткерлікке шықты және 1963 жылғы алғашқы оқиғалардан бері «және қандай да бір рәсімдер орындалған» қабірлердің көптеген оқиғалары болғанын хабарлады. 1963 жылы Сент-Мэридің зақымдалуынан кейін 1963 және 1964 жылдары шіркеулерде «қара сиқыр рәсімдері» туралы газеттерде көптеген хабарлар жарияланды, соның ішінде Ланкаширдегі зақымдаулар сериясы, Брамбердегі шіркеудің кіреберісіне суреттелген рәміздер, Суссекс және Сент-Клементтегі пентаграмма және он үш тікенмен тесілген қой жүрегі, Ли-он-Си. Бұл оқиға 2013 жылы түсірілген «Паранормальді күнделіктер: Клофилл» фильмінде көрсетілді.

In the 1960s the church became a focus of media attention after a widely reported incident of graveyard desecration was followed by a series of similar incidents, both at Clophill and across Britain. On 16 March 1963, in a street in Clophill, a local couple saw two Luton youths playing with a human skull. The youths claimed that they had taken it from inside St Mary's, where they had discovered it stuck on a broken piece of window frame that had been jammed into a wall. On the floor were a breastbone, pelvis and leg bones laid "in the pattern used for the Black Mass", as it was described in newspaper reports of police statements. Scattered cockerel feathers and tracings of two Maltese crosses infilled in red, one newly done and the other somewhat weatherworn, were found inside the church. The rector at that time, Rev. Leslie Barker, reported that six graves of females had been tampered with before the stone slab above a seventh, that of Jenny Humberstone who had died in 1770 aged 22, had been dislodged and the coffin broken open. Barker, speaking to the press, stated that "Satan worshippers are known to always use a female at the centre of their ceremonies", and his churchwarden ascribed the damage to "some kind of devil worship". Similarly, police reportedly stated that, as animal sacrifice was commonly described in accounts of satanic rites, the cockerel was possibly "sacrificial", and the crosses were possibly painted with animal blood (although on this point Barker disagreed, thinking them more likely to be simply red paint). Author and researcher Bill Ellis, writing some years later, opined that the police's idea of a "sacrificial cockerel" had been derived from a scene in Denis Wheatley's 1934 novel The Devil Rides Out, where a black cock and white hen are sacrificed. The remains of Jenny Humberstone were reinterred on 23 March, but the incident was not to be an isolated one, thanks to the newspaper publicity. Her grave was desecrated again on two occasions before 2 April, and the church had become a night time attraction for local teenagers. Humberstone's grave was resealed but was reopened on the night of the following full moon, and there was a run on books about magic at Luton Central Library. The discovery of the heads of six cows and a horse in Bluebell Wood, Caddington, south of Luton, on 9 April was linked to the desecration at St Mary's, fueling further interest. By then a local newspaper had interviewed a student from Silsoe Agricultural College who admitted to having visited the church two years previously with a group of students. They had killed a cockerel, spread its feathers and blood around, and drawn a Celtic cross as "a huge joke" that "doesn't seem so funny now". Despite the admission, stories about St Mary's, and about Clophill in general, continued. The church and the reputation that it had gained from the incident were mentioned in a coffee table book on witchcraft by the folklorist Eric Maple, who described "desolate Clophill" with a "wilderness of desecrated and looted tombs, symbols of the revival of black magic in the twentieth century", and recommended that people visit it for a "truly Gothic experience". Leslie Barker retired in 1969, and reported that since the first incidents in 1963 there had been numerous instances of graves being broken into "and some sort of rite performed". The desecration of St Mary's in 1963 was followed by a spate of similar newspaper reports of "black magic rites" in churches in 1963 and 1964, including reports of a series of desecrations in Lancashire, symbols painted on the porch of a church in Bramber, Sussex, and a pentagram and a sheep's heart pierced with thirteen thorns in St Clement's in Leigh on Sea. The incident was covered in the 2013 film The Paranormal Diaries: Clophill.

BCC-ге беру және болашақта пайдалану

1977 жылы Орталық Бедфордшир кеңесі (бұрынғы Бедфордшир округі кеңесі) ескі шіркеуді сатып алды. Кеңес меншігінде болған кезде, нысан вандализмге және қоқыс төгуге ұшырады. 2010 жылы жергіліктік белсенділердің күш-жігері шіркеуге жаңа мақсат беру жоспарына әкелді. Оны Бедфордшир Гринсэнд Ридж бағытындағы жаяу жүргіншілер үшін түнгі жатын орын қамтамасыз ететін ботханаға айналдыру ұсынылды, және нысанда тұрақты күзетші болады. Дегенмен, Кеңес мұндай жобаға қажетті 75 000 фунт стерлингтің күші жетпейтініне алаңдады. Оның орнына, 2012 жылы «Англия мұрасы» және «Қауіп астындағы мұра» ұйымдары шіркеуді қайта жаңарту жұмыстарын қаржыландыруға келісті. 2013 жылы басталуы жоспарланған жұмыстар қазір аяқталды, оның ішінде қираған нысанды тұрақтандыру, шіркеу ішінде ұсақ тоспалы жол салу, спиральді баспалдақты қалпына келтіру және келушілерге мұнараның үстіне көтеріліп, айналаға көрініс тамашалауға мүмкіндік беретін көру платформасын орнату кірді. Қазіргі уақытта мұнараға күніне екі рет, сағат 10:00 және 14:00-де экскурсиялар өткізіледі. Экскурсияларды еріктілер жүргізетіндіктен, келушілер алдын ала телефон шалуы қажет (шіркеу ғимаратының жанында телефон нөмірі бар). Алдағы жоспарларға шіркеу ғимаратының жанына мұражай орталығын салу кіреді. Жобаны аяқтаудың жалпы құны 225 000 фунт стерлинг, оның 75 000 фунтын «Англия мұрасы», ал 100 000 фунтын «Қауіп астындағы мұра» ұйымдары жабады. Қалған 50 000 фунт, тұрақтандыру және қайта жаңарту жұмыстарына жұмсалады, Waste Recycling Environmental Limited-тің Мұра қорынан қаржыландырылады.

Қасиетті Мария шіркеуі

Ауыл орталығындағы қазіргі Әулие Мария шіркеуі 1848–1849 жылдары салынды. Лих қақпасы ескі шіркеуден көшірілді, сондай-ақ шіркеудің екі қоңырауы, біреуі 1623 жылы, ал екіншісі, 1774 жылы Вуттондық Эмертон жасаған. Үшінші қоңыраудың үстінде тек "Р.С." әріптері қалды. Приход шіркеуі 1850 жылдың қыркүйегінде ресми түрде жаңа ғимаратқа көшірілді, бұл ғимарат сол кезде Әулие Мария шіркеуі деп аталған. Жаңа шіркеуді салуға жауапты сәулетші Гертфордтық Томас Смит болды, ол сонымен қатар Сильсодағы шіркеуді де салған. Пимликодағы Смит пен Эпплфордтар салған Клофилл шіркеуі қоңыр құмтастан қаланған, Портленд тасымен әрленген. Негізгі залдың ұзындығы 18 метр, ені 8 метр, ал дәліз 4 метр енді. Батыс жағында галереясы, батыс терезесіне көрініс ашатын ашық мұнарасы және 530 адамға орналасуға арналған негізгі зал мен дәліздің ашық, біркелкі орындықтары болды. Жалпы, ғимараттың құны 2300 фунт стерлингті құрады (1849 жылғы 2300 фунт стерлинг бүгінгі күні шамамен <есептелген сомаға> тең), оның ішінде сол кездегі приход пасторы Дж. Мендэм мен граф де Грей сыйлаған оңтүстік дәліз бен құмтас ескерілмеген. 1957 жылдың мамырында Whitechapel Bell Foundry компаниясы жаңа шіркеуге бұрынғы шіркеуден қосымша қоңырауды 123 фунт стерлингке көшірді. Бұл, өткен жылы төбесінен қорғасын ұрланғаннан кейін ескі шіркеуде жасалған бірнеше жұмыстардың бірі болды. 1908 жылы Пейдж "он алтыншы ғасырдың жүзім үлгісімен безенілген" деп сипаттаған төбесінің қиылысқан сәулесі жаңа ғимараттағы Әулие Албанның жаңа ескерткіш шіркеуіне көшірілді, ол 1958 жылдың 17 маусымында Иерусалимдегі архиепископ (қазір Иерусалимдегі Англикан епископы) болған епископпен киеленді. Бедфордтық сәулетші Джон Гедж осы жаңа шіркеудің жобаларын жасады, ол органның орнын өзгертуді, жаңа алтарь мен алтарь рельсін, жаңа хор бөлмесін, жаңа құрбандық үстелін және жаңа дұға орындығын қамтыды. Жаңа шіркеудегі алтарь рельсі жаңа еменнен және ескі шіркеуден алынған 18 ғасырлық баспалдақтан жасалған. Бірнеше жыл өткен соң, 1964 жылы жаңа шіркеудің төбесінде құрғақ шірік табылды. Бедфордтық сәулетшілердің тағы бір фирмасы – Кристалл мен Вест қазіргі төбе мен клерстериді алып тастау және бүгінгі күнге дейін сақталған тік төбемен ауыстыру жоспарларын жасады. 1898 жылғы Келли анықтамалығында шіркеудің халықтан қаржы жинау арқылы салынғаны және "әдемі қарағай аллеясымен" жақындасқаны жазылған. Бүгінде приход шіркеуі Камптон, Клофилл және Хейнс приходтарының, Амптилл және Шеффорд деканатының және Бедфорд архидиякониясының бөлігі болып табылады.

The replacement church in the village centre, the current St Mary's Church, was built over the period 1848–1849. The lych gate was transferred there from the old church, as were two of the church bells, one made in 1623 and the other, a treble, made by Emerton of Wootton in 1774. A third bell, bearing only the initials "R. C.", was left behind in the old building. The parish church was officially transferred to the new building from what was then named the Church of St Mary in September 1850. The architect in charge of building the new church was Thomas Smith of Hertford, who had also built the church at Silsoe. Built by Smith & Appleford of Pimlico, the Clophill church was constructed out of brown sandstone in rubble courses, with details in Portland stone. The nave was exactly 60 feet (18 m) long and 25 feet (8 m) wide, with the aisle 12 feet (4 m) wide. It had a gallery at the west end, an open tower that allowed a view of the west end window, and open uniform pews in the nave and aisle to accommodate 530 people. In total, with the exception of the south aisle and the sandstone that were donated by the then parish rector J. Mendham and Earl de Grey respectively, the building cost £2,300 (2300.0 in 1849 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). In May 1957, an additional bell was moved from the old church to the new by Whitechapel Bell Foundry, at a cost of £123. This was one of several removals from the old church that were performed as reaction to the theft of the lead from its roof the year before. The cross beam from its roof, which Page in 1908 had described as "enriched with a vine pattern of sixteenth century character" was moved to a new memorial Chapel of St Alban in the new building, which was consecrated on 17 June 1958 by the bishop who was then the Archbishop in Jerusalem (now the Anglican Bishop in Jerusalem). John Gedge, architect, of Bedford, drew up the plans for this new chapel, which involved reorienting the organ, as well as a new altar and altar rail, a new choir vestry, a new credence table, and a new prayer desk. The altar rail in the new chapel was made from new oak and an 18th century staircase taken from old church. Some years later, in 1964, dry rot was discovered in the roof of the new church. Chrystal & West, another firm of Bedford architects, drew up plans to remove the existing roof and clerestory, and substitute the steep pitched roof that remains today. Kelly's Directory of 1898 noted that the church had been erected by public subscription and was "approached by a noble avenue of elms." Today the parish church is part of the benefice of Campton, Clophill and Haynes, in deanery of Ampthill and Shefford, and the archdeaconry of Bedford.