Кіріспе

Американдық ғалым (1901–1989)

Стерлинг Аллен Браун (1 мамыр 1901 – 13 қаңтар 1989) – американдық профессор, фольклор зерттеушісі, ақын және әдеби сыншы. Ол негізінен АҚШ Оңтүстігінің афроамерикандық мәдениетін зерттеді және мансабының көп бөлігін Говард университетінде профессор болып қызмет етті. Браун Колумбия округінің тұңғыш лауреат ақыны болды.

Ерте өмір және білім

Браун 1901 жылғы 1 мамырда Вашингтон қаласындағы Говард университетінің кампусында дүниеге келді. Оның әкесі, бұрынғы құл болған Стерлинг Н. Браун, Говард университетінің дінтану мектебінде көрнекті пастор және профессор болды. Оның анасы Грейс Аделаида Браун Фиск университетінде сыныптың үздік оқушысы атанған, 50 жылдан астам уақыт бойы Вашингтон қаласының мемлекеттік мектептерінде сабақ берді. Оның ата-анасы екеуі де Теннесси штатында өскен және Фредерик Дуглас және Букер Т. Вашингтон сияқты танымал көшбасшылар туралы әңгімелерді Браунмен және оның қарындасы Мэри Эдна Браунмен (Delta Sigma Theta әйелдер қауымының негізін қалаушысы) жиі бөліскен. Браунның балалық шағы Мэриленд штатының Говард округіндегі Уиски Боттом жолындағы фермада өтті. Ол Уотерфорд Оукс бастауыш мектебі мен Данбар орта мектебінде білім алды, оны үздік оқушы ретінде бітірді. Ол Массачусетс штатындағы Уильямс колледжіне оқуға стипендия алды. 1922 жылы Уильямс Фи Бета Каппа қоғамын бітірген соң, ол Гарвард университетінде оқуын жалғастырып, бір жылдан кейін ағылшын тілінен магистр дәрежесін алды. Сол 1923 жылы ол Вирджиния штатының Линчбург қаласындағы Вирджиния теологиялық семинариясы мен колледжінде ағылшын тілінен лекциятор болып жұмысқа орналасты, бұл қызметті үш жыл бойы атқарды. Ол докторлық диссертация қорғамады, бірақ бірнеше колледж оған құрметті докторлық дәреже берді.

Неке және отбасы

Браун 1927 жылы Дейзи Тернбуллға үйленді және олар Джонтатон Л. Деннисті асырап алды. Дейзи Браун үшін кейде шабыт көзі болды; оның "Long Track Blues" және "Against That Day" өлеңдері одан шабыттанды.

Академиялық мансап

Браун өзінің оқытушылық мансабын бірнеше университеттерде, соның ішінде Линкольн университеті мен Фиск университетінде бастады, 1929 жылы Говардқа қайтып оралғанға дейін осы қызметтерді атқарды. Ол 40 жыл бойы сол жерде профессор болып жұмыс істеді. Браунның поэзиясы Оңтүстік аймағын бейнелейді және құлдықта болған афроамерикалықтардың өмірін көрнекті етеді. Шығармаларында Браун көбінесе оңтүстік афроамерикалықтарының тіліне еліктеп, сөздердегі түсірілген дыбыстарды көрсету үшін әртүрлі әріптер мен апострофтарды қолданды. Ол афроамерикалық әдебиеті мен фольклоры туралы оқытып, жазды. Ол осы жанрды бағалаудағы алғашқылардың бірі болды. Ол жазу кезінде "жантық, шығармашыл ойға" ие болды және "диалог, сипаттау мен повествование саласындағы табиғи қабілетімен" көзге түсті. Браун студенттерін джаз концепцияларымен таныстырғанымен белгілі, ол блюз, спиричуэлдер және қарапайым музыканың басқа да түрлерімен бірге оның поэзиясының негізгі бөлігін құрады. Ол танымал "From Spirituals to Swing" концерттерінде сөз сөйледі, ал оның кіріспе сөзін концерттердің жазбаларынан тыңдауға болады. Говард университетіндегі қызметінен басқа, Браун Вассар колледжінде, Нью-Йорк университетінде, Атланта университетінде және Йель университетінде қонақ профессор болып жұмыс істеді. Оның белгілі студенттерінің арасында Тони Моррисон, Кваме Тюре (Стокли Кармайкл), Кваме Нкрума, Томас Соуэлл, Осси Дэвис және Амири Барака (Лерой Джонс) бар. 1969 жылы Браун Говардтағы профессорлық қызметінен зейнетке шығып, поэзияға толық көшті.

Әдеби мансап

1932 жылы Браун өзінің алғашқы поэзия кітабы «Оңтүстік жолы»н жариялады. Бұл кітапта көптеген өлеңдер жинақталған, олардың көпшілігі ауылдық тақырыптарға арналған және кедей, қара нәсілді ауыл тұрғындарының қарапайым өмірін терең сезіммен және қадір-қасиетпен бейнелейді. Браунның туындыларында нағыз диалект пен құрылымдармен қатар, формальды жұмыстар да бар. Осы кітаптың сәтті болуына қарамастан, ол «Жасырынуға орын жоқ» атты келесі кітабына баспагер табуда қиындыққа тап болды. Оның поэзиялық шығармалары мазмұны, формасы және ырғағы жағынан афроамерикандық музыканың, соның ішінде жұмыс әндерінің, блюз бен джаздың ықпалында болды. Жан Тумер, Зора Нил Херстон, Лэнгстон Хьюз және сол дәуірдегі басқа да афроамерикандық жазушылардың еңбектері сияқты, оның шығармалары да көбінесе Америка Құрама Штаттарындағы нәсіл және тап мәселелерін қамтиды. Ол халықтық мәдениетке терең қызығушылық танытты және оны ең шынайысы деп есептеді. Браун Гарлем Ренессансының көркемдік дәстүрінің бір бөлігі саналады, бірақ өмірінің көп бөлігін Солтүстік-Шығыс Вашингтонның Брукленд ауданында өткізді.

Азаматтық құқықтарды қорғау

Растық теңдік үшін күрестің мүшесі ретінде Браун "қалам семсерден күшті" деген сенімде болды. NAACP мүшесі ретінде Браун ұйымның кеңесші кеңесінде қызмет етті және Гарлем Ренессансының басқа да көрнекті жазушыларымен, соның ішінде В. Э. Б. Дю Бойс, Джеймс Уэлдон Джонсон, Лэнгстон Хьюз және Уолтер Уайтпен бірге жұмыс істеді. Браун өз еңбектерінде Джим Кроудың әдепсіз шектеулері, қара қоғамдастығына қызмет ететін мемлекеттік мектептердің нашарлығы және қара шіркеулердің саяси және әлеуметтік қызметі сияқты мәселелерді зерттейді. Растық теңдік үшін талмай күрескен Браун журналист ретіндегі мүмкіндігін пайдаланып, демократияның кеңеюіне қарсы тұрып, ақ американдықтардың санасына үндеу жасайтын жеке пікірлерін жариялады. Браунның бір сөзі оның нәсілдік теңдік үшін күрестегі позициясын көрсетеді: "Егер Америка әлемді демократияға баулуға тиіс болса, онда американдық афроамерикандықтар оны өз елінде бөліседі деп күту логикалық. Шын демократия орнату үшін, [жарқын] бөлінушілікке жол беруге болмайды". Оның "Жинағы" 1980 жылдардың басында сол жылы жарық көрген ең үздік поэзия жинағы үшін Ленор Маршалл атындағы поэзия сыйлығын жеңіп алды. 1984 жылы Колумбия округі оны алғашқы ақын лауреаты деп тағайындады, ол 88 жасында лейкемиядан қайтыс болғанға дейін осы лауазымда қызмет етті.