Seversky P-35 ұшағы: АҚШ әуе күштерінің алғашқы толық металлдан жасалған, қондырғысы жиналатын, жабық кабиналы истребителі. Тарихы, құрылысы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1935 жылғы Seversky ұшақтары сериясы
1935 fighter aircraft series by Seversky
Seversky P-35 – 1930 жылдардың аяғында Seversky Aircraft Company компаниясы құрастырған американдық истребитель ұшағы. Hawker Hurricane және Messerschmitt Bf 109 ұшақтарымен бір дәуірдес болған P-35, АҚШ Әскери Әуе Корпусының толығымен металдан жасалған, қону шассисі жиналатын және жабық кабинасы бар алғашқы бір орындық истребителі болды.
The Seversky P 35 is an American fighter aircraft built by the Seversky Aircraft Company in the late 1930s. A contemporary of the Hawker Hurricane and Messerschmitt Bf 109, the P 35 was the first single seat fighter in United States Army Air Corps to feature all metal construction, retractable landing gear, and an enclosed cockpit.
Жобалау және әзірлеу
P 35 ұшағының тарихы "Северский SEV 3" үш орындық амфибиялық ұшағына, "Северскийдің" бас конструкторы және "Северскийдің" алғашқы ұшағына тікелей байланысты. SEV 3 1933 жылдың маусым айында алғашқы рет ұшырылып, 1935 жылы АҚШ Әскери Әуе Корпусы (USAAC) үшін 30 дана "Северский БТ 8" негізгі оқу ұшағына айналдырылды. Алайда, бұл модельдің қуаты жеткіліксіз болды және оны тез арада North American BT 9 ұшағымен алмастырды. Екінші SEV 3 прототипі екі орындық SEV 2XP истребительдік нұсқасы ретінде аяқталды. Ол 735 ат күші (548 кВт) Wright R 1820 радиальдық қозғалтқышымен жабдықталған, аэродинамикалық шпаттарда бекітілген қону шассисіне ие болды және бір .50 (12,7 мм) және бір .30 (7,62 мм) алдыңғы пулеметтерімен, сондай-ақ артқы қорғаныс үшін қосымша .30 (7,62 мм) пулеметпен қаруланған. 1935 жылы USAAC жаңа бір орындық истребительге конкурс жариялағанда, "Северский" SEV 2XP-ді жіберді, екі орындық болғанына қарамастан, жеңіске жетеді деп сенді. Бірақ, ұшақ 1935 жылдың 18 маусымында Райт-Филдке жол тартқанда зақымданды. Curtiss Model 75 ұшағымен бәсекелесу үшін "Северский" ұшақты SEV 1XP бір орындық нұсқасына қайта жасады, SEV 2XP-нің тұрақты қону шассисін қанаттың ішіне кері тартылатын шассимен алмастырды, ал SEV 2XP-нің F3 қозғалтқышын 850 л.с. (634 кВт) R 1820 G5 қозғалтқышымен ауыстырды. SEV 1XP 15 тамызда бағалау үшін Райт-Филдке жеткізілді, нәтижесі жалпы алғанда сәтті болды, бірақ "Циклон" қозғалтқышы номиналды қуатын жеткізе алмады және SEV 1XP "Северскийдің" болжаған 300 миль/сағ (483 км/сағ) орнына 289 миль/сағ (465 км/сағ) жылдамдыққа ғана жетті. "Curtiss"-тің наразылығына байланысты ұшақтардың ресми сынақтары 1936 жылдың сәуір айына дейін кейінге шегерілді. Осы уақытты "Северский" және "Curtiss" өздерінің ұшақтарын жақсартуға пайдаланды, сонымен қатар Vought (Vought V 141) және Consolidated компанияларының PB 2 бір орындық нұсқасы сияқты қосымша ұшақтарды сынақтан өткізуге мүмкіндік алды. "P&W" қозғалтқышы да номиналды қуатын жеткізе алмады, ал ең жоғары жылдамдық 300 миль/сағ-тан төмен болды. "Curtiss" және "Vought" үлгілеріне қарағанда қымбат болғанына қарамастан, "Северский" Әуе Корпусының конкурсында жеңіске жетті, 1936 жылдың 16 маусымында 77 P 35 истребителіне және сегіз ұшаққа тең қосалқы бөлшектерге тапсырыс берілді. SEV 1XP-ден P 35 стандартына дейін жасалған өзгерістерге толық емес, жартылай негізгі дөңгелектердің жабындары және сыртқы қанат панельдеріне жеті градус диэдр кірді. Бірінші өндіріс P 35 1937 жылдың мамыр айында USAAC-ке жеткізілді, оған компанияның өндіріске дейінгі ұшағы мен демонстраторы AP 1 қосылды. 1937 жылы қосымша истребительдерді қажет еткен Әуе Корпусы, P 35 ұшағының баяу жеткізілуіне және жапондық Әскери-теңіз флотына 2PA екі орындық ұшақтарын сатуына наразы болып, 210 Curtiss P 36 ұшағына тапсырыс берді. Сондай-ақ 1937 жылы, теңіздік жабдықтармен жабдықталған P 35 ұшағы АҚШ Әскери-теңіз флотына екі қанатты ұшақтарды металлдан жасалған монопланмен ауыстыру үшін жобалау конкурсына қатысты. Әдеттегі Әскери-теңіз практикасына қайшы, жалғыз сынақ ұшағы азаматтық тіркеуде NX1254 ретінде пайдаланылды және оған ресми Әскери-теңіз сериялық нөмірі немесе типтік атауы берілмеді, оның орнына компанияның "Naval Fighter One" атауын білдіретін NF 1 ретінде пайдаланылды. Прототип Brewster F2A және Grumman F4F ұшақтарымен бәсекелесіп, бірақ қанағаттанарлықсыз деп танылды, нәтижесінде F2A өндіріске жіберілді. Кейбір деректерге сәйкес, FN типтік белгісі 1922 жылғы АҚШ Әскери-теңіз флотының ұшақтарды белгілеу жүйесі бойынша "Seversky"-ге тағайындалған, бірақ басқалары бұл қате деп санайды. S 2 1939 жылы Бендикс кубогын жеңіп алды және 1938 жылы екінші орын алды. Ұшақ 1938 жылғы "Тест-Пилот" фильмінде "Дрейк-Буллет" рөлін ойнады. Тағы бір азаматтық ұшақ DS (немесе Doolittle Special) болды, ол сол кезде Shell Oil Company компаниясында жұмыс істейтін Джеймс Дулиттлдің бір орынды ұшағы болды, ал AP 7 1200 л.с. (895 кВт) R 1830 қозғалтқышымен жабдықталған және Жакилин Кокран 1938 жылғы Бендикс Трофи жарысында жеңіске жетіп, әйелдердің әуе жылдамдығы бойынша рекорд орнатты. 1938 жылы "Северский" P-35 негізінде екі ұшақты Әуе Корпусы үшін жаңа истребительді дайындау үшін жарысқа енгізді. Олардың бірі XP 41 (компанияның атауы AP 4D, бұл P 35 1200 л.с. (895 кВт) R 1830 9 қозғалтқышымен екі сатылы суперкомпрессормен жабдықталған) және AP 4, оның терең фюзеляждың ішке орнатылған турбо-суперкомпрессоры болды. Әуе Корпусы AP 4D ұшағын артық көрді, ол P 43 Lancer ретінде өндіріске тапсырылды. Сатуды арттыру мақсатында Александр П. де Северский 1939 жылдың басында жеке өзі бір демонстраторды Еуропаға саяхатқа алып барды. Бұл демонстрацияның нәтижесінде Швеция 1939 жылдың 29 маусымында 15 EP 106 истребителіне тапсырыс берді. Бұл P 35 ұшағының 1,050 ат күші (783 кВт) R 1830 45 қозғалтқышымен жабдықталған, бұл көрсеткіштерді 25 миль/сағ (40 км/сағ) артық арттырды және қанаттардағы екі 7,9 мм (.311 дюйм) пулеметтерімен және қанаттардағы екі 13,2 мм (.52 дюйм) пулеметтерімен қаруланған. 1939 жылдың 11 қазанында тағы 45 EP 106 ұшағына тапсырыс берілді. Швеция Әуе Күштері оларды J 9 деп атады.
The origins of the P 35 can be traced back to the Seversky SEV 3 three seat amphibian, designed by Alexander Kartveli, Seversky's chief designer and Seversky's first aircraft. The SEV 3 first flew in June 1933 and was developed into the Seversky BT 8 basic trainer, 30 of which were ordered by the United States Army Air Corps (USAAC) in 1935. This proved grossly underpowered and was quickly replaced by the North American BT 9. The second prototype SEV 3 was completed as a two seat fighter derivative, the SEV 2XP. It was powered by a 735 hp (548 kW) Wright R 1820 radial engine, had fixed landing gear in aerodynamic spats and was armed with one .50 in (12.7 mm) and one .30 in (7.62 mm) forward firing machine guns plus an additional .30 in (7.62 mm) gun for rear defence. When the USAAC announced a competition for a new single seat fighter in 1935, Seversky sent the SEV 2XP, confident it would win despite being a two seater. However, the aircraft was damaged on 18 June 1935 during its transit to the fly offs at Wright Field. To compete with the Curtiss Model 75, a single seat aircraft with retractable undercarriage, Seversky rebuilt the aircraft into the single seat SEV 1XP, replacing the SEV 2XP's fixed landing gear with a retractable undercarriage where the mainwheels retracted backwards into the wing, and an 850 hp (634 kW) R 1820 G5 replacing the F3 of the SEV 2XP. The SEV 1XP was delivered to Wright Field on 15 August for evaluation, which was generally successful, although the Cyclone failed to deliver its rated power and the SEV 1XP only reached 289 mph (465 km/h) rather than the 300 mph (483 km/h) predicted by Seversky. Protests from Curtiss led to the formal flyoff between the fighters to be delayed until April 1936. The delay was used by both Seversky and Curtiss to improve their aircraft, while allowing additional fighters from Vought (the Vought V 141) and Consolidated with a single seat version of the PB 2. The SEV 1XP was re engined again, with a two row Pratt & Whitney R 1830 9 "Twin Wasp" replacing the Cyclone and a modified vertical stabilizer fitted, becoming the SEV 7. The P&W also failed to deliver its rated power as it put out only , and top speed was again well below 300 mph. While more expensive than the Curtiss and Vought designs, the Seversky was a clear winner of the Air Corps' competition, with an order for 77 P 35 fighters and spare parts equivalent to eight airplanes being placed on 16 June 1936 at a cost of $1,636,250. Modifications from SEV 1XP to production P 35 standard included partial instead of complete mainwheel fairings and seven degrees of dihedral to the outer wing panels. The first production P 35 was delivered to the USAAC in May 1937, preceded by a company owned pre production aircraft and demonstrator, the AP 1. When it wanted further fighters in 1937, the Air Corps, who were unhappy with both the slow delivery of the P 35, and sale of 2PA two seat aircraft to the Japanese Navy, ordered 210 Curtiss P 36s. Also in 1937, a P 35 with naval equipment was supplied to the United States Navy for a design competition to replace the Navy's biplane fighters with an all metal monoplane. Contrary to usual Navy practice, the single test aircraft was operated under civil registration as NX1254 and was not assigned a formal Navy serial number nor a type designation, and was instead operated as the NF 1, a company designation standing for "Naval Fighter One". The prototype competed against the Brewster F2A and Grumman F4F, but was found unsatisfactory, with the F2A being ordered into production. According to some sources, the type designation of FN was assigned to the Seversky under the 1922 United States Navy aircraft designation system, but others claim this is in error. S 2 also won the Bendix Trophy in 1939 and placed second in 1938. The aircraft was used to portray the "Drake Bullet" in the 1938 film Test Pilot. Another civil aircraft was the DS, (or Doolittle Special), a single seater for James Doolittle, employed at the time by the Shell Oil Company, while the AP 7 was another racer, powered by a 1,200 hp (895 kW) R 1830 engine and used by Jacqueline Cochran to win the 1938 Bendix Trophy race and to set a women's air speed record. Seversky entered two aircraft based on the P 35 in a 1938 competition for a new fighter for the Air Corps. One was the XP 41 (which had the company designation AP 4D, which was a P 35 with a 1,200 hp (895 kW) R 1830 9 engine fitted with a two stage supercharger) and the AP 4, which had a turbo supercharger mounted in the belly of a deeper fuselage. The Air Corps preferred the AP 4D, which was ordered into production as the P 43 Lancer. Aiming to increase sales, Alexander P. de Seversky personally took a demonstrator on a tour of Europe in early 1939. As a result of this demonstration, Sweden ordered 15 EP 106 fighters on 29 June 1939, a development of the P 35 powered by a 1,050 hp (783 kW) R 1830 45, which improved performance by over 25 mph (40 km/h) and armed with two 7.9 mm (.311 in) machine guns in the cowl and two 13.2 mm (.52 in) machine guns in the wings. A second order for 45 EP 106s was placed on 11 October 1939, The Swedish Air Force designated them J 9.
Екі орындық нұсқалары
Северский сонымен қатар 2PA екі орындықты ұшақты да жасады. P 35 ұшағымен қатар дамыған 2PA екі орындық күрес және күрес-бомбалаушы ұшақ болды, оның негізгі құрылымы ұқсас болды. Ол 2PA L (Құрлық) сияқты бір орындықты ұшаққа ұқсас шассимен немесе 2PA A (Амфибия) сияқты амфибиялық қалқымалы шассимен ұсынылды. Өндіруші ұшақты "Конвой күресшісі" деп атады. 2PA Wright R 1820 G2 немесе G3 Cyclone тоғыз цилиндрлі радиалды қозғалтқышымен жабдықталған, алғашқысы ұшып көтерілгенде 1000 а.к., екіншісі 875 а.к. қуатқа ие болды. Қару-жараққа екі қанатқа орнатылған 7,62 мм немесе 12,7 мм Browning мылтықтары, артқы кабинада икемді орнатылған бір 7,62 мм Browning мылтығы, сондай-ақ алға бағытталған фюзеляжда орнатылған екі 7,62 мм немесе 12,7 мм Browning мылтығы кірді. Қанат жақтауларында 227 кг-ға дейін (500 фунт) бомба тасу мүмкіндігі қарастырылды. 1938 жылдың наурыз айында Кеңес Одағы бір әдеттегі шассимен және бір қалқымалы шассимен жабдықталған 2PA A және 2PA L ұшақтарын, сонымен қатар өндіріс лицензиясын сатып алды, бірақ кеңестік тарап оны өндіріске енгізбеген көрінеді. Северский үшін беделге нұқсан келтірген жағдай, 20 2PA B3 ұшағы Жапон теңіз күштеріне сатылды, олар оларды Екінші Қытай-Жапон соғысында қысқа мерзімге "Тәңіздік тип S екі орындықты күресші" немесе A8V 1 (Одақтас кодтық аты "Дик") ретінде пайдаланды. Жапондықтар ұшақтан әсер алмады және ақырында екеуін "Асахи Шимбун" газетіне "жұмысқа жарамсыз" деп берді. Швеция 52 2PA (шведтік белгілемесі B 6) тапсырыс берді, олар 1350 фунт (612 кг) бомба тасымалдауға қабілетті болды, бірақ АҚШ-тың соғыс жүргізіп жатқан тараптарға бағытталған эмбаргосына дейін тек екеуін ғана алды.
Seversky also built a two seater, the 2PA. Evolved in parallel with the P 35, the 2PA was a two seat fighter and fighter bomber with a fundamentally similar airframe and offered with either a similar undercarriage to that of the single seater as the 2PA L (Land) or with an amphibious float undercarriage as the 2PA A (Amphibian). Dubbed "Convoy Fighter" by the manufacturer, the 2PA was powered by a Wright R 1820 G2 or G3 Cyclone nine cylinder radial engine, the former rated at 1,000 hp for take off and the latter at 875 hp. Armament comprised two wing mounted 7.62 mm or 12.7 mm Browning guns, one 7.62 mm Browning on a flexible mount in the rear cockpit, plus two forward firing fuselage mounted 7.62 mm or 12.7 mm Browning guns. Provision was made for a bomb load of up to 227 kg (500 lb) on internal wing racks. One 2PA A and one 2PA L were procured by the Soviet Union in March 1938, one with conventional landing gear and one with floats, along with the manufacturing license, but it appears that the Soviets never put it into production. In what proved to be an unpopular move for Seversky, 20 2PA B3s were sold to the Japanese Navy, which briefly employed them in the Second Sino Japanese War as Navy Type S Two Seat Fighter or A8V 1 (Allied codename "Dick"). The Japanese were unimpressed with the aircraft and eventually relegated two of them to the Asahi Shimbun newspaper as "hacks." Sweden ordered 52 2PAs (Swedish designation B 6), able to carry 1,350 lb (612 kg) of bombs, but received only two prior to the U. S. embargo directed to combatants.
Филиппин армиясының әуе корпусы
Қалғандары 1941 жылдың ақпан айынан бастап Филиппиндегі Қиыр Шығыс әуе күштеріне жіберілді. Көбінесе Лусон аралындағы үш іс-қимыл эскадрильясының барлық ұшқыштары P 26-дан P 35A-ға ауысты. Олардың шамамен 10-ы апаттан зардап шекті. P-35 ұшақтары негізінен үш эскадрильяның барлығында .50 калибрлі оқ-дәрілердің жетіспеуіне байланысты, барлық ұшақтардың қозғалтқыштарына үлкен жүктеме түсірді, себебі қосалқы қозғалтқыштар болған жоқ. 1941 жылдың қазан айында P-35 ұшақтары жеткілікті мөлшерде Curtiss P-40 Warhawk ұшақтары Қиыр Шығыс әуе күштеріне жеткеннен кейін Филиппин армиясының әуе корпусына берілді. 1941 жылдың қарашасында 3-ші және 17-ші эскадрильялар жаңа P-40E ұшақтарын алғаннан кейін, олардың көп бөлігі P-35A ұшақтары топқа жаңадан қосылған 21-ші және 34-ші эскадрильяларға берілді, соның ішінде көбісі 34-ші эскадрильяға тиді. 21-ші эскадрилья P-40E ұшақтарын соғысқа дейін алды және өзінің азаматтары P-35 ұшақтарын толық құрамы бар 34-ші эскадрильяға берді. Содан кейін олар 1941 жылдың желтоқсан айында аралдарды қорғауда сәтсіз күресті, бастапқыда Дель Кармен әуежайында. Жапондық истребительдер олардан әлдеқайда басым болды. Зы броняның және отын бактерілерін герметикалық жабудың болмауы ұшақтарды өте осал етті (10 желтоқсанда Дель Кармен әуежайына жасалған жапондық шабуылда 12 P-35A ұшағы жойылды, ал алтауы зақымдалды) және 1941 жылдың 12 желтоқсанына дейін тек сегіз P-35A ұшағы ғана ұшуға жарамды болды. Алайда, 1941 жылдың 10 желтоқсанында 34-ші эскадрильяның P-35A ұшағын 1-ші лейтенант Сэмюэл Х. Марретт басқарды, ол солтүстік Лусонның Виган қаласын жапондық әскерлер басып алған кезде жапондық W-10 мина іздеуші кемесін батырды. Марретт W-10 кемесіне қарсы бірнеше шабуылдар жасады, нәтижесінде кеме жарылып кетті. Жарылыс соншалықты күшті болды, ол Марретттің P-35 ұшағының қанатын жыртып, оны теңізге құлатты. 1941 жылдың желтоқсан айының соңында Филиппиндегі әскери әуе күштерінің қалған күштерінің көп бөлігі Батан түбегіндегі әуежайларға көшірілді. 1942 жылдың 2 қаңтарында бес тірі қалған P-35A ұшағы Пилар әуежайынан Батан әуежайына ұшып кетуге тырысты, бірақ екеуі зениттік оққа түсті, біреуі апатқа ұшырады, ал екіншісі Пиларға қайтып келді, ол жерде қону кезінде қирады. 11 қаңтарда қалған екі P-35 ұшағы Минданаодағы Дель Монте әуежайына көшірілді, олардың багаж бөлімшелерінде бірнеше бөлімше қызметкерлері болды. 4 сәуірде олар басқа қызметкерлерді эвакуациялау үшін қысқа уақытқа Батанға оралды, ал 10 сәуірде Себуға апатты қону кезінде жоғалды. Соңғы тірі қалған P-35 ұшағы 30 сәуірде капитан Рамон Зосаға (Филиппин армиясының әуе корпусы) тапсырылды және 1942 жылдың 3 мамырында Макаджалар шығанағына жапондық әскерлердің қонуына шабуыл жасауда P-40 ұшағымен бірге Дель Монте әуежайынан соңғы рет ұшып шықты.
The remainder were sent to the Far East Air Force in the Philippines beginning in February 1941. Eventually all pilots of the three pursuit squadrons on Luzon transitioned to the P 35A from the P 26. About 10 of these were lost in accidents. The P 35s were used primarily as gunnery trainers by all three squadrons because of a critical shortage of .50 caliber ammunition in the Far East Air Force, placing a strain on the engines of all the aircraft since no replacement engines were available. In October 1941, the P 35s were earmarked for transfer to the Philippine Army Air Corps after sufficient Curtiss P 40 Warhawks were received by the FEAF. In November 1941, after the 3rd and 17th PS received new P 40E aircraft, most of their P 35As were passed to two newly arrived squadrons attached to the group, the 21st and 34th PS, with the latter receiving most. The 21st PS received its P 40Es on the eve of war and transferred its few P 35s to the 34th Pursuit Squadron, which then had nearly a full squadron. It then fought with them in the futile defense of the islands in December 1941, initially at Del Carmen Airfield. They were hopelessly outclassed by the Japanese fighters. Lack of armor and self sealing fuel tanks made the aircraft extremely vulnerable (12 P 35As were destroyed and six damaged by a Japanese strafing attack on Del Carmen Airfield on 10 December) and by 12 December 1941, only eight P 35As were still in flying condition. However, also on 10 December 1941, a P 35A of the 34th Pursuit Squadron piloted by 1st Lt. Samuel H. Marrett is credited with the sinking of Japanese minesweeper W 10 during the Japanese invasion of Vigan in northern Luzon. Marrett made multiple strafing runs against W 10, until the ship blew up. The explosion was so powerful it tore a wing off of Marrett's P 35, causing him to crash into the sea. In late December 1941, most of the remaining strength of the Army Air Force in the Philippines was evacuated to airfields on the Bataan Peninsula. On 2 January 1942, five surviving P 35As attempted to fly from Pilar Field to Bataan Airfield, but two were hit by anti aircraft fire, with one crashing and the second returning to Pilar where it was wrecked on landing. On 11 January, the two remaining P 35s evacuated to Del Monte Airfield on Mindanao, carrying several unit personnel in their baggage compartments. On 4 April, they returned briefly to Bataan to evacuate other personnel, and one was lost crash landing on Cebu on 10 April. The sole surviving P 35 was turned over to Capt. Ramon Zosa of the PAAC on 30 April, and flew its last sortie out of Del Monte Airfield, accompanying a P 40 on a strafing attack of Japanese landings at Macajalar Bay on 3 May 1942.
Швеция
1940 жылғы көктем-жаз мезгілінде Швеция әуе күштері 60 J 9 ұшағын алды. Ұшақтар Стокгольмді қорғауға бекітілген басқа бөлімшелермен бірге пайдаланылды, ескірген Gloster Gladiator ұшақтарын алмастырды. Швецияның J 9 ұшақтары 1946 жылға дейін Flygvapnet құрамында күрес ұшақтары ретінде қызмет етті. Кейіннен 10 ұшаққа фотокамералар орнатылды, бірақ олар J 9 күрес ұшағы атауын сақтап, сонымен қатар бірқатар ұшақтар байланыс және жалпы ұшу оқулары үшін қолданылды. Соңғы жеті J 9 ұшағы 1952 жылдың қыркүйегіне дейін әскери қызметте болды.
The Swedish Air Force received 60 J 9s in the spring summer 1940. The aircraft were operated alongside other units assigned to the Svea Air Force Wing (F 8) protecting Stockholm, replacing the obsolete Gloster Gladiators. Swedish J 9s served with Flygvapnet as a fighter until 1946. Later, 10 aircraft were equipped with cameras but retained their J 9 fighter designation and, in addition, a number of others were used for liaison and general flight training. The last seven J 9 aircraft remained in service until September 1952.