Ален Мимун: Алжир туған француз марафоншысының өмірі мен жетістіктері

Кіріспе

Алжирлік француз қашықтыққа жүгіруші Ален Мимун, туған аты Али Мимун Олд Кача (1 қаңтар 1921 – 27 маусым 2013), трек жарыстары, кросс-кантри және марафонда жарысқан француз қашықтыққа жүгіруші. Ол 1956 жылғы марафонда Олимпиада чемпионы атанды. Тарихында ең көп медаль алған француз спортшысы – ол. 1999 жылы француз "Athlétisme Magazine" журналының оқырмандары оны "20 ғасырдың үздік француз спортшысы" деп таныды. Тректе Мимун үш Олимпиада күміс медалін жеңіп алды: 1948 жылы 10 000 метрлік жүгіруде Эмиль Затопектен кейін екінші орын алды, ал 1952 жылы 5 000 метр және 10 000 метрлік жүгірулерде де екінші орынға ие болды. 1950 жылғы Еуропа чемпионатында ол Затопектен кейін осы екі жарыста да күміс жүлдегер атанды. 1949 жылдан 1958 жылға дейін Халықаралық кросс-кантри чемпионатында төрт жеке алтын және екі жеке күміс медаль жеңіп алды. Ол Жерорта теңізі ойындарында төрт алтын медаль жеңіп алды, 1951 және 1955 жылдары 5000 м / 10000 м екі жарысын бірдей аяқтады. Алжирде, кедей араб-бербер отбасында дүниеге келді. Әли отбасында жеті баланың үлкені болды, оның ата-анасы шаруа еді. Оның анасы Халима да төсеніш тоқып, ақша табуға тырысты. Ол бастауыш мектепте үлгілі оқушы болды. Он бір жасында бастауыш мектепті бітіріп, "жақсы" деген бағамен диплом алды. Оның жақсы оқу нәтижелерін ескере отырып, сауатсыз анасы оның бастауыш сынып мұғалімі болуын қалады. Ол Али үшін стипендия сұрап өтініш берді, себебі оған келген бірнеше колонистер осылай кеңес берген. Алиге стипендия берілмеді – мектеп қабылдамаған жалғыз өтініш осы еді, бұл оған оқуын жалғастыруға мүмкіндік бермеді. Ол колонистердің балалары өзінен нашар баға алғандарына қарамастан стипендия алғанын байқады. Али стипендиядан бас тартқанын естігенде, анасына Алжирдің оның елі емес екенін, ал оның елі Жерорта теңізінің арғы жағында екенін айтты, тіпті ол колонизацияға қарсы болса да. Ол жасөспірім кезінде карталардың алдында тұрып, Францияны анасына көрсетуді армандаған. Әли алдымен тас қалаушы болып жұмыс істеді, содан кейін он төрт жасында аппараттық дүкенде жұмыс істеді. Ол дүкен иесінің Франциядан келген француз екенін, оны ұлындай жақсы көріп, бір үстелге отырып тамақтанғанын айтты. Әли он екі жасында футбол ойнай бастады, ал он бес жасында велосипед тебуді үйренді.

Algerian born French long distance runner

Alain Mimoun, born Ali Mimoun Ould Kacha (1 January 1921 – 27 June 2013), was a French long distance runner who competed in track events, cross country running and the marathon. He was the 1956 Olympic champion in the marathon. He is the most bemedalled French athletics sportsperson in history. In 1999, readers of the French athletics magazine Athlétisme Magazine voted him as the “French Athlete of the 20th Century”. On the track Mimoun won three Olympic silver medals, finishing second behind Emil Zátopek in the 10,000 metres final in 1948 and again second behind him in both the 5,000 metres and 10,000 metres finals in 1952. He was also the silver medallist in both events behind Zátopek at the 1950 European Athletics Championships. From 1949 to 1958, he won four individual gold medals and two individual silver medals at the International Cross Country Championships. He was a four time gold medallist at the Mediterranean Games, completing the 5,000 m/10,000 m double in both 1951 and 1955. Born in Algeria, into a very poor, Arab Berber family. Ali was the oldest of seven children in the family and his parents were peasants. His mother, Halima, also wove blankets for a living. He had always been a model pupil in primary school. When he was eleven, he finished his primary school education and obtained a certificate with mention bien. In view of his good academic results, his illiterate mother wanted him to become a primary school teacher. She applied for a scholarship for Ali after being told to do so by some colonists who had come to visit her. Ali was denied the scholarship—it was the only application rejected by the school—that could have enabled him to further his studies. He noted that sons of colonists with worse grades than he obtained their scholarships. When Ali learned of his scholarship rejection, he told his mother that Algeria was not his country and that his country was on the other side of the Mediterranean, even though he was against colonization. He said that as a teenager, he would dream that he was in front of maps and show France to his mother. Ali first worked as a mason, and then in a hardware shop when he was fourteen. He said that hardware shop owner was a Frenchman who came from France, was an admirable man who treated him like his son and with whom he would eat on the same table. Ali started to play association football when he was twelve and practice cycling when he was fifteen.

Екінші дүниежүзілік соғыс және ерте жүгіру мансабы

Мимон 1939 жылы 18 жасында француз армиясына қатарына алынды. Сол жылы 19-шы жаяу әскер полкіне басталды. 1939 жылдың қыркүйегінде ол франко-бельгия шекарасына жұмылдырылды. Ол 9 ай бойы Германияның Бельгияға шабуыл жасауына дайындалды – Бельгия шайқасы. Ол франко-бельгия шекарасында шайқасқа қатысты. 1940 жылы мамыр айында Бельгия немістердің қолына түскеннен кейін, оның полкі оңтүстікке, Францияның солтүстігіне қарай шегінді. 1940 жылы маусымда Франция немістерден жеңілгеннен кейін Мимун Виши Франциясының бос аймағындағы Бург-ан-Бресске жіберілді. Ол жерде жүргенде, ол кездейсоқ қашықтыққа жүгіру қабілетін ашты. Ол жарысқа достарымен бірге қала маңындағы жолдан өтіп бара жатқанда қатысқанын айтты. Ол Боург-ан-Бресседе болған кезде әскери казармалардың жанындағы стадионда жаттығулар жасады. Бір күні ол дайындықсыз жергілікті жарыстарға қатысты. Ол өзінің алғашқы жүгіру жарысында, 1500 метрге жүгіруде, 4000 көрермен алдында жеңімпаз атанды. Бұл жарыста ол чемпионды жеңіп, алты жылдық чемпиондық билігін аяқтады. Ол 5000 метрлік жүгіруді 16 минуттан аз уақыт ішінде аяқтады. Бұл жергілікті журналистке "марафоншы дүниеге келді. Ол Олимпиада чемпионы бола алады" деген ой келтірді. 1942 жылы Мимун Бесансондағы жауынгерлік инженерлер полкіне жіберілді. Сол жылы ол Алжирге ауыстырылды, онда ол көптеген жарыстарда жеңімпаз атанды, оның ішінде 1942 жылы Солтүстік Африкадағы кросс-кантри жарысы. 1944 жылдың жазында Мимун Жерорта теңізінен Францияға одақтас әскерлердің шабуылына қатысты. Сол жорықтан кейін ол Юра тауларын неміс әскерінен азат етуге қатысты. Ол 1944-1945 жылдың қысын Вогеж тауларында өткізді, кейін Германияға батыс одақтастарының шабуылға қатысуына қатысты. Ол Германияда бір жылдай болды. Клуб оған Булонь ордасында орналасқан кафе-барда официант болып жұмыс істеуге мүмкіндік берді, ал Мимун сол паркте жаттығулар жасады. 2002 жылдың қазанында және 2012 жылдың наурызында Мимун азаматтық өмірге оралудың қиындықтары туралы былай деді: "Мен кафеде официант болып жұмыс істедім. Менде жеуге ештеңе болмады. Мен Олимпиадада төрт медаль жеңіп алдым, бірақ жылыту жүйесі, душ пен дәретханасы жоқ екі бөлмелі кішкентай пәтерде (Париждің 19-ауданында) тұрдым". Мимун 1946 жылы Франция ұлттық чемпионатында 10 000 метрлік жарыста екінші орынға ие болды. Келесі жылы ол Франция құрамасының атынан Прагада Чехословакияға қарсы атлетика кездесуінде халықаралық дебют жасады. Ол 1947 жылы өзінің алғашқы француз ұлттық чемпионатында 5000 метр және 10000 метр жарыс бойынша екі еселік жеңіспен ұлттық деңгейде танылды. Мимун 1948 жылғы жазғы Олимпиада ойындарында 5000 метр қашықтықта жүгірді, бірақ финалдық кезеңге жетпеді. Келесі жылы ол 5,000 м және 10,000 м француз ұлттық чемпионатында жеңімпаз атанды және өзінің алғашқы ірі жарысын Дублинде өткен Халықаралық кросс чемпионатында жеңіп алды. Ол Франция құрамасының чемпионы атанды. 1950 жылы кросс-кантри және 10 000 м француз ұлттық чемпионатында жеңімпаз атанды. Оның Чехословакия чемпионынан кейінгі екінші орында тұрғаны Мимунға "Затопектің көлеңкесі" деген лақап берді. Мимун 1956 жылы күшті формада бастады, Франция ұлттық чемпионатында 5000 м, 10000 м және кросс-кантри атақтарын жеңіп алды және Халықаралық кросс-кантри чемпионатында өзінің төртінші және соңғы жеке титулын жеңіп алды. Мимун Олимпиада марафонында жарысқа қатысқан, жарыста температура 38 °C (100.4 °F) дейін көлеңкеде жарыста 1 желтоқсан 1956 жылы, қорғаушы чемпион Эмиль Затопек старт сызығында болды. Ол сол күн өзінің бақытты күні болатынына сенімді болды. Француздар Олимпиадалық марафонда 1900 жылы (Мишель Теато) және 28 жылдан кейін 1928 жылы (Бугара Эль Уафи) жеңімпаз атанды. 1928 жылы Франция соңғы жеңіске жеткеніне 28 жыл болды. Бір ай бұрын ол Францияның Лизио қаласындағы Киелі Тереза базиликасына зыяратқа барды. Марафонға бір күн қалғанда Мимун Францияда тұратын әйелі Жерменнен жеделхат алып, олардың тұңғыш баласы, Олимп есімді қызы дүниеге келгенін хабарлады. "Стадионның туннеліне кіргенімде және 100 мың көрерменнің құттықтауымен жарысқа шыққанда, мен өмірімдегі ең керемет сәттерді бастан өткердім", - деді Мимун кейін. "Менің артымнан Эмил келе жатқанына сенімдімін", - деді Мимун 1972 жылы Sports Illustrated журналына берген сұхбатында. Мен оның екінші болатынына үміттендім. Мен оны күтіп отырдым. Содан кейін үшінші орынды алады деп ойладым. Ол тағы да подиумға шығады. Бірақ Эмиль алтыншы орын алды, өте шаршады. Ол көзін жұмып, алға қарай қарағандай болды. Ол ештеңе айтпады". "Ол күніне үш рет жаттығулар жасады, күніне 35 км қашықтықты жүгірді. Бұл әрине 10 000 метрлік жарыс үшін емес, тіпті ол марафонға қатыспайтынын маған айтқанмен де", - деді Мимунның әйелі Жермен 2006 жылы AFP агенттігіне берген сұхбатында. Мимун 1956 жылғы Олимпиадаға қатысу үшін Мельбурнге аттанған алдында Алжирдегі туған жеріне ұқсас Коррез ауылындағы Бюжеатта соңғы жаттығуларын жасады. 2002 жылдың қазанында өткен сұхбатында Мимун былай деді: "Мен 1956 жылғы Мельбурн Олимпиадасының марафонына қатысамын дедім, барлығы менің тым ескі екенімді айтты. Француздар, шетелдіктер және барлығы күлді, Затопек емес". Эмиль Затопектің 2000 жылдың қарашасында қайтыс болғанын естігенде, ол былай деді: "Мен қарсыласымды жоғалтқан жоқпын, мен бауырласымды жоғалттым". Ол 1958 жылғы Еуропалық жеңіл атлетика чемпионатында 10 000 метрлік жарыста жетінші орын алды. 1959 жылы ол Халықаралық кросс-кантри чемпионатында жеке жарыста алтыншы орын алды. Ол 80-нен астам француз ұлттық жүгіру чемпионаттарында жеңімпаз атанды, оның ішінде ветерандар арасындағы чемпионаттар да бар, соңғысы жетпіс жасында. Өмірінің соңғы жылдарында ол күнделікті жолдарда және жолдарда 10-15 шақырымға дейін жүгіріп немесе жылдам жүріп, Валь-де-Марн департаментінің Шампиньи-сюр-Марн қаласындағы жеке үйінің маңында, Булонь орманында және Коррез департаментінің Бюжеат ауылының маңындағы жолдарда жүрді.

Mimoun enlisted in the French Army in 1939 when he was about 18 years old. In the same year, he was posted to the 19th infantry regiment. In September 1939, he was mobilised to the Franco Belgian border. He spent nine months there in anticipation of the German offensive campaign – the Battle of Belgium. He engaged in combat at the Franco Belgian border. After the fall of Belgium to the Germans in May 1940, his regiment retreated south into northern France, where he avoided being captured by the German army near Valenciennes. After France was defeated by the Germans in June 1940, Mimoun was posted to Bourg en Bresse in the Free Zone of Vichy France. When he was there, he discovered almost by accident a talent for long distance running. He said that he joined in a race as he was passing a suburban track with some friends. While he was in Bourg en Bresse, he would train regularly in a stadium next to the military barracks. One day, he competed in some local racing events without any preparations. He won his first running event, the 1,500 metre Ain departmental championship, in front of 4,000 spectators. In that event, he beat the defending champion, thus ending his six year reign as champion. He then finished a 5,000 meter race in under sixteen minutes. This prompted a local journalist to write, "A marathoner is born. He could become an Olympic champion." In 1942, Mimoun was posted to a regiment of combat engineers based in Besançon. Later that year, he was transferred to Algeria, where he won numerous races on track and in cross country, including the 1942 North African cross country running championship title. In the summer of 1944, Lance Corporal Mimoun participated in the Allied invasion of France from the Mediterranean Sea. After that campaign, he was involved in the liberation of the Jura Mountains from the German troops. He spent the winter of 1944–1945 in the Vosges Mountains before taking part in the Western Allied invasion of Germany. He spent about one year in Germany. The club arranged for him to work as a waiter in the café bar of its facilities, which were then located in the Bois de Boulogne, and Mimoun would train in that park. In October 2002 and March 2012, Mimoun spoke of his difficult return to civilian life, "I was a café waiter. I did not have enough to eat. I won four Olympic medals while I was living in a small, two room apartment (in the 19th arrondissement of Paris) without heating, shower and toilet." Mimoun caused a major surprise by finishing second in the 1946 French national championships 10,000 meter race, despite having lost a shoe during the race. He made his international debut the following year when he represented France in an athletics meeting against Czechoslovakia in Prague. He established himself at national level in 1947 when he clinched his first French national championships titles, taking a track double in the 5,000 metres and 10,000 metres races. Mimoun also ran in the 5,000 m event of the 1948 Summer Olympics but did not progress to the final round. The following year he won the 5,000 m and 10,000 m French national championships titles and won his first major race at the International Cross Country Championships in Dublin, finishing ahead of compatriot Raphaël Pujazon in the individual event. He also led France to the team title. He claimed cross country and 10,000 m French national championships titles in 1950, His second place finishes behind the Czechoslovak champion gave Mimoun the nickname "Zátopek's Shadow". Mimoun began 1956 in strong form, capturing the French national championships 5,000m, 10,000m and cross country titles, and winning what would be his fourth and final individual title at the International Cross Country Championships. Mimoun entered the Olympic marathon race that took place in sweltering heat – the temperature went up to 38 °C (100.4 °F) in the shade during the race – on Dec 1, 1956, with the defending champion Emil Zátopek in the starting line up. He was certain that day would be his lucky day. Frenchmen had won the Olympic marathon in 1900 (Michel Théato), and 28 years later in 1928 (Boughera El Ouafi). Now, 28 years had passed since the last French victory in 1928. One month ago, he had gone on a pilgrimage to the Basilica of St. Thérèse in Lisieux, France. The day before the marathon, Mimoun received a telegram from his wife, Germaine, back in France telling him of the birth of their first child, a daughter called Olympe. "When I entered the stadium's tunnel and came out onto the track, cheered by 100,000 spectators, I experienced the finest minutes of my life," Mimoun said later. “I was sure Emil was there at my heels,” Mimoun told Sports Illustrated in 1972. “I was hoping he would be second. I was waiting for him. Then I thought, well, he would be third. It would be nice to stand on the podium with him again. But Emil came in sixth, oh, very tired. He seemed to be in a trance, staring straight ahead. He said nothing." "He would train three times a day, running a daily total distance of 35 km. It was certainly not for the 10,000 meter race, even though he had told me that he would not contest the marathon," said Mimoun's wife, Germaine, during an interview in 2006 with AFP. Mimoun revealed that before leaving for Melbourne for the 1956 Olympics, he had done his final training in the Corrèze village of Bugeat, which resembled his native village in Algeria. In an interview conducted in October 2002, Mimoun said,"When I announced that I was going to run the 1956 Melbourne Olympics marathon, everyone told me that I was too old. The French, the foreigners and everyone were laughing except Zátopek." Upon hearing the news of the death of Emil Zátopek in November 2000, he stated, "I have not lost an opponent, I have lost a brother." He placed seventh in the 10,000 meter event at the 1958 European Athletics Championships. In 1959 he came sixth in the individual race at the International Cross Country Championships, He won a total of more than 80 French national running championships titles, including those for veteran athletes, the last one while in his seventies. In the last years of his life, he continued to jog or racewalk almost daily, up to 10–15 miles per day, on the roads and paths in the vicinity of his detached house in Champigny sur Marne in Val de Marne department, at the Bois de Vincennes and on the roads around Bugeat in Corrèze department.

Кейінгі өмірі мен мұрасы

Мимун 1956 жылы Мельбурн Олимпиадасынан оралғаннан кейін Францияда әлемдік деңгейдегі спорттық оқу орталығын құру идеясын ұсынды. Жақсырақ жаттығу мүмкіндіктерін пайдалану үшін ол шетелде, әсіресе Швецияда, кейбір жүгіріс жарыстарына дайындалуға мәжбүр болды. Бұл оны қынжырды, сондықтан ол мұндай спорттық оқу орталығын салу қажет деп ойлады. Мимун оны салу үшін мемлекеттік қаржыландыру іздеуге тырысты. Алдыңғы жылдары бірнеше рет сәтсіз болғаннан кейін, ол Жак Ширактан телефон арқылы Матиньон қонақ үйінде кездесуге шақыру алды. 1967 жылы өткен кездесуде Ширак, ол кезде премьер-министр Жорж Помпидудың техникалық кеңесшісі болып жұмыс істеген жоғары лауазымды мемлекеттік қызметкер, Мимоунға: «Мен сіздің барлық (жүгіру) мансабыңызды бақылап отырдым және Коррезеде (спорттық) оқу орталығын құру туралы идеяңыз маған ұнайды» деді. Келесі күні Мимунды спорт министрі Франсуа Миссофф кеңсесінде қабылдады және спорттық оқу орталығына мемлекеттік қаржыландыру мақұлданғанын хабарлады. 2013 жылдың шілдесінде Мимунның жерлеуінен кейін спорттық оқу орталығы Centre sportif Alain Mimoun деп қайта аталды.

Мимун Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Racing Club de France кафе-барында официант болып жұмыс істеді және Францияда дене тәрбиесі оқытушысы болды. 1997 жылы Мимун француз спортшыларының жейделерінен галл петухын алып тастау туралы Comité national olympique et sportif français (CNOSF) шешіміне қарсы наразылық білдірді. Мимун 1949 жылы және 1956 жылы француздық L'Équipe Чемпиондары чемпионы болып таңдалды. 1999 жылы француздық жеңіл атлетика журналы Athlétisme оқырмандары оны «20 ғасырдың француз спортшысы» деп таныды. Мимун 1955 жылы ислам дінінен рим католик дініне ауысты. 1956 жылғы Мельбурн Олимпиадасына бірнеше ай қалғанда, ол Олимпиадаға қатыса алатынына күмәнданды. Сараңдықпен, ол атеист досының көлігімен Лизьедегі Киелі Тереза базиликасына барды. Ол сондағы зияраттан бір ай өткен соң 1956 жылғы Олимпиада марафонында жеңіске жетті. Мимун осы марафондағы жеңісін Киелі Терезаға қарызды екенін мәлімдеді. Осы жеңістен кейін ол Киелі Терезаға өте жақын болды. Әдетте 1 қазанда – әулиенің мерекесі күні, ол жыл сайын Лизиодағы Киелі Тереза базиликасына зиярат жасап тұратын. Өмірінің соңында ол Бужеа зиратында өзінің соңғы бейіті ретінде қызмет ететін шағын шіркеу салдырды.

Өлім, құрмет көрсету және жерлеу

Ален Мимон 2013 жылдың 27 маусымында 92 жасында Сент-Мандедегі армиялық оқу ауруханасында, Валь-де-Марн департаментінде, Францияның Иль-де-Франс аймағында қайтыс болды. Өлім себебі жарияланбады. Элизе сарайында жасалған мәлімдемесінде Франция президенті Франсуа Олланд Ален Мимонды "ұлы француз" және "француз спорты тарихында терең із қалдырған" деді. "Алжирде дүниеге келген Ален Мимон өмірі бойы Францияны сүйіп, оған қызмет етті. Ол Коррезе департаментіне өте байланысты болды", - деп атап өтті Олланд, ол да осы аймақпен байланысты. Францияның спорт министрі Валери Фурнейрон Мимонды "француз спортының ең жақын және сүйікті тұлғаларының бірі" деп сипаттады. "Француз халқы оны барлық уақыттағы ең көп медаль алған француз спортшысы ретінде еске алады, ең бастысы – туралық пен мейірімділіктің үлгісі ретінде", - деп қосты Фурнейрон. 1956 жылғы Олимпиада ойындарында Мимонмен алты апта бір бөлмеде болған француздық Олимпиада жүгірушісі Мишель Жази, оның Олимпиадада жеңіске жету үшін көрсеткен құлшынысын және кәсібилігін есіне алды. "Ален мен үшін үлгі болды. Ол мені таңғы 5:30-да жүгіруге оятатын, ал кешкісін 8:30-да ұйықтауға мәжбүрлейтін. Олимпиада ойындарында болғанымызға қарамастан, Олимпиада ауылындағы кештерге бара алмайтынмын!" – деді Жази Мимонның қазасынан кейін RTL радиосына берген сұхбатында. 2013 жылдың 6 шілдесінде Мимонның естелігіне арнап бір минуттық үнсіздік сақталып, 50 000 көрерменнің алдында "Meeting Areva" – жыл сайынғы жеңіл атлетика жарысы өтті, ол Стад де Франста өткізілді. Мимонға әскери салтанатпен мемлекеттік жерлеу рәсімі жасалды. Ол 2013 жылдың 8 шілдесінде жергілікті уақыт бойынша сағат 10:00-де Париждегі Hôtel national des Invalides үйінің басты ауласында өтті. Франция президенті Франсуа Олланд рәсімге төрағалық етіп, Мимонға құрмет көрсетті. Зейнеткер спортшылар Стефан Диагана, Мишель Жази және Мари-Жозе Перек та салтанатқа қатысты. Өзінің сөзінде Олланд: "Бүгін бүкіл Франция Ален Мимонға құрмет көрсетеді, ол өмірі бойы стадиондардың жолында жүгіріп, «Марсельезаны» әнмен дүркілте, ел үшін даңқ іздеді" деді. Олланд Мимонды "батыл жауынгер, ерекше спортшы және ынталы патриот" деп сипаттап, "Франция оны жақсы көрді" деді және "Ален Мимон үшін Франция – таңдау, құмарлық, мақтаныш және идеал болды" деп мәлімдеді. 2013 жылдың 9 шілдесінде түстен кейін Мимон Бугеат шіркеуінде өткен діни рәсімнен кейін Бугеат зиратына жерленді. Қабірге қоштасу рәсіміне шамамен алпыс адам қатысты.

Alain Mimoun died at the age of 92 in the evening of 27 June 2013 at the Hôpital d'instruction des armées Bégin in Saint Mandé, in the departement of Val de Marne in the Île de France region. The cause of death was not disclosed. In a communiqué made public by the Élysée Palace French President François Hollande wrote that Alain Mimoun was "a magnificent Frenchman" and "left a deep mark on the history of French sport". "Throughout his life, Alain Mimoun, who was born in Algeria, loved and served France. And he was very attached to his department of Corrèze," emphasized Hollande, who also has ties to the area. The French minister of sports, Valérie Fourneyron, hailed Mimoun as "one of the most endearing and loved figures of French sport". "All French people will remember him as the most medalled French athletics sportsperson of all time, above all as
a model of uprightness and kindness," added Fourneyron. Michel Jazy, a French Olympic runner who shared a room with Mimoun for six weeks during the 1956 Olympics, remembered seeing him show the intensity and professionalism in order to succeed at the Olympics. "Alain was a role model for me. He would wake me up at 5:30 in the morning to go and run, and in the evening he would force me to go to bed at 8:30. Even though we were at the Olympics Games, I could not go to the parties in the Olympic village!" Jazy told RTL radio on the day after Mimoun's death. On 6 July 2013, a minute's silence in honour of Mimoun's memory was held in front of 50,000 spectators during the 2013 edition of the Meeting Areva – an annual track and field event – that took place at the Stade de France. Mimoun was accorded a state funeral will military honors. It was held on Monday, 8 July 2013 at 10am local time, in the main courtyard of the Hôtel national des Invalides in Paris. French President François Hollande presided over the ceremony, during which he paid homage to Mimoun. Retired French athletes like Stéphane Diagana, Michel Jazy and Marie José Pérec attended the ceremony. In his eulogy, Hollande said,"Today, it is all of France which is paying homage to Alain Mimoun, to the one who ran throughout his life on the tracks of stadiums in order to make the La Marseillaise resound, seeking glory for his country everywhere." Hollande described Mimoun as "a courageous soldier, an exceptional sportsman and a fervent patriot" who was "loved by France" and stated, "To Alain Mimoun, France was a choice, a passion, a pride and an ideal." In the afternoon of 9 July 2013, Mimoun was buried in the cemetery in Bugeat after a religious ceremony in the Bugeat church. The funeral was attended by about sixty persons.