Кіріспе

Покомок өзені АҚШ-тың оңтүстік Делавэр штатынан Мэриленд штатының оңтүстік-шығысына дейін шамамен 66 миль (106 км) созылады. Өзеннің сағасы іс жүзінде Чесапик шығанағының бір бөлігі болып табылады, ал жоғарғы ағысы Ұлы Кипарис батпағы деп аталатын, көбінесе қол жеткізу қиын ылғалды жерлер арқылы өтеді, онда Лоблли қарағайы, Қызыл жапырақты шаған және аққабақ кипарисі өседі. Бұл өзен Чесапик шығанағына құятын ең шығыс өзені. "Pocomoke" /local/'/p//oʊ//k//oʊ //m//oʊ//k/ атауының мағынасын жергілікті тұрғындар дәстүрлі түрде "қара (немесе қара су)" деп түсіндіргенімен, алгонкин тілдерін зерттеуші ғалымдар қазір бұл атаудың "жарылған (немесе тесілген) жер" деген сөздерден шыққандығын айтады.

Сипаттама

Ол Делавэр штатының оңтүстік Сассекс округіндегі Ұлы Кипрес батпағының бірнеше салаларында басталады. Одан ол оңтүстікке қарай Мэриленд штатына ағып, Уикомико және Ворчестер округтерінің шекарасын құрайды және өзеннің атымен аталған батпақтар арқылы өтеді. Портер өткелінде оңтүстік-батысқа бұрылып, баяу иректелген өзенге айналады, Сноу Хилл қаласынан өтіп, содан кейін Покомок өзені мемлекеттік орман мен Покомок өзені мемлекеттік паркі арқылы ағады. Одан кейін ол Покомок қаласының жанынан өтеді және Мэриленд пен Вирджиния арасындағы мемлекеттік шекарадағы Чесапик шығанағындағы Покомок сағасына құяды. Ол Сноу Хиллден оңтүстік-батысқа қарай шамамен 1 миль (1,6 км) жерде солтүстік-батыстан Нассаванго арнасын қабылдайды. Ол Покомок қаласының солтүстік-шығысында шамамен 1 миль жерде орналасқан Дивайдинг арнасын қабылдайды. Покомок өзені Мэриленд штаты тарапынан "Көрікті" өзен деп танылған.

Тарих

1635 жылы өзеннің сағасында Солтүстік Америкада ағылшындар арасындағы алғашқы тіркелген шайқас болды. Дау Вирджиния компаниясы мен Мэриленд колониясының иесі Лорд Балтимор арасында Честер өзенінің сағасындағы Кент аралының құқықтары үшін туды. Дау Мэриленд колониясының жеңісімен аяқталды. Колониялық дәуірде өзен бойында түрлі қоныс орналасқан жерлер пайда болды, олардың кейбіреулері қалаларға айналды, ал басқалары су көлігі арқылы тасымалдаудың азаюымен ұмытылды. Өзен сағасынан бастап, оң жағалауда: Шеллтаун (көп жылдар бойы Бу кемесінің тоқтағы деп аталды) және Рехобет (екеуі де Сомерсет округінде), Панчон тоқтағы, Стивенс паром, Коттингем паром, Милберн тоқтағы (қазір Покомок өзені мемлекеттік паркінің бөлігі) және Адамс Уорф, барлығы Вурчестер округінде орналасқан. Сол жағалаудағы тоқтағылар (немесе болған): Вирджиния штатының Акомак округіндегі Питтс Крик тоқтағы, Седар Холл тоқтағы, Стивенс тоқтағы (сонымен қатар Стивенс паром деп те аталады, ол кейін Ньютаун, содан кейін Покомок қаласы болды), Коттингем паром, Маттапони тоқтағы (сонымен қатар Гиббс паром деп танылған) және, ақырында, навигацияның бастапқы нүктесіндегі Сноу Хилл, барлығы Вурчестер округінде. 1785 жылы Покомок шығанағында және Покомок өзенінде балық аулау мәселелері бойынша ұзақ жылдарлық даулардан кейін Мэриленд және Вирджиния аймақта балық аулауды реттейтін, ортақ және еркін су жолын құратын және бір-бірінің азаматтарына қатысты қылмыстық істерді қалай қарау керектігін анықтайтын мемлекетаралық келісімге келді. Уортонның Уайзға қарсы ісі, 153 U.S. 155 (1894 ж.) ісінде АҚШ Жоғарғы Соты Покомок шығанағының осы танымал мемлекетаралық келісімге кірмейтінін шешті. 1913 жылы теңіз жүруді жақсарту үшін өзеннің сағасы АҚШ Армиясының инженерлік корпусымен тереңдетілді. 1990 жылдары төменгі өзендегі микроорганизмдердің, мүмкін Pfiesteria piscicida, таралуына байланысты кең ауқымда балықтар қырылып, өзен мен Покомок шығанағында балық аулайтын су балықшылары арасында аурулар пайда болды. Аурулардың ішінде тері зақымдары, тыныс алу проблемалары және есте сақтау қабілетінің жоғалуы болды. Нәтижесінде төменгі өзен мен Покомок шығанағы балық аулауға, қайықпен жүзуге және жүзуге жабылды. Қазіргі уақытта микроорганизмдердің бұл індеттен бұрыннан бар болғаны, бірақ осы кең жағалау жазығындағы өзенде жиналған органикалық қалдықтардың артуына байланысты уытты болғаны болжануда.