Булон қаласының графы: 9-15 ғасырлардағы тарихы

Кіріспе

Француз графлығы (896–1501)

Булонь графлығы – 9-15 ғасырларда Франция Корольдігінің құрамында болған графлық, оның орталығы Булонь-сюр-Мер қаласы болды. 10 ғасырда Фландрия графтарымен басқарылды, бірақ 11 ғасырда жеке Булонь әулеті пайда болды. 1212 жылы Франция королі Филипп II оны аннексиялады, содан кейін ол 1550 жылы корольдік доменіне қосылғанға дейін Артуа графлығының бір бөлігі ретінде қарастырылды.

Тарих

Булонь франктар мемлекетіндегі пагус (pagus Bononiensis) болды, бірақ 11 ғасырға дейін аз ғана жазбалар сақталған. 9 ғасырда Херрекин есімді, ел аузында зұлым граф ретінде танымал болған адам туралы мәлімет бар, бірақ ол аңызға айналған болуы мүмкін (Герла, Эрлкинг туралы қараңыз). 9 ғасырдың соңында немесе 10 ғасырдың басында Фландрия графтарының билігіне өткен сияқты. 886 жылы Париж епископы Гаузлин Булонь графы Эркенгерден викингтердің шабуылына қарсы неміс жәрдемін сұрады. Эркенгер 896 жылы Карл Басқа адал болғандықтан барлық иелігінен айырылды. Осы кезде Фландрия графы Балдуин II Булоньге билік жүргізген болуы мүмкін. Булонь графы Евстахий II 1066 жылы Жеңімпаз Вильгельмнің жорығына қатысты. Булонь Бірінші крест жорысына да белсенді қатысты; Евстахий III-тің ағалары, Готфрид Буйон және Балдуин Буйон Иерусалим патшалары болды, ал Евстахийдің өзіне патшалық тақымы ұсынылды, бірақ ол бас тартты. Булонь графы Рено 1214 жылы Бувин шайқасында император жағына қосылды және Франция королі Филипп II одан жеңіліс тапты. 1223 жылы Булонь Филипп II-нің ұлы Филипп Юрепельге берілген кезде номиналды түрде патшалық билікке көшті. 1226 жылы Франция королі Людовик VIII қайтыс болғанда Юрепель Кастилияның Бланшасына қарсы бүлік көтерді. 1235 жылы Филипп Юрепель қайтыс болғаннан кейін Матильда билікке келді және 1238 жылы Португалия королі Альфонс II-нің екінші ұлы, Португалия королі Саншу II-нің кіші інісі Альфонсқа тұрмысқа шықты. 1248 жылы Португалияның Афонсу III-і болған және Булонь графтығынан бас тартқан Альфонс, 1253 жылы Беатрис Кастилияның бала тумауына байланысты одан ажырасты. Дегенмен, Матильда мен Филиптің Альберик есімді ұлы мен Жоан есімді қызы болды, екеуі де тірі қалды. Альберик құқықтарынан бас тартып, себепсіз Англияға кетіпті. Ол анасынан кейін қайтыс болған, бірақ ұрпақ қалдырмаған. Жоан 1236 жылы Мортен графы Гаушер де Шатильонға (1251 жылы қайтыс болды) тұрмысқа шықты. Ол анасынан бұрын 1252 жылы қайтыс болды және, мүмкін, ұрпақ қалдырмады. Осылайша, Матильдадан кейін Булонь графтығы Матильданың немересі, Брабанттың Аделаидасы мен оның күйеуі Овернь графы Уильям X-қа өтті. Бертран V де ла Тур 1437 жылы Овернь және Булонь графтықтарына ие болды. Оның ұлы Бертран VI де ла Тур арқылы Булонь графтығы оның немересіне, Булоньнің соңғы ортағасырлық графы Жан III де ла Тур д'Оверньге өтті. Ол Жанна де Бурбон Вендоммен некелесіп, екі қыз өмірге әкелді: үлкен қызы Анна де ла Тур д'Овернь, Олбани герцогы Джон Стюартқа тұрмысқа шықты, бірақ ол 1524 жылы баласыз қайтыс болды. Кіші қызы Мадлен де Ла Тур д'Овернь Лоренцо II де Медичиге үйленді және баласыз Аннаның өлімінен кейін Овернь мен Булоньге мұрагер болған Екатерина де Медичиді дүниеге әкелді. Аймақ өкілдері 1464 жылы Нидерландыдағы Брюггеде өткен Генерал штатына қатысты. Шарль Батыл қайтыс болғаннан кейін Франция королі Булоньнің Артуа графтығынан тәуелділігін тоқтатуды талап етті, бұл Габсбургтерге қарсы жаңа күреске әкелді. Сенли шарты мәселені шешті: Франция Артуаны империяға жоғалтты, ал Габсбургтер Булоньнен бас тартты. 1501 жылы Жан III де ла Тур д'Овернь қайтыс болғаннан кейін Анна Булонь графесі атағын мұра етті; бірақ ол қайтыс болғаннан кейін атақ Мадленнің қызы Екатерина де Медичиге берілді, өйткені Мадлен 1519 жылы қайтыс болды. Екатерина 1549 жылы Франция патшайымы болды және атақ француз тәжіне көшті. Булонь жүз жылдық соғыс кезінде көп рет шабуылға ұшырады және ағылшыздар оны бірнеше рет басып алды: соңғы рет 1544 жылдан 1550 жылға дейін. 1550 жылы Булонь бейбіт шарты Англия мен Франция арасындағы соғысты аяқтады және Франция Булоньді 400,000 кронаға сатып алды. (Булонь қамалдары (1544–46) туралы да қараңыз).

Boulogne was already a pagus within the kingdom of the Franks (pagus Bononiensis), but there are few records prior to the 11th century. A proverbially wicked count named Herrequin is recorded for the 9th century, but he may be legendary (see Herla, Erlking). It seems to have come under the rule of the counts of Flanders in the late 9th or early 10th century. In 886, bishop Gauzlin of Paris asked count Erkenger of Boulogne to solicit German help against the Viking raids. Erkenger lost all his possessions in 896, as he remained loyal to Charles the Simple. It may have been at this point that Baldwin II, Count of Flanders, gained control over Boulogne. Eustace II of Boulogne accompanied William the Conqueror's invasion in 1066. Boulogne was also a major participant in the First Crusade; Eustace III of Boulogne's brothers, Godfrey of Bouillon and Baldwin of Bouillon, both became kings of Jerusalem, and Eustace himself was offered but declined the title. Count Renaud of Boulogne joined the imperial side at the Battle of Bouvines in 1214, and he was defeated by Philip II of France. Boulogne passed under nominal royal control in 1223 when it was given to Philip II's son Philip Hurepel. Hurepel revolted against Blanche of Castile when Louis VIII of France died in 1226. When Philip Hurepel died in 1235, Matilda continued to reign and in 1238 was married to Alphonse, second son of King Alfonso II of Portugal, and younger brother of King Sancho II of Portugal. Having become Afonso III of Portugal in 1248 and renounced his title of Count of Boulogne, Alfonse divorced her in 1253 due to her barrenness in favour of Beatrice of Castile. Nevertheless, Matilda and Philip did have a son Alberic, and a daughter Joan who both survived. Alberic reportedly renounced his rights and went to England, for unknown reasons. Apparently he survived his mother and died in 1284, but presumably did not leave issue. Joan was married in 1236 to Gaucher de Châtillon, Count of Mortain (d. 1251). She predeceased her mother in 1252, and presumably left no surviving issue. Consequently, after Matilda, her county of Boulogne then passed to Matilda's niece, Adelaide of Brabant and her husband William X of Auvergne. Bertrand V de la Tour succeeded to the counties of Auvergne and of Boulogne in 1437. Through his son Bertrand VI de la Tour the County of Boulogne passed to his grandson, the last medieval count of Boulogne: Jean III de la Tour d'Auvergne. By his marriage to Jeanne of Bourbon Vendôme, he left two daughters:
The eldest daughter, Anne of la Tour d'Auvergne, married John Stewart, Duke of Albany, however she died childless in 1524. The youngest, Madeleine de La Tour d'Auvergne married Lorenzo II de' Medici and gave birth to Catherine de' Medici, who inherited both Auvergne and Boulogne due to the death of the childless Anne. The representatives of the County joined in the Netherlands the Estates General of 1464 in Bruges. At the death of Charles the Bold the King of France claimed the end of the dependency of Boulogne from the County of Artois, causing new struggles against the Habsburg. The treaty of Senlis closed the problem: France lost Artois to the Empire, while the Habsburg renounced to Boulogne. On the death of Jean III de la Tour d'Auvergne in 1501, Anne inherited the title Countess of Boulogne; however at her death the title passed to Madeleine's daughter Catherine de Medici since Madeleine herself had died in 1519. Catherine became Queen of France in 1549 and the title passed to the French crown. Boulogne was attacked numerous times during the Hundred Years' War and occupied numerous time by the English: the last time from 1544 to 1550. In 1550 the Peace of Boulogne ended the war between England and France and France bought back Boulogne for 400,000 crowns. (See also the Sieges of Boulogne (1544–46)).