Америкалық гамелан: Аспаптар мен музыканың стилі мен дамуы
American gamelan
Америкалық гамелан: аспаптар мен музыка. Индонезиялық гамелан дәстүрінен шабыттанған, қоштама металлдардан жасалған американдық гамелан туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Гаммелан музыкасының стилі мен сахнасы
Style and scene of gamelan music
Американдық гамелан аспаптарды да, музыканы да білдіре алады; бұл термин американдықтар жасаған гамелан стиліндегі аспаптарға, сондай-ақ американдық композиторлар гамелан аспаптарында ойнату үшін жазған музыкаға сілтеме жасау үшін қолданылады. Американдық гамелан музыкасы көбінесе Индонезияның гамелан дәстүрлерімен байланысты, олар негізінен Ява және Бали аралдарында әртүрлі стильдерде кездеседі. Көптеген американдық композицияларды индонезиялық немесе американдық аспаптарда орындауға болады. Индонезиялық гамелан мыс, темір немесе бамбук сияқты алуан түрлі материалдардан жасалуы мүмкін. Америкалық гамелан жасаушылар алюминий, қалайы банкалар, автомобиль дөңгелектерінің қақпақтары, болат, көне сүт сүзуіштер және т.б. сияқты әртүрлі материалдарды пайдаланды. Американдық гамелан сонымен қатар дәстүрлі аспаптармен жұмыс істейтін американдық ансамбльдердің түпнұсқа музыкасын да сипаттауы мүмкін. Денис Мерфи 1960 жылдар шамасында явалық гамелан үлгісінде аспаптар жасаған алғашқы американдық ретінде танылады. Бұл жұмыс оның Веслиан университетінде "Америкалық автохтондық гамелан" атты докторлық диссертациясын жазуына әкелді. Мерфи 1967 жылы Вермонттағы Годдард колледжінде өзінің аспаптарымен гамелан тобын құрды; бұл топ кейіннен қоғамдық Плейнфилд ауылының гамеланына айналды. Американың шығыс және батыс жағалауларында да гамелан жасаушылар болды. Барбара Бенари Мерфидің үлгісін ұстанды және қазірге дейін Gamelan Son of Lion үшін қолданылатын аспаптарды жасады. Батыс жағалауда авиакомпаниялар алюминийді қолжетімді етіп, ол бірнеше гамелан жасаушылар үшін таңдаулы материалға айналды. Композитор-жасаушы Дэниел Шмидт "Беркли гамелан" (Берклидегі Калифорния университетінен тәуелсіз) деп аталатын ансамбльді, сондай-ақ Сиэтлде Gamelan Pacifica болып қалыптасатын аспаптар жиынтығын құрды. Пол Дрешер де алюминийді пайдаланды.
American gamelan could refer to both instruments and music; the term has been used to refer to gamelan style instruments built by Americans, as well as to music written by American composers to be played on gamelan instruments. American gamelan music usually has some relationship to the gamelan traditions of Indonesia, as found primarily on the islands of Java and Bali in a variety of styles. Many American compositions can be played on Indonesian or American made instruments. Indonesian gamelan can be made of a variety of materials, including bronze, iron, or bamboo. American gamelan builders used all sorts of materials including aluminum, tin cans, car hubcaps, steel, antique milk strainers, etc. American gamelan may also describe the original music of American ensembles working with traditional instruments. Dennis Murphy is often credited as being the first American to build instruments modeled on those of the Javanese gamelan, circa 1960. This work led to his doctoral thesis at Wesleyan University, entitled "The Autochthonous American Gamelan". Murphy started a gamelan group with his instruments at Goddard College in Vermont in 1967; that group later became the community based Plainfield Village Gamelan. There have been other American builders of gamelan as well, on both the East and West coasts. Following Murphy's model was Barbara Benary, who built the instruments still used today for Gamelan Son of Lion. On the West coast, the airline industry made aluminum affordable, and this became the material of choice for several gamelan builders. Daniel Schmidt, a composer builder, built an ensemble called "The Berkeley Gamelan" (independent of the University of California, Berkeley) as well as the set of instruments that would develop into Gamelan Pacifica in Seattle. Paul Dresher also used aluminum.
Харрисон мен Колвиг
Харрисон 40-шы жылдары Джон Кейджбен бірге металл заттардан жасалған соққы аспаптарымен композициялар жасады, нәтижесінде балама масштабталған музыка пайда болды. 1967 жылы Сан-Францискода танысқан Лу Харрисон мен Уильям Колвиг индонезиялық ансамбльдерден өзгешелену үшін «америкалық гамелан» деп аталатын реттелген соққы аспаптары жиынтығын құрастырды. Ол алғаш рет Харрисонның 1972 жылғы «La Koro Sutro» шығармасында қолданылды. Бұл жиынтық қазір «Ескі әке» деп аталады, және Харрисон осы жиынтықта ғана орындалатын бірнеше шығарма жазды, соның ішінде «La Koro Sutro» да бар. Лу Харрисон 1976 жылы жава гамеланымен бірге уақыт өткізді (қазір Калифорния университетінде, Берклиде орналасқан Кяи Удан Мас Сан-Хосе мемлекеттік университетінде болған кезде). Бұл оны және оның серіктесі Уильям Колвигті Удан Мас үлгісінде (аспаптық құрамы бойынша, бірақ құлақтандыруда емес) гамелан құрастыруға шабыттандырды. Ол үшін ол негізінен алюминийді пайдаланды, бірақ «үлкен гонг» соңында темірден жасалды. Колвиг пен Харрисон екі үлкен «қос» гамелан жасады (яғни, пелог және слендро құлақтандыруларында аспаптар болды). Біріншісі – Си Бетти, ол қаржылық қолдау көрсеткен Бетти Фрименнің құрметіне аталды. Си Бетти Джоди Даймондқа қалдырылды және 2007 жылдан 2017 жылға дейін Гарвард университетінде орналасты; 2018 жылы Си Бетти Пэнсильвания штатының Льюисбург қаласындағы Бакнелл университетіне көшті. Екіншісі Дариус Милхауд пен оның әйелінің құрметіне «Si Darius/Si Madeleine» деп аталды, өйткені Харрисон мен Колвиг Миллс колледжінде (гамелан әлі де онда орналасқан) Милхауд кафедрасын басқарған кезде оның құрылысына қолдау көрсетті; 2008 жылғы мәлімет бойынша, бұл топты Даниэль Шмидт басқарады. Лу Харрисон гамеланға арналған шығармаларымен кеңінен танымал болды; ол батыс аспаптарын жава стиліндегі гамелан ансамблімен үйлестіруде ерекше шеберлік танытты. (Оның барлық гамелан шығармаларының ноталары Америка гамелан институтында жарияланған).
Harrison worked with John Cage in the 40s on percussion compositions with found metal objects, resulting in alternate scaled music. Lou Harrison and William Colvig, who met in 1967 in San Francisco, built a set of tuned percussion instruments that they called "an American gamelan" in order to differentiate it from Indonesian ensembles. It was first used in Harrison's work La Koro Sutro in 1972. These are now referred to as "Old Granddad", and Harrison wrote some pieces that can only be played on this set, including La Koro Sutro. Lou Harrison spent some time with a Javanese gamelan in 1976 (when Kyai Udan Mas, now at the University of California, Berkeley, was in residence at San Jose State University). This inspired him and his partner William Colvig to build a gamelan modelled specifically on Udan Mas (in instrumentation, although not in tuning). For this he used aluminum primarily, although the "great gong" was eventually fashioned out of iron. Colvig and Harrison built two large "double" gamelan (meaning that there were instruments in both the pelog and slendro tunings). The first was Si Betty, named for the financial benefactor Betty Freeman. Si Betty was bequeathed to Jody Diamond, and was in residence at Harvard University from 2007 to 2017; in 2018, Si Betty moved to Bucknell University in Lewisburg, PA. The second was named "Si Darius/Si Madeleine" after Darius Milhaud and his wife, because it was while holding the Milhaud chair at Mills College (where the gamelan still resides) that Harrison and Colvig had the support for its construction; a group there (as of 2008) is directed by Daniel Schmidt. Lou Harrison was well known for his compositions for gamelan; he was particularly adept at combining western instruments with his Javanese style gamelan ensemble. (The scores for all of his gamelan works are published by the American Gamelan Institute).