1914 жылғы Ирландия үстемдігіне қарсы британ әскері офицерлерінің наразылығы: Карраг оқиғасы

Кіріспе

1914 жылы Ирландияның өзін-өзі басқаруын күшіне енгізу туралы бұйрыққа наразылық білдірген британдық армия офицерлерінің бүлік ұйымдастыру қаупі 1914 жылғы 20 наурыздағы Кюрраг оқиғасы, кейде Кюрраг бүлігі деп те аталады, Ирландияның Килдэр графтығындағы Кюррагта болды. Сол кезде Кюрраг лагері Ұлыбритания мен Ирландияның Біріккен Корольдігінің құрамындағы Ирландиядағы британдық армияның негізгі базасы еді. Ирландияға сол жылдың соңында, Ольстерді қоса алғанда, өзін-өзі басқару құқығы берілмек болған. Бұл оқиға 20 ғасыр Ирландия тарихында маңызды орын алады және Англия азамат соғысынан бері британдық әскери өкілдердің саясатқа ашық араласуының сирек кездесетін мысалы болып табылады. Бұл бүлік деп есептелсе де, берілген ешқандай бұйрық орындалмады. 1914 жылы Ирландияның өзін-өзі басқару заңы күшіне енгенде, британдық үкімет оған қарсы көтеріліс ұйымдастыруға дайын тұрған Ольстер еріктілеріне қарсы әскери шаралар қолдануды қарастырды. Көптеген офицерлер, әсіресе ирландтық протестанттармен байланысы барлар, олардың ішіндегі ең танымал тұлға Хьюберт Гоф болды, одақтастарға қарсы әскери операциялар жүргізу туралы бұйрықтарды орындаудың орнына отставкаға кетуге немесе жұмыстан босатылуға дайын екенін мәлімдеді. Оларға Лондоннан Генри Уилсон сияқты жоғары шенді офицерлер жеке түрде қолдау көрсетті. Үкімет бұл мәселенің түсініспеушіліктен туындағанын жариялаған құжат шығарса да, соғыс хатшысы Дж.Е.Б. Сили және Императорлық Бас штабтың (CIGS) генерал-фельдмаршалы сэр Джон Френч, британдық армияның Ольстердің адал жақтастарына қарсы қолданылмауы туралы уәде бергеннен кейін отставкаға кетуге мәжбүр болды. Бұл оқиға унионистердің сенімділігін арттырды және ирланд ұлтшыл қозғалысының күшеюіне септігін тигізді, ирланд ұлтшылдарын Ирландиядағы британдық армиядан қолдау күте алмайтынына көндірді.

Өмірбаян

1912 жылдың басында Х.Х. Асквиттің либералдық британ үкіметі Ирландия үшін үшінші үй билігі заң жобасын ұсынды, ол Дублинде автономиялы ирланд парламентін құруды көздеді. Юнионистер ұсынылып отырған Дублин парламентінің билігіне қарсылық танытты, ал Ульстер юнионистері 1912 жылы Ульстер еріктілері (UVF) әскери ұйымын құрды. Оларға бірқатар зейнеткер британ офицерлері көмектесті, қажет болған жағдайда британ үкіметіне және/немесе заң жобасында көзделген болашақ ирландтық үй билігіне қарсы күресу үшін. 1913 жылдың қыркүйегінде Императорлық Бас штабтың бастығы Джон Френч үкіметке және корольге (ол да Асквиттен пікірін сұраған) британ армиясы УВФ-қа қарсы әрекет етуге бұйрық берілсе, бөлініп кетуі мүмкін екені туралы алаңдаушылық білдірді. Кейбір офицерлер тіпті Ульстер юнионистеріне қосылуы мүмкін еді, себебі көптегендері протестанттық британдық империяны сақтау және қорғау туралы ортақ көзқарасқа ие болды және негізінен католиктік Ирландия үшін үй билігі оған қауіп төндіреді деп сенді. Әскери операциялар директоры генерал-майор Генри Хьюз Уилсон оппозиция жетекшілерімен (соның ішінде Бонар Лоумен) және еріктілерді қолдаған зейнеткер офицерлермен үнемі байланыста болды.

Паджеттің бұйрығы

Егер Британ Парламенті «Үй билігі туралы» заңды қабылдаса, UVF-тың зорлық-зомбылық қаупімен күресу үшін Бас штабтың бастығы (CIGS) фельдмаршал сэр Джон Френч және Соғыс жөніндегі мемлекеттік хатшы Дж.Е.Б. Сили 1913 жылғы қазан айында Соғыс кеңсесінде келіссөздер үшін Ирландияның Бас қолбасшысы генерал сэр Артур Паджетті шақырды. Паджеттің 19 қазандағы хатында ол «жартылай жұмылдыруды» қалағанын айтты, ал Сили премьер-министрге 24 қазанда 1910 жылғы Тонипанди көтерілісі кезінде халықты бақылау тәжірибесі бар генерал Невил Макредиді пайдалану туралы жазды. 1913 жылғы қазан айында Сили Макредиді Белфаст және Дублиндегі полиция жағдайы туралы есеп беруге жіберді. Паджетке «жаман ниетті адамдардың» қару-жараққа қол жеткізуіне жол бермеу үшін әскерлерді орналастыруға дайындық жасау бұйрық берілді және одан әрі нұсқаулар алу үшін Лондонға шақырды. Сили Френчтің келісімін UVF-тың Дублинге шабуыл жасауы мүмкін деген ақпараттың дұрыстығына қайта-қайта сендіріп алды. Жоспар үкіметтік ғимараттарды басып алу, UVF-тың кез келген шабуылына тойтарыс беру және Омах, Эннискиллен, Арма, Дундалк және Каррикфергустағы қару-жарақ қоймаларын ұрлықтан қорғау болды. Алты түрлі жағдай талқыланды, соның ішінде қару-жарақ қоймаларын қорғау үшін келген әскерлерге қарулы қарсылық көрсету мүмкіндігі де қарастырылды. Сили сондай-ақ Паджетке Ирландияда заңды сақтау үшін «соңғы адамға дейін» күш салуға уәде берді. Темір жол ереуілі немесе басқа кедергілер туындаған жағдайда Черчилль Корольдік теңіз флоты арқылы әскерлерді тасымалдауды ұсынды. Саясаткерлер кейіннен Паджет Лондонға келген кездегі кездесуде Соғыс кеңсесінен алған бұйрықтарын ауызша түсіндіргендерін айтты, бірақ Асквит бұл шындық емес екенін мойындады; кездесуде Паджетке Ньюриге (ескі, бос казарма, қоймасы жоқ) және Дундалкқа әскер жіберу туралы айтылды, екеуі де ирланд ұлттық аймақтарында орналасқан және UVF-тың басып алуы екіталай болғанмен, Ольстерді әскери бақылауға алу үшін стратегиялық маңызы бар еді. Кейіннен (Чарльз Фергюсонның ұлы, сэр Джеймс Фергюсон) әскерлерді орналастыру шарасы Черчилль мен Силидің лоялистерді бүлік шығаруға итермелеу үшін жасаған «комбинациясы» болуы мүмкін деген пікір айтылды, бірақ бұл көзқарас жалпыға бірдей қабылданбады. 18 наурыз күні кешке Паджет генерал-майор Ловик Френдке әскерлердің қозғалысы 31 наурыздағы жексенбі күні таңертең аяқталуы керектігін хабарлады. 19 наурызда Паджет тағы бір кездесуге шақырылды, онда Сили үкіметтің «Үй билігі» мәселесін алға жылжытып, азаматтық соғыстың басталуына жол бермейтінін мәлімдеді, егер UVF оны бастауға тырысса, олардың жолы тоқтатылатынын айтты. Кездесуде Бірінші теңіз лорды, принц Луи Баттенберг те болды, өйткені сол күні 3-ші шайқас эскадрильясына Клайд фиордындағы Ламлашқа баруға бұйрық берілді. Келесі күні түнде Черчилль Френчке өзінің кемелері 24 сағат ішінде Белфастты өртеп жіберуге дайын екенін айтты, ал басқа кемелер Ольстерге әскерлерді орналастыруға көмектесуге дайын тұрды (егер лоялистік теміржолшылар ереуілге шықса). Сол күні кешке Карсон палатадағы пікірталас кезінде наразылық білдіріп, Ульстерге кеткеннен кейін, ол уақытша үкімет құрады деп күтілді, Асквит, Сили, Черчилль, Биррелл, фельдмаршал Френч және генерал Паджет Даунинг-стриттегі 10-шы үйдің шұғыл отырысын өткізді, онда Асквит Френчтің кері шегінуді қалаған Дундалктағы артиллерияны қорғау үшін қосымша жаяу әскер жіберуді талап етті. Сили Ольстерде одақтастық төңкеріс жақын қалғанын мәлімдеді, бірақ оның ақыл-ойының ешқандай іздері табылмады.

To deal with the threat of violence from the UVF should the Home Rule Bill be passed in the British Parliament, Chief of the General Staff (CIGS) Field Marshal Sir John French and Secretary of State for War J. E. B. Seely summoned General Sir Arthur Paget, Commander in Chief in Ireland, for talks at the War Office in October 1913. Paget's letter (19 October) suggests that he wanted "partial mobilisation" while Seely wrote to the Prime Minister (24 October) about the potential use of General Nevil Macready, who had experience of crowd control during the Tonypandy riots in 1910, and had been consulted by Birrell about the use of troops in the Belfast riots of 1912. In October 1913, Seely sent Macready to report on the police in Belfast and Dublin. Paget was ordered to prepare to deploy troops to prevent "evil disposed persons" seizing weapons, and summoned to London for further instructions. Seely obtained French's compliance by repeatedly assuring him of the accuracy of intelligence that the UVF might march on Dublin. The plan was to occupy government buildings, to repel any assaults by the UVF and to guard the armouries at Omagh, Enniskillen, Armagh, Dundalk and Carrickfergus to prevent thefts of weapons. Six different contingencies were discussed, including armed resistance to the troops as they moved to protect the arms depots. Seely also promised Paget reinforcements " to the last man " to uphold the law in Ireland. In the event of a railway strike, or other obstacle, Churchill offered transport of forces by the Royal Navy. The politicians later claimed that at the meeting when Paget arrived in London, they merely gave verbal amplification to orders which he had already received from the War Office, but Asquith later admitted that this was untrue; at the meeting Paget was also told to send troops to Newry (an old, empty barracks with no stores) and Dundalk, both in Irish nationalist areas and so unlikely to be seized by the UVF, but of strategic importance in any move to bring Ulster under military control. It was later suggested (a claim believed by Sir James Fergusson, Charles Fergusson's son) that the move to deploy troops may have been a "plot" by Churchill and Seely to goad the loyalists into a rebellion which would then be put down, although this view is not universally held. On the evening of 18 March, Paget wired Major General Lovick Friend that the troop movements were to be completed by dawn on Sunday 31 March. Paget was summoned to another meeting on 19 March at which Seely declared that the government was pressing ahead with Home Rule and had no intention of allowing civil war to break out, suggesting that the UVF were to be crushed if they attempted to start one. Prince Louis of Battenberg (First Sea Lord) was also at the meeting, as that day the 3rd Battle Squadron was ordered to steam to Lamlash on the Firth of Clyde. The following night Churchill told French that his ships would have Belfast in flames in 24 hours, while other vessels were ready to help deploy troops to Ulster (in case of a strike by loyalist railwaymen). That evening, after Carson had stormed out of a Commons debate and departed for Ulster, where he was expected to declare a provisional government, Asquith, Seely, Churchill, Birrell, Field Marshal French, and General Paget had an emergency meeting at 10 Downing Street where Asquith insisted that extra infantry be sent to defend the artillery at Dundalk, which French wanted to withdraw. Seely claimed that a unionist coup was imminent in Ulster, although no trace of his intelligence survives.

Отставкалар

Паджет сол түні Дублинге үлкен қызығушылықпен келді, жазбаша бұйрықтар берілмегеніне байланысты (саясаткерлер жазбаша түрде ештеңеге қол қоюға тартынған болуы мүмкін). Келесі күні таңертең (20 наурыз, жұма), Пейджет Дублиндегі Паркгейт көшесіндегі штаб-пәтерінде генералдар Ролт, Катберт, Гоф және Фергюссонға (5-ші жаяу әскер дивизиясының командирлері) және үш штаб офицеріне сөз сөйледі. Пагет, Фергюссон және Гоф (сол кездегі әскери қызметі туралы естеліктерінде) жазған үш түрлі есеп бар, бірақ Пагет жағдайды нашарлатқаны анық. Гофтың айтуынша, ол «Ольстерге қарсы активті операциялар басталады» деген. Содан кейін Пейджет Силиден «жеңілдіктер» алғанын мәлімдеді, атап айтқанда, Ольстерде тұратын офицерлерге «көрінбей қалуға» рұқсат етілетінін, ал Ольстерге қарсы қызмет етуден бас тартқан басқа офицерлер отставкаға кетуге рұқсат етілмей, қызметтен босатылатын болады. Француз, Паджет және генерал-адъютант Спенсер Эварт (19 наурызда) Ольстермен «тікелей отбасылық байланысы» бар офицерлерді шеттетуге және қатысудан бас тартқан басқа офицерлерді босатуға келіскен. Паджет Гофқа, «көрінбей қалу» демалыспен немесе демалыссыз кеткенді білдіре ме деп сұрады, және Ольстермен туыстық байланысы бар, бірақ онда тұрмаған Гофқа «Соғыс кеңсесіндегі ескі досынан» (Джон Френчтен) ешқандай мейірім күтпеуі керектігін айтты. Ричард Холмс офицерлеріне ультиматум қою арқылы Пейджеттің ақымақтық іс жасағанын, өйткені көпшілігі жай ғана солтүстікке бұйрық берілсе, оған бағынуы мүмкін екенін жазды. Паджет кездесуді офицерлеріне өздерінің қарауындағы офицерлермен сөйлесіп, содан кейін есеп беруге бұйрық беріп аяқтады. Фергюссон Гофты және жаяу әскер бригадасының бірін ұстап алып, армияның кез келген жағдайда бірігіп тұруы керектігін және өзі бұйрықтарға бағынатынын ескертті. Гоф келіспейтінін айтты және 5-ші лансерлердің офицерлерімен (өзінің қолбасшылығындағы полктердің бірі) сөйлесуге кетті, сондай-ақ ағасы Джонниге, Хейгтің Альдершоттағы штаб бастығына жеделхат жіберді. Гоф түстен кейінгі екінші кездесуге қатыспады, онда Пейджет бұл әрекеттің мақсаты ұрыс емес, Ольстерді қорқыту екенін растады. Әскерге шақыру бұйрықтары «Міндетті орындау – Ольстердегі активті операциялар» деп аталып, Гоф кейіннен «активті операциялар» ескертуді қорғау үшін орналасудан гөрі көп нәрсені білдіреді деген пікір білдірді. Гоф өзінің командасы астындағы офицерлерге жақын маңдағы Марлборо казармасында (қазіргі Макки казармасы) Ольстер еріктілеріне қарсы күресудің орнына отставкаға кетуді ұсынды. Ультиматум Гофтың 3-ші кавалериялық бригадасының қалған бөлігіне 25 шақырым қашықтықтағы Курра лагерінде берілді. 20 наурыздың кешінде Паджет Лондондағы Соғыс кеңсесіне телеграмма жіберіп, 5-ші лансерлердің барлық офицерлері отставкаға кетуге ниеттенгенін және 16-шы лансерлерге де солай болғандығын мәлімдеді. Сели Армия Кеңесінің атынан Паджетке отставкаға кетуді ұсынған кез-келген аға офицерді жұмыстан босатуды және Гоф пен оның үш полковникінің екеуіне (үшіншісінің ұстанымы белгісіз) Соғыс кеңсесіне хабарласуды бұйырды. Түн ортасына дейін екінші телеграмма 57 офицер жұмыстан босатуды қабылдауға келіскенін растады (іс жүзінде 61 офицер, оның ішінде Гоф).

Paget travelled to Dublin that night in a state of high excitement, having been given no written orders (it is unclear whether this was because the politicians were reluctant to put anything in writing). The next morning (Friday 20 March), Paget addressed Generals Rolt, Cuthbert, Gough, and Fergusson (GOC 5th Infantry Division), and three staff officers, at his Parkgate Street H. Q. in Dublin. Three different accounts exist (written by Paget, by Fergusson, and by Gough in his memoirs Soldiering On), but it is clear that Paget exacerbated the situation. By Gough's account, he said that "active operations were to commence against Ulster". Paget then claimed that he had obtained "concessions" from Seely, namely that officers who lived in Ulster would be permitted to "disappear" for the duration, and that other officers who refused to serve against Ulster would be dismissed rather than being permitted to resign. French, Paget, and Adjutant General Spencer Ewart had indeed (on 19 March) agreed to exclude officers with "direct family connections" to Ulster, and to dismiss other officers who refused to participate. Paget told Gough, who queried whether "disappear" meant absence with or without leave, and who had a family connection to Ulster but did not live there, that he could expect no mercy from "his old friend at the War Office" (John French). Richard Holmes wrote that in effectively offering his officers an ultimatum, Paget was acting foolishly, as the majority might simply have obeyed if simply ordered north. Paget ended the meeting by ordering his officers to speak to their subordinates and then report back. Fergusson collared Gough and one of the infantry brigadiers, and warned that the Army must hold together at all costs, and that he himself would obey orders. Gough said that he would not, and went off to speak to the officers of the 5th Lancers (one of the regiments under his command) and also sent a telegram to his brother Johnnie, Haig's Chief of Staff at Aldershot. Gough did not attend the second meeting in the afternoon, at which Paget confirmed that the purpose of the move was to overawe Ulster rather than fight. The deployment orders were headed "'Duty as ordered – Active Operations in Ulster", and Gough later suggested that "active operations" sounded as if it were much more than a cautionary protective deployment. Gough offered the officers under his command at nearby Marlborough Barracks (now McKee Barracks) the choice of resignation rather than fighting against the Ulster Volunteers. The ultimatum was passed on to the rest of Gough's 3rd Cavalry Brigade 25 miles away at the Curragh Camp. On the evening of 20 March, Paget sent a telegram to the War Office in London announcing that almost all the officers of 5th Lancers intended to resign and the same was probably true of 16th Lancers. Seely replied, on behalf of the Army Council, telling Paget to suspend any senior officer who had offered to resign, and ordering Gough and two of his three colonels (the attitude of the third was unclear) to report to the War Office. A second telegram just before midnight confirmed that 57 officers preferred to accept dismissal (it was actually 61 including Gough):

Оқиға болған күні 70 офицер 3-ші кавалериялық бригадада қызмет етті. Офицерлер техникалық тұрғыдан бүлік жасаған жоқ, өйткені олар тікелей бұйрықты орындаудан бас тартқаннан кейін отставкаға кетті. Барлығы Гофтың бригадасында болғандықтан және олардың Силидің бұйрықтарына қатысты сақтанулары туралы хабардар болғандықтан, ол бүкіл оқиғаның орталық тұлғасы ретінде көрсетілді. Егер қажет болса, Четуод Гофтың орнын басады. Ирландиялық команданың тағы 100 офицері отставкаға кетуге қауіп төндірді.

Нәтижелер

Генерал сэр Чарльз Фергюссон, сол кезде Ирландиядағы 5-дивизияның қолбасшысы, 21 наурыз күні сенбі күні таңертең бөлімшелерді аралап, олардың үкімет саясатына сәйкес келуін қамтамасыз етті. Кейін оның бір офицері былай деді: «Бізге жеке саяси көзқарастарымыз болса да, ресми түрде біз бір саяси партияның жағында болмауымыз керек екенін еске салды. Бізге бұйрықтарға мойынсұну, қайда жіберілсек те, қандай да бір саяси партияның нұсқауларына сәйкес келу міндеті жүктелген еді. Бұл жерде ешқандай абайсыздық жоқ, бұл – біздің иығымыздан шыққан жақсы сөз, ол біз қалаған нәрсе еді. Паджет те солай істеді, бірақ оның баяндамасын бір полковник «мүлдем сенімсіз және қорытындысыз» деп сипаттады. Алайда, Паджет 18-19 наурызда жоспарланған сақтық шараларын жүзеге асыра алды. Жақында французбен телефон арқылы «сөздермен алмасып» алған егде жастағы фельдмаршал Робертс француздың үкіметтің «адамгершіліксіз» жоспарларымен ынтымақтастық жасағаны туралы білгенде, Паджеттің «активті операциялар» туралы сөйлесуі және офицерлерге гипотетикалық бұйрықтарды талқылауға мүмкіндік беруі, сондай-ақ отставкаға кетумен қорқытуы билігі жоқ әрекет екенін және Хьюберт Гоуфқа осы мақсатта жазба қалдырғандығын білді. Патша Асквитке хат жазып, одан әрі қандай да бір қадам жасамас бұрын, онымен кеңесуді сұрады. Соғыс кеңсесіне шақырылған Гоф (22 наурыз, жексенбі) Ольстерге қарсы тікелей бұйрыққа бағынатынын растады. Сол түні корольді көрген кезде Френч, Холдейн (Лорд-канцлер) Паджеттің офицерлерден «гипотетикалық жағдайларды» сұрамауы керек деп кеңес бергенімен, егер Гофты қайта қалпына келтірмесе, отставкаға кететінін айтты. Паджетке Лондонға хабарлауға бұйрық берілді, Макриди Белфастқа жіберілді (бірақ ресми хабарламасыз), ал Асквит патшаға Паджеттің оның нұсқауларын асырып кеткенін, тек оқ-дәрі қоймаларын қорғауды көздегенін, теңізге орналастыруды тоқтатқандығын және патшамен кеңеспейінше одан әрі әскер қозғалысы болмайды деп мәлімдеді. Асквиттің либералды үкіметі «шынайы түсініспеушілік» деп, кері қайтып кетті. Френчтің ұсынысы бойынша Сили Министрлер кабинетінен құжат алды, онда Армия кеңесі оқиғаның қате түсіністік болғанына қанағаттанғанын және «барлық сарбаздардың заңды бұйрықтарға мойынсұнулары керек» деп мәлімдеген. Сили екі абзацты қосты, үкімет Ирландияда немесе басқа жерде «тағала күшін» қолдануға құқылы екенін, бірақ «Үй билігі туралы заңға қарсылық білдіруді жою үшін» күш қолдануды ойламағанын айтты. Бұл – Кабинет құжатына Кабинет мақұлдауысыз өзгертулер енгізу – Силидің адал қателігі ме, әлде оны осыған итермелеп, күнәнің құнын өтеуші құрбандыққа отырғызды ма – белгісіз. Гоф армия Ольстерде Үйдегі басқаруды жүзеге асыру үшін қолданылмайтынын түсіндіретін қосымша абзацты қосуға батылдықпен талап етті, оған француз жазбаша келісті. Уилсон, Робертс және Френч оқиға барысында баспасөзге ақпарат таратты. Гоф 23 наурыздағы келісімді құпия ұстауға уәде берді, бірақ ол көп ұзамай баспасөзге тарады – Гоф пен Френч оны Morning Post-тің Гвиннесіне, ал Уилсон Лео Амери мен Бонар Лоуға жіберді. Бұл мәселе 23 және 25 наурызда Парламентте ұзақ талқыланды. Асквит (25 наурыз) кабинет мәлімдемесінде қосылған «кемшілік параграфтарды» жария түрде жоққа шығарды, ал француз, генерал-адъютант Спенсер Эварт және Сили отставкаға кетуге мәжбүр болды. Бір айдан кейін, 24 сәуірде «Ольстер еріктілері» түнде «Ларне қаруларының қозғалысы» оқиғасында жасырын түрде 24000-ға жуық мылтық түсірді. Оның басшылары армияның Ольстер қару қоймаларына шабуыл жасау Британиядағы қоғамның оған деген ізгі ниеті төмендейді деп есептеді. Еңбек және радикалды пікірлер армияның, көрінеу, өнеркәсіптік тәртіпсіздіктерді басуға қуанышты болғанына ашуланды, Ольстерде күш қолдануды болдырмауға рұқсат етілді. Бұл оқиға унионисттердің сенімділігіне де, Ирландияның сепаратистік қозғалысының өсуіне де ықпал етті, ұлттықшылдарды Ирландиядағы британ әскерінің қолдауына үміттенуге болмайтынына сендірді. Өз кезегінде бұл ұлттық қолдауды ұлғайтады оның жарымәскери күштеріне, Ирландиялық еріктілерге. Үйге басқару туралы заң жобасын 25 мамырда Қоғамдық палата мақұлдаған кезде, Ирландияда азаматтық соғыс қаупі артуы үкіметке 1914 жылдың шілдесінде Ирландияны бөлу туралы заң жобасы арқылы бөлудің қандай да бір түрін қарастыруға әкелді. Букингем сарайындағы конференциядағы одан әрі талқылаулар бөлу туралы дауларды шеше алмады. Негізгі заң жобасы 18 қыркүйекте Корольдік келісімін алды, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс мерзіміне де тоқтап тұрды.

General Sir Charles Fergusson, then commanding the 5th Division in Ireland, toured units on the morning of Saturday 21 March to ensure their future compliance with government policy. One of his officers said later that

He [Fergusson] reminded us that although we must naturally hold private political views, officially we should not be on the side of any one political party. It was our duty to obey orders, to go wherever we were sent and to comply with instructions of any political party that happened to be in power. There was no sloppy sentiment; it was good stuff straight from the shoulder and just what we wanted. Paget did the same, but his speech was described by a colonel as "absolutely unconvincing and inconclusive." However, Paget was able to conduct the precautionary moves planned on 18 and 19 March. The elderly Field Marshal Roberts, who had recently exchanged "epithets" with French on the telephone over what he saw as French's collaboration with the government's "dastardly" plans, learned that Paget, in talking of "active operations" and in giving officers a chance to discuss hypothetical orders and threaten to resign, had been acting without authority and left a note for Hubert Gough to this effect. The King wrote to Asquith requesting that he be consulted before any further steps were taken. Gough, summoned to the War Office, confirmed (Sunday 22 March) that he would have obeyed a direct order to move against Ulster. When he saw the King that evening, French, advised by Haldane (Lord Chancellor) that Paget should not have asked officers about "hypothetical contingencies," also threatened to resign if Gough were not reinstated. Paget was ordered to report to London, Macready was sent out to Belfast (but without official announcement) while Asquith informed the King that Paget had indeed exceeded his instructions, that only safeguarding of ammunition stores had been intended, that the naval deployment had been cancelled, and that there would be no further troop movement without consulting the King. Asquith's Liberal government backed down, claiming an "honest misunderstanding." At French's suggestion Seely obtained a document from the Cabinet, stating that the Army Council were satisfied that the incident had been a misunderstanding, and that it was "the duty of all soldiers to obey lawful commands." Seely added two paragraphs, stating that the Government had the right to use "forces of the Crown" in Ireland or elsewhere, but had no intention of using force "to crush opposition to the Home Rule Bill." It is unclear whether this—amending a Cabinet document without Cabinet approval—was an honest blunder on Seely's part or whether he was encouraged to do so and then made a scapegoat. Gough insisted on adding a further paragraph clarifying that the Army would not be used to enforce Home Rule on Ulster, to which French concurred in writing. Wilson, Roberts and French had been leaking information to the press throughout the Incident. Gough promised to keep the 23 March Treaty confidential, but it soon leaked to the press—it appears that both Gough and French leaked it to Gwynne of the Morning Post, while Wilson leaked it to Leo Amery and Bonar Law. The matter was debated in the Commons at length on 23 and 25 March. Asquith (25 March) publicly repudiated the "peccant paragraphs" which had been added to the Cabinet statement, and French, the Adjutant General Spencer Ewart and Seely had to resign. About a month later, on 24 April the Ulster Volunteers covertly landed about 24,000 rifles at night in the "Larne gun running" incident. Its leaders considered that raiding the army's Ulster armouries would have lessened the public's goodwill towards it in Britain. Labour and radical opinion was outraged that the Army, apparently happy enough to suppress industrial unrest, had been allowed to prevent the use of force in Ulster. The event contributed both to unionist confidence and to the growing Irish separatist movement, convincing nationalists that they could not expect support from the British army in Ireland. In turn, this naturally increased nationalist support for its paramilitary force, the Irish Volunteers. While the Home Rule Bill was approved by the House of Commons on 25 May, the growing fear of civil war in Ireland led on to the government considering some form of partition of Ireland in July 1914 by an amending Bill; further discussions at the Buckingham Palace Conference could not solve the arguments about partition. The main Bill received the Royal Assent on 18 September, but was also suspended for the duration of the First World War.