Кіріспе
Экономикада қорлаудың қарама-қарсысы – ақшаны жинауды тоқтату. Экономикада, әсіресе макроэкономикада ең көп аталатын қорлау жағдайында, адам тауарлар мен қызметтерді сатып алу үшін қаражатты пайдаланудың орнына (айырбас құралы ретінде) ақшаны актив ретінде (қауіпсіздік үшін, активтерді әртараптандыру үшін, күтілетін кіріс үшін немесе иррационалдық себептермен) жинақтайды. (Ликвидтік преференцияға қараңыз.) Осылайша, ақшаны жинауды тоқтату – ақша активтерінен бас тарту, оларды азайту.
In economics, dishoarding is the opposite of hoarding. In the case of hoarding emphasized most by macroeconomics, someone increases his or her holdings of money as an asset (for safety, to diversify assets, because of expected returns, or because of irrationality) rather than using money simply as a tool for buying goods and services (a medium of exchange). (See liquidity preference.) Thus, dishoarding would refer to the reduction of one's asset holdings of money.
Анықтама
Ақша немесе тауарлар сақтаудан кейін экономикаға қайта енгізілген кезде, мысалы, адамдар ақшаны жинаудың орнына инвестициялау немесе жұмсау кезінде. Бұл ақшаны инвестициялау немесе алтын, күміс сияқты тауарларды сату әрекеті ретінде де анықталуы мүмкін. Кейнс теориясы тұрғысынан, қор жинауды ақшаға деген сұраныстың спекулятивтік себебін қанағаттандыру үшін өтімділіктің төмендеуі деп сипаттауға болады.
Қарызға берілетін қорлар
Ақшаны жинаудан бас тарту және ақшаны жинау енді әдетте адамдар ұстап тұрған ақшаның мөлшері тұрғысынан сипатталады. Нарықтағы ағымдағы мәмілелерді қаржыландыратын айналымдағы "белсенді" ақша мен "белсенді емес" ақша, яғни бос жатқан қалдықтар арасында айырма жасалады. Ақшаны жинаудан бас тартудың артуы дегеніміз, қоғам бос ақшаның мөлшерін азайтуға және өнімдерді сатып алуды арттыруға тырысады (ағымдағы табысқа жұмсалатын соманы өзгертусіз). Неоклассикалық, қарызға берілетін қаражат теориясына сәйкес, ақшаны жинаудан бас тарту қарызға берілетін қаражаттың маңызды көзі болып табылады. Қарызға берілетін қаражатқа деген сұраныс өзгермеген жағдайда, ақшаны жинаудан бас тартудың артуы пайыздық ставканың төмендеуіне әкеледі. Бұл бағалы қағаздарға деген сұраныстың өсуіне, олардың бағасының көтерілуіне және пайыздық ставканың төмендеуіне себеп болады. Профессор Кеннет К. Курихараның (1910-1972) айтуынша, "ақшаны жинау – адамдардың байлықты ақша түрінде жинақтауға деген ұмтылысы". Пайыздық ставка жоғары болған кезде адамдар жинаған ақшаларын, яғни үнемдегенін қарызға береді.
Пайыздық мөлшерлемелер
Пайыздық мөлшерлемелер мен инфляция тікелей байланысты және макроэкономикада үнемі айтылады. Әлемдегі көптеген елдердің орталық банкі бар. Мысалы, АҚШ-та Федералдық резерв пайыздық мөлшерлемені белгілейді – бұл қарыз алушының қарыз берушіге төлейтін пайыз сомасы. Ұлыбританиядағы Англия банкі сияқты. Жалпы алғанда, пайыздық мөлшерлемелер төмендетілгенде, көбірек адамдар көбірек ақша алуға мүмкіндік алады. Сондай-ақ, бұрын жинаған ақшаны сақтауға деген ынтасым азаяды, себебі қаржылық табыс көбейеді. Бұл тұтынушылардың бұрын жинаған ақшасын жұмсауына алып келеді. Осының нәтижесінде экономика өседі және инфляция артады. Пайыздық мөлшерлемелер көтерілгенде керісі болады: тұтынушылар қаржылық пайда табу үшін ақшаны жинауға бейімді болады, бұл шығыстарды азайтады. Соның салдарынан экономиканың өсуі баяулайды және инфляция төмендейді. Орталық банктер осындай шешімдерді экономиканың түрлі факторларын ескере отырып қабылдайды. Ең бастысы – инфляция деңгейі, бірақ экономикалық өсім мен жұмыссыздыққа тигізетін әсері де ескерілуі керек.