Жапон флотының «Синано» ұшақ тасушы кемесі туралы: Екінші дүниежүзілік соғыстағы ең ірі кеме, Midway шайқасынан кейін қайта жабдықталған, 1944 жылы суға батқан.
Шинано (信濃) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Императорлық Жапон Әскери-теңіз флоты (IJN) салған, сол уақытқа дейін салынған ең ірі авианосегі. 1940 жылдың мамырында құрылысы басталған "Шинано", алғашқы алты флоттық авианосецтің үшеуінің бірі болды. 1942 жылдың ортасында Мидуэй шайқасында Жапония төрт флоттық авианосецін жоғалтқаннан кейін, "Шинаноның" жартылай дайын корпусын авианосецке айналдыруға бұйрық берілді. Оның құрылысының жоғары деңгейі флоттық авианосецке айналдыруға мүмкіндік бермеді, сондықтан IJN оны басқа авианосецтерді қолдауға арналған авианосецке айналдыруды шешті. 1944 жылдың қарашасында оның айналдырылуы аяқталмаған күйде, "Йокосука" әскери-теңіз арсеналынан "Күре" әскери-теңіз базасына 50 "Йокосука" MXY7 Ohka зымырандық, ұшқыш бомбаларды жеткізу үшін толықтыруды аяқтау және жүк беру үшін кемеге бұйрық берілді. Комиссияға өткеннен кейін 10 күн өткен соң, 1944 жылдың 29 қарашасында АҚШ Әскери-теңіз флотының "Archerfish" су асты кемесінен атылған төрт торпедамен батырылды. Мыңнан астам теңізші және азаматтар құтқарылды, ал капитанды қоса 1435 адам қаза тапты. "Шинано" – су асты кемесі бағындырған ең үлкен кеме болып табылады.
Shinano (信濃) was an aircraft carrier built by the Imperial Japanese Navy (IJN) during World War II, the largest such built up to that time. Laid down in May 1940 as the third of the s, Shinanos partially complete hull was ordered to be converted to an aircraft carrier following Japan's disastrous loss of four of its original six fleet carriers at the Battle of Midway in mid 1942. The advanced state of her construction prevented her conversion into a fleet carrier, so the IJN decided to convert her into a carrier that supported other carriers. Her conversion was still not finished in November 1944 when she was ordered to sail from the Yokosuka Naval Arsenal to Kure Naval Base to complete fitting out and transfer a load of 50 Yokosuka MXY7 Ohka rocket propelled kamikaze flying bombs. She was sunk en route, 10 days after commissioning, on 29 November 1944, by four torpedoes from the U. S. Navy submarine Archerfish. Over a thousand sailors and civilians were rescued and 1,435 were lost, including her captain. She remains the largest ship ever sunk by a submarine.
Дизайн және сипаттама
1939 жылғы 4-ші теңіздік қаруландыру қосымша бағдарламасы аясында тапсырыс берілген "Ямато" класындағы екі қосымша линкордың бірі – "Шинано", жапондық кемелерді атау дәстүріне сәйкес, ежелгі "Шинано" провинциясының атымен аталыпты. 1940 жылдың 4 мамырында "Йокосука" теңіз арсеналында "Ямато" класының өңделген дизайны бойынша құрылысы басталды: оның бронясы алдыңғы кемелерге қарағанда жұқарақ болды, себебі қажетті қорғаныс деңгейі үшін ол тым қалың болып шықты. Сондай-ақ, оның күшті әуе шабуылына қарсы (АА) қарулары жаңа 65 калибрлі 10 см "Тип 98" екі мақсатты пушкасы болды, ол баллистикалық қасиеттері жақсырақ және оның "жартылай қарындастары" қолданған 40 калибрлі 12,7 см "Тип 89" пушкаларынан ату жылдамдығы жоғары болды.
One of two additional Yamato class battleships ordered as part of the 4th Naval Armaments Supplement Program of 1939, Shinano was named after the old province of Shinano, following the Japanese ship naming conventions for battleships. She was laid down on 4 May 1940 at the Yokosuka Naval Arsenal to a modified Yamato class design: her armor would be thinner than that of the earlier ships, as it had proved to be thicker than it needed to be for the desired level of protection, and her heavy anti aircraft (AA) guns would be the new 65 caliber 10 cm Type 98 dual purpose gun, as it had superior ballistic characteristics and a higher rate of fire than the 40 caliber 12.7 cm Type 89 guns used by her half sisters.
Құрылыс және қайта құру
Шинаноның жартылай қарындастары Ямато және Мусаши сияқты, жаңа кеменің болуы да құпия сақталды. Кеме құрылыс алаңының үш жағына биік қоршау орнатылды, ал қайта жабдықтау жұмыстарын жүргізгендер алаң аумағынан тысқа шыға алмады. Жаңа кеме туралы айтқан кез келген жұмысшыға өлім жазасы қоса алғанда, қатаң жаза күтіп тұрды. Осының салдарынан, "Шинано" 20 ғасырда салынған, бірақ құрылысы кезінде ресми түрде суретке түсірілмеген жалғыз ірі әскери кеме болды. Кеме тек үш рет суретке түсірілгені белгілі. 1944 жылдың қазан айының ортасында жапондық ұшақ түсірген алғашқы сурет, кеменің құрғақ докта жасыру үшін жасалған камуфляж шараларын бағалауға арналған. Кейін, 1944 жылдың 1 қарашасында, Boeing B-29 Superfortress барлау ұшағы Йокосука портының кіреберісіне жақын жерде, 32000 фут (9754 м) биіктіктен "Шинаноны" суретке түсірді. Он күннен кейін, порттағы буксирдегі азаматтық фотограф Токио шығанағында "Шинаноның" алғашқы теңіз сынақтарын суретке түсірді. 1942 жылғы маусымда Мидуэй шайқасында төрт авиатасымалдағышты жоғалтқаннан кейін, IJN кеменің аяқталмаған корпусын авиатасымалдағышқа айналдыруға бұйрық берді. Ол кезде кеме корпусының 45 пайызы ғана дайын болды, төменгі палубаға дейінгі құрылыс жұмыстары аяқталған, ал көптеген механизмдері орнатылған. Негізгі палуба, төменгі және жоғарғы бортылар, сондай-ақ кемедегі оқ-дәрі қоймаларының айналасындағы бортылар толық орнатылған, ал бас қаруларының алдыңғы барбеттері де дерлік аяқталған. Әскери-теңіз күштері "Шинаноны" флоттық авиатасымалдағыш емес, қатты брондалған қолдау авиатасымалдағышына айналдыруға шешім қабылдады – ол резервтік ұшақтарды, отынды және басқа авиатасымалдағыштарды қолдау үшін қару-жарақ тасымалдайтын болды. Аяқталғаннан кейін "Шинаноның" жалпы ұзындығы, ені және суға батып тұру тереңдігі құрады. Ол стандартты жүктемеде, қалыпты жүктемеде және толық жүктемеде ығыстырды. "Шинано" 1954 жылы "Форресталь" іске қосылғанға дейін ең ауыр авиатасымалдағыш болып саналды. Ол 2400 офицер мен қатардағы әскери қызметкерлерге арналған.
As with Shinanos half sisters Japanese battleship Yamato and Japanese battleship Musashi, the new ship's existence was kept a closely guarded secret. A tall fence was erected on three sides of the graving dock, and those working on the conversion were confined to the yard compound. Serious punishment—up to and including death—awaited any worker who mentioned the new ship. As a result, Shinano was the only major warship built in the 20th century that was never officially photographed during its construction. The ship is only known to have been photographed on three occasions. The first photograph, taken by a Japanese aircraft in mid October 1944, was intended to review the camouflage efforts made to conceal the carrier while in drydock. Later, on 1 November 1944, a Boeing B 29 Superfortress reconnaissance aircraft captured Shinano near the entrance of Yokosuka Harbor from an altitude of 32000 feet (9754 m). Ten days later a civilian photographer aboard a harbor tug photographed Shinanos initial sea trials in Tokyo Bay. In the month following the disastrous loss of four fleet carriers at the June 1942 Battle of Midway, the IJN ordered the ship's unfinished hull converted into an aircraft carrier. Her hull was only 45 percent complete by that time, with structural work complete up to the lower deck and most of her machinery installed. The main deck, lower side armor, and upper side armor around the ship's magazines had been completely installed, and the forward barbettes for the main guns were also nearly finished. The navy decided that Shinano would become a heavily armored support carrier—carrying reserve aircraft, fuel and ordnance in support of other carriers—rather than a fleet carrier. As completed, Shinano had a length of overall, a beam of and a draft of She displaced at standard load, at normal load and at full load. Shinano was the heaviest aircraft carrier yet built, a record she held until the Forrestal was launched in 1954. She was designed for a crew of 2,400 officers and enlisted men.
Машиналар
Шинаноның машиналары оның жартылай әпкелерінің машиналарымен бірдей болды. Кемелерге төрт тісті бу турбиналық қондырғылар орнатылған, олардың әрқайсысы бір пропеллер білігін қозғалтады, бу 12 Кампон су түтік қазандықтарынан алынды. Кемелердің жобаланған жылдамдығы болды, бірақ Шинано толық жылдамдықта теңіз сынақтарын өткізбеді, сондықтан оның нақты көрсеткіштері белгісіз. Ол отын майының толық көлемін тасымалдады, бұл оған шамамен диапазонды берді. Осы сымдардың бесеуі ұшу палубасының артқы бөлігі қолдануға жарамсыз болған жағдайда, кеменің мұрын бөлігінен ұшақтарды қондыруға мүмкіндік беру үшін алға қарай орналастырылды.
Shinanos machinery was identical to that of her half sisters. The ships were fitted with four geared steam turbine sets with a total of , each driving one propeller shaft, using steam provided by 12 Kampon water tube boilers. The ships had a designed speed of , but Shinano never conducted full speed sea trials so her actual performance is unknown. She carried of fuel oil which gave her an estimated range of at five of these wires were positioned further forward to allow the ship to land aircraft over the bow in case the aft portion of the flight deck was unusable.
Қару-жарақ
Шинаноның негізгі қару-жарағы – 40 калибрлі 16 Type 89 қос мақсатты зеңбірек, әр жағында екі-екіден орналасқан. Кемеде сондай-ақ 35 үштік орналымда 105 Type 96 25 мм (1 дюйм) жеңіл зениттік зеңбіректер болды. Бұл зеңбіректердің тиімді атыс қашықтығы – , ал тиімді биіктігі +85 градус бұрылыста – . Максималды тиімді атыс жылдамдығы минутына 110-120 оққа жететін, себебі жиырма бір оқтық дүңгіршіктерді жиі ауыстыру қажет болатын. Бұл екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі стандартты жапондық жеңіл зениттік зеңбірек болды, бірақ ол конструкциялық кемшіліктерге ие болғандықтан тиімсіздікке ұшырады. Тарихшы Марк Стиллдің сөзіне сәйкес, қарудың кемшіліктері көп: «Жылдам нысаналарды ұстау мүмкін емес, себебі қолмен немесе электрмен жеткілікті жылдамдықпен бұруға немесе көтеруге болмайды, оның нысаналары жылдам нысаналар үшін жеткіліксіз, тербелісі мен тұмсықтан шығатын газдары шамадан тыс». Type 89 зеңбіректерін басқару үшін төрт 94-түрлі жоғары бұрышты атыс басқару станциясы орнатылды. Порт жағындағы екі станция зеңбіректерге жақын орналасқан, ал оң жақтағы екі станция кеменің аралында алдыңғы және артқы жағында орналасқан. Олар қажет болған жағдайда барлық алдыңғы және артқы зеңбіректерді басқара алатын. Шинаноның avgas бактары снарядтарға төтеп бере алатын бронямен қоршалған болса да, IJN бактарды кеменің қалған бөлігінен оқшаулау үшін қойма жасауға тырысты. Алайда, Тайхоның жоғалуына қатысты тергеу оның avgas бактары торпедалық шабуылдан кейін ағып кеткенін көрсетті. Нәтижесінде пайда болған газдар қоймаға еніп, жарылысқа әкелді. Сондықтан IJN бактар мен қойма арасындағы бос кеңістікті бетонмен толтыруды жөн санады, газдардың шығуына жол бермеу үшін. Шинано 1944 жылдың 8 қазанында капитан Абе Тошио басқаруымен суға түсірілді, бірақ кейбір адамдар бұл оқиғаны жаман ниетті белгі деп есептеді. Суға түсіру кезінде, кемежайдың соңындағы кассиондардың бірі, теңіз суымен дұрыс балластталмағандықтан, су деңгейі көтерілгенде күтпеген жерден көтерілді. Судың кенеттен құйылуы кемені алғы бөлігіне қарай итеріп, су астындағы қабырғасын зақымдады, құрғақ доктан кейін жөндеу қажет болды. Жөндеу жұмыстары 26 қазанға дейін аяқталды. АҚШ барлаушы бомбалаушы ұшағының ұшып өткеніне алаңдағандықтан, олар кемедегі портативті сорғыларды пайдалануды үйренбеді. Қорғау эсминецтері – жапондық "Исоказе", "Юкиказе" және "Хамаказе" – Лейте шығанағындағы шайқастан жаңа ғана оралған еді және жөндеу жұмыстарын жүргізуге және экипаждардың демалуына үш күннен астам уақыт қажет болды. Абедің өтініші қабылданбады, және Шинано 28 қарашада сағат 18:00-де эсминецтердің сүйемелдеуімен жоспарланғандай аттанды. Абе 2175 офицер мен сарбаздан тұратын экипажға басшылық етті. Сондай-ақ кемеде 300 кеме құрылысшысы және 40 азаматтық қызметкер болды. Машиналық бөлімдерге қол жеткізуді жеңілдету үшін су өткізбейтін есіктер мен люктер ашық қалдырылды, сондай-ақ қос және үш қабатты корпустағы кейбір тесіктер де ашық болды. Абе күндіз сапар жасауды қалаған, себебі ол экипажын жаттықтыруға және эсминец экипаждарына демалуға уақыт беретін еді. Алайда, Әскери-теңіз күштерінің Бас штабы әуеден қолдау көрсете алмайтынын білген соң, ол түнгі сапарға мәжбүр болды. Шинано алты "Шинё" шабуылдық қайығы мен 50 "Ока" ұшқыш бомбасын тасымалдады.
Shinanos primary armament consisted of sixteen 40 caliber Type 89 dual purpose guns in eight twin mounts, two at each corner of the hull. The ship also carried 105 Type 96 25 mm (1 in) light AA guns in 35 triple gun mounts. These guns had an effective range of , and an effective ceiling of at an elevation of +85 degrees. The maximum effective rate of fire was only between 110 and 120 rounds per minute because of the frequent need to change the fifteen round magazines. This was the standard Japanese light AA gun during World War II, but it suffered from severe design shortcomings that rendered it largely ineffective. According to historian Mark Stille, the weapon had many faults including an inability to "handle high speed targets because it could not be trained or elevated fast enough by either hand or power, its sights were inadequate for high speed targets, it possessed excessive vibration and muzzle blast" These guns were supplemented by a dozen 28 round AA rocket launchers. Four Type 94 high angle fire control directors were fitted to control the Type 89 guns. The two controlling the port side guns were adjacent to their guns while the starboard directors were mounted fore and aft on the island. They could control all of the forward and rear guns respectively as necessary. Even though Shinanos avgas tanks were protected by armor that could resist a shell, the IJN attempted to isolate the tanks from the rest of the ship with a cofferdam. However the investigation into the loss of Taihō had revealed that her avgas tanks had sprung leaks after she was torpedoed. The resulting fumes then penetrated the cofferdam and exploded. Therefore, the IJN thought it prudent to fill the empty spaces between the tanks and the cofferdam with of concrete to prevent any fumes from escaping. Shinanos launch on 8 October 1944, with Captain 阿部俊雄 in command, was marred by what some considered an ill omened accident. During the floating out procedure, one of the caissons at the end of the dock that had not been properly ballasted with seawater unexpectedly lifted as the water rose to the level of the harbor. The sudden inrush of water into the graving dock pushed the carrier into the forward end, damaging the bow structure below the waterline and requiring repairs in drydock. These were completed by 26 October. Worried about her safety after a U. S. reconnaissance bomber fly over, they lacked training in the portable pumps on board. The escorting destroyers, Japanese destroyer Isokaze, Japanese destroyer Yukikaze and Japanese destroyer Hamakaze, had just returned from the Battle of Leyte Gulf and required more than three days to conduct repairs and to allow their crews to recuperate. Abe's request was denied, and Shinano departed as scheduled with the escorting destroyers at 18:00 on 28 November. Abe commanded a crew of 2,175 officers and men. Also on board were 300 shipyard workers and 40 civilian employees. Watertight doors and hatches were left open for ease of access to machinery spaces, as were some manholes in the double and triple bottomed hull. Abe preferred a daylight passage, since it would have allowed him extra time to train his crew and given the destroyer crews time to rest. However, he was forced to make a nighttime run when he learned the Navy General Staff could not provide air support. Shinano carried six Shinyo suicide boats, and 50 Ohka suicide flying bombs;
Шабуылға ұшырады
20:48 сағатқа қарай командир Джозеф Ф. Энрайт басқаратын америкалық «Archerfish» су асты кемесі радарда «Шинано» және оның сүйемелдеуші кемелерін анықтап, оларды параллель бағытта қуалай бастады. Бір жарым сағаттан астам бұрын «Шинано» су асты кемесінің радарын анықтаған еді. Әдетте, «Шинано» «Archerfish»-тен оза алатын, бірақ тасымалдаушы мен оның сүйемелдеуші кемелерінің зигзаг тәрізді қозғалысы – аймақтағы американдық су асты кемелерінен қашу мақсатында жасалған – бірнеше рет топты «Archerfish» жолына бұрып жіберді. 22:45-те тасымалдаушының қарауылдары «Archerfish»-ті су бетінде көріп, «Изоказе» бұйрыққа бағынбай, тергеу үшін формациядан шығып кетті. Абе эсминецке шабуыл жасамай, формацияға оралуға бұйрық берді, себебі ол су асты кемесінің американдық «қасқыр тобының» бір бөлігі деп сенді. Ол «Archerfish»-тің эскорт кемелерінің біреуін алдап, қалғандарына «Шинано»ға шабуыл жасауға мүмкіндік беру үшін әдейі пайдаланғанын болжады. Ол кемелеріне су асты кемесінен озуға үміттене отырып, одан қашып кетуге бұйрық берді, өйткені кемелерінің жылдамдығы су асты кемесінен жоғары еді. Шамамен 23:22-де тасымалдаушы жылдамдығын азайтуға мәжбүр болды, ол «Archerfish» жылдамдығымен бірдей болды, бірақ подшипник қызғандықтан пернелік шахтаға зақым келтірмеу үшін. 29 қараша күні сағат 02:56-да «Шинано» оңтүстік-батысқа бұрылып, тікелей «Archerfish»-ке бет алды. Сегіз минуттан кейін «Archerfish» шығысқа бұрылып, шабуылға дайындалу үшін суға батып кетті. Энрайт торпедаларды 3 метр тереңдікке орналастыруға бұйрық берді, егер олар белгіленгеннен тереңірек кетсе, кемені батыру ықтималдығын арттыру үшін корпустың жоғарғы бөлігіне тесіктер жасауды көздеді. Бірнеше минуттан кейін «Шинано» оңтүстікке бұрылып, бүкіл бортын «Archerfish»-ке көрсетті – су асты кемесі үшін өте қолайлы ату жағдайы. Сол жақтағы эсминец оны байқамай «Archerfish»-тің үстінен өтіп кетті. Сағат 03:15-те «Archerfish» алты торпеда атып, эскорт кемелерінен тереңдік зарядтарынан қашу үшін 400 фут (122 м) тереңдікке суға батып кетті. Төрт торпеда «Шинано»ға орташа есеппен шағылысты.
At 20:48, the American submarine Archerfish, commanded by Commander Joseph F. Enright, detected Shinano and her escorts on her radar and pursued them on a parallel course. Over an hour and a half earlier, Shinano had detected the submarine's radar. Normally, Shinano would have been able to outrun Archerfish, but the zig zagging movement of the carrier and her escorts—intended to evade any American submarines in the area—inadvertently turned the task group back into the Archerfish's path on several occasions. At 22:45, the carrier's lookouts spotted Archerfish on the surface, and Isokaze broke formation, against orders, to investigate. Abe ordered the destroyer to return to the formation without attacking because he believed that the submarine was part of an American wolfpack. He assumed Archerfish was being used as a decoy to lure away one of the escorts to allow the rest of the pack a clear shot at Shinano. He ordered his ships to turn away from the submarine with the expectation of outrunning it, counting on his margin of speed over the submarine. Around 23:22, the carrier was forced to reduce speed to , the same speed as Archerfish, to prevent damage to the propeller shaft when a bearing overheated. At 02:56 on 29 November, Shinano turned to the southwest and headed straight for Archerfish. Eight minutes later, Archerfish turned east and submerged in preparation to attack. Enright ordered his torpedoes set for a depth of 10 feet (3 m) in case they ran deeper than set; he also intended to increase the chances of capsizing the ship by punching holes higher up in the hull. A few minutes later, Shinano turned south, exposing her entire side to Archerfish—a nearly ideal firing situation for a submarine. The escorting destroyer on that side passed right over Archerfish without detecting her. At 03:15 Archerfish fired six torpedoes before diving to 400 feet (122 m) to escape a depth charge attack from the escorts. Four torpedoes struck Shinano, at an average depth of .
Суға бату
Шынанның зақымдануы ауыр болғанымен, бастапқыда оны басқаруға болады деп есептелді. Бұл кеме корпусындағы тесіктер арқылы судың көбеюіне себеп болды. Бірнеше минут ішінде кеме оң жаққа 10 градусқа еңкейді. Экипаж порттың суын қағып шығаруға тырысқанына қарамастан, еңкейіс 13 градусқа жетті. Зақымның күні кешегі ойдан да артық екені анықталғанда, Абэ Хонсю аралындағы Кии түбегінің ең оңтүстік нүктесі – Шионоға бағытты өзгертуге бұйрық берді. Судың үнемі көбеюі салдарынан сағат 03:30-ға қарай еңкейіс 15 градусқа жетті. Елу минуттан кейін Абэ бортындағы сыртқы бактарды сумен толтыруға бұйрық берді, бұл қысқа мерзімге еңкейісті 12 градусқа дейін төмендетті. Сағат 05:00-ден кейін ол азаматтық жұмысшыларды эскорт кемелеріне көшіруге бұйрық берді, себебі олар экипаждың жұмысына кедергі келтіріп жатты. Жарты сағаттан соң Шинано 10 түйінмен жүзіп, 13 градусқа еңкейген күйде болды. Сағат 06:00-де оң жақ қазандық бөлімі суға батқаннан кейін еңкейіс 20 градусқа дейін өсті, сол кезде порттың теңдеу резервуарларының клапандары су деңгейінен жоғары көтеріліп, күшін жоғалтты. Будың жетіспеуінен қозғалтқыштар шамамен 07:00-де тоқтатылды, ал Абэ бір сағаттан кейін барлық қозғалтқыш бөлімдерін эвакуациялауға бұйрық берді. Содан кейін ол кемедегі үш оң жақ қазандық бөлімін суға батырып, кеменің еңкейісін азайтуға тырысты. Одан бөлек, Хамаказе мен Исоказе кемесіне оны сүйреп әкетуге бұйрық берді. Алайда екі эсминецтің бірлескен күші Шинаноның салмағының он төртінші бөлігін ғана құрады, оның өлі салмағын жеңуге жеткіліксіз болды. Бірінші сүйреу арқандары күштің әсерінен жыртылып кетті, ал екінші әрекет экипажға жарақат келтіру қаупінен тоқтатылды. Сағат 09:00 шамасында кемеде толық қуат жоғалды және еңкейіс 20 градустан асты. 10:18-де Абэ кемеден кетуге бұйрық берді; сол кезде Шинано 30 градусқа еңкейген еді. Кеме батқанда, оның ұшу палубасындағы ашық лифт шахтасына су кіріп, суға батқан теңізшілердің көптегенін кемеге кері сорып алды. Ұшу палубасының астындағы үлкен шығару тежегіші де кеме суға батқанда көптеген теңізшілерді ішке сорып алды. 10:57-де Шинано соңымен суға батып, ең жақын құрлықтан 65 миль (105 км) қашықтықта, шамамен шағын тереңдікте жатты, осы оқиғада 1435 офицер, теңізші және азамат көз жұмды. Қаза тапқандардың ішінде Абэ және оның екі навигаторы болды, олар кемемен бірге батуды жөн көрді. 55 офицер, 993 офицерлік және қатардағы теңізші, сондай-ақ 32 азамат құтқарылды, барлығы 1080 адам аман қалды. Кеме 31 тамызда теңіз тізілімінен алынып тасталды. Бірақ 1943 жылдың шілдесінде тұтқынға алынған жапон ұшқышы үшінші «Ямато» класындағы соғыс кемесі тасымалдаушыға айналдырылып жатқанын мәлімдеген еді. Энрайт, ақырында, Тынық мұхит флотының су асты кемелері күшінің әрекеттік қолбасшысы, ол шабуылдаған кемені бейнелейтін суретіне сүйене отырып, «Хайатакэ» тасымалдаушысын батқандығы үшін мойындады. «Шинано» кемесінің бар екені анықталғаннан кейін, Энрайт оны батқандығы үшін марапатталды және «Диңгез флотының айқасы» орденімен марапатталды. Бас офицер кемеге кірген судың көп болуын бөлімдерді ауамен тексеруден өтпегеніне байланысты деп айыптады. Ол соңғы торпеда соққаннан кейін бірнеше минут өткен соң, герметикалық есіктердегі жарықтар арқылы ауаның үрлегенін естігенін хабарлады – бұл теңіз суы кемеге жылдам кіріп жатқанын көрсетеді, есіктердің су өткізбейтінін дәлелдейді.
Though severe, the damage to Shinano was at first judged to be manageable. This pushed more water through the holes in the hull resulting in extensive flooding. Within a few minutes the ship was listing 10 degrees to starboard. Despite the crew pumping of water into the port bilges, the list increased to 13 degrees. When it became apparent the damage was more severe than first thought, Abe ordered a change of course towards Shiono Point, the southernmost tip of Honshu's Kii Peninsula. Progressively increasing flooding increased the list to 15 degrees by 03:30. Fifty minutes later, Abe ordered the empty port outboard tanks to be counter flooded, reducing the list to 12 degrees for a brief time. After 05:00 he ordered the civilian workers to be transferred to the escorts as they were impeding the crew in their duties. A half hour later, Shinano was making 10 knots with a 13 degree list. At 06:00 her list had increased to 20 degrees after the starboard boiler room flooded, at which point the valves of the port trimming tanks rose above the waterline and became ineffective. The engines shut down for lack of steam around 07:00, and Abe ordered all of the propulsion compartments evacuated an hour later. He then ordered the three outboard port boiler rooms flooded in a futile attempt to reduce the carrier's list. He also ordered Hamakaze and Isokaze to take her in tow. However, the two destroyers displaced only between them, about one fourteenth of Shinanos displacement and not nearly enough to overcome her deadweight. The first tow cables snapped under the strain and the second attempt was aborted for fear of injury to the crews if they snapped again. The ship lost all power around 09:00 and was now listing over 20 degrees. At 10:18, Abe gave the order to abandon ship; by this time Shinano had a list of 30 degrees. As she heeled, water flowed into the open elevator well on her flight deck, sucking many swimming sailors back into the ship as she sank. A large exhaust vent below the flight deck also sucked many other sailors into the ship as she submerged. At 10:57 Shinano finally capsized and sank stern first at coordinates , 65 mile (105 km) from the nearest land, in approximately of water, taking 1,435 officers, men and civilians to their deaths. The dead included Abe and both of his navigators, who chose to go down with the ship. Rescued were 55 officers and 993 petty officers and enlisted men, plus 32 civilians for a total of 1,080 survivors. The carrier was formally struck from the Naval Register on 31 August. even though a captured Japanese aviator had revealed in July 1943 that a third Yamato class battleship was being converted into a carrier. Enright was eventually credited with sinking a Hayatake carrier by the acting commander of the Pacific Fleet's submarine force on the basis of a drawing Enright submitted depicting the ship he had attacked. Once the existence of Shinano was discovered, Enright was credited with her sinking and awarded the Navy Cross. The executive officer blamed the large amount of water that entered the ship on the failure to air test the compartments for leaks. He reported hearing air rushing through gaps in the watertight doors just minutes after the last torpedo hit—a sign that seawater was rapidly entering the ship, proving the doors were unseaworthy.