Карл Линке – неміс композиторы, «Берлин операеттасының әкесі». «Berliner Luft» және «The Glow Worm» шығармаларымен танымал. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс композиторы (1866–1946)
американдық актер
German composer (1866–1946)
the American actor
Карл Эмиль Пол Линкке (7 қараша 1866 – 3 қыркүйек 1946) – неміс композиторы және театр дирижері. Ол Берлин опереттасының «әкесі» деп есептеледі. Оның ең танымал шығармаларының қатарында «Berliner Luft» («Берлин ауасы») – Берлиннің ресми емес әнұраны, «Фрау Луна» опереттасынан; және «Жылырақ құрт» – «Лисистрата» опереттасынан.
Carl Emil Paul Lincke (7 November 1866 – 3 September 1946) was a German composer and theater conductor. He is considered the "father" of the Berlin operetta. His well known compositions include "Berliner Luft" ("Berlin Air"), the unofficial anthem of Berlin, from his operetta Frau Luna; and "The Glow Worm", from his operetta Lysistrata.
Ерте өмір
Линкке 1866 жылдың 7 қарашасында Берлиндегі Юнгфернбрюке ауданында дүниеге келді. Ол судья Август Линкке мен оның әйелі Эмилидің ұлы еді. Оның әкесі бірнеше шағын оркестрде скрипкада ойнаған. Пауыл бес жасқа толғанда әкесі қайтыс болды. Эмили үш баласымен Адалбертштрассеге, кейін Лаузицер-Плацқа жақын орналасқан Айзенбанштрассеге көшіп барды. Линккедің алғашқы музыкалық ұмтылыстары әскери музыкаға ерекше бейімділік танытты. Орта мектепті бітірген соң анасы оны Виттенбергке жіберді. Мұнда ол Виттенберг қалалық оркестрінде Рудольф Клайновтан бас-фаготшы ретінде тәлім алды. Ол сонымен қатар тенор горны, барабан, фортепиано және скрипкада ойнауды да үйренді.
Lincke was born on 7 November 1866 in the Jungfernbrücke district of Berlin. He was the son of magistrate August Lincke and his wife Emilie. His father played the violin in several small orchestras. When Paul was only five years old his father died. Emilie moved with her three children to Adalbertstaße, and later to Eisenbahnstraße, near Lausitzer Platz. Lincke's early musical inclinations were towards military music. His mother sent him after the completion of secondary school education to Wittenberge. Here he was trained in the Wittenberg City Band under Rudolf Kleinow as a bassoonist. He also learned to play the tenor horn, the drums, the piano and the violin.
Орындау және алғашқы композициялар
Әскери музыканттық мансапты қуырудың орнына, Линкке Берлиндегі Адольф Эрнст басқаратын Орталық театрдың фагонисті қызметіне орналасты. Бір жыл өткен соң, ол Остенд театрының оркестріне қосылды. Линкке Кенигсштадтишен театрында, Белль Альянс театрында және Пародия театрында ойын-сауық және би музыкасы саласында құнды тәжірибе алды. Ол музыкалық водевильдерге сүйемелдеу жасады және танымал әншілерге өзінің шығармаларын ұсынды. Оның 1897 жылы Фридрихштрасседегі Аполлон театрында жарық көрген "Venus auf Erden" ("Жердегі Венера") атты бір актілік пьесасы ревю сияқты болды.
Instead of pursuing a career as a military musician, Lincke secured employment as a bassoonist at Berlin's Central Theatre, under Adolf Ernst. After one year, he joined the orchestra of the Ostend Theatre. In entertainment and dance music Lincke gained valuable experience at the Königsstädtischen Theater, the Belle Alliance Theater and the Parodie Theater. He accompanied the musical vaudeville programs and provided his own compositions for popular singers. His Venus auf Erden (Venus on Earth), a revue like one act play was created in 1897 at the Apollo Theater in Friedrichstraße.
Жетістік
Екі жыл бойы Пол Линк Париждегі ең танымал еуропалық водевиль үйі – "Фоли Бержере" театрында жұмыс істеді. Одан кейін ол жаңа композицияларымен Аполлон театрына оралды, онда 1899 жылы зор табыспен "Мисс Мун" (Ай мырза) премьерасы болды. Сол жылы "Им Рейхе дес Индра" (Индра патшалығында) қойылымы, ал 1902 жылы "Лизистрата" операсы жарық көрді. Олардың либреттоларын Генрих Болтен Бейкерс жазған. 1908 жылы Пол Линкке елорданың ең ірі көрінісі болған "Метрополь" театрының бас дирижері және композиторы болды.
For two years, Paul Lincke worked at the most famous European vaudeville house, the Folies Bergère in Paris. He then returned with new compositions to the Apollo Theater where, with huge success in 1899 (Mrs Moon) was premiered. That same year, followed Im Reiche des Indra (In the Realm of Indra), and in 1902 the operetta Lysistrata. The librettos of these were by Heinrich Bolten Baeckers. In 1908 Paul Lincke became principal conductor and composer for the lt=Metropol Theater, whose spectacular revues were the capital's biggest attraction.
Нацистік режим мен Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде
1933 жылы нацистер билікке келгеннен кейін Линкке өзінің позициясын сақтап қалды және нацистік режим оны құрметпен қабылдады. 1937 жылы ол туған қаласының күміс медалімен марапатталды, ал 75 жылдығында Берлиннің құрметті азаматы атанды. Оның опереттасы «Фрау Луна» (Ай ханым) 1941 жылы Лиззи Вальдмюллер, Айрин фон Мейендорф және Георг Александрдың қатысуымен, Тео Лингеннің режиссерлігімен «Фрау Луна» (фильм) [de] болып бейімделді. 1943 жылы Линкке Мариенбадқа (Богемия) «Фрау Луна» операсын қою үшін барды, оның 1899 жылғы тұңғыш қойылымы қазір Берлин опереттасының бастауы деп есептеледі. Оның болмаған кезінде Берлиндегі үйі мен музыка баспасы бомбаланды. Соғыс аяқталғаннан кейін Линкке Берлинге қайтып оралуды қалады. Ол сол кезде туған берлиндік болғандықтан, одақтастардың мақұлдауын алуға тырысты, бірақ нәтижесіз болды. Америкалық генерал Пирстің көмегімен ол 35 жыл бойы оған қызмет еткен үй шаруасынан қараушы Йоханна Хильдебрандтпен бірге Арцбергке (Бавария) көшіп барды. Линккедің нашарлаған денсаулығы сол жердегі климаттың салдарынан одан да нашарлап, ол тағы да Ханенклеге көшіп барды. Ол 80 жасқа толуға аздай қалғанда қайтыс болды. Оның қорымы Ханенкледе өткізілді және оның қабірі бүгінгі күнге дейін күтіліп келеді.
With the Nazi rise to power in 1933, Lincke maintained his position and was feted by the Nazi regime. In 1937 he was awarded the Silver Medal of Honour of his native city, on his 75th birthday he was made an honorary citizen of Berlin. His operetta Frau Luna (Mrs. Moon) was turned into Frau Luna (film) [de] starring Lizzi Waldmüller, Irene von Meyendorff and Georg Alexander and directed by Theo Lingen in 1941. In 1943 Lincke toured Marienbad, Bohemia, to conduct Frau Luna, whose first performance in 1899 is now regarded as the birth of the Berlin operetta. During his absence, his house and his music publisher in Berlin were bombed. After the war ended, Lincke wanted to return to Berlin. He strove in vain to obtain the approval of the Allies, which, as a native Berliner, he was required to have at that time. With the help of one American General Pierce, he moved first to Arzberg, Bavaria, with his housekeeper Johanna Hildebrandt, who had worked for him for 35 years. Lincke's ailing health was worsened by the climate there, and he moved again to Hahnenklee. He died there shortly before his 80th birthday. His funeral was held in Hahnenklee, where his grave is still maintained today.
Жеке өмір
1885 жылы Гранд Театрының оркестрінде болғанда Линкке 16 жасар субрет Анна Мюллерге ғашық болды және бір жылдан кейін оған үйленді. Кейіннен оның әйелі Анна Мюллер Линкке атымен Берлин көрермендерімен үлкен жетістіктерге жетті. 1901 жылы Линкке алғашқы әйелі Аннадан ажырасты. Сол жылы ол сахналық аты Элен Суза болған жас актрисамен танысты. Ол Фридрих Вильгельмштадт театрында ойнады және Линккені бірінші күнінен бастап баурап алды. Суза оның ұсыныстарын бастапқыда қабылдамады, бірақ Линкке табандылық танытты. Бірнеше апта ішінде ол оның үйіне келді, олардың арасында терең сезім пайда болды, нәтижесінде ол Аполлон театрында Фрау Луна рөліне түсуді сұрады. Суза осы қарым-қатынас оның мансабын көтереді деп үміттенеді, бірақ олай болмады. Ол жүкті болды және ұл туғанға дейін сахнаны тастады. Линкке енді Сузадан аналық міндеттерін орындауын және сахнадағы жұмысын тоқтатуын талап етті. Алайда, үш айдан кейін Суза Аполлон театрында қайтадан Фрау Луна әнін орындады. Линкке Элен Сузаға сахнаны тастаған жағдайда үйленуді ұсынды. Ол өз кезегінде әйел және ана ретіндегі жаңа рөлін ойластыру үшін біраз уақыт беруді сұрады. Линкке Парижде тағы да сәттілікке қол жеткізді, осыдан кейін ол көптеген түндерін әлеуметтік шараларда өткізіп, Сузаны аналық міндеттерін орындау үшін үйде қалдырды. Линкке енді Сузаға оны таңдауын немесе сахнаға оралуын талап етті, оған он күн ойлануға уақыт берді, ал өзі қаладан шығып, қонақ ретінде өнер көрсетті. Алты күннен кейін ол келгенде Суза мен баласы үйден көшіп кеткен екен. Бірнеше жылдан кейін Элен Суза көтерме саудагерге үйленді, оны Дрезденге ертіп келді және Линкке қарсылық білдірмей, ұлын асырап алды. Осылайша Линккенің Элен Сузамен және оның ұлымен арадағы қарым-қатынасы аяқталды. Осы оқиғалардың нәтижесінде оның "Verschmähte Liebe" (Мәңгілік махаббат) атты танымал аспаптық вальсі дүниеге келді.
In 1885, while in the orchestra of the Grand Theatre, Lincke fell in love with the 16 year old soubrette Anna Mueller, whom he married a year later. His wife later celebrated triumphs with the Berlin audience under the name Anna Müller Lincke. In 1901 Lincke divorced his first wife, Anna. That same year he met a young actress who was known under the stage name Ellen Sousa. She played in the Friedrich Wilhelmstädtischen Theater, and enchanted Lincke from the first moment. Sousa at first rejected his advances but Lincke was persistent. Within a few weeks she had visited his home, and they developed a deeply affectionate relationship, leading to her request to be cast to sing Frau Luna at the Apollo Theater. Sousa had hoped the connection would boost her career, but it did not. She became pregnant and left the stage before giving birth to a son. Lincke now demanded that Sousa fulfil her maternal duties and leave stage work. However, three months later Sousa was again singing Frau Luna at the Apollo. Lincke offered Ellen Sousa marriage in return for her leaving the stage. She in return demanded a cooling off period to consider her new role as wife and mother. Lincke experienced another wave of success from Paris, leading to him spending many nights out on the social scene, leaving Sousa at home to attend to her maternal commitments. Lincke now pressured Sousa to choose between him or returning to the stage, giving her ten days to think it over while he left town to make a guest appearance. When he returned after six days, Sousa and the child had moved out. Years later Ellen Sousa married a wholesale merchant, whom she followed to Dresden and who adopted her son without Lincke's objection. This was the end of his relationship with Ellen Sousa and his son. From those events came his well known instrumental waltz "Verschmähte Liebe" (Spurned Love).
Мұра
Линккедің "Berliner Luft" ("Берлин әуесі") атты маршы Берлиннің ресми емес әнұраны болып саналады. Ол Берлин филармониясының дәстүрлі қосымша нөмірлерінің бірі. Ария Линккенің 1899 жылғы "Фрау Луна" опереттасының 1922 жылғы жаңартылған нұсқасынан алынған. Опера айға ауа шармен жасалған саяхат туралы, онда белгілі берлиндіктер Фрау Луна және оның сарайымен кездеседі. Марш бастапқыда Линккенің 1904 жылғы екі актілі бурлескісі "Berliner Luft" операсынан шыққан. Линккенің басқа оперетталарына "Im Reiche des Indra" ("Индра патшалығында") және "Lysistrata" кіреді. Соңғысында "Das Glühwürmchen" әні бар, ол ағылшын тілінде "The Glow Worm" деп белгілі. Оны алғашқыда ХХ ғасырдың басында Лилла Кейли Робинсон ағылшын тіліне аударған, бірақ америкалық лирик Джонни Мерсер кейіннен оның мәтінін кеңейтіп, жақсартқан. Оның нұсқасы 1952 жылы Миллс бауырлары үшін хитке айналды және көптеген орындаушылармен орындалды. Линкке 1997 жылғы "Титаник" фильмінде ойналған үйлену биін де жазған; ол кеме батып бара жатқанда және алдыңғы сахналардағы асханада орындалады.
Lincke's march "Berliner Luft" ("Berlin Air") is the unofficial anthem of Berlin. It is one of the traditional encores of the Berlin Philharmonic orchestra. The aria comes from the 1922 revision of Lincke's 1899 operetta Frau Luna, about a trip to the moon in a hot air balloon, where an adventurous party of prominent Berliners meet Frau Luna and her court. The march was originally from Lincke's 1904 two act burlesque Berliner Luft. Other Lincke operettas include Im Reiche des Indra (In the Kingdom of Indra) and Lysistrata. The latter includes the song "Das Glühwürmchen," known in English as "The Glow Worm". It was originally translated into English by Lilla Cayley Robinson in the early 20th century, but American lyricist Johnny Mercer later expanded and greatly revised her lyrics. His version was a hit for the Mills Brothers in 1952, and has been performed by many others. Lincke also composed the wedding dance played in the 1997 movie Titanic; it is played while the ship is going down and in the dining room in earlier scenes.