Кіріспе

Қазіргі заманғы мүйіздің клапансыз ата-бабасы. Табиғи мүйіз – қазіргі заманғы (француз) мүйіздің алдағысы, клапандардың болмауымен ерекшеленеді. XVII-XVIII ғасырларда табиғи мүйіз трубадан бөлініп шықты, оның қоңырауы кеңейтіліп, түтіктері ұзартылды. Ол ауыздықтан, ұзын иілген түтіктерден және кеңейтілген қоңыраудан тұрады. Бұл аспап 19 ғасырдың басында клапанды мүйіз пайда болғанға дейін жиі қолданылды.

Репертуар

Рогтың репертуарына бастапқыда табиғи рогты ескере отырып жазылған көптеген шығармалар кіреді. Қазіргі заманғы рог пайда болғанға дейін, 19 ғасырдың басында батыс музыкасы табиғи рогты және оның басқа да қоладан жасалған аспаптарды қолданды. Рог репертуарына үлкен үлес қосқан композиторлар: Гендель, Хайдн, Моцарт, Бетховен, Телеман, Вебер, Брамс және тағы да басқалар. Дегенмен, жақында жетілдірілген қола аспаптардың хроматикалық мүмкіндіктері романтикалық дәуір композиторларына жаңа жолдар ашты және сол кездегі өнер ағымдарымен үйлесті. 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басында, көбінесе барлық музыка қазіргі клапанды рог үшін жазылды. Алайда, табиғи рог кейбір композиторлардың шығармаларында да қолданыла берді. Брамс клапанды рогты ұнатпады және табиғи рог үшін шығармалар жазды. Бенджамин Бриттеннің тенор, рог және скрипкаларға арналған серенадасы, қазіргі рог үшін жазылған болса да, F гармониялық қатарын кеңінен пайдаланады және оның "нақты емес интонациясының" нәтижесінде "қасіретті дыбыс" шығару үшін табиғи рогты қолдануға болады. Дьердь Лигетидің Гамбург концерті, соло бөлімінде табиғи рогты және заманауи рогтағы табиғи дыбыстарды тиімді пайдаланады, сонымен қатар оркестрде төрт табиғи рогты талап етеді.