Стивен Крейн: Американдық жазушының өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Американдық романист, әңгімеші, ақын және журналист

Стивен Крейн (1 қараша 1871 – 5 маусым 1900) – американдық ақын, романист және әңгімеші. Өмірінің қысқа мерзімінде өнімді жұмыс істеп, реалистік дәстүрде, сондай-ақ американдық натурализм мен импрессионизмнің алғашқы үлгілерін жазды. Қазіргі сыншылар оны замандастарының ең жаңашыл жазушыларының бірі деп санайды. Методист ата-анасының тоғызыншы баласы Крейн төрт жасында жазуды бастады және 16 жасында бірнеше мақаласы жарияланды. Университет біліміне қызығушылығы болмаса да, ол студенттік ұйымның белсенді мүшесі болды және 1891 жылы Сиракуз университетінен репортер және жазушы болып жұмыс істеу үшін кетті. Крейннің алғашқы романы – 1893 жылғы «Мэгги: Көшедегі қыз», сыншылардың пікірінше, американдық әдебиеттегі натурализмнің алғашқы туындысы. Ол «Батылдықтың қызыл белгісі» (1895) атты Азамат соғысы туралы романымен халықаралық деңгейде танымал болды, оны көптеген сыншылар мен жазушылар шедевр деп санайды. 1896 жылы Крейн Дора Кларк есімді танысының ісі бойынша сотта куә ретінде сөйлегеннен кейін көп шуға ұшырады. Сол жылы ол Кубаға соғыс тілшісі ретінде сапар шегуге келісім берді. Флорида штатының Джексонвилл қаласында кеме күтіп тұрғанда, ол Кора Тейлормен танысты, олармен ұзаққа созылған қарым-қатынас орнатты. Кубаға жол аясында Крейннің кемесі – «SS Commodore» Флорида жағалауында сүңгіп, ол 30 сағат бойы қайықта қалды. Крейн осы қиын жағдайды «Ашық қайық» деген шығармасында сипаттады. Өмірінің соңғы жылдарында ол Грекиядағы қақтығыстарды жамылды (Корамен бірге, алғашқы әйел соғыс тілшісі ретінде танылды) және кейін Англияда онымен бірге тұрды. Ол Джозеф Конрад және Х.Г. Уэллс сияқты жазушылармен дос болды. Қаржылық қиындықтар мен денсаулығының нашарлауына байланысты Крейн 28 жасында Германиядағы Қара Орман санаториясында туберкулезден қайтыс болды. Өлген кезде Крейн американ әдебиетінің маңызды тұлғасы саналды. Екі онжылдыққа жуық ұмытылып қалғаннан кейін, сыншылар оның өмірі мен шығармашылығына қызығушылықты қайта жандандырды. Крейннің жазуы – көрнекті күштілік, ерекше диалекттер және ирониямен сипатталады. Басты тақырыптары – қорқыныш, рухани дағдарыс және әлеуметтік оқшаулану. «Батылдықтың қызыл белгісі» американдық классикаға айналғанмен, Крейн өзінің поэзиясы, журналистикасы және «Ашық қайық», «Көк қонақ үй», «Күйеу қыз сары көкке келеді» және «Жәндік» сияқты әңгімелерімен де танымал. Оның шығармалары ХХ ғасырдың жазушыларына, әсіресе Эрнест Хемингуэйге зор әсер етті және модернистер мен имиджистерге шабыт берген деп есептеледі.

Stephen Crane (November 1, 1871 – June 5, 1900) was an American poet, novelist, and short story writer. Prolific throughout his short life, he wrote notable works in the Realist tradition as well as early examples of American Naturalism and Impressionism. He is recognized by modern critics as one of the most innovative writers of his generation. The ninth surviving child of Methodist parents, Crane began writing at the age of four and had several articles published by 16. Having little interest in university studies though he was active in a fraternity, he left Syracuse University in 1891 to work as a reporter and writer. Crane's first novel was the 1893 Bowery tale Maggie: A Girl of the Streets, generally considered by critics to be the first work of American literary Naturalism. He won international acclaim for his Civil War novel The Red Badge of Courage (1895), considered a masterpiece by different critics and writers. In 1896, Crane endured a highly publicized scandal after appearing as a witness in the trial of a suspected prostitute, an acquaintance named Dora Clark. Late that year he accepted an offer to travel to Cuba as a war correspondent. As he waited in Jacksonville, Florida, for passage, he met Cora Taylor, with whom he began a lasting relationship. En route to Cuba, Crane's vessel, the SS Commodore, sank off the coast of Florida, leaving him adrift for 30 hours in a dinghy. Crane described the ordeal in "The Open Boat". During the final years of his life, he covered conflicts in Greece (accompanied by Cora, recognized as the first woman war correspondent) and later lived in England with her. He was befriended by writers such as Joseph Conrad and H. G. Wells. Plagued by financial difficulties and ill health, Crane died of tuberculosis in a Black Forest sanatorium in Germany at the age of 28. At the time of his death, Crane was considered an important figure in American literature. After he was nearly forgotten for two decades, critics revived interest in his life and work. Crane's writing is characterized by vivid intensity, distinctive dialects, and irony. Common themes involve fear, spiritual crises and social isolation. Although recognized primarily for The Red Badge of Courage, which has become an American classic, Crane is also known for his poetry, journalism, and short stories such as "The Open Boat", "The Blue Hotel", "The Bride Comes to Yellow Sky", and The Monster. His writing made a deep impression on 20th century writers, most prominent among them Ernest Hemingway, and is thought to have inspired the Modernists and the Imagists.

Алғашқы жылдар

Стивен Крейн 1871 жылдың 1 қарашасында Ньюарк (Нью-Джерси) қаласында, методист епископ шіркеуінің пасторы Джонатан Таунли Крейн мен дін қызметкері Джордж Пектің қызы Мэри Хелен Пек Крейннің отбасында дүниеге келді. Ол осы жұбайлардың он төртінші және соңғы баласы болды. 45 жасында Хелен Крейн бұрынғы төрт баласының нәресте кезінде қайтыс болғанын бастан өткерді. Отбасы оны «Стиви» деп лақаптап шақырып, сегіз аман қалған бауырлары мен әпкелеріне қосты: Мэри Хелен, Джордж Пек, Джонатан Таунли, Уильям Хоу, Агнес Элизабет, Эдмунд Байран, Уилбур Фиске және Лютер. Крендер Нью-Хейвен колониясын құрған Жаспар Крейннің ұрпақтары еді, ол 1639 жылы Англиядан көшіп келген. Стивеннің есімі 1665 жылы Англиядан немесе Уэльстен келген деген отбасылық дәстүрге сәйкес, Элизабеттаун (Нью-Джерси) қаласын құрушылардың бірі есімдерімен байланысты, сондай-ақ оның бес туысқан әкесі Стивен Крейннің есімімен аталып, Филадельфиядағы Бірінші Континенттік Конгресске Нью-Джерси делегаты болған Американдық революцияның патриоты болған. Анасы Әйелдердің Христиандық қоюлық одағының белсенді өкілі және өте діндар болғанымен, Крейн «анасы оның достары мен туыстарынан гөрі тар көзқарасты емес деп ойлаймын» деп жазды. Кішкентай Стивенді негізінен өзінен 15 жас үлкен әпкесі Агнес тәрбиеледі. 1876 жылы отбасы Порт-Джервис (Нью-Йорк) қаласына көшіп келді, онда доктор Крейн Дрю методист шіркеуінің пасторы болды және өмірінің соңына дейін осы лауазымды сақтап қалды. Ұлы екі жасқа келгенде, әкесі күнделігіне кішкентай ұлының «өте ауыр сырқатқа шалдыққандықтан, біз оның жағдайына қатты алаңдаймыз» деп жазды. Оның нашар денсаулығына қарамастан, Крейн төрт жасқа дейін өздігінен оқуға үйренген зиялы бала болды. 1879 жылдың желтоқсанында Крейн Рождествоға итті қалау туралы өлең жазды. «Менде болғанда жақсы болар еді» деп аталатын бұл өлең оның сақталған тұңғыш өлеңі. Стивен 1880 жылдың қаңтарына дейін мектепке қабылданбады, бірақ ол алты аптада екі сыныпты бітіруге үлгерді. Осы жетістігін еске алып, ол «бұл бір шай ішіп отырған ананың мақтауы сияқты естіледі, бірақ мен өте жылдам алға жылжығанымды және әкемнің маған қатты риза болғанын есімде сақтаймын» деп жазды. Доктор Крейн 1880 жылдың 16 ақпанында 60 жасында қайтыс болды, Стивен сегіз жаста болғанда. Оның қосылу рәсіміне 1400-ге жуық адам қатысты, бұл оның қауымының санынан екі есе көп. Әйелі қайтыс болғаннан кейін, Крэйн әйел Ньюаркқа жақын Роузвиллге көшіп, Стивенді үлкен ағасы Эдмундқа тапсырды, ол жас баламен бірге Суссекс округіндегі туыстарымен бірге тұрды. Содан кейін ол бірнеше жыл бойы Порт-Джервис қаласында заңгер ағасы Уильяммен бірге тұрды. Оның үлкен әпкесі Хелен оны Асбери Паркке ағасы Таунли мен оның әйелі Фаннимен бірге болу үшін алып барды. Таунли кәсіби журналист болды; ол «Нью-Йорк Трибьюн» және «Ассошиэйтед Пресс» газеттерінің Лонг-Бранч бөлімдерін басқарды, сондай-ақ «Асбери Парк Шор Пресс» газетінің редакторы болып жұмыс істеді. Тағы бір Крейн әпкесі Агнес Нью-Джерсидегі бауырларына қосылды. Ол Асбери Парктің орта мектебінде жұмыс істеп, жас Стивенге қамқорлық жасау үшін Хеленмен бірге тұрды. Бір-екі жылдың ішінде Крейн отбасы тағы да көп шығынға ұшырады. Біріншіден, Таунли мен оның әйелі екі кішкентай баласынан айырылды. Оның әйелі Фанни 1883 жылдың қарашасында Брайт ауруынан қайтыс болды. 1884 жылдың 10 маусымында 28 жасында Агнес Крейн менингиттен қайтыс болды.

Stephen Crane was born on November 1, 1871, in Newark, New Jersey, to Jonathan Townley Crane, a minister in the Methodist Episcopal church, and Mary Helen Peck Crane, daughter of a clergyman, George Peck. He was the fourteenth and last child born to the couple. At 45, Helen Crane had suffered the deaths of her previous four children in infancy. Nicknamed "Stevie" by the family, he joined eight surviving brothers and sisters—Mary Helen, George Peck, Jonathan Townley, William Howe, Agnes Elizabeth, Edmund Byran, Wilbur Fiske, and Luther. The Cranes were descended from Jaspar Crane, a founder of New Haven Colony, who had migrated there from England in 1639. Stephen was named for a putative founder of Elizabethtown, New Jersey, who had, according to family tradition, come from England or Wales in 1665, as well as his great great grandfather Stephen Crane, a Revolutionary War patriot who served as New Jersey delegate to the First Continental Congress in Philadelphia. Although his mother was a popular spokeswoman for the Woman's Christian Temperance Union and a highly religious woman, Crane wrote that he did not believe "she was as narrow as most of her friends or family." The young Stephen was raised primarily by his sister Agnes, 15 years his senior. The family moved to Port Jervis, New York, in 1876, where Dr. Crane became the pastor of Drew Methodist Church, a position that he retained until his death. When the boy was almost two, his father wrote in his diary that his youngest son became "so sick that we are anxious about him." Despite his fragile nature, Crane was an intelligent child who taught himself to read before the age of four. In December 1879, Crane wrote a poem about wanting a dog for Christmas. Entitled "I'd Rather Have –", it is his first surviving poem. Stephen was not regularly enrolled in school until January 1880, but he had no difficulty in completing two grades in six weeks. Recalling this feat, he wrote that it "sounds like the lie of a fond mother at a teaparty, but I do remember that I got ahead very fast and that father was very pleased with me." Dr. Crane died on February 16, 1880, at the age of 60; Stephen was eight years old. Some 1,400 people attended his funeral, more than double the size of his congregation. After her husband's death, Mrs. Crane moved to Roseville, near Newark, leaving Stephen in the care of his older brother Edmund, with whom the young boy lived with cousins in Sussex County. He next lived with his brother William, a lawyer, in Port Jervis for several years. His older sister Helen took him to Asbury Park to be with their brother Townley and his wife, Fannie. Townley was a professional journalist; he headed the Long Branch department of both the New York Tribune and the Associated Press, and also served as editor of the Asbury Park Shore Press. Agnes, another Crane sister, joined the siblings in New Jersey. She took a position at Asbury Park's intermediate school and moved in with Helen to care for the young Stephen. Within a couple of years, the Crane family suffered more losses. First, Townley and his wife lost their two young children. His wife Fannie died of Bright's disease in November 1883. Agnes Crane became ill and died on June 10, 1884, of meningitis at the age of 28.

Мектептегі білімі

Крэйн өзінің алғашқы танымал әңгімесі "Аға Джейк пен қоңырау тұтқасы"н 14 жасында жазды. 1885 жылдың соңында ол Трентоннан солтүстікке қарай 7 миль (11 км) жерде орналасқан, дінге бағытталған, аралас білім беретін мектеп-интернатына – Пэннингтон семинариясына түсті. Оның әкесі 1849 жылдан 1858 жылға дейін мұнда директор болып қызмет еткен. Ол 1886 жылдың басында жазылып, қалпына келді, бірақ сол жылдың соңында 23 жасар ұлы Лютер Крейн теміржол флагманы болып жұмыс істеп жатқанда келе жатқан пойыздың алдына түсіп қайтыс болды. Бұл Стивеннің жақын туыстары арасында алты жылдың ішіндегі төртінші қайғылы оқиға болды. Екі жылдан кейін Крейн Пенингтоннан Клавэрак колледжіне, жартылай әскери мектепке ауысты. Кейін ол Клавэрактағы уақытын "өмірімдегі ең бақытты кезең" деп еске алды, бірақ оның осыны сезінгенін білмеген. Бір сыныптасы оны өте сауатты, бірақ тұрақсыз студент ретінде еске алады, математика мен ғылымнан емтиханды қиындықпен тапсырған, бірақ "тарих және әдебиет бойынша білімінде" өзінің сүйікті пәндері бойынша басқа студенттерден асып түскен. Ол жаттығу алаңында және бейсбол алаңында жақсы нәтижелер көрсеткенімен, Крейн әдетте сыныпта ерекше көзге түспеді. Басқа студенттер сияқты орта есімі болмағандықтан, ол "қадірлі адам ретінде танылу үшін" атына "Стивен Т. Крейн" деп қол қоя бастады. Ол сонымен қатар мектептегі әскери дайындыққа қызығушылық танытты. Ол студенттік батальон қатарында тез өрледі. Бір сыныптасы оны "көркем болғанымен, әдемі емес" деп сипаттады, бірақ ол оңаша, ұялшақ және көпшілікке ұнамайтын адам болды. Академиялық жағынан нашар болса да, Крейн Клавэракта алған тәжірибесі "Құрметтің қызыл белгісі" үшін негіз болды (және, мүмкін, штаттағы Азамат соғысы ардагерлерінің әңгімелерінен алынған кейбір оқиғалар). 1888 жылдың ортасында Крейн ағасы Таунлидің Нью-Джерсидегі жағалаудағы жаңалықтар бюросында көмекшісі болды және 1892 жылға дейін әр жазда сол жерде жұмыс істеді. Крэйннің өзінің атымен жариялаған алғашқы мақаласы – саяхатшы Генри М. Стэнлидің африкалық миссионер Дэвид Ливингстонды табуға жасаған тынысы туралы болды. Ол 1890 жылдың ақпан айында Клавэрак колледжінің "Видеттесінде" жарияланды. Бірнеше айдан кейін Крейннің отбасы оны әскери мансабынан бас тартып, Пенсильвания штатының Истон қаласындағы Лафайет колледжіне ауысып, тау-кен инженері мамандығын алуға көндірді. Ол 12 қыркүйекте Лафайетке тіркелді, тез арада бейсболмен айналыса бастады және ең ірі студенттік ұйымға – Delta Upsilon-ға қосылды. Ол сонымен қатар (Джордж) Вашингтон мен (Бенджамин) Франклиннің есімімен аталатын екі бәсекелес әдеби қоғамға да мүше болды. Крейн сабақтарға жиі қатыспады және семестрді жеті курстың төртеуінен баға алды. Бір семестрден кейін Крейн Сиракуз университетіне ауысып, Либералды өнер колледжінде дипломсыз студент ретінде оқуға түсті. Ол "Делта Апсилон" жатақханасында тұрып, бейсбол командасына қосылды. Ортаңғы үш айлықта тек бір сабаққа (ағылшын әдебиеті) қатысқан ол үшінші семестрде ешқандай сабақ алмады. Жазуға көбірек назар аудара отырып, Крейн түрлі тақырыптарды сынап, стиль мен әуенді іздестіре бастады. Ол "Онондаганың ұлы жәндіктері" атты әңгімесін бірден Сиракуз Daily Standard және New York Tribune газеттерінде жариялады. Колледжді "уақытты ысырап ету" деп атаған Крейн толық уақытты жазушы және тілші болуға шешім қабылдады. 1891 жылдың 12 маусымында ол Delta Upsilon бөлімінің кездесуіне қатысты, бірақ көп ұзамай колледжді толығымен тастады.

Crane wrote his first known story, "Uncle Jake and the Bell Handle", when he was 14. In late 1885, he enrolled at Pennington Seminary, a ministry focused coeducational boarding school 7 mile (11 km) north of Trenton. His father had been principal there from 1849 to 1858. She had apparently recovered by early 1886, but later that year, her son, 23 year old Luther Crane, died after falling in front of an oncoming train while working as a railroad flagman. It was the fourth death in six years among Stephen's immediate family. After two years, Crane left Pennington for Claverack College, a quasi military school. He later looked back on his time at Claverack as "the happiest period of my life although I was not aware of it." A classmate remembered him as a highly literate but erratic student, lucky to pass examinations in math and science, and yet "far in advance of his fellow students in his knowledge of History and Literature", his favorite subjects. While he held an impressive record on the drill field and baseball diamond, Crane generally did not excel in the classroom. Not having a middle name, as was customary among other students, he took to signing his name "Stephen T. Crane" in order "to win recognition as a regular fellow". He was also greatly interested in the school's military training. He rose rapidly in the ranks of the student battalion. One classmate described him as "indeed physically attractive without being handsome", but he was aloof, reserved and not generally popular. Although academically weak, Crane gained experience at Claverack that provided background (and likely some anecdotes from the Civil War veterans on the staff) for The Red Badge of Courage. In mid 1888, Crane became his brother Townley's assistant at a New Jersey shore news bureau, working there every summer until 1892. Crane's first publication under his byline was an article on the explorer Henry M. Stanley's quest to find the Scottish missionary David Livingstone in Africa. It appeared in the February 1890 Claverack College Vidette. Within a few months, Crane was persuaded by his family to forgo a military career and transfer to Lafayette College in Easton, Pennsylvania, to pursue a mining engineering degree. He registered at Lafayette on September 12; he promptly took up baseball again and joined the largest fraternity, Delta Upsilon. He also joined both rival literary societies, named for (George) Washington and (Benjamin) Franklin. Crane infrequently attended classes and ended the semester with grades for four of his seven courses. After one semester, Crane transferred to Syracuse University, where he enrolled as a non degree candidate in the College of Liberal Arts. He roomed in the Delta Upsilon fraternity house and joined the baseball team. Attending just one class (English Literature) during the middle trimester, he remained in residence while taking no courses in the third. Concentrating on his writing, Crane began to experiment with tone and style while trying out different subjects. He published his fictional story, "Great Bugs of Onondaga," simultaneously in the Syracuse Daily Standard and the New York Tribune. Declaring college "a waste of time", Crane decided to become a full time writer and reporter. He attended a Delta Upsilon chapter meeting on June 12, 1891, but shortly afterward left college for good.

Толық уақытты жазушы

1891 жылдың жазында Крейн достарымен Нью-Йорк штатының Салливан округіне жақын жердегі аймақта жиі орналасты, онда оның ағасы Эдмунд ағасы Уильямның Хартвуд клубының (Ассоциацияның) жер мәмілелерінің нәтижесінде алған үйін басқарды. Ол бұл аймақты бірнеше қысқа әңгімелер үшін географиялық тұрғыдан пайдаланды, олар автор қайтыс болғаннан кейін «Стивен Крейн: Салливан округі әңгімелері мен эскиздері» деген атпен жинақталды. Крейн осы туындыларының екеуін отбасылық досы, «Нью-Йорк Трибюн» газетінің редакторы Уиллис Флетчер Джонсонға көрсетті, ол оларды жариялауға келісті. «Жабайы итттерді аулау» және «Мохиканның соңғысы» – 1892 жылдың ақпан және шілдесі аралығында «Трибюнде» жарияланған он төрт қолтаңбасыз Салливан округі эскиздері мен әңгімелерінің біріншілері болды. Крейн Джонсонға өзінің алғашқы романы «Мэгги: Көшедегі қыздың» даму кезеңін көрсетті. Сол жазда Крейн американдық әдебиет пен өнер туралы жергілікті жерде лекция оқыған жазушы Хамлин Гарландпен танысып, дос болды. 17 тамызда Гарланд романшы Уильям Дин Хауэлл туралы баяндама жасады, оны Крейн «Трибун» үшін жазды. Гарланд жас жазушының зиялылық адалдығына таң қалған ұстазы және жақтаушысы болды. Алайда, олардың қарым-қатынасы кейінгі жылдары нашарлады, себебі Гарланд Крейннің басқа біреуге үйленген әйелмен бірге өмір сүргеніне байланысты болжам жасалған бейқұлықты мақұлдамады. Стивен 1891 жылдың күзінде Нью-Джерси штатының Патерсон қаласының маңындағы Лейквью қаласына ағасы Эдмундтың үйіне көшіп келді. Ол жерден Нью-Йоркке жиі сапарлап, оның кедей аудандарында жазып, баяндама жасады. Крейн әсіресе Манхэттеннің оңтүстігіндегі кішкентай және бір кездері гүлденген Бауэри ауданына назар аударды. Азамат соғысынан кейін Бауэридегі дүкендер мен сарайлардың орнына салондар, би залдары, жезөкшелер мен демалыс үйлері пайда болды, олардың барлығына Крейн жиі барып тұрды. Кейін ол мұны зерттеу мақсатында жасағанын айтты. Ол босқындар үйлеріндегі адам табиғатына қызығушылық танытты, оны «ашық және қарапайым, ештеңе жасырылмаған» деп есептеді. 1891 жылдың 7 желтоқсанында Крейннің анасы 64 жасында қайтыс болды, ал 20 жасар Крейн Эдмундты өзінің қамқоршысы етіп тағайындады. 1892 жылдың көктемінде Крейн күйеуінен ажырасқан Лили Брэндон Манромен роман бастады. Ол әлсіз, нашар тамақтанған және жөтелмен ауыратын болса да, бұл оны темекі шегуден тоқтатуға кедергі келтірмеді. Кейінірек Манро Крейннің «жақсы көрініс бермейтінін» айтса да, оның «көрнекті бадам тәрізді сұр көздеріне» таң қалды. Ол оны өзімен бірге қашуға шақырды, бірақ оның отбасы үйленуге қарсы болды, өйткені Крейнде ақша да, перспектива да болмады, ал ол бас тартты. 1892 жылдың 2 шілдесінен 11 қыркүйегіне дейін Крейн Асбери-Парк оқиғалары туралы оннан астам жаңалықты жариялады. «Трибун» газетінің бір әріптесі Крейннің «жақсы сөз айту және жазу арқылы танымал болған жиырма жастағы кез келген баладан жоғары емес екенін» айтса да, сол жазда оның баяндамасы күмәнді, екіжүзділікті жоққа шығаратын сипатқа ие болды. Оның «Америкалық Механиканың Америка күніне арналған парад» атты баяндамасы «Парадтар мен ойын-сауықтар» деген тақырыппен дау тудырды. 21 тамызда жарияланған бұл мақалада «қола түстес, иықсыз, әдепсіз» жүріп бара жатқан, «тозаңнан қап-қара» ерлер мен «жазғы көйлек, қайыс шатыр, теннис шым, сабан шапқыштар киген және бей-жай күлімсіреп тұрған» көрермендер бір-біріне қарама-қарсы қойылды. Өздерін мазақтауға тырысып жатқандықтан, JOUAM-ның кейбір қатысушылары ашуланып, редакторға хат жазды. «Трибун» газетінің иесі Уайтлоу Рид сол жылы Республикалық партияның вице-президенттікке үміткері болды, бұл газет басшылығының мәселеге деген сезімталдығын арттырған болуы мүмкін. Таунли ағасын қорғап, Асбери Парк газетіне мақала жазса да, «Трибун» өз оқырмандарынан тез кешірім сұрап, Стивен Крейннің мақаласын «копирайтерден байқаусызда өткен кездейсоқ хат-хабар» деп атады. Хамлин Гарланд пен биограф Джон Барри Крейннің «Трибун» оны жұмыстан босатты деп айтқандығын растады. Уиллис Флетчер Джонсон кейінірек мұны жоққа шығарса да, газет 1892 жылдан кейін Крейннің еңбегін жарияламады.

In the summer of 1891, Crane often camped with friends in the nearby area of Sullivan County, New York, where his brother Edmund occupied a house obtained as part of their brother William's Hartwood Club (Association) land dealings. He used this area as the geographic setting for several short stories, which were posthumously published in a collection under the title Stephen Crane: Sullivan County Tales and Sketches. Crane showed two of these works to New York Tribune editor Willis Fletcher Johnson, a family friend, who accepted them for publication. "Hunting Wild Dogs" and "The Last of the Mohicans" were the first of fourteen unsigned Sullivan County sketches and tales published in the Tribune between February and July 1892. Crane also showed Johnson an early draft of his first novel, Maggie: A Girl of the Streets. Later that summer, Crane met and befriended author Hamlin Garland, who had been lecturing locally on American literature and arts. On August 17, Garland gave a talk on novelist William Dean Howells, which Crane wrote up for the Tribune. Garland became a mentor for and champion of the young writer, whose intellectual honesty impressed him. Their relationship suffered in later years, however, because Garland disapproved of Crane's alleged immorality, related to his living with a woman married to another man. Stephen moved into his brother Edmund's house in Lakeview, a suburb of Paterson, New Jersey, in the fall of 1891. From there he made frequent trips into New York City, writing and reporting, particularly on its impoverished tenement districts. Crane focused particularly on The Bowery, a small and once prosperous neighborhood in southern Manhattan. After the Civil War, Bowery shops and mansions had given way to saloons, dance halls, brothels and flophouses, all of which Crane frequented. He later said he did so for research. He was attracted to the human nature found in the slums, considering it "open and plain, with nothing hidden." On December 7, 1891, Crane's mother died at the age of 64, and the 20 year old appointed Edmund as his guardian. In the spring of 1892, Crane began a romance with Lily Brandon Munroe, a married woman who was estranged from her husband. He did so despite being frail, undernourished and suffering from a hacking cough – none of which prevented him from smoking cigarettes. Although Munroe later said Crane "was not a handsome man," she admired his "remarkable almond shaped gray eyes." He begged her to elope with him, but her family opposed the match because Crane lacked money and prospects, and she declined. Between July 2 and September 11, 1892, Crane published more than ten news reports on Asbury Park affairs. Although a Tribune colleague stated that Crane "was not highly distinguished above any other boy of twenty who had gained a reputation for saying and writing bright things," that summer his reporting took on a more skeptical, hypocrisy deflating tone. A storm of controversy erupted over a report he wrote on the Junior Order of United American Mechanics' American Day Parade, titled "Parades and Entertainments." Published on August 21, the report juxtaposes the "bronzed, slope shouldered, uncouth" marching men "begrimed with dust" and the spectators dressed in "summer gowns, lace parasols, tennis trousers, straw hats and indifferent smiles." Believing they were being ridiculed, some JOUAM marchers were outraged and wrote to the editor. The owner of the Tribune, Whitelaw Reid, was that year's Republican vice presidential candidate, and this likely increased the sensitivity of the paper's management to the issue. Although Townley wrote a piece for the Asbury Park Daily Press in his brother's defense, the Tribune quickly apologized to its readers, calling Stephen Crane's piece "a bit of random correspondence, passed inadvertently by the copy editor." Hamlin Garland and biographer John Barry attested that Crane told them he had been dismissed by the Tribune. Although Willis Fletcher Johnson later denied this, the paper did not publish any of Crane's work after 1892.

Нью-Йорктегі өмір

Крэйн фрилансер ретінде өмір сүру үшін күресіп, Нью-Йорктің түрлі газеттеріне эскиздер мен мақалалар жазды. 1892 жылдың қазан айында ол Манхэттендегі пансионға көшіп келді, онда медицина студенттері тұрды. Осы уақыт ішінде ол «Маги: Көшедегі қыз» романын кеңейтіп немесе толығымен қайта өңдеді. 1893 жылдың қысында Крэйн «Маги» қолжазбасын Ричард Уотсон Гилдерге берді, ол оны «The Century Magazine» журналында жариялаудан бас тартты. Крэйн оны анасынан мұраға алған ақшаға жеке басып шығаруға шешті. Роман 1893 жылдың ақпан айының соңында немесе наурыз айының басында әдетте медициналық кітаптар мен діни трактаттарды басып шығаратын шағын баспаханада жарық көрді. Конгресс кітапханасының авторлық құқық туралы өтінішіне арналған машинамен терілген тақырыптық парақта қарапайым түрде: «Көшедегі қыз / Нью-Йорк туралы әңгіме. / —Автор— / Стивен Крэйн» деп жазылған. Кейіннен «Мэгги» деген ат қосылды. Крэйн романның алғашқы басылымы үшін «Джонстон Смит» псевдонімін пайдаланды, кейіннен досы және суретшісі Корвин Кнап Линсонға бұл псевдонимнің «ойлаған ең көп таралған есім» екенін айтты. «Менде Джонсон есімді редактор досы болды, мен «t» әрпін қостым, және ешкім маған Смиттердің арасында жол таба алмады». Хамлин Гарланд 1893 жылдың маусым айындағы «The Arena» журналында бұл туындыны «мен оқыған ең шыншыл және әдеттен тыс емес кедейлер туралы зерттеу» деп атады. Осы ерте мақтауға қарамастан, Крэйн 1100 дана романы үшін 869 доллар жұмсап, сатылмағандықтан депрессияға түсіп, мұқтаж болды; ол жүз данасын сыйға берді. Кейін ол «жариялануды қаншалықты күткенімді және оның қандай сенсация тудыратынын елестеттім. Ол сәтсіз аяқталды. Ешкім оған назар аударған жоқ, қызығушылық танытқан жоқ. Кешiрiмдi Мэгги! Ол менің алғашқы махаббатымның бірі болды». 1893 жылдың наурыз айында Крэйн Линсонның студиясында бірнеше сағат бойы оның портретін салуға рұқсат берді. Ол «Century» журналының Азамат соғысының танымал шайқастары мен әскери басшыларына арналған санына қызығушылық танытты. Құрғақ жазылған әңгімелерге көңілі толмаған Крэйн: «Мен олардың кейбіреулері сол шайқастарда қандай сезімде болғанын айтпағанына таңғаламын. Олар не істегенін жеткілікті түрде айтады, бірақ олар тас сияқты сезімсіз». Крэйн Линсонның студиясына барган сайын осы журналдарға қайта оралды, соңында оған соғыс романы жазу идеясы келді. Кейін ол «бала кезімде оқиғаның егжей-тегжейін ойлап таптым» және «шапақайынан шыққаннан бері соғыс оқиғаларын елестететінмін» деді. Бұл роман «Құрметтің қызыл белгісі» болады. Крэйн «соғыста болудың қандай сезім екенін көрсету үшін» «қорқынышқа психологиялық сипаттама» жасағысы келді. Өзінің әңгімесін соғыс даңқы туралы ертерек армандаған, бірақ кейін тез арада көңілі қалған жас сарбаз тұрғысынан ойлап, Крэйн сарбаздың «Флеминг» тегін әйелінің туған қызының тегінен алды. Кейін ол алғашқы абзацтарды «әрбір сөз, әр үтір, әр нүкте орнымен келді» деп ойлап тапқанын айтты. Екінші романымен айналысқан кезде Крэйн кедейлікті болдырмау үшін әңгімелер жариялауға белсенділік танытты; «Азапты тәжірибе», Крэйннің Боуэридегі тәжірибесіне негізделген, «New York Press» баспасында жарық көрді. Ол күніне бес-алты өлең жазатын. 1894 жылдың басында ол өзінің кейбір өлеңдерін Хамлин Гарландқа көрсетті, ол «барлығы отыздай» оқығанын айтты. Гарланд пен Уильям Дин Хауэллз оны поэзиясын жариялауға жіберуге шақырғанмен, Крэйннің еркін өлеңі көпшілік үшін тым дәстүрлі емес еді. Ақын мен баспагердің қысқаша келіссөздерінен кейін, «Copeland & Day» Крэйннің «Қара салтшылар және басқа жолдар» атты алғашқы өлеңдер кітабын қабылдады, бірақ ол «Құрметтің қызыл белгісі» басылғаннан кейін ғана жарық көрді. Ол 10 пайыздық авторлық сыйақы алды, ал баспагер кітаптың «Америкада бұрын-соңды жарық көрген кітаптардың ішіндегі ең классикалық» түрінде шығатынын уәделеді. 1894 жылдың көктемінде Крэйн «Құрметтің қызыл белгісі» атты толық қолжазбасын «McClure’s Magazine» журналына ұсынды, ол Азамат соғысы әдебиетінің ең басты журналына айналды. «McClure’s» романға жауап беруді кешіктіргенмен, оған Пенсильваниядағы көмір шахталары туралы жазуды ұсынды. «Көмiр шахтасының тереңдiгiнде» атты Линсонның суреттерімен бірге жарық көрген әңгіме «McClure’s» журналында көптеген газеттерде жарияланды, бірақ ауыр редакцияланды. Крэйн кесулерге наразы болып, Линсоннан: «Олар мені неге сол жерге жіберді? Олар халықты көмір шахталары алтынмен қапталған залдар деп ойлатуын қалайды ма, онда шахтерлер қыздырылған көйлектермен мұздық жейді?» деді. Бір дерек бойынша, сол жылы көктемде Крэйн еркек жезөкшемен танысқаннан кейін «Асфальт гүлдері» атты роман жаза бастады, бірақ оны аяқтамады. Қолжазба әлі табылмады. «McClure’s» оған төлеуге шамасы келмейтінін білгеннен кейін, Крэйн соғыс романын Ирвинг Бачеллерге, «Bacheller Johnson Newspaper Syndicate» бас директорына апарып, «Құрметтің қызыл белгісін» бөлімдерге бөліп жариялауға келісім жасады. 3 желтоқсаннан 9 желтоқсанға дейін «Құрметтің қызыл белгісі» АҚШ-тағы шамамен алты газетте жарияланды. Бөлімдерге бөліп жариялау кезінде көптеген өзгерістер енгізілгеніне қарамастан, Бачеллер оның қозғалыс тудырғанын айтты, «оның сапасы бірден сезіліп, танылды». 7 желтоқсандағы «Philadelphia Press» газетінің бас редакторы Крэйннің «жаңа және беймәлім есім» екенін, бірақ «ол осылай жалғастырса, барлығы оның туралы сөйлейтінін» айтты.

Crane struggled to make a living as a freelance writer, contributing sketches and feature articles to various New York newspapers. In October 1892, he moved into a rooming house in Manhattan whose boarders were a group of medical students. During this time, he expanded or entirely reworked Maggie: A Girl of the Streets. In the winter of 1893, Crane took the manuscript of Maggie to Richard Watson Gilder, who rejected it for publication in The Century Magazine. Crane decided to publish it privately, with money he had inherited from his mother. The novel was published in late February or early March 1893 by a small printing shop that usually printed medical books and religious tracts. The typewritten title page for the Library of Congress copyright application read simply: "A Girl of the Streets, / A Story of New York. / —By—/Stephen Crane." The name "Maggie" was added to the title later. Crane used the pseudonym "Johnston Smith" for the novel's initial publication, later telling friend and artist Corwin Knapp Linson that the nom de plume was the "commonest name I could think of. I had an editor friend named Johnson, and put in the 't', and no one could find me in the mob of Smiths". Hamlin Garland reviewed the work in the June 1893 issue of The Arena, calling it "the most truthful and unhackneyed study of the slums I have yet read, fragment though it is". Despite this early praise, Crane became depressed and destitute from having spent $869 for 1,100 copies of a novel that did not sell; he ended up giving a hundred copies away. He would later remember "how I looked forward to publication and pictured the sensation I thought it would make. It fell flat. Nobody seemed to notice it or care for it Poor Maggie! She was one of my first loves." In March 1893, Crane spent hours in Linson's studio having his portrait painted. He became fascinated with issues of the Century that were largely devoted to famous battles and military leaders from the Civil War. Frustrated with the dryly written stories, Crane stated, "I wonder that some of those fellows don't tell how they felt in those scraps. They spout enough of what they did, but they're as emotionless as rocks." Crane returned to these magazines during subsequent visits to Linson's studio, and eventually the idea of writing a war novel overtook him. He would later state that he "had been unconsciously working the detail of the story out through most of his boyhood" and had imagined "war stories ever since he was out of knickerbockers". This novel would ultimately become The Red Badge of Courage. Crane wished to show how it felt to be in a war by writing "a psychological portrayal of fear". Conceiving his story from the point of view of a young private who is at first filled with boyish dreams of the glory of war and then quickly becomes disillusioned, Crane borrowed the private's surname, "Fleming", from his sister in law's maiden name. He later said that the first paragraphs came to him with "every word in place, every comma, every period fixed". While working on his second novel, Crane remained prolific, concentrating on publishing stories to stave off poverty; "An Experiment in Misery", based on Crane's experiences in the Bowery, was printed by the New York Press. He also wrote five or six poems a day. In early 1894, he showed some of his poems to Hamlin Garland, who said he read "some thirty in all" with "growing wonder". Although Garland and William Dean Howells encouraged him to submit his poetry for publication, Crane's free verse was too unconventional for most. After brief wrangling between poet and publisher, Copeland & Day accepted Crane's first book of poems, The Black Riders and Other Lines, although it would not be published until after The Red Badge of Courage. He received a 10 percent royalty and the publisher assured him that the book would be in a form "more severely classic than any book ever yet issued in America". In the spring of 1894, Crane offered the finished manuscript of The Red Badge of Courage to McClure's Magazine, which had become the foremost magazine for Civil War literature. While McClure's delayed giving him an answer on his novel, they offered him an assignment writing about the Pennsylvania coal mines. "In the Depths of a Coal Mine", a story with pictures by Linson, was syndicated by McClure's in a number of newspapers, heavily edited. Crane was reportedly disgusted by the cuts, asking Linson, "Why the hell did they send me up there then? Do they want the public to think the coal mines gilded ball rooms with the miners eating ice cream in boiled shirt fronts?" Sources report that following an encounter with a male prostitute that spring, Crane began a novel on the subject entitled Flowers of Asphalt, which he later abandoned. The manuscript has never been recovered. After discovering that McClure's could not afford to pay him, Crane took his war novel to Irving Bacheller of the Bacheller Johnson Newspaper Syndicate, which agreed to publish The Red Badge of Courage in serial form. From December 3 to 9, The Red Badge of Courage was published in some half dozen newspapers in the United States. Although it was greatly cut for syndication, Bacheller attested to its causing a stir, saying "its quality [was] immediately felt and recognized." The lead editorial in the Philadelphia Press of December 7 said that Crane "is a new name now and unknown, but everybody will be talking about him if he goes on as he has begun".

Саяхат және атақ

1895 жылдың қаңтар айының соңында Крейн батысқа "өте ұзақ және ирек газеттік сапар" деп атаған сапарына шықты. Бачелер синдикаты үшін мақалалар жазып жүріп, ол Сент-Луис (Миссури), Небраска, Нью-Орлеанс, Галвестон (Техас) және Мехико қалаларына сапар шекті. Ирвинг Бачелер кейіннен ол "Крейнды Мексикаға жаңа түс іздеу үшін жібергенін" айтты, ал автор Мексиканың кедей аудандарының өмірін тапты. Нью-Йорктегі төменгі топты өкінішті деп тапқанмен, ол мексикалық шаруалардың "қанағаттануының артықшылығына" таң қалды және тіпті "оларды аяудан бас тартты". Бес айдан кейін Нью-Йоркке оралған Крейн, жас жазушылар мен журналистер тобы құрған "Лантерн" (кейде "Лантом" немесе "Ланторн" деп те жазылатын) клубына қосылды. Бруклин көпіріне жақын Уильям көшесіндегі ескі үйдің шатырында орналасқан клуб, ішімдік ішетін орын ретінде қызмет етті және кеме кабинасы сияқты безендірілді. Крейн онда күніне бір рет дұрыс тамақтанды, бірақ достары оның "тоқтамай темекі шегуі, тым көп кофе ішуі, тамақтан бас тартуы және нашар тістері" туралы алаңдады, - деді Нельсон Грин. Кедейлікте өмір сүріп, кітаптарының жарық көруін асыға күтіп, Крейн тағы екі романға кірісті: "Үшінші Вайолет" және "Джорджтың анасы". "The Black Riders" поэмалар жинағы Copeland & Day баспасында Май айында, Нью-Йоркке оралғанға дейін жарық көрді, бірақ өлеңдердің дәстүрден тыс стилі мен еркін өлеңді қолдануы үшін көбінесе теріс пікірлерге ие болды. Bookman журналында Крейнды "поэзияның Обри Бердслиі" деп атады, ал Чикаго Daily Inter Ocean газетінің бір комментаторы "кітаптың басынан соңына дейін бірде-бір поэзиялық жол жоқ. Уитменнің "Жабайы шөптер" шығармасы одан әлдеқайда жарқын болды. Бұл кітапқа "поэтикалық ақылсыздық" деген ат қоюға болар еді" деді. Крейн кітаптың "көңілді қозғап жатқанына" қуанды. Крейннің поэзиясына қарағанда, "Құрметтің қызыл белгісі" 1895 жылдың қыркүйегінде Апплтон баспасынан шыққаннан кейін зор қуанышпен қарсы алынды. Келесі төрт ай бойы кітап ел бойынша бестселлер тізімінде алғашқы алты орынды иеленді. Роман Ұлыбританияда да танымал болды; Джозеф Конрад, Крейннің болашақ досы, романның "өте жоғары жарылғыш затпен зарядталған он екі дюймдік снарядтың күшімен жарылғанын" жазды. Кейбір сыншылар оны тым графиктік және құдайға қарсы деп санаса да, оны соғыстың шынайы бейнесі және ерекше жазу стилі үшін жоғары бағалады. "Детройт фри пресс" газеті "Қызыл белгі" кітабы оқырмандарға "жауынгерлік алаңдағы сезімдер мен қорқыныштардың соншалықты айқын суретін береді, сіздер шындықты ешқашан көрмесеңіздер екен деп дұға етесіздер" деп мәлімдеді. "Қызыл белгі" фильмінің табысын пайдаланғысы келген МакКлюр синдикаты Крейнге Азамат соғысының майдандары туралы серия жазуға келісімшарт ұсынды. Өйткені ол "соғыс болған жылдың мезгілінде майданды көруге" ниеттенгендіктен, келісімге келді. Солтүстік Вирджиниядағы майдандарға, соның ішінде Фредериксбургке барып, ол кейіннен Азамат соғысы туралы тағы бес әңгіме жазды: "Үш керемет сарбаз", "Ветеран", "Индиана науқаны", "Соғыстың эпизоды" және "Кішкентай полк".

At the end of January 1895, Crane left on what he called "a very long and circuitous newspaper trip" to the west. While writing feature articles for the Bacheller syndicate, he traveled to Saint Louis, Missouri, Nebraska, New Orleans, Galveston, Texas, and Mexico City. Irving Bacheller would later state that he "sent Crane to Mexico for new color", which the author found in the form of Mexican slum life. Whereas he found the lower class in New York pitiful, he was impressed by the "superiority" of the Mexican peasants' contentment and "even refuse[d] to pity them". Returning to New York five months later, Crane joined the Lantern (alternately spelled "Lanthom" or "Lanthorne") Club organized by a group of young writers and journalists. The club, located on the roof of an old house on William Street near the Brooklyn Bridge, served as a drinking establishment and was decorated to look like a ship's cabin. There Crane ate one good meal a day, although friends were troubled by his "constant smoking, too much coffee, lack of food and poor teeth", as Nelson Greene put it. Living in near poverty and greatly anticipating the publication of his books, Crane began work on two more novels: The Third Violet and George's Mother. The Black Riders was published by Copeland & Day shortly before his return to New York in May, but it received mostly negative criticism for the poems' unconventional style and use of free verse. A piece in the Bookman called Crane "the Aubrey Beardsley of poetry" and a commentator from the Chicago Daily Inter Ocean stated that "there is not a line of poetry from the opening to the closing page. Whitman's Leaves of Grass were luminous in comparison. Poetic lunacy would be a better name for the book." Crane was pleased that the book was "making some stir". In contrast to the reception for Crane's poetry, The Red Badge of Courage was welcomed with acclaim after its publication by Appleton in September 1895. For the next four months, the book was in the top six on bestseller lists around the country. The novel also became popular in Britain; Joseph Conrad, a future friend of Crane, wrote that the novel "detonated with the impact and force of a twelve inch shell charged with a very high explosive". Although some critics considered the work overly graphic and profane, it was widely heralded for its realistic portrayal of war and unique writing style. The Detroit Free Press declared that The Red Badge would give readers "so vivid a picture of the emotions and the horrors of the battlefield that you will pray your eyes may never look upon the reality." Wanting to capitalize on the success of The Red Badge, McClure Syndicate offered Crane a contract to write a series on Civil War battlefields. Because it was a wish of his to "visit the battlefield—which I was to describe—at the time of year when it was fought", Crane agreed. Visiting battlefields in Northern Virginia, including Fredericksburg, he would later produce five more Civil War tales: "Three Miraculous Soldiers", "The Veteran", "An Indiana Campaign", "An Episode of War" and "The Little Regiment".

Ашулы оқиға

24 жасында өзінің жетістігіне бөлінген Крейн Дора Кларк есімді күдікті әйелге қатысты көп шу көтерген іске қатысты. 1896 жылдың 16 қыркүйегінде таңғы сағат 2-де ол екі хор қызы мен Кларкты Нью-Йорк қаласының Бродвей бағынан шығарды, ол өзі жазып жүрген серия үшін әйелдермен сұхбаттасқан танымал "демалыс орны" еді. Крейн бір әйелді қауіпсіз түрде трамвайға дейін сүйемелдегенде, азаматтық киімдегі полиция офицері Чарльз Бекер қалған екеуін проституция жасады деген айыппен тұтқындады; Крейн араласуға тырысқанда тұтқындаумен қорқытты. Әйелдердің бірі Крейн оның әйелі екенін растағаннан кейін босатылды, бірақ Кларкқа айып тағылып, полиция бөліміне жеткізілді. Тұтқындаған сержанттың кеңесіне қарамастан, Крейн Дора Кларктың кінәсіздігін растайтын мәлімдеме жасады, "Мен оның маған қатысты әрекеттеріне ғана куә болдым, ол адал болды және полиция офицерінің айыптауы жалған" деді. Крейннің куәлігі негізінде Кларк босатылды. Бұл оқиға БАҚ-тың назарына ілікті; жаңалықтар Филадельфия, Бостон және одан әрі тарады, газеттер Крейннің батылдығына назар аударды. "Стивен Крейн оқиғасы" деп белгілі болған оқиға тез арада қысымға ұшырады; Чикаго Диспетч "Стивен Крейнге қызыл түсті киімдегі әйелдермен байланыс "Батырлық белгісі" емес екені туралы құрметпен хабарлаймыз" деп әжуалады.

Оның соттан бірнеше апта өткен соң Кларк оны тұтқындаған офицерге жалған тұтқынға алу айыбын қойды. Келесі күні офицер куәгерлердің алдында Кларкқа физикалық шабуыл жасады. Бастапқыда жариялық қысымынан қашу үшін Филадельфияға қысқа уақытқа барған Крейн, полиция комиссары және Крейннің жаңа танысы Теодор Рузвельт берген кеңеске қарамастан, Бекердің сотында куәлік беру үшін Нью-Йоркке оралды. Қорғау Крейнге бағытталды: полиция оның пәтеріне шабуыл жасап, оны білетін адамдармен сұхбаттасып, оның куәлігінің күшін әлсірету үшін қылмыстық дәлелдерді табуға тырысты. Күшті қарсы сұрақ Крейннің әдепсіз мінезді адам ретінде көрсетуге тырысты; айыптау оның проституция орындарына жиі баратынын дәлелдесе, Крейн бұл зерттеу мақсатында болғанын мәлімдеді. 16 қазан күні аяқталған соттан кейін тұтқындаған офицер ақталды, ал Крейннің беделі түгелдей құлдырады.

Кора Тейлор және Комодор кемесі

Бачелер Джонсон синдикаты испан алтынынан 700 доллар берген, испан-американ соғысы күтіліп тұрған Кубада соғыс тілшісі болып жұмыс істеу үшін, 25 жастағы Крейн 1896 жылғы 27 қарашада Нью-Йорк қаласынан Флорида штатының Джексонвилл қаласына бағытталған пойызға отырды. Джексонвиллге келген соң, ол Кубаға өтуді іздеп жүргенде атын жасыру үшін Сэмюэл Карлтон деген лақап атымен Сент-Джеймс қонақ үйіне тіркелді. Ол қала бойынша саяхаттап, жергілікті жезөкшелерге барды. Бірнеше күн ішінде ол 31 жастағы Кора Тейлормен танысты, ол қала орталығындағы "Хотель де Дрим" атты жезөкше үйінің иесі еді. Бостонның беделді отбасында туған Тейлор (настоящее аты Кора Этель Стюарт) екі рет қысқа некеде тұрған; оның алғашқы күйеуі Винтон Мерфи оны адалдыққа қиянат жасағаны үшін ажырастырды. 1889 жылы ол британдық капитан Дональд Уильям Стюартқа үйленді. Ол оны 1892 жылы басқа ер адам үшін тастап кетті, бірақ заңды түрде әлі де үйленген еді. Крейн келген кезде Тейлор Джексонвиллде екі жылдан бері тұрып жатқан еді. Ол богемиялық өмір салтын ұстанды, өз қонақ үйіне ие болды және жергілікті халық арасында құрметті тұлға саналды. Крейн өзінің сапарына рұқсат күткенде екеуі көп уақыт бірге өткізді. Ақыры ол Жаңа жыл қарсаңында "СС Комодор" кемесімен Кубаның Сиенфуэгос портына кетуге рұқсат алды. Кеме Джексонвиллден 27-28 адаммен, кубалық көтерілісшілерге қажетті жарақтар мен оқ-дәрімен жүзіп кетті. Джонс өзенінде және Джексонвиллден 3 шақырымдай жерде, "Комодор" тығыз тұман кезінде құмға соғылып, корпусына зақым келтірді. Келесі күні құмнан тартылғанмен, ол Мейпортта қайтадан жағаға шығып, қайтадан зақымдалды. Сол түні қазандық бөлмесінде ағын пайда болды және су сорғыларының істен шығуы салдарынан кеме Mosquito Inlet-тен шамамен 16 миль (26 км) қашықтықта тоқтады. Кеме суға толы бастағанда, Крейн машина бөлмесін "осы сәттегі ажалдың ортаңғы асханасынан алынған көрініс сияқты" деп сипаттады. 1897 жылғы 2 қаңтарда "Комодордың" құтқару қайықтары суға түсірілді, ал кеме таңғы сағат 7-де суға батып кетті. "Ашық қайық" атты әңгімесінде баяндаған қиындықтар кезінде Крейн және тағы үш адам (капитанды қоса алғанда) Флорида жағалауында бір жарым күн бойы суға батып, Дейтона Бичке қайықты түсіруге тырысты. Кішкентай қайық толқындарда аударылып, шаршаған адамдар жағаға жүзіп жетуге мәжбүр болды; біреуі қаза тапты. Сапарына алған алтынын жоғалтқан Крейн Кора Тейлорға көмек сұрап телеграмма жіберді. Ол Дейтонаға барып, келесі күні Крейнмен бірге Джексонвиллге қайтып келді, ол "Комодорда" кеткеннен кейін төрт күн өткен соң. Апат туралы елдің барлық газеттерінде бірінші беттерде жарияланды. Кеме саботажға ұшырады деген қауесет тарады, бірақ ешқандай дәлел табылмады. Баспасөз Крейнды жақсы жағынан бейнеледі және оны батыр ретінде көрсетті, оның беделі жақсарды, тіпті қалпына келтірілді. Осы уақыт аралығында Крейннің Тейлормен қарым-қатынасы дамыды. 2002-2004 жылдары Флорида штатының Понс-Инлет маңындағы апаттан қалған қалдықтарды зерттеу және құжаттау үшін археологиялық зерттеулер жүргізілді, олар "СС Комодорға" тиесілі болуы мүмкін еді. Жиналған деректер мен басқа да жиналған дәлелдер ақыры "Комодордың" жеке басын анықтауға мүмкіндік берді.

Given $700 in Spanish gold by the Bacheller Johnson syndicate to work as a war correspondent in Cuba as the Spanish–American War was pending, the 25 year old Crane left New York on November 27, 1896, on a train bound for Jacksonville, Florida. Upon arrival in Jacksonville, he registered at the St. James Hotel under the alias of Samuel Carleton to maintain anonymity while seeking passage to Cuba. He toured the city and visited the local brothels. Within days he met 31 year old Cora Taylor, proprietor of the downtown bawdy house Hotel de Dream. Born into a respectable Boston family, Taylor (whose legal name was Cora Ethel Stewart) had already had two brief marriages; her first husband, Vinton Murphy, divorced her on grounds of adultery. In 1889, she had married British Captain Donald William Stewart. She left him in 1892 for another man, but was still legally married. By the time Crane arrived, Taylor had been in Jacksonville for two years. She lived a bohemian lifestyle, owned a hotel of assignation, and was a respected local figure. The two spent much time together while Crane awaited his departure. He was finally cleared to leave for the Cuban port of Cienfuegos on New Year's Eve aboard the SS Commodore. The ship sailed from Jacksonville with 27 or 28 men and supplies and ammunition for the Cuban rebels. On the St. Johns River and less than 2 mile (3 km) from Jacksonville, Commodore struck a sandbar in a dense fog and damaged its hull. Although towed off the sandbar the following day, it was beached again in Mayport and again damaged. A leak began in the boiler room that evening and, as a result of malfunctioning water pumps, the ship came to a standstill about 16 mile (26 km) from Mosquito Inlet. As the ship took on more water, Crane described the engine room as resembling "a scene at this time taken from the middle kitchen of hades." Commodores lifeboats were lowered early on January 2, 1897, and the ship ultimately sank at 7 a. m. Crane was one of the last to leave in a 10 feet (3 m) dinghy. In an ordeal that he recounted in the short story "The Open Boat", Crane and three other men (including the captain) foundered off the coast of Florida for a day and a half before trying to land the dinghy at Daytona Beach. The small boat overturned in the surf, forcing the exhausted men to swim to shore; one died. Having lost the gold given to him for his journey, Crane wired Cora Taylor for help. She traveled to Daytona and returned to Jacksonville with Crane the next day, only four days after he had left on the Commodore. The disaster was reported on the front pages of newspapers across the country. Rumors that the ship had been sabotaged were widely circulated but never substantiated. Portrayed favorably and heroically by the press, Crane emerged from the ordeal with his reputation enhanced, if not restored. Meanwhile, Crane's affair with Taylor blossomed. Archaeological investigations were conducted in 2002–2004 to examine and document the exposed remains of a wreck near Ponce Inlet, Florida, conjectured to be that of the SS Commodore. The collected data, and other accumulated evidence, finally substantiated the identification of the Commodore.

Грек-түрік соғысы

Джексонвиллдегі қанағатқа және ауыр сынақтан кейін демалу қажеттігіне қарамастан, Крейн алаңдана бастады. Ол 11 қаңтарда Джексонвилльден Нью-Йоркке кетіп, Куба, Мексика және Батыс Индияға бару үшін паспорт алуға өтініш берді. Нью-Йоркте үш апта өткізген соң, ол "Ашық қайық" повесін аяқтады және отбасымен кездесу үшін Порт-Джервиске үнемі баратын болды. Алайда, осы кезде Испаниямен қарым-қатынас шиеленісіп, Флорида жағалауында блокадалар құрылды, соның салдарынан Крейн Кубаға ешқашан бара алмайтынына көз жеткізді. Ол "Ашық қайық" повесін наурыздың басында Scribner's баспасына 300 долларға сатты. Соғыс тілшісі болуға бекінген Крейн Уильям Рэндольф Херсттің "Нью-Йорк Журналына" грек-түрік қақтығысын жабу үшін келісім шақты. Ол "Дрим" қонақ үйін сатқан Тейлорды да алып келді. 20 наурызда олар ең алдымен Англияға аттанды. Сәуірдің басында Афинаға келді. 17 сәуір мен 22 сәуір аралығында Крейн соғыс туралы алғашқы жарияланған репортажын – "Концертке қатысты әсер" атты мақаласын жазды. Ол солтүстік-батыстағы Эпирге кеткен кезде, Тейлор Афинада қалды, ол соғыстағы алғашқы әйел тілші болды. Ол "Нью-Йорк Журналына" "Имоген Картер" псевдонімімен жазды, бұл жұмысты Крейн оған ұйымдастырған еді. Олар жиі хат алмасып, елді бөлек-бөлек және бірге аралап саяхаттады. Кран куә болған алғашқы ірі шайқас – түрік әскерлерінің генерал Константин Смоленскийдің грек әскерлеріне шабуыл жасауы болды. Крейн былай деп жазды: "Дұшпан армиясын көру – ұлы нәрсе. Оның жүрекке қалай және қайда әсер ететінін сипаттау қиын." Осы шайқаста Крейн "семіз, қаңқалап жүретін күшік" кездестіріп, оны дереу өзіне алды да, "Журнал иті Велестино" деп атады. Грекия мен Түркия 20 мамырда келісімге келді; Крейн мен Тейлор Грекиядан Англияға Велестино және екі грек бауырласын қызметші ретінде алып кетті.