Кіріспе

Nissan Violet – 1973 жылы Жапонияда пайда болған автомобиль моделі, ол Nissan Cherry Store деп аталатын жапондық Nissan дилерлік орталықтарында ғана сатылды және Nissan Cherry автокөлігіне үлкен серік болды. 1977 жылы екінші буыны шықты. Бұл екі қосымша тармаққа бөлінді: Nissan Auster және Nissan Stanza. Барлық үш модель A10 сериялық идентификаторын алып, Жапониядағы Хирацука және Йокосука құрастыру зауыттарында өндірілді. Stanza Nissan Satio Store деп аталатын жапондық Nissan дилерлік орталықтарында кіші Nissan Sunny автокөлігіне үлкен серік ретінде, ал Auster үштігі Nissan Prince Store орталықтарында Nissan Langley автокөлігіне үлкен серік ретінде ғана сатылды. 1981 жылы жаңа үшінші буын алдыңғы жетекпен жабдықталған модель ұсынылды, серия атауы T11 деп өзгертілді және платформасы Compact MPV Nissan Prairie/Multi/Stanza Wagon автокөліктерімен ортақ болды. Соңғы нұсқалары – кейбір халықаралық нарықтар үшін қайта таңбаланған Nissan Bluebird U12 сериясы. Көптеген экспорттық нарықтарда автомобиль бастапқыда қозғалтқышына қарай Datsun 140J немесе 160J деп сатылды, кейіннен 1980 жылдардың басында Datsun брендінен бас тартумен байланысты көптеген нарықтарда Nissan Stanza деп өзгертілді. Мысалы, Еуропада ол қысқа мерзімге "Datsun Nissan Stanza" деп сатылды, содан кейін 1984 жылы Datsun атауы толығымен алынып тасталды. Stanza/Auster/Violet автокөліктерінің өндірісі 1992 жылы тоқтатылды. Stanza Солтүстік Америкада Nissan Altimaмен, Жапонияда Nissan Bluebirdпен, ал Еуропада Primeraмен алмастырылды.

А10 сериясы (1977-1981)

Алдыңғы буын "Виолет" 1977 жылғы мамыр айында жаңа модельмен ауыстырылғанда, көбірек рационалды және сәл үлкен болды. Nissan әйнек аумағын алдыңғы модельмен салыстырғанда он пайызға ұлғайтты. Сонымен қатар, екі дизайндық өзгеріс енгізілген нұсқа қосылды: "[[:ja:日産・オースター]]" "Виолетпен" бірге сатылымға шықты және "сапалылық пен жастық" имиджін қалыптастыруға бағытталды. "Stanza" тамыз айында пайда болды және одан да сәнді болуы тиіс еді; ол тек жоғары жабдықталған нұсқаларда ұсынылды және "Виолет" пен "Auster" модельдеріндегі екі дөңгелек фараларынан гөрі ерекше капот пен бір тікбұрышты фарасымен ерекшеленді. Nissan осы буынмен бірге NAPS деп аталатын эмиссияны бақылау технологиясын енгізді және автомобильдер A11 жаңа шасси кодын алды. Жапонияда "Stanza" моделі 1.4 литрлік қозғалтқышпен ұсылған жоқ, тек 1.6 литрлік қозғалтқышпен, кейін үлкен қозғалтқыштар қосылғанға дейін. 1978 жылғы қарашада, негізінен Жапония нарығы үшін, 1.8 литрлік қозғалтқыш қосылды. 1800 "NAPS Z" қозғалтқышы бастапқыда тек жайлы "Stanza" моделінде қол жетімді болды және RA11 шасси кодын алды. Ол карбюраторлық немесе жанармаза инжекторлық жүйесімен жабдықталды, тиісінше 6000 айналымда қуаттылықты қамтамасыз етті. Бес типті кузов ұсынылды: екі және төрт есікті седан, үш есікті хэтчбек купе ("Violet Openback" және "Auster Multi Coupé"), бес есікті хэтчбек (тек 1979 жылғы тамызда, өндіріс аяқталуға жақын), және бес есікті универсал. Бес есікті лифтбек "Stanza" Жапония нарығында "Stanza Resort" деп сатылды және T10 шасси кодын алды. A10/A11 универсалы 1981 жылы жаңа модельмен ауыстырылмады, оның орнына Жапония нарығында жүк тасымалдау үшін жаңа Nissan Prairie немесе Nissan Vanette пайда болды. Жұмыс істеуге ұсынылған беріліс түрлері: төрт жылдамдықты механикалық (хэтчбек модельдерін қоспағанда), бес жылдамдықты механикалық (тек хэтчбек модельдері үшін) және үш жылдамдықты автомат. Бұл буын бірінші ұрпақ Toyota Celica Camry және Honda Accord модельдерімен бірдей уақытта сатылымға шықты, олармен ішкі нарықта тікелей бәсекелестік болды.

Австралия

Stanza 1978 жылдан 1982 жылға дейін Австралияда құрастырылды, негізінен Sunny мен 200B арасындағы бос орынды толтыру мақсатында, төрт есікті 1,6 литрлік седан түрінде. "GL", "GX" және спорттық "SSS" деңгейлері қол жетімді болды. Сатып алушылардың арасында танымал болғанымен, сол кездегі автожурналистер (әсіресе Wheels Magazine) австралиялық Stanza-ны қатты сынады, машинаның дизайны мен дәстүрлі күш беріліс жүйесін ерекше атап, оны "әрекетсіз" деп бағалады. 1979 жылы Nissan Australia жиынтықтарын тапсыру жүйесіндегі шатасу салдарынан Австралияда 120 дана екі есікті купе құрастырылды. Олар ешқандай жарнамасыз нарыққа шығарылып, дереу сатылып кетті.

Жаңа Зеландия

A10 сериясы Жаңа Зеландияда Datsun 160J ретінде шектеулі санда сатылды. Жергілікті құрастырылған 120Y Sunny және 180B модельдеріне деген сұранысты қанағаттандыру мүмкін болмаған кезде үш есікті хэтчбектерден бір партия импортталды.

Еуропа

Ұлыбританияда бұл буын Datsun Violet ретінде сатылды және 1.4 л "GL" және 1.6 л "GL" қозғалтқыш / жабдықталған нұсқалардың комбинацияларымен ұсынылды. Универсал модельдері болған жоқ. Еуропаның қалған бөлігінде ол көбінесе 160J (немесе 140J) ретінде сатылды, түрлі кузов түрлері мен жабдықтардың комбинациялары ұсынылды, ал модель қатарының ең жоғары нүктесінде екі SU карбюраторы бар Coupé SSS тұрды. 140J үшін қуаты , 160J үшін , ал 160J SSS үшін қуаты болды. Кейбір еуропалық нарықтарда 160J-дің жанармақ инжекторлі нұсқасы да қол жетімді болды, қуаты .

Тайланд

Таиландта жергілікті құрастырушы Siam Motors компаниясы оны Datsun Stanza ретінде (көшкен кезеңде қосымша Nissan белгілерімен) сатты. Ол тек SU карбюраторлы 1,6 литрлік қозғалтқыштармен жабдықталды, қуаты SAE төрт есікті седан және спорттық лифтбек купе нұсқаларында өндірілді.

Мексика

А10 сериясы Вайолет 1978 жылдан 1984 жылдың басына дейін Мексика автомобиль нарығында сатылды. 1979 жылы шығарылған модель, ол бұрынғы 710 сериясын екінші буын "Datsun 160J" ретінде алмастырды. Алғашында Мексиканың A10 Violet ұсынысына тек 4 есікті седан және вагон кірді, олар (бұрынғыдай) тиісінше "Datsun Sedan" және "Datsun Guayin" (Жапонияда Violet Van белгісімен) ретінде сатылды, бұл Nissan Mexico желісінің бұрынғы жарнамалау стратегиясын жалғастырды. Бұл жерде алғаш рет 2 есікті седан нұсқасы ұсынылды. 1979 жылдан 1981 жылға дейін Мексикада шығарылған A10 бірліктерінің дизайны 1977-1979 жылдар аралығында Жапонияда шығарылған A10 Violet-терге ұқсас болды. 4 есікті және вагон нұсқаларының алдыңғы торлары бірдей екі еселенген дөңгелек фараларымен (яғни екі жұп дөңгелек шамдар) жабдықталған, ал 2 есікті седан ерекше алдыңғы торға ие болды, онда тек бір дөңгелек оң және сол жақ шамдар болды. 1982 жылы Мексиканың A10 машиналары 1979 және 1981 жылдары Жапонияда шығарылған Violet-терде жасалған бірдей жаңарту жұмыстарын алды, Солтүстік Америкалық A10 үлгілерімен де байланысты (АҚШ-та Datsun 510 ретінде сатылды, бұл 60-шы жылдардың соңы мен 70-шы жылдардың басындағы бұрынғы 510 сериясының Bluebird моделінің жақсы беделін еске түсірді). Бұл шағын жаңарту негізінен жаңартылған алдыңғы торға бағытталды, онда жаңа шаршы немесе тікбұрышты формадағы фаралардың бір немесе екі жиынтығы болды. Осыдан бастап Мексиканың A10 желісінің сатылымы Datsun 180J-ге өзгерді, бұл 1.8 литрлік карбюраторлы қозғалтқышты алмастыруды білдірді. Сондай-ақ 1982 жылы A10 Violet-тің 5 есікті лифтбек/хэтчбек нұсқасы Мексика нарығында Datsun Samurai ретінде ұсынылды. Ол Nissan Mexico желісіндегі әсем, спорттық және сол кездегі заманауи стильдегі седан болуға тырысты. 1984 жылы Nissan брендінің жаһандық атауын біріктіру мақсатында Datsun бренді әлемдік нарықтан алып тасталды, оның орнына бір ғана Nissan бренді қолданылды. Осылайша, Мексикадағы A10 Violet өндірісі Nissan Mexico тарапынан тоқтатылды, ол сол кездегі жаңа Nissan Tsuru (1-ші буын / B11) ретінде ұсынылған B11 Sunny/Sentra желісінің ішкі нарыққа арналған өндірісіне көшті.

Солтүстік Америка

АҚШ және Канадада Вайолет Datsun 510 ретінде сатылды, бұл бұрынғы 510 Bluebird танымалдылығынан пайда табу мақсатында жасалды. Ол екі есікті седан, үш есікті хэтчбек, төрт есікті седан, бес есікті хэтчбек немесе бес есікті универсал түрінде ұсынылды. Ол 2.0 литрлік қатарлы төрт цилиндрлі L20B қозғалтқышымен жабдықталған, бірақ 1980 жылы АҚШ нарығына арналған машиналар сол көлемдегі Z20S NAPS Z қатарлы төрт цилиндрлі қозғалтқышты алды. 1980 және 1981 жылғы модельдер үшін бұл 510 үшін қол жетімді жалғыз қозғалтқыш болды. Қозғалтқыштың қуаты 5200 айналымда жетіледі. Төрт жылдамдықты механикалық қоробка A10 модельдерінде стандартты болды, ал FS5W63A бес жылдамдықты механикалық қоробкасы немесе 3N71B үш жылдамдықты автоматты қоробкасы қосымша опция ретінде қол жетімді болды.

Оңтүстік Африка

Оңтүстік Африкада жасалған Violets 1978 және 1980 жылдар аралығында қозғалтқышқа қарай 1600J немесе 1800J болып сатылды. Төрт есікті седан немесе универсал кузовтары қол жетімді болды, ал 1800 седаны спорттық SSS нұсқасында да ұсынылды.

Автоспорт

Вайолет 160J – Nissan компаниясының Әлемдік ралли чемпионаттарындағы ең табысты машинасы. Ол 1979 жылдан 1982 жылға дейін қатарынан Кениядағы Сафари раллиінде жеңіске жетті, барлық жарыстарда рульді Шехар Мехта басқарды. 1979 және 1980 жылғы жеңімпаздар SOHC қозғалтқышымен жабдықталған, ал 1981 және 1982 жылғы жеңімпаздар DOHC қозғалтқышы бар Violet GT модельдері болды. Бұл Сафаридегі рекордты тек Toyota Celica GT Four 1992–95 жылдардағы жарыстарда жеңіске жетіп қайталады. Тимо Салонен басқарған Вайолет 1980 жылы Жаңа Зеландия раллиі мен 1981 жылы Кот-д'Ивуар раллиінде де жеңіске жетті.

T12 сериясы (1986-1990)

Nissan 1986 жылы Auster және Stanza модельдерін жаңартты (T12 сериясы), бұрышты сыртқы пішін енгізді. Бұл модель Жапония мен АҚШ-қа жеткізілді. АҚШ-тағы Stanza бұрынғы буында қолданылған CA20E қозғалтқышымен жабдықталды. Автомобиль өзінің класы үшін тым ауыр болды, себебі ол заманауи Maxima моделімен бір платформаны бөлісті және кішкентай қозғалтқышының әсерінен жеткілікті қуатқа ие болмады. Бұл кемшілікті толықтыру мақсатында, кейбір экспорттық нарықтарда "Supremo" деген атпен турбоқосылған модельдер, сондай-ақ "Auster XTT" нұсқасы ұсынылды. Еуропаға Nissan Auster моделі Datsun/Nissan Bluebird-тің орнына жеткізілді. Бұл автомобильдер Ұлыбританиядағы Сандерленд қаласында Nissan Bluebird деп аталып шығарылды. Осы модельдердің арасында Жапониядан импортталған универсал – нағыз Bluebird болды. Таяу Шығыста T12 Auster/Stanza T12 Nissan Liberta деп аталды (Nissan Liberta Villa-мен шатастырмау керек), ол Nissan Liberta Violet T11 моделінің орнын ішінара басты. 1986 жылғы модельден кейін Stanza желісі көптеген экспорттық нарықтарда қолданылмай қалды. Sunny және Pulsar модельдерінің дамуы оған орын табуды қиын етірді.

Көк құс (Еуропа)

T12 1985 жылы U11 Bluebird-тің орнына Еуропаға ұсынылды. 1986 жылдың шілдесінен бастап T12 Жапониядан бөлшектелген күйде импортталып, Ұлыбританиядағы Nissan Motor Manufacturing компаниясында құрастырылды. Алдымен седан (төрт есікті) нұсқалары қолжетімді болды, ал хэтчбек (бес есікті) 1987 жылдың қаңтарында нарыққа шықты. U11 платформасын пайдаланып, Bluebird Estates әлі де Жапониядан әкелінді. Бұл Ұлыбританияда жасалған алғашқы жапон автокөлігі болмаса да (Honda негізіндегі Triumph Acclaim одан бес жыл бұрын пайда болған), Bluebird британдық зауыттың Жапониядағыдай сапалы көлік шығара алатынын дәлелдеуде маңызды рөл атқарды. Bluebird өте танымал болғандықтан, 1987 жылдың желтоқсанында Nissan өндірісті жылдық 29 000-нан шамамен 40 000-ға дейін арттыру үшін үшінші сменаны енгізді. Ұлыбританияда жасалғандықтан, Bluebird-ті Испания және Италия сияқты нарықтарда жапондық автокөліктерге қатысты шектеулерсіз сатуға болады. Италияда 1989 жылы ол Испанияда жасалған Patrol жол талғамайтын көлігімен қатар жалғыз Nissan болып табылды. Кейінгі T72 модельдері 1987 жылы T12-ні алмастырды, содан кейін шамамен бір жылдан кейін жаңартылды. Барлық жаңартудан бұрынғы модельдерді T12 деп жіктеу – жиі кездесетін қателік екенін ескеру қажет. Жаңартылған модельдер көбірек заманауи және еуропалық стильде жасалған, алдыңғы және артқы бамперлері дөңгелек, ал корпоративтік жақтаулы радиаторлық торлары бар. Ақырында олар толығымен Англияда құрастырылды. 1990 жылы Nissan Bluebird-ті Primeraмен алмастырды. 1980-жылдардың соңы мен 1990-жылдардың басында Nissan Bluebird көліктері такси ретінде жиі кездеседі, олардың жүргізушілері тек қана тұрақты техникалық қызмет көрсету арқылы керемет шақырымдарды жүріп өтті. Испанияның Канар аралдарындағы Санта-Крус-де-Тенерифе қаласында әлі күнге дейін бір Bluebird такси ретінде пайдаланылуда (2018 жылдың қазаны). Оның кузовының коррозияға төзімділігі туралы аңыз бар – 1987 немесе 1988 жылғы Bluebird көліктерін британдық жолдарда қандай да бір тоттың іздерінсіз кездестіруге болады. Алайда, Bluebird-тің сенімділігі мен мықтылығы оның жойылуына себеп болды – ол бэнгер жарыстарына қатысатын көлік ретінде танымал болды. Көбінесе барлық бензинмен жүретін T12/T72 Bluebird көліктері Nissan CA Engine қозғалтқышының 8 клапанды нұсқасымен және бес жылдамдықты қолмен немесе төрт жылдамдықты автоматты беріліспен жабдықталған. Дизельдік модельдерде LD20 атмосфералық қозғалтқышы қолданылды. Оның класындағы өнімділігі орташа болды, 1.6 литрлік қозғалтқыш көліктің салмағына сәйкес келмейтін төмен айналымдық қуатымен күресті. Түрбо модельдер CA18ET қозғалтқышын пайдаланды, ол 8,6 секундтық үдеуді қамтамасыз етті. Бұл қозғалтқышта 0,60 бар қысым тудыратын кішкентай турбокомпрессор орнатылған. Осы қозғалтқыш Еуропалық Nissan Silvia S12 көлігінде де қолданылды. Атмосфералық қозғалтқыштардың қуаты 1.6 литрліктен бастап 2.0 литрлік нұсқаға дейін ауқымды болды, ал дизельдік қозғалтқыш ұсынды. Bluebird Car Club мүшелері өздерінің машиналарын құрастырған қызметкерлермен кездесіп, фирманың заманауи өндіріс процесін өз көзімен көрді.

U12 сериясы (1989-1992)

1990 жылғы модельде Stanza американдық нұсқасы Stanza белгілерін сақтайтын Nissan Bluebird (U12) негізгі нұсқасымен алмастырылды. Жапонияда Stanza Nissan Cefiroмен, ал Auster Nissan Primeraмен 1990 жылғы модельге ауыстырылды. JDM Bluebird-тің артқы номерлік тақтасы артқы шамдардың арасында жоғарырақ орналасқан, ал Stanza-ның номерлік тақтасы бамперге орнатылған. Төртінші буын Stanza екі жабдық деңгейінде ұсынылды: "XE" және "GXE". 1992 жылы спорттық SE моделі қосылды. 4-ші буын Stanza 2,4 литрлік қатарлы 4 цилиндрлі Nissan KA24E қозғалтқышын пайдаланды, бұл көлемі (1974 см³-ден 2398 см³-ге дейін), қуаты ( ), және айналу моменті ( ) бойынша бұрынғы буындардан жақсартылған жаңалық болды. KA қозғалтқышы жапондық Bluebird үлгілерінде қолданылмады. Төртінші буын Stanza 4 жылдамдықты автоматты беріліспен қала ішінде және тас жолда EPA бағалауынша жанармай шығыны бар. 5 жылдамдықты қолмен беріліспен Stanza қала ішінде және тас жолда EPA бағалауынша жанармай шығыны бар. Stanza 1992 жылғы модельден кейін өндірілістен тоқтатылды және оның орнына Bluebird негізінде жасалған американдық Altima келді. Соңғы американдық Stanza 1992 жылдың 27 наурызында конвейерден түсті, бірақ оның аты техникалық тұрғыдан "Nissan Stanza Altima" деп аталатын бірінші буын Altima-да сақталды.