Солтүстік Американың Құрлы Қаздары: Тромпет қаз туралы мәліметтер

Кіріспе

Құс түрі

Түйсік қарлығаш (Cygnus buccinator) – Солтүстік Америкада кездесетін қарлығаштардың бір түрі. Солтүстік Америкаға тән ең ауыр құс, сонымен қатар қанаттарының ені 185-304,8 см (6 фут 2 дюймнен 10 фут 2 дюймге дейін) болатын су құстарының ең ірі түрі. Бұл – Еуразиядағы жұлдызды қарлығашқа (Cygnus cygnus) американдық жақын туыс, тіпті кейбір ғалымдар оларды бір түр деп санаған. 1933 жылға қарай 70-тен аз жабайы түйсік қарлығаш қалған еді, және олардың жойылуы мүмкін болғанша, әуеден жүргізілген зерттеулер Алясканың Коппер өзені маңында Тынық мұхитында мыңдаған түйсік қарлығаштарды анықтады. Табиғатты қорғау мекемелері мен Түйсік қарлығаш қоғамының ұйымдастырған қайта қоныстандыру шаралары 2010 жылға қарай Солтүстік Америкадағы жабайы популяцияны 46 000-нан астам құсқа дейін жеткізді. Ричардсонның сипаттамасы Уильям Свейнсон мен Ричардсонның «Фауна Бореали Американа», яки Британдық Американың солтүстік бөліктерінің зоологиясы» деген еңбегінде жарияланды, бірақ томның бетінде 1831 жыл деп көрсетілгенімен, ол 1832 жылға дейін жарық көрмеген. Түрдің латынша аты – bucinator, «түйсік тартқан» деген мағынаны білдіреді; bucina – латын тіліндегі әскери түйсік аспабының атауы. Түйсік қарлығаш – монотипті түр, яғни оның ішкі түрлері танылмайды.

Сипаттама

Трубашы лебеді – су құстарының ең ірі түрі, Солтүстік Америкада кездесетін ең ауыр және ең ұзын құс. Ересектердің бойы әдетте 152-183 см-дей болады, бірақ ірі аталықтарының ұзындығы одан да асады. Ересек құстардың салмағы әдетте 9-12 кг аралығында болады. Азыққа қолжетімділікке және жасқа байланысты маусымдық өзгерістерге байланысты, аталықтардың орташа салмағы 11-14 кг, ал аналықтардың салмағы 9-11 кг шамасында болады. Бұл – ұшуға қабілетті ең ауыр құстардың бірі және орташа салмағы бойынша әлемдегі ең ауыр ұшатын құс. Үнсіз лебеді (Cygnus olor), далматин пеликаны (Pelecanus crispus), кори турақайығы (Ardeotis kori) және Анд кондоры (Vultur gryphus) сияқты түрлермен қатар, жыныстық диморфизм кезінде 10 кг-дан астам салмаққа ие болатын сирек құстардың бірі. Қыстау орындарындағы трубашы лебедінің салмағын зерттеу көрсеткендей, олардың орташа салмағы кондордан кейін екінші орында тұрады. Ең ірі аталық трубашы лебедінің ұзындығы 185 см, қанаттарының ені 3.7 м, салмағы 17 кг болған. Бұл – жабайыда табылған ең ауыр су құсының екіншісі, өйткені бір үнсіз лебедінің салмағы 23 кг-ға жеткен, бірақ оның ісіп кеткендігінен ұшу қабілетіне ие болған-болмағаны белгісіз. Ересек трубашы лебедінің қауырсыны толығымен ақ болады. Үнсіз лебедінің балалары сияқты, трубашы лебедінің балалары да ашық сұр қауырсынмен және қызғылт аяқтармен туылады, шамамен бір жылдан кейін ақ қауырсынға ие болады. Бұл түр, аққу сияқты, тік денелі және әдетте тік мойынмен жүзеді. Трубашы лебедінің ірі, үшбұрышты қара мүсігі бар, кейде ауыз айналасында ақшыл-қызғылт түс кездеседі. Мүсігінің ұзындығы 18-20 см, бұл Канада қазының (Branta canadensis) мүсігінен екі есе ұзын және барлық су құстарының арасындағы ең үлкені. Аяқтары сұр-қызғылт түсті, бірақ кейбір құстарда сарғыш сұр немесе тіпті қара болып көрінеді. Табан сүйегінің ұзындығы 10-12 см. Солтүстік Америкаға әкелінген үнсіз лебеді де шамалы кішірек. Дегенмен, оны апельсин түсті мүсігі және ерекше дене құрылысы (әсіресе, трубашы лебедінде тік емес, көбінесе иілген мойны) арқылы оңай ажыратуға болады. Үнсіз лебеді Солтүстік Америкада адамдар қоныстанған дамыған аймақтарда жыл бойы кездеседі, ал трубашы лебеді әдетте адамның аз кедергісіз таза ылғалды жерлерде, әсіресе көбейген кезде кездеседі. Тундралық және трубашы лебедін алыстан ажырату (өлшемді анықтау қиын болғанда) тікелей салыстырусыз қиын болуы мүмкін, бірақ трубашы лебедінің айқын ұзын мойны (құс тік тұрмаған немесе жүзбеген кезде де мойнының ұзындығы байқалады) және үлкен, үшбұрышты мүсігі арқасында мүмкін. Трубашы лебедінің дауысы аққу мен Бевик аққуына ұқсас. Олар дауысты және әдемі дауыспен дыбыстайды, олардың шақыруы трубаға ұқсайды, осыдан құсқа осы ат берілген.

The trumpeter swan is the largest extant species of waterfowl, and both the heaviest and longest native bird of North America. Adults usually measure long, though large males can exceed in total length. The weight of adult birds is typically Possibly due to seasonal variation based on food access and variability due to age, average weights in males have been reported to range from and from in females. It is one of the heaviest living birds or animals capable of flight, and, in terms of average mass, the heaviest flying bird in the world. Alongside the mute swan (Cygnus olor), Dalmatian pelican (Pelecanus crispus), kori bustard (Ardeotis kori), and Andean condor (Vultur gryphus), it is one of a handful to weigh in excess of between the sexes, and one survey of wintering trumpeters found it averaged second only to the condor in mean mass. The trumpeter swan's wingspan ranges from , with the wing chord measuring The largest known male trumpeter attained a length of , a wingspan of and a weight of It is the second heaviest wild waterfowl ever found, as one mute swan was found to weigh a massive , but it was unclear whether the latter swan was still capable of flight because of its bulk. The adult trumpeter swan's plumage is entirely white. Like mute swan cygnets, the cygnets of the trumpeter swan have light grey plumage and pinkish legs, gaining their white plumage after about a year. As with the whooper swan, this species has upright posture and generally swims with a straight neck. The trumpeter swan has a large, wedge shaped black bill that can, in some cases, be minimally lined with salmon pink coloration around the mouth. The bill, measuring , is up to twice the length of a Canada goose's (Branta canadensis) bill and is the largest of any waterfowl. The legs are gray pink in color, though in some birds can appear yellowish gray to even black. The tarsus measures The mute swan, introduced to North America, is scarcely smaller. However, it can easily be distinguished by its orange bill and different physical structure (particularly the neck, which is typically held curved as opposed to straight in the trumpeter). The mute swan is often found year around in developed areas near human habitation in North America, whereas trumpeters are usually only found in pristine wetlands with minimal human disturbance, especially while breeding. Distinguishing tundra and trumpeter swans from a distance (when size is harder to gauge) can be challenging without direct comparison but it is possible thanks to the trumpeter's obviously longer neck (the great length of which is apparent even when the swan is not standing or swimming upright) and larger, wedge shaped bill as compared to the tundra swan. Trumpeter swans have similar calls to whooper swans and Bewick's swans. They are loud and somewhat musical creatures, with their cry sounding similar to a trumpet, which gave the bird its name.

Аумағы мен тіршілік ету ортасы

1968 жылы басталған, 1975 жылы қайталанған, содан кейін 5 жыл сайын жүргізілген, соңғы рет 2015 жылы кернейлі аққулардың ғылыми-зерттеу континенттік сараптамасы өткізілді. Зерттеуде Тынық мұхиты жағалауы (ТМЖ), Роки таулары (РМТ) және ішкі (ІШ) популяцияларының үш танылған Солтүстік Америкалық популяциясының бүкіл көбею ареалдарында кернейлі аққулардың саны мен өнімділігі бағаланды (суретті қараңыз). 1968 жылдан 2010 жылға дейін популяция 3722-ден шамамен 46 225 құсқа дейін өсті, бұл көбінесе оның тарихи ареалына қайта қоныстандырудың нәтижесі болды. Бұл аққулардың табиғи популяциясы Тынық мұхиты жағалауына және АҚШ-тың кейбір аймақтарына V тәрізді үйірлермен ұшып келеді. Қайта қоныстандырылған популяциялар көбінесе көшпес. Қыста олар Канаданың оңтүстік жағалауына, АҚШ-тың солтүстік-батыс штаттарының шығыс бөлігіне, әсіресе Монтана штатындағы Ред-Рок көлдері аймағына, Вашингтон штатының солтүстік-батысындағы Пьюджет Саунд аймағына көшіп кетеді; тіпті олар Колорадо штатындағы Пагоса-Спрингс қаласына дейін оңтүстікке қарай ұшып келген жағдайлар тіркелді. Тарихи тұрғыдан алғанда, олардың ареалы Техас пен Оңтүстік Калифорнияға дейін созылған. 1992 жылдан бері Арканзас штатындағы Хебер-Спрингс қаласының жанындағы Магнесс көлінде қараша-ақпан айларында кернейлі аққулар кездеседі. Сонымен қатар, Массачусетс штатының Кембридж қаласындағы Салыстырмалы зоология мұражайында 1909 жылы Мексиканың Тамаулипас штатындағы Матаморос қаласында Ф.Б. Армстронг атқан суреті сақтаулы. Сондықтан C. buccinator Мексикадан жойылған деп есептеледі. 2017 жылдың басында жас кернейлі аққу Солтүстік Каролина штатының Ашвилл қаласындағы Френч Брод өзенінде қоныс тепті, бұл штаттың осы бөлігінде осындай алғашқы байқау болды. Көшпес кернейлі аққулар Орегон штатының кейбір аймақтарына да жасанды түрде енгізілді, онда олар бұрын кездеспеген. Табиғи сұлулығымен олар құс бақылаушылар мен басқа да жануарлар әлемін жақсы көретін адамдарды тартуға ыңғайлы су құстары болып табылады. Батыс штаттарында жергілікті емес түрлерді енгізу, мысалы, Орегон кернейлі аққу бағдарламасы (OTSP) арқылы, сынға ұшырады, бірақ бағдарлама табиғи орындардың эстетикалық тартымдылығы кез келген түрдің бастапқы ареалынан басымдыққа ие деп мәлімдейді. Ұлыбританияда кернейлі аққулардың сирек кездесетін байқаулары тіркелді; олардың кейбіреулері жабайыға қашып кеткендер деп саналса, көпшілігі жабайы табиғатқа қашып кеткен деп болжанады. Біріккен Корольдікте осы түрдің көбеюінің жалғыз бір жағдайы 1997 жылы тіркелді, онда Нортгемптонширдегі Апеторп сарайындағы жабайы құстар коллекциясынан қашып шыққан екі аққу Nene өзенінде бір цигнет өсірді.

Beginning in 1968, repeated in 1975, and then conducted at 5 year intervals, a cooperative continental survey of trumpeter swans was last conducted in 2015. The survey assesses trumpeter swan abundance and productivity throughout the entire breeding ranges of the three recognized North American populations: the Pacific Coast (PCP), Rocky Mountain (RMP), and Interior (IP) populations (see Figure). From 1968 to 2010 the population has increased from 3,722 to approximately 46,225 birds, in large part due to re introductions to its historic range. Natural populations of these swans migrate to and from the Pacific coast and portions of the United States, flying in V shaped flocks. Released populations are mostly non migratory. In the winter, they migrate to the southern tier of Canada, the eastern part of the northwest states in the United States, especially to the Red Rock Lakes area of Montana, the north Puget Sound region of northwest Washington state; they have even been observed as far south as Pagosa Springs, Colorado. Historically, they ranged as far south as Texas and southern California. Since 1992, trumpeter swans have been found in Arkansas each November – February on Magness Lake outside of Heber Springs. In addition, there is a specimen in the Museum of Comparative Zoology in Cambridge, Massachusetts, that was shot by F. B. Armstrong in 1909 at Matamoros, Tamaulipas, Mexico. C. buccinator is therefore considered extirpated from Mexico. In early 2017, a juvenile trumpeter swan took up residence in the French Broad River in Asheville, North Carolina, marking the first such sighting in that part of the state. Non migratory trumpeter swans have also been artificially introduced to some areas of Oregon, where they never originally occurred. Because of their natural beauty, they are suitable waterfowl to attract bird watchers and other wildlife enthusiasts. Introductions of non indigenous species in the Western states, for example through the Oregon Trumpeter Swan Program (OTSP), have also been met with criticism, but the introduction program argues that the perceived attractiveness of natural sites has priority over the original range of any given species. Occasional sightings of trumpeter swans have occurred in the United Kingdom; while some of these are believed to be vagrants, most are presumed escapes into the wild. A single instance of the species breeding in the United Kingdom is reported from 1997, where two swans out of a group that escaped from a wildfowl collection at Apethorpe Palace, Northamptonshire raised a single cygnet on the River Nene.

Диета

Бұл құстар жүзіп жүріп тамақтанады, кейде суға батып, су астындағы тамаққа жету үшін денелерін тік көтереді немесе су бетінде шоқып жейді. Олардың рационында негізінен су өсімдіктері болады, сонымен қатар кейде жәндіктер де жейді. Олар су астында және судан шығып өсетін өсімдіктердің жапырақтары мен сабақтарын жейді. Судың түбіндегі лайлы топырақты қазып, тамырлар мен түйнектерді табады. Қыс айларында олар далалардағы шөптер мен дәнді дақылдармен қоректенеді. Көбінесе күндізгі уақытта да, түнде де тамақтанады. Тамақтану белсенділігі және құстардың салмағы көктемде артады, себебі олар көбейту маусымына дайындалады. Жастар алғашқыда рационына жәндіктер, ұсақ балықтар, балық шабақтары және ұсақ қабықтылылар қосады, бұл оларға қосымша ақуыз береді, ал бірінші бірнеше айда өсімдіктерге негізделген тамаққа көшеді.

Жыртқыш жануарлар және өлім-жітім

Тромпеттер аққуының жұмыртқаларын жыртқыштарына қарапайым қарғалар (Corvus corax), қарапайым егерлер (Procyon lotor), қасқырлар (Gulo gulo), американдық қара аюлар (Ursus americanus), гризли аюлар (Ursus arctos horribilis), койоттар (Canis latrans), сұр қасқырлар (Canis lupus), пумалар (Puma concolor) және Солтүстік Америка өзен сусарлары (Lontra canadensis) жатады. Ұя орнының таңдалуы көптеген сүтқоректі жыртқыштардан қорғауға көмектеседі, әсіресе егер ұя аралда немесе терең судың жүзіп тұратын өсімдіктерінде орналасса. Жастардың көпшілігі – цигнеттер де осы жыртқыштардың шабуылына ұшырайды, сондай-ақ қарапайым кескіш тасбақалар (Chelhydra serpentina), Калифорниялық шаяндар (Larus californicus), үлкен мүйізді соулар (Bubo virginianus), қызыл түлкілер (Vulpes vulpes) және американдық норкалар (Neogale vison) да олардың жемірілуіне себеп болады. Ірі цигнеттер және сирек жағдайда ұя салып отырған ересек аққулар алтын бүркіттердің (Aquila chrysaetos), бобкаттардың (Lynx rufus) және, мүмкін, койоттардың, қасқырлардың және пумалардың шабуылына ұшырауы мүмкін. Жұмыртқалары мен балапандарына қауіп төнген кезде ата-аналар өте агрессивті болып, бастапқыда басын издеп, ысқырықтайды. Бұл жеткіліксіз болса, ересек аққулар жыртқышқа қарсы күресіп, қуатты қанаттарымен соққы береді. Ересек аққулар өз салмағына тең жыртқыштарды, мысалы, койоттарды жеңіп шығуға қабілді. Ересек аққулар ұяламаған кезде оларды жыртқыштардың шабуылы сирек кездеседі; алтын және аққалқан бүркіттер мен койоттар қауіп тудыруы мүмкін, бірақ осыған байланысты расталаған жағдайлар өте аз. 2008 жылы аққалқан бүркіттің (Haliaeetus leucocephalus) ұшып бара жатқан ересек тромпеттер аққуына шабуыл жасағанының суреті түсірілді, бірақ аққу шабуылдан аман қалды. Тағы бір жағдайда койот жарақат алған ересек тромпеттер аққуын өлтіруге қол жеткізді. Қамауда бұл түрдің өкілдері 33 жылға дейін өмір сүрді, ал жабайы табиғатта кем дегенде 24 жылға дейін өмір сүрді. Жастардың тірі қалу мүмкіндігі әртүрлі факторларға байланысты, мысалы, адамдардың бұзуы мен жоюы, жыртқыштардың шабуылы, ұяның суға батуы және аштықтан 40%-ға дейін төмендеуі мүмкін. Дегенмен, кейбір аймақтарда көбею көрсеткіші айтарлықтай жоғары, және кейде барлық цигнеттер жетіледі. Ересек аққулардың өлім-жітім деңгейі өте төмен, олардың тірі қалу деңгейі әдетте жыл сайын 80-100% құрайды, егер оларды адамдар ауласа болмаса.

Predators of trumpeter swan eggs include common ravens (Corvus corax), common raccoons (Procyon lotor), wolverines (Gulo gulo), American black bears (Ursus americanus), grizzly bears (Ursus arctos horribilis), coyotes (Canis latrans), gray wolves (Canis lupus), pumas (Puma concolor), and North American river otters (Lontra canadensis). Nest location can provide partial protection from most mammalian nest predators, especially if placed on islands or floating vegetation in deep waters. Most of the same predators will prey on young cygnets, as well as common snapping turtles (Chelhydra serpentina), California gulls (Larus californicus), great horned owls (Bubo virginianus), red foxes (Vulpes vulpes) and American mink (Neogale vison). Larger cygnets and, rarely, nesting adults may be ambushed by golden eagles (Aquila chrysaetos), bobcats (Lynx rufus), and probably coyotes, wolves and pumas. When their eggs and young are threatened, the parents can be quite aggressive, initially displaying with head bobbing and hissing. If this is not sufficient, the adults will physically combat the predator, battering with their powerful wings. Adults have managed to beat predators equal to their own weight such as coyotes in confrontations. Predation of adults, when they are not nesting, is extremely rare; golden and bald eagles, and coyotes can pose a threat, but substantiated cases are very few. Photos of an exceptional attack by a bald eagle (Haliaeetus leucocephalus) on an adult trumpeter swan in flight were taken in 2008, although the swan survived the predation attempt. In another case, a coyote succeed killing an injured adult trumpeter swan. In captivity, members of this species have survived to 33 years old and, in the wild, have lived to at least 24 years. Young trumpeter swans may have as little as 40% chance of survival due variously to disturbance and destruction by humans, predation, nest flooding, and starvation. In some areas, though, the breeding success rate is considerably greater and, occasionally, all cygnets may reach maturity. Mortality in adults is quite low, with the survival rate usually being 80–100% annually, unless they are hunted by humans.

Сүйісу және жұбай таңдау мінез-құлқы

Басқа ластандар сияқты, кернейлі ластандар да көбінесе өмір бойы жұптасады, және екі ата-ана да балаларын тәрбиелеуге қатысады, бірақ негізінен анасы жұмыртқаларды жатыр. Жұптық байланыстардың көпшілігі қарлығаштардың 5-7 жасында қалыптасады, бірақ кейбір жұптар 20 жасқа жуық келгенде ғана жұптасады. Құстар арасында «ажырасу» жағдайлары белгілі, онда жұптастар әртүрлі көбейту маусымдарында тізбектей моногамды болады. Кейде, егер анасы қайтыс болса, ата кернейлі ластан қалған өмірінде қайтадан жұптаспауы мүмкін. Кернейлі ластандар өз түрлестерімен қарым-қатынастан аулақ болуға бейім, сондықтан әлеуетті жұптың алғашқы кездесуінде аталық пен аналықтың осы байланысты жасауға құлшынбауы түсінікті. Бастапқы кездесуді жеңу үшін екі кең таралған мінез-құлық байқалуы мүмкін. Біріншіден, аталық аналықты агрессиясыз түрде қуалайды. Егер аналық жақындауға рұқсат берсе, аталық өзінің денесінің төсін аналықтың қабырғасына тигізеді, содан кейін екі ластанның денелерінің төстері біріне-бірі тиеді. Кернейлі ластандар арасындағы дыбыстық байланыс түрдің барлық жасында кең таралған. Кішкентай балапаннан бастап ересек ластанға дейін, олардың дауыстары өте ерекше және жануардың тірі қалуы үшін әртүрлі функцияларды атқарады. Классикалық кернейлі дауыс алыстан естіледі және бұл құстардың арасында ең көп таралған байланыс құралы болып табылады. Бұл дауыс өз жиілігінің кең ауқымына байланысты мүйізге ұқсайды. Бұл дауыс әдетте жануар қорқып немесе қауіп сезген кезде пайда болады, ол ескерту ретінде немесе тіпті дауыстың күштілігінен туындаған жыртқыштарды қорқыту тәсілі ретінде әрекет етеді. Екі түрдің таралған аймақтары үстіртіп қарағанда сәйкес келмесе де, кернейлі ластан көкқарлы ластанмен (Cygnus cygnus) будандаса алады, және будандасқан құстар жабайыда байқалған, бұл жабайы кернейлі ластан мен шатасқан немесе әкелінген көкқарлы ластан арасындағы будандасудың нәтижесі болуы мүмкін.

Like other swans, trumpeter swans often mate for life, and both parents participate in raising their young, but primarily the female incubates the eggs. Most pair bonds are formed when swans are 5 to 7 years old, although some pairs do not form until they are nearly 20 years old. "Divorces" have been known between birds, in which case the mates will be serially monogamous, with mates in differing breeding seasons. Occasionally, if his mate dies, a male trumpeter swan may not pair again for the rest of his life. Trumpeter swans have a strong tendency to avoid interactions with conspecifics, therefore it is implied that at first contact of a potential mating pair there is some unwillingness in the male and female to make this connection. In order to overcome the initial encounter, two common displays can occur. At first, the male tends to pursue the female in a non aggressive way. When the female allows the approach, the male will touch the breast of its body to the flank of the female which then causes both individuals to touch the breasts of their bodies together. Acoustic communication among trumpeter swans is very common among all ages of the species. From the young cygnets to the adult swans, their calls are very distinct and have a wide variety of functions in the survival of the animal. The classic trumpet call can be heard from long distances and is the most common communication mechanism heard among these birds. This type of call resembles a horn because the frequency can vary greatly. This call generally occurs when an animal is alarmed or feels threatened, the call acts as a warning or even a way in deterring incoming predators due to the abrupt volume of the noise being evoked. Though the range of the two species does not overlap, the trumpeter swan can hybridize with its close relative, the whooper swan (Cygnus cygnus), and hybrid birds have been observed in the wild, most likely as a result of interbreeding between wild trumpeter and vagrant or introduced whooper swans.

Ұя салу және инкубациялық мінез-құлық

Ұя салу 11-35 күнге созылатын өте дәл процесс. Әдетте, жұптасқан құстар сәуірдің соңында ұя салуға кіріседі. Ұя салу процесінің қай мезгілде басталуы өткен жылғы ауа-райына байланысты сәл өзгеруі мүмкін; егер орта суық және ылғалды болса, аналықтар бірден жұптасуға дені сау болмауы мүмкін, нәтижесінде ұя салу мінез-құлқы сәл кешігуі мүмкін. Көбінесе, трубалы қарлығаштардың ұялары судың жанында немесе сумен қоршалған жерлерде кездеседі. Бұл ата-аналар үшін пайдалы, себебі ол жыртқыштардың қаупін азайтады, су өсімдіктері сияқты қоректік заттардың мол болуын қамтамасыз етеді, сондай-ақ цигнеттер шабалған кезде жақын жерде су болуын қамтамасыз етеді. Жұптасқан құстар ұя салатын жерге келгенде, екеуі де құрылысқа қатысады, бірақ еркек, жоғарыда айтылғандай, уақытының көп бөлігін осы жұмысқа жұмсайды. Ұя салу кезінде аналық трубалы қарлығаштар жұмыртқа салуға күш жинау үшін аталықтарға қарағанда жиірек тамақтанады. Бұл түрдің аталық аналық ерекшелігі, себебі аналық өзін сау ұстаса, соңында сау ұрпақ дүниеге келеді, бұл жұптың тіршілікке бейімділігін арттырады. Әдетте, аналық трубалы қарлығаш 4-6 жұмыртқа салады және оларды 32-37 күнге дейін күтеді, олар шабақтанғанша. Жұмыртқалардың орташа ені, ұзындығы және салмағы шамамен 2 кг. Жұмыртқа салғаннан кейін аналық көп уақытын оларды күтуге жұмсайды. Байқауларға сәйкес, аналық шамамен 20 минут сайын күтімнен тұрып, жұмыртқаларды тұмсығымен айналдырып, қайтадан күтімге кіріседі. Бұл мінез-құлықтың мақсаты жұмыртқалардың барлық жағынан да бірдей температурада болуын қамтамасыз ету, себебі ауа-райының әсеріне ұшырау цигнеттердің өлім-жітіміне әкелуі мүмкін. Аналық инкубация процесінен тек 20 минутқа созылатын қысқа үзілістерге ғана шығады. Ол кетер алдында жұмыртқаларды өсімдік материалдарымен жауып қояды. Егер аналық жұмыртқаларды жаба алмаса, аталық оны жабады. Бұл уақыт негізінен тамақтануға жұмсалады, бірақ аналықтың суға түсіп, қанатын тазалағаны да байқалған. Аналық ұядан тек қана еркек жұптасқан орынды аңдардан қорғауға көмектескенде шығады. Жұптасқан құстардың екеуі де бір уақытта ұядан кетіп қалуы сирек, әдетте ұяда жұмыртқаны күзетіп тұрған аталық немесе аналық болады. Жас цигнеттер өмірінің алғашқы кезеңінде ата-аналарымен тығыз байланыста болады, алғашқы апталарын көбінесе ұяда немесе суда аналықпен өткізеді. Жас құстар әдетте алғашқы қысын ата-аналарымен бірге өткізеді, содан кейін оларға ата-аналарының қажеті болмайды. Сэр Джон Ричардсон 1831 жылы "Трубалы қарлығаш "күлкілі округтердің ішкі аймақтарында ең көп таралған қарлығаш" екенін жазған. ХХ ғасырдың басында АҚШ-та трубалы қарлығаштардың саны азайып, тек 70-ке жуық далалық трубалы қарлығаш Йеллоустоун ұлттық паркіндегі немесе оның жанындағы жылы су бұлақтарында қалды. 1950 жылдардағы Алясканың Копер өзенінен жасалған әуе суретінен бірнеше мың трубалы қарлығаш табылды. Шығыс АҚШ-тағы көбею аймағы Джон Лоусонның (1701) егжей-тегжейлі баяндамасына сәйкес Солтүстік Каролинаға дейін кеңейтілуі мүмкін, онда "Бізде екі түрлі қарлығаш бар, біз оларды трубашылар деп атаймыз. Бұл біздегі ең үлкен түр. Көктем келгенде олар көлдерге жұмыртқа салуға барады" делінген, ал "Хупер деп аталатын қарлығаштар ең кішкентай".

The fabrication of a nest is an incredibly precise process that takes place over a series of 11 to 35 days and typically breeding pairs will begin construction in late April. The time of year the nest building process begins can slightly vary due to weather conditions in the previous year; if the environment was colder and wet the females may not be healthy enough to be mating right away and as a result, the nesting behavior might be slightly delayed. It is common to find nests of trumpeter swans surrounded by water or close to water. This is advantageous to the parents because it can reduce the risk of predation, provide optimal foraging sources such as aquatic vegetation, as well as ensure there is nearby water for when the cygnets are hatched. Eventually when they arrive at the nesting site the mating pair are both involved in the construction, but, as mentioned above the male spends the majority of his time doing the construction. During nest construction, female trumpeter swans feed significantly more frequently than males in order to fuel up for laying the eggs. This is greatly supported by the male counterpart of the species because ultimately if the female is keeping herself healthy it will, in the end, ensure healthy offspring which improves the fitness of the mating pair. Typically a female trumpeter swan will lay four to six eggs and will incubate them for 32 to 37 days until they hatch. The eggs average wide, long, and weigh about
After the eggs are laid it is the female that spends the majority of the time incubating. It has been observed that around every 20 minutes the female will stand up from incubating and reach down beneath herself to roll over the eggs with her bill before re assuming the incubation position. It can be inferred that this behaviour is used to ensure the eggs are kept an appropriate temperature on all sides; this is crucial because exposure to the elements leads to high mortality rates in cygnets. The female only leaves the incubation process for brief recesses that last around 20 minutes. Before she leaves, she will cover the eggs with plant material. It has been observed that if the female does not cover the eggs the male will do so in her absence. This time away from the nest is primarily used for feeding, but the female has also been observed using this time for bathing and preening. The only other time the female leaves the nest is when she must help the male chase away predators from their nesting territory. It is rare for both members of a mating pair to be absent from the nest at the same time, and there is generally always a male or a female present guarding the eggs. Young cygnets have a very close relationship with their parents in the first part of their lives, spending most of their first few weeks with the female in the nest or in the water. Fledglings tend to spend their first full winter with their parents and then they no longer need them. Sir John Richardson wrote in 1831 that the trumpeter "is the most common Swan in the interior of the fur counties It is to the trumpeter that the bulk of the Swan skins imported by the Hudson's Bay Company belong." By the early twentieth century breeding trumpeter swans were nearly extirpated in the United States, with a remnant population of fewer than 70 wild trumpeters in remote hot springs in or near Yellowstone National Park. Surprising news came from a 1950s aerial survey of Alaska's Copper River when several thousand trumpeters were discovered. In the eastern United States the breeding range is potentially extended to North Carolina by the detailed report of John Lawson (1701) that "Of the swans we have two sorts, the one we call Trompeters These are the largest sort we have when spring comes on they go the Lakes to breed" versus "The sort of Swans called Hoopers; are the least."

Қайта енгізу

Бұл құсты оның бастапқы ареалының басқа бөліктеріне қайта орналастыру және жаңа жерлерге таратқанға жасалған алғашқы тыраныштар шамалы ғана нәтиже берді, себебі қолайлы орталар азайып, босатылған құстар көшпейді. Соңғы кезде үш негізгі популяция аймағында соңғы тридцать жыл ішінде тұрақты өсім байқалып отыр. АҚШ-тың Балық және жабайы табиғат қызметінің мәліметтері көрсеткендей, осы кезеңде 400% өсім тіркелді, сонымен қатар өсу қарқынының уақыт өте келе артатыны байқалады. Ұлы көлдер маңындағы кернейлі аққу популяциясының өсуіне кедергі келтіретін фактор – бәсекелес жартатын, жергілікті емес, үнсіз аққулардың санының артуы.

Альберта

Тромпеттер қарлығасының ең ірі қорғау орталықтарының бірі Лоис-Хол провинциялық паркінде орналасқан. Ол Альберта провинциясының Эдмонтон қаласындағы қайта аталған Тромпетер тұрғын алабының жанында, Биг-Лейк ішінде жатыр.

Айдахо штаты

Мыңдаған аққулар Айдахо штатының Панхандл аймағындағы Коур-д'Ален өзенінің алабындағы тізбекті көлдер арқылы көшіп өтеді. Аудандағы тарихи кен өндіру салдарынан 2005 жылдан 2021 жылға дейін жыл сайын шамамен 52 аққу қорғасыннан уланып қайтыс болды. Жергілікті қорықтар, Айдахо Балық және аңшылық департаменті мен АҚШ Қоршаған ортаны қорғау агенттігі аймақты тазалауға және көшіп өтетін аққулардың қорғасынға ұшырауын азайтуға тырысуда.

Мичиган

Мичиган мемлекеттік университетінің Келлог биологиялық станциясының бөлігі болып табылатын В. К. Келлог құс қорығының биологы Джо Джонсон 1986 жылдан бастап Мичиганға қайта орналастыру мақсатында Аляскадан кернейлі аққуларды әкелді. 2015 жылға қарай, қайта орналастыру және табиғи өсім арқасында популяция 756 құсқа жетті. Мичиганның Табиғи ресурстар департаменті 1960 жылдары бастаған шетелдік үнсіз аққуларды жою жұмысы жергілікті аққуларға пайда келтірді, нәтижесінде 2010 жылы 15 000 болған үнсіз аққулардың саны 2015 жылы 8 700-ге дейін азайды.

Миннесота штаты

2013 жылдан бастап, кернейші аққу Миннесота штатында қорғауға алынған түр ретінде тізілмейді. Қыс айларында Миннесота штатының Монтичелло қаласында кернейші аққулардың көп санына кездесуге болады.

Онтарио

Онтарионың "Трампеттер лебедін" қайта жаңғырту тобы 1982 жылы табиғатта жиналған жұмыртқаларды пайдалана отырып, қорғау жобасын бастады. Сондай-ақ, тірі құстар да табиғаттан алынып келді. Осы уақытқа дейін Онтариода 584 құс босатылды. Аңшылық оқ-дәрілерінен қорғасынмен улануға қарамастан, популяцияны қайта жаңғыртудың болашағы үміткер деп есептеледі. 2021 жылғы мәліметтер бойынша, құстардың саны 2500-3000 аралығында болды, тұрақты және енді оңалту орталықтарына тәуелді емес.

Йеллоустоун ұлттық паркі

Йеллоустонда кернейлейтін аққулар үшін жарамды тіршілік ортасы шектеулі, сондықтан олар көбінесе тек кездейсоқ қонақтар және қыстауға көшіп келушілер болып табылады. 2019 жылы паркте 27 кернейлейтін аққу байқалды, оның ішінде 21 ересек және 7 балапаны. Ғалымдар парктегі аққу популяциясының азаюын климаттың өзгеруіне байланысты көктемгі су тасқынынан ұялардың және ұя салу орындарының жоғалуымен байланыстырады. 2019 жылы Хейден аңғарында 4 жас аққу босатылды, сондай-ақ 7 жыл ішінде 35 балапан босатылды, бірақ осы балапандардың ешқайсысы паркте ұя салған жоқ.