Кіріспе
1930-1945 жылдар аралығында АҚШ Жоғарғы сотының судьясы Оуэн Джозефс Робертс (2 мамыр 1875 – 17 мамыр 1955) 1930-1945 жылдар аралығында АҚШ Жоғарғы сотының судьясы болды. Ол сонымен қатар екі Робертс комиссиясын басқарды, біріншісі Перл-Харборға жасалған шабуылды тергеді, ал екіншісі Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңінде мәдени құндылықтарды сақтауға бағытталды. Филадельфияда туған Робертс Пенсильвания университетінің құқық мектебін бітіріп, заңгерлік қызметпен айналысты. Филадельфияда округтік прокурор болып жұмыс істегеннен кейін, президент Кальвин Кулидж оны «Teapot Dome» ісін тергеуге тағайындады. 1930 жылдың наурыз айында Жоғарғы сот судьясы Эдвард Терри Санфорд қайтыс болғаннан кейін, президент Герберт Гувер соттағы бос орынды толтыру үшін Джон Дж. Паркерді ұсынды. Сенат Паркердің кандидатурасын қабылдамады, ал Гувер Робертсті осы орынға екінші кандидат ретінде ұсынды. Робертс оңай бекітіліп, 1930 жылдың мамыр айында қызметке кірді. Хьюз сотында Робертс консервативті «Төрт атты» және либералды «Үш мылтықшыдан» тұратын топтардың арасындағы тепе-теңдікті сақтады. Бас судья Чарльз Эванс Хьюзбен бірге Робертстің дауысы президент Франклин Д. Рузвельттің «Жаңа саясат» заңдарының конституциялықтығын анықтауда маңызды рөл атқарды. Оның «West Coast Hotel Co. v. Parrish» ісінде штаттың ең төменгі жалақы заңын конституциялық деп тануы «тоғызды құтқарған уақыттың өзгеруі» деп аталды. Бұл термин 1937 жылғы сот жүйесін реформалау туралы заң жобасын жеңудегі осы шешімнің ықтимал рөлін көрсетеді, бұл заң жобасы Жоғарғы сотты кеңейтіп, Рузвельтке өзінің саясатына көбірек сәйкес келетін судьяларды тағайындауға мүмкіндік берген болар еді. Робертстің «Жаңа саясаттың» конституциялықтығын қолдауы және заң жобасын жеңудегі рөлі әлі де талқыланып жүр. Заң жобасы қабылданбағанымен, Рузвельттің ұзақ президенттік мерзімі оған сот мүшелерінің көпшілігін тағайындауға мүмкіндік берді. Робертс қызметтен кеткен кезде, ол Рузвельттің тағайындамаған жалғыз Жоғарғы сот судьясы болды. Ол Роберт Х. Джексон және Фрэнк Мерфимен бірге «Korematsu v. United States» ісіндегі жапон-американдықтарды интернат лагерлеріне қамауға байланысты Рузвельттің бұйрықтарына қарсы дауыс берген үш судьяның бірі болды, сондай-ақ «Smith v. Allwright» ісінде ақ нәсілділерге арналған алдын ала дауыс беруді конституцияға қайшы деп танудағы жалғыз судья болды. «Stone Court» кезеңінде әріптестерімен қарым-қатынасы шиеленісіп, 1945 жылы зейнеткерлікке шықты. Робертс 1948 жылдан 1951 жылға дейін туған жері – Пенсильвания университетінің құқық мектебінің деканы болды. Ол 1955 жылы Пенсильвания штатының Честер округінде қайтыс болды.
Owen Josephus Roberts (May 2, 1875 – May 17, 1955) was an associate justice of the United States Supreme Court from 1930 to 1945. He also led two Roberts Commissions, the first of which investigated the attack on Pearl Harbor, and the second of which focused on works of cultural value during World War II. Born in Philadelphia, Roberts graduated from the University of Pennsylvania Law School and pursued a legal career. After working as a district attorney in Philadelphia, he was appointed by President Calvin Coolidge to investigate the Teapot Dome scandal. After the death of Associate Justice Edward Terry Sanford in March 1930, President Herbert Hoover nominated John J. Parker to fill the vacancy on the court. The Senate rejected Parker and Hoover quickly nominated Roberts as his second choice for the vacancy. Roberts was easily confirmed and took his position on the court in May 1930. On the Hughes Court, Roberts was a swing vote positioned between the conservative Four Horsemen and the liberal Three Musketeers. Along with Chief Justice Charles Evans Hughes, Roberts's vote often decided whether President Franklin D. Roosevelt's New Deal legislation would be upheld. His decision to uphold the constitutionality of a state minimum wage law in West Coast Hotel Co. v. Parrish has been called "the switch in time that saved nine". That term references the decision's possible role in the defeat of the Judicial Procedures Reform Bill of 1937, which would have expanded the Supreme Court and thus allowed Roosevelt to appoint Justices more sympathetic to his policies. Roberts's motivation for upholding the constitutionality of the New Deal and his role in the defeat of the bill remains a matter of debate. Though the bill was defeated, Roosevelt's long presidency allowed him to appoint most of the court. By the end of Roberts's tenure, he was the lone Supreme Court Justice who was not appointed by Roosevelt. He was one of three Justices, along with Robert H. Jackson and Frank Murphy, to vote against Roosevelt's orders for Japanese American internment camps in Korematsu v. United States as well as the lone judge to dissent in the case of Smith v. Allwright, which ruled white primaries unconstitutional. His relations with his colleagues on the Stone Court became strained and he retired in 1945. Roberts served as the Dean of his alma mater, the University of Pennsylvania Law School, from 1948 to 1951. He died in Chester County, Pennsylvania in 1955.
Ерте өмір және мансап
Робертс Филадельфияда дүниеге келді және Германтаун академиясына оқуға түсті. 16 жасында Пенсильвания университетіне қабылданды, онда грек тілін оқыды, Фи Бета Каппаға сайланды және The Daily Pennsylvanian газетінің редакторы болды. Ол 1895 жылы бакалавр дәрежесін аяқтады, ал 1898 жылы Пенсильвания университетінің Заң мектебін summa cum laude және курстың біріншісі болып бітірді. Бітіргеннен кейін, ол келесі екі онжылдық бойы Пенсильвания университетінің Заң мектебімен байланысын жалғастырды, келісімшарттар және мүлік құқығын оқытты, сонымен қатар жеке заңгерлік тәжірибемен айналысты. 1912 жылдың 1 наурызында Робертс және оның филадельфиялық әріптестері Уильям В. Монтгомери кіші және Чарльз Л. Маккихан Робертс, Монтгомери және Маккихан заң фирмасын құрды, ол Монтгомери, Маккракен, Уокер және Роудс, ЛЛП заң фирмасының алдағысы болды. Робертс алғаш рет Филадельфия округінің аудандық прокурорының көмекшісі ретінде көзге түсті, бұл лауазымды үш жыл бойы атқарды. Ол президент Кальвин Кулидж тарапынан «Теапот Дөңгелегі» деп белгілі мұнай қорына қатысты жанжалды тергеу үшін тағайындалды. Бұл ішкі істер министрінің бұрынғы хатшысы Альберт Б. Фоллдың пара алуына қатысты қылмыстық іс қозғалып, сотталуына әкелді.
Жоғарғы Сот
Робертс 1930 жылдың 9 мамырында президент Герберт Гувердің ұсынысымен АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы болып тағайындалды, ол Эдуард Терри Санфордты алмастырды. Гувер Робертсті бұрынғы үміткері Джон Дж. Паркер Сенатпен қабылданбағаннан кейін таңдады. Паркерден өзгеше, Робертс 1930 жылдың 20 мамырында дауыс беру арқылы бекітілді. 1930 жылдың 2 маусымында ол судьялық қызметке ант берді.
"Тұңғыш рет 9 адамды құтқарып қалған уақыт ауысуы"
Робертс 1936 жылдың соңында «Жаңа саясаттың» конституциялық тұрғысынан өз ұстанымын өзгертті, ал Жоғарғы Сот 1937 жылы «Батыс жағалаудағы қонақүй» ісін Парришқа қарсы қарап, ең төменгі жалақы заңдарының конституциялық екенін растады. Содан кейін Сот барлық «Жаңа саясат» бағдарламаларын қолдауға дауыс берді. Президент Рузвельттің 1937 жылғы «Сотты толтыру» жоспарының аясында бірнеше жаңа судьяларды тағайындау ниеті Парриш ісі бойынша Соттың оң шешімімен сәйкес келгендіктен, көптеген адамдар Робертстің осы іс бойынша берген дауысын «Тоғыз судьяны құтқарған уақыттың өзгеруі» деп атады, бірақ Робертстің Парриш ісіндегі дауысы Сотты толтыру жоспары жарияланғанға дейін бірнеше ай бұрын болған. Робертс «Жаңа саясатқа» қатысты құқықтанулық ұстанымында тұрақсыздық танытқаны үшін жиі айыпталып жүрсе де, заңгерлер оның 1934 жылғы «Неббияға қарсы Нью-Йорк» ісінде үкіметтік биліктің кең ауқымын түсіндіруді ұсынғанын және оның Пэришке берген дауысы толыққанды өзгеріс болмағанын атап өтті. Дегенмен, Робертс 1936 жылдың маусымында Нью-Йорктегі ұқсас ең төменгі жалақыны конституцияға қайшы деп тануда төрт консервативті судьяның жағына шықты. «Парриш» шешімінің жариялануы 1937 жылдың наурызында, Рузвельт сотты толтыру жоспарын жариялағаннан кейін бір ай өткен соң, Робертстің саяси қысымға ықпалданып, Вашингтон штатының ең төменгі жалақы заңына дауыс бергені туралы болжамдарға орын берді. Алайда, бас судья Чарльз Эванс Хьюз өзінің өмірбаяндық жазбаларында Рузвельттің сотты толтыру әрекеті «Парриш» ісі бойынша Сот шешіміне ең аз да әсер етпеді деп мәлімдеді. Тіркемелер Робертстің 1936 жылдың желтоқсанында Рузвельттің сотты толтыру жоспары туралы мәлімдемесіне екі ай бұрын Вашингтон штатының ең төменгі жалақы заңын қолдауға ниеттенгенін көрсетті. 1936 жылдың 19 желтоқсанында, «Парриш» ісі бойынша ауызша дәлелдер аяқталғаннан кейін екі күн өткен соң, Робертс Вашингтон штатының ең төменгі жалақы заңына дауыс берді, бірақ Жоғарғы Сот 4:4 есебімен бөлінді, өйткені «Жаңа саясатты» қолдаған судья Харлан Фиске Стоун ауруға байланысты қатыса алмады. Хьюз Робертсті өздерінің саяси сенімдеріне емес, болашақта «Жаңа саясатқа» қатысты мәселелер бойынша дауыс беру кезінде оған қолдау көрсетуге көндірді. 1936 жылғы жазбаларының бірінде Хьюз Рузвельттің қайта сайлануы сотты «қоғамдық пікірдегі бекінісінен» шығуға мәжбүр еткенін және жеке немесе саяси сенімдерге негізделген шешімдер қабылдау қабілетін әлсіреткенін жазды. Бұл шеберлікке жеткен қадам болды. Көпшілік Робертстің ашық соғыс жариялауды талап еткендердің ішіндегі ең белсендісі болғанын байқамады. Ол мантиясын шешіп, алаңға шығып, бізді Ұлыбританиямен бірден біріктіруді талап етті. Перл-Харбор оқиғасы оған Американың соғысқа қатысуын қалаған нәрсені берді. Соғыс мәселесінде ол президенттің ең ықпалды одақтастарының бірі болды. Енді оның тілегі орындалды. Ол соғыстың басында оған ешқандай нұқсан келтірмейтініне сенімді болды. Мүмкін, Пёрл-Харбор комиссиясындағы жұмысының нәтижесінде Робертс 1944 жылы «Корэмацуға қарсы АҚШ» ісінде Батыс жағалаудағы жапондық американдықтарды ұстауды қолдаған Сот шешіміне қарсы дауыс берді. Екінші Робертс комиссиясы 1943 жылы АҚШ армиясымен бірлесіп, соғыс аймақтарындағы ескерткіштерді, өнер туындыларын және мұрағаттарды қорғау мақсатында бұрынғы күш-жігерді біріктіру үшін құрылды. Комиссия 1946 жылға дейін жұмыс істеді, содан кейін оның қызметі Мемлекеттік департаментке біріктірілді. Робертс сонымен қатар Еуропадағы нацистік тонау желілерін тергеп-тексеру және құжаттаған OSS Art Looting Investigation Unit (ALIU) құруда маңызды рөл атқарды. Кейінгі жылдары Робертс Жоғарғы Сотта президент Франклин Д. Рузвельт тағайындамаған (немесе, бас судья болған Стоунның жағдайында, жоғарылатпаған) жалғыз судья болды. Робертс жаңа судьялардың прецеденттерді жоққа шығаруға дайындығынан және олардың судьялар ретінде нәтижеге бағытталған либерализмінен көңілі қалды. Робертс 1944 жылы «Смитке қарсы Оллрайт» ісінде ақ нәсілділердің біріншілік сайлауын конституцияға қайшы деп тапқан және Робертстің өзі тоғыз жыл бұрын жазған пікірін жоққа шығарған іске қатысты кескілесе дауыс берді. Ол бұл келіспеушілікте жиі цитаталанатын сөзді айтты: «Шешімдерді жиі жоққа шығару осы трибуналдың шешімдерін тек осы күнге және пойызға жарамды, шектеулі темір жол билетімен бірдей санатқа жатқызады».
Roberts also played a key role in the creation of the OSS Art Looting Investigation Unit (ALIU) which investigated and documented Nazi plunder networks in Europe. In his later years on the bench, Roberts was the only Justice on the Supreme Court who was not appointed (or, in the case of Stone, who had become Chief Justice, promoted) by President Franklin D. Roosevelt. Roberts became frustrated with the willingness of the new justices to overturn precedent and with what he saw as their result oriented liberalism as judges. Roberts dissented bitterly in the 1944 case of Smith v. Allwright, which found the white primary unconstitutional and overruled an opinion that had been written by Roberts himself a mere nine years earlier. He coined in that dissent the oft quoted phrase that the frequent overruling of decisions "tends to bring adjudications of this tribunal into the same class as a restricted railroad ticket, good for this day and train only".
Зейнеткерлік
Робертс келесі жылы, 1945 жылы соттан зейнеткерлікке шықты; Робертстің әріптестерімен қарым-қатынасы соншалықты шиеленісіп кетті, тіпті әріптесі Хьюго Блэк оның зейнеткерлікке шығуын мойындаған дәстүрлі хатқа қол қоюдан бас тартты. Басқа судьялар Блэкке қабылдауға болатын түзетілген хатқа да қол қоюдан бас тартты, нәтижесінде хат ешқашан жіберілмеді. Соттан кеткеннен кейін Робертс өзінің барлық заңдық және сот құжаттарын өртеп жібергені хабарланды. Осының салдарынан, көптеген заманауи судьялар сияқты Робертстің қолжазбаларының маңызды жинағы жоқ. Робертс сот құрамын өзгерту әрекеті кезіндегі өз ұстанымын өзгерткені туралы қысқаша жазба дайындады, оны судья Феликс Франкфуртерге тапсырды.
Кейінгі өмірі
1946 жылы Робертс Епископтық шіркеудің (АҚШ) Бас конвенциясының депутаттар палатасының президенті болып сайланған алғашқы мирян болды. Ол бір конвенцияда қызмет етті. Зейнетке шыққаннан кейін Робертс Роберт П. Басспен бірге Дублин декларациясын жасады, ол БҰҰ Бас Ассамблеясын "соғыстың алдын алу үшін шектеулі, бірақ анық және жеткілікті өкілеттіктерге ие" әлемдік заң шығару органына айналдыру жоспары еді. Робертс 1948 жылдан 1951 жылға дейін Пенсильвания университетінің құқық мектебінің деканы болды. Ол төрт айлық аурудан кейін Пенсильвания штатының Честер округіндегі "Стрикленд Робертс" деген фермасында қайтыс болды. Одан соң әйелі Элизабет Колдуэлл Роджерс және қызы Элизабет Хамильтон қалды. Germantown Academy өзінің дебат клубын Оуэн Дж. Робертстің құрметіне оның атымен атады. Бұған қоса, Пенсильвания штатының Поттстаун қаласының жанындағы Оуэн Дж. Робертс мектеп округі оның есімімен аталды.