Уильям Бреннан: АҚШ Жоғарғы Сотының әйгілі судьясы

Кіріспе

АҚШ Жоғарғы сотының судьясы 1956 жылдан 1990 жылға дейін, ұқсас есімді тұлғалар

Уильям Джозеф Бреннан кіші (25 сәуір 1906 – 24 шілде 1997) – 1956 жылдан 1990 жылға дейін АҚШ Жоғарғы сотының судьясы қызметін атқарған американдық заңгер және юрист. Ол Жоғарғы Сот тарихындағы ең ұзақ қызмет еткен жетінші судья және Соттың либералдық қанатының жетекшісі ретінде танымал болды. Нью-Джерси штатының Ньюарк қаласында туған Бреннан Пенсильвания университетінде экономиканы оқып, кейін Гарвард құқық мектебіне түсті. Ол Нью-Джерсиде жеке құқық практикасымен айналысып, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ армиясында қызмет етті. 1951 жылы Нью-Джерси Жоғарғы сотына тағайындалды. 1956 жылғы президенттік сайлауға дейін президент Дуайт Д. Эйзенхауэр Бреннанды Жоғарғы Сотқа тағайындау үшін жазғы үзілісті пайдаланды. Бреннан келесі жылы Сенатта бекітілді. Ол 1990 жылы зейнетке шыққанға дейін Сотта қызмет етті, оның орнын Дэвид Соутер басты. Жоғарғы Сотта Бреннан прогрессивтік көзқарастарымен, соның ішінде өлім жазасына қарсылығымен (Жоғарғы Сот өлім жазасын қараудан бас тартқан 1400-ден астам іс бойынша қарсы дауыс берді), аборт құқықтары мен гомосексуалдар құқықтарын қолдауымен белгілі болды. Ол бірнеше маңызды істер бойынша шешімдердің авторы болды, олардың ішінде: Бейкер против Карр (1962) – заңнамалық округтердің бөлінуі сот қарауына жататын мәселе екенін анықтады; Айзенштадт против Бэрд (1972) – үйленбеген адамдарға контрацепция құқығын бекітті және секс революциясын нығайтуға көмектесті; Крейг против Борен (1976) – жыныс негізінде кемсітуші заңдар тең қорғау ережесі бойынша күшейтілген тексеруге жатады; және New York Times Co. против Салливан (1964) – мемлекеттік лауазым иелерінің ар-намысын қорлау туралы істерде «нақты зұлымдық» дәлелдеу қажеттігін белгіледі. Ол көптеген мәселелер бойынша пікірлерді қалыптастыру және дауыстарды алу үшін келіссөздер жүргізу қабілетімен Соттың ең ықпалды мүшелерінің бірі саналды. Судья Антонин Скалия Бреннанды "[20 ғасырдың] ең ықпалды судьясы" деп атады.

William Joseph Brennan Jr. (April 25, 1906 – July 24, 1997) was an American lawyer and jurist who served as an Associate Justice of the Supreme Court of the United States from 1956 to 1990. He was the seventh longest serving justice in Supreme Court history, and was known for being a leader of the Court's liberal wing. Born in Newark, New Jersey, Brennan studied economics at the University of Pennsylvania and then attended Harvard Law School. He entered private legal practice in New Jersey and served in the U. S. Army during World War II. He was appointed in 1951 to the Supreme Court of New Jersey. Shortly before the 1956 presidential election, President Dwight D. Eisenhower used a recess appointment to place Brennan on the Supreme Court. Brennan won Senate confirmation the following year. He remained on the Court until his retirement in 1990, and was succeeded by David Souter. On the Supreme Court, Brennan was known for his outspoken progressive views, including opposition to the death penalty as he dissented in more than 1,400 cases in which the Supreme Court refused to review a death sentence, and support for abortion rights and gay rights. He authored several landmark case opinions, including: Baker v. Carr (1962), establishing that the apportionment of legislative districts is a justiciable issue; Eisenstadt v. Baird (1972), which established a legal right to contraception for unmarried people and helped solidify the sexual revolution; Craig v. Boren (1976) which established that laws which discriminate on the basis of sex are subject to heightened scrutiny under the Equal Protection Clause; and New York Times Co. v. Sullivan (1964), which required "actual malice" in libel suits brought by public officials. Due to his ability to shape a wide variety of opinions and bargain for votes in many cases, he was considered to be among the Court's most influential members. Justice Antonin Scalia called Brennan "probably the most influential Justice of the [20th] century."

Ерте өмір және білім

Уильям Дж. Бреннан кіші 1906 жылдың 25 сәуірінде Нью-Джерси штатының Ньюарк қаласында сегіз баланың екіншісі болып дүниеге келді. Оның ата-анасы Уильям мен Агнес (Макдермот) Бреннан ирландиялық иммигранттар еді. Олар Америка Құрама Штаттарында танысқан, бірақ екеуі де бастапқыда Ирландияның Роскоммон графтығынан шыққан. Уильям Бреннан ағаның білімі көп болмаған және ол металлды жылтыратқан, бірақ 1927 жылдан 1930 жылға дейін Ньюарк қаласының қоғамдық қауіпсіздік комиссары лауазымына көтеріліп, басшылық қызмет атқарды. Бреннан Ньюарктағы мемлекеттік мектептерде оқыды және 1924 жылы Баррингер орта мектебін бітірді. Одан кейін Пенсильвания университетінің Уортон мектебіне түсіп, 1928 жылы экономика мамандығы бойынша үздік дипломмен бітірді. Оқу барысында ол Delta Tau Delta студенттік қауымдастығына қосылды. Бреннан 1931 жылы Гарвард құқық мектебін курсын тамамдап, Гарвард құқықтық көмек бюросының мүшесі болды. 21 жасында Бреннан Марджори Леонардқа үйленді, онымен орта мектепте танысқан. Кейіннен олардың үш баласы болды: Уильям III, Нэнси және Хью.

Заңгерлік мансабының алғашқы жылдары

Гарвард заң мектебін бітіргеннен кейін Бреннан өзінің туған штаты Нью-Джерсиде жеке практикаға кірісті, онда ол Питни Хардин фирмасында (кейін Дей Питниге айналған) еңбек құқығымен айналысты. Ол 1956 жылғы президент сайлауына аз уақыт қалғанда тағайындалып, келесі күні қызметке кірді. Бреннанды кардинал Фрэнсис Спеллман да ықпалды қолдады. Бреннан Нью-Джерси Жоғарғы Сотының Бас судьясы Артур Вандербильттің орнына конференцияда сөйлеуге мәжбүр болғанда, АҚШ Бас прокуроры және Эйзенхауэрдің бас заң кеңесшісі Герберт Брауннелдің назарына ілікті. Брауннелге Бреннанның сөзінде, әсіресе қылмыстық істерде, айқын консерватизм байқалды. Ол дерлік бірауыздан бекітілді, тек сенатор Маккарти ғана қарсы дауыс берді. Бреннанның тағайындалуына ықпал еткен басқа факторлардың бірі – оның штаттық сот судьясы мәртебесі болды, өйткені 1932 жылдан бері ешбір штат судьясы Жоғарғы Сотқа тағайындалмаған еді. Эйзенхауэр бұған дейін екі республикашылды – Эрл Уоррен (Калифорнияның бұрынғы губернаторы) және Джон Маршалл Харлан II тағайындағаннан кейін, екі партиялық көрінуге ұмтылды. Бреннан судья Шерман Минтонның орнын толтырды. Ол денсаулығына байланысты 1990 жылдың 20 шілдесінде зейнетке шықты, ал оның орнын судья Дэвид Соутер басты. Ол президент Эйзенхауэр тағайындаған және әлі де қызмет ететін соңғы федералды судья болды. Бреннан 1994 жылға дейін Джорджтаун университетінің құқық орталығында оқытумен айналысты. 1360 пікірмен ол Жоғарғы Сот судьясы ретінде жазған пікірлер саны бойынша Уильям О. Дугластан кейін екінші орында тұрады.

Уоррен Корт

Өзінің мансабының басынан аяғына дейін еркін ойлы либерал болған ол, Уоррен сотының жеке құқықтарды кеңейтуде маңызды рөл атқарды. Бреннан Уоррен соты кезінде көшбасшылықты сақтап, консервативті әріптестерін сот шешімдеріне қосылуға ықпал етті. Бреннанның дауыс беру мәселесіндегі (Бейкер против Карр), қылмыстық іс жүргізудегі (Мэллой против Хоган), Бірінші түзетудің сөз бостандығы және дін бостандығы туралы ережелеріндегі (Рот против АҚШ) және азаматтық құқықтардағы (Грин против Нью-Кент округінің округтік мектеп кеңесі) пікірлері Уоррен дәуірінің ең маңызды шешімдерінің қатарына жатты. Бреннанның Бірінші түзету бойынша сөз бостандығы құқықтарын кеңейтудегі еңбегі ерекше аталады, себебі ол 1964 жылы «Нью-Йорк Таймс Компани против Салливан» ісі бойынша сот шешімін жазды, ол жала жабу туралы заңға конституциялық шектеулер енгізді. 1965 жылы «Домбровски против Пфистер» ісінде «салқындату әсері» деген терминді алғаш рет Бреннан қолданды. Бас судья Уорренмен жақын қарым-қатынаста болғандықтан, көпшілік пікірін жазуды жиі Бреннанға тапсырды, соның нәтижесінде басқа судьялар оны «бас судьяның орынбасары» деп атады. 1962–1963 оқу жылында Бреннанның заң кеңесшілерінің бірі Ричард А. Познер болды, ол кейіннен «Заң және экономика» саласын құрып, АҚШ-тың ең беделді заң ғалымдарының бірі атанды.

Бёргер және Рехнквист соттары

Бреннан азаттыққа жеңіл қарайтын Бургер сотында өлім жазасына қатысты тұғырлы қарсылас болды және аборт құқықтарын қолдады. Ол екі мәселе бойыншағы маңызды шешімдерде көпшілікке қосылды (1972 жылғы «Фурман Грузияға қарсы» ісі өлім жазасы бойынша, ал 1973 жылғы «Роу Уэйдке қарсы» ісі аборт бойынша). 1981 жылы орташа көзқарастағы Поттер Стюарттың кетіп қалғаннан кейін, Уоррен Бергер зейнеткерлікке шыққаннан соң соттың ең консервативті мүшесі Уильям Ренквисттің бас судья лауазымына тағайындалуымен Бреннан өзін көбінесе оқшауланған сезінді. Кейде оның пікірлеріне тек Тюргуд Маршалл қосылатын, себебі 1975 жылға қарай олар Уоррен сотының соңғы либералдары еді. Осы ұқсастық Бреннан мен Маршаллдың кеңселеріндегілердің оларды соттың консервативті қарсылығына қарамастан «Әділет Бреннан Маршалл» деп атауына себеп болды. Бреннан «Фурман» ісінде өлім жазасының Конституцияның Сегізінші түзетуіне сәйкес келмейтініне, «қатыгез және ерекше» жазаға тыйым салынғанын бұзатынына сендірді. Ол және Маршалл соттағы қалған жылдары өлім жазасын қолдаған барлық іске қарсы дауыс берді. Ол басқа судьяларды осы пікірге көндіре алмады, бірақ судья Гарри Блэкман 1994 жылы Бреннан зейнеткерлікке шыққаннан кейін келісті. Бреннан Жоғарғы Соттың үш шешімін шығарды, онда талапкердің Конституциялық құқықтарды бұзу фактісіне байланысты ақшалай өтеу (компенсациялық және жазалық) алуға құқығы бар екенін көрсетті. «Бивенс алты белгісіз агентке қарсы» ісінде Бреннан төртінші түзетудегі негізсіз іздеу және тәркілеу туралы ережеге қатысты осылай мәлімдеді. «Дэвис Пассманға қарсы» ісінде Бреннан осы ұстанымды бесінші түзетудегі тең қорғау принципіне дейін кеңейтті, бұл бұрынғы конгрессменге қарсы жұмысқа орналасудағы жыныстық дискриминацияға қатысты сот ісі болды (Конгресс қызметкерлері Азаматтық құқықтар туралы заңның VII тарауынан тікелей алынып тасталды). «Карлсон Гринге қарсы» ісінде Бреннан осы ұстанымды қайтадан Сегізінші түзетудегі қатыгездік пен ерекше жазалау туралы ережеге дейін кеңейтті, бұл федералдық түрмеде қайтыс болған адамның мұрагерлерінің талабы болды (талапкер Федералдық зиянды өтеу туралы заң бойынша да талап ету құқығына ие болғанмен). Сол кезеңде Бреннан жеке юрисдикцияның тұжырымды және кеңейтілген көрінісін қабылдап, насихаттауды бастады. Ол «Helicopteros Nacionales de Colombia, S. A. v. Hall» ісінде жалпы юрисдикция үшін минималды байланыстарды кеңінен анықтаған жалғыз қарсылықтың авторы болды, сондай-ақ «World Wide Volkswagen Corp. v. Woodson» және «Asahi Metal Industry Co. v. Superior Court» істеріндегі ықпалды қарсылықтар мен ішінара келіспеушіліктер, арнайы юрисдикция тақырыбында өнім жауапкершілігіне қатысты істер үшін қарапайым «тауар ағыны» талдауын ұсынды және «International Shoe Co. v. Washington» ісіндегі Соттың талдауындағы әділдік рөлін атап өтті. «Бёргер Кинг Рудзевичке қарсы» ісінде Бреннан көпшілік пікірдің авторы болды және жеке юрисдикция туралы кеңінен пікірін бизнес келісімшарттары мен франчайзинг салаларына таратты. Бреннанның талдауының нәтижесі мемлекеттік соттардың юрисдикциясының кеңеюі, әсіресе корпорацияларға қатысты; мемлекеттік соттар көбінесе үлкен, күшті корпоративтік айыпталушыларға қарағанда кішкентай, әлсіз талапкерлерге көбірек жанышырлық танытады. Осы процесте ол осы мәселе бойынша судья Скалиямен жиі қақтығысты және судья Маршалдың бұл мәселедегі көпшілік пікіріне ерекше қарсылық білдірді. Соттағы соңғы екі мерзімінде ол «Техас Джонсонға қарсы» және «АҚШ Эйхманға қарсы» даулы шешімдерді жазды. Екі жағдайда да Сот Бірінші түзету АҚШ туын жоққа шығаруды қорғайды деп тапты. Бреннанның әйелі Марджори 1982 жылдың желтоқсанында қайтыс болды. Үш айдан кейін, 1983 жылдың наурыз айында ол 76 жасында 26 жыл бойы оның хатшысы болған Мэри Фаулермен үйленді. Бреннанның әріптестері оның екінші некесі туралы қысқа кеңселік хабарлама арқылы білді: «Мэри Фаулер мен кеше үйлендік және Бермудаға бардық».

On the less liberal Burger Court, Brennan was a staunch opponent of the death penalty and a supporter of abortion rights and joined the majority in landmark rulings on both issues (Furman v. Georgia (1972) on the death penalty and Roe v. Wade (1973) on abortion). With the departure of moderate Potter Stewart in 1981, the ascension of the most conservative member of the court, William Rehnquist, to the position of Chief Justice, following the retirement of Warren Burger, Brennan found himself more frequently isolated. At times, his opinions would be joined only by Thurgood Marshall since, by 1975, they were the last remaining liberals of the Warren Court. That like mindedness led to both Brennan and Marshall's clerks referring to them as "Justice Brennan Marshall" in the face of the court's heavy conservative opposition to the two. Brennan declared in Furman that he believed the death penalty violated the Eighth Amendment's prohibition on "cruel and unusual" punishment, and for his remaining years on the bench, he and Marshall dissented from every case upholding the imposition of the death penalty. He was able to convince no other justice of this view, but Justice Harry Blackmun would eventually agree in 1994, after Brennan's retirement. Brennan authored three Supreme Court opinions holding that a plaintiff has a cause of action for money damages (compensatory and punitive) arising solely out of an alleged violation of the Bill of Rights. In Bivens v. Six Unknown Named Agents, Brennan so held with respect to the Unreasonable Search and Seizure clause of the Fourth Amendment. In Davis v. Passman, Brennan extended this rationale to the equal protection component of the Due Process Clause of the Fifth Amendment, in a suit for gender discrimination in employment against a former Congressman (Congressional staffers were explicitly excluded from Title VII of the Civil Rights Act). In Carlson v. Green, Brennan extended this rationale again to the Cruel and Unusual Punishment clause of the Eighth Amendment, in a suit by the estate of a deceased federal prisoner (even though the plaintiff also had a cause of action under the Federal Tort Claims Act). During the same period, Brennan began to adopt and promote a coherent and expansive vision of personal jurisdiction. He authored the sole dissent in Helicopteros Nacionales de Colombia, S. A. v. Hall, defining minimum contacts very broadly for the purposes of general jurisdiction, and influential dissents and partial concurrences in World Wide Volkswagen Corp. v. Woodson and Asahi Metal Industry Co. v. Superior Court on the subject of specific jurisdiction, holding to a simple "stream of commerce" analysis for product liability cases and emphasizing the role of fairness in the Court's analysis of the holding in International Shoe Co. v. Washington. In Burger King v. Rudzewicz, Brennan authored the majority opinion and extended his broad view of personal jurisdiction to areas of business contracts and franchising. The upshot of Brennan's analysis is an expansion of the jurisdiction of state courts, particularly over corporations; state courts are typically more sympathetic to small, weak plaintiffs than to large, powerful corporate defendants. In this process, he frequently clashed with Justice Scalia over this issue, and uncharacteristically dissented from Justice Marshall's majority opinion on the subject in Shaffer v. Heitner. In his penultimate and final terms on the Court, he wrote the controversial rulings for Texas v. Johnson and United States v. Eichman, respectively. In both cases, the Court held that the First Amendment protects desecration of the United States flag. Brennan's wife Marjorie died in December 1982. Slightly more than three months later, in March 1983 at age 76, he married Mary Fowler, who had served as his secretary for 26 years. Brennan's colleagues learned of his second marriage via a short office memo stating, "Mary Fowler and I were married yesterday and we have gone to Bermuda."

Сот философиясы

Бреннан Құқықтар туралы заңға берік сенді, мансабының басында оның федералды үкіметпен қатар штаттарға да қолданылуы керек екенін айтты. Ол жиі мемлекетке қарсы жеке құқықтарды қорғайтын позицияны қабылдады, қылмыстық айыпталушыларды, азшылықтарды, кедейлерді және басқа да өкілдігі аз топтарды қолдады. Сонымен қатар, ол әдетте судьялар Хьюго Блэк пен Уильям О. Дугластың абсолюттік либералдық ұстанымдарынан аулақ болды, көпшілік судьялардың қолдауын алу үшін келісімге келуге дайын болды. Бреннанның консервативті қарсыластары оны сот белсенділігін қолдайтын адам деп айыптады, заңдық негіздеме келтірмей нәтижелерді шешетінін айтты. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін Бреннан өзінің ең маңызды ісі Голдбергке қарсы Келли ісі екенін айтты, онда жергілікті, штаттық немесе федералды үкіметтер алдын ала жеке куәлік тыңдаусыз адамға әлеуметтік жәрдемақыны тоқтатуға құқылы емес екені шешілді. 1980-жылдары Рейган әкімшілігі мен Ренквист Соты Уоррен Сотының шешімдерін "кері қайтару" деп қорқытқанда Бреннан өзінің құқықтану көзқарастары туралы көбірек айта бастады. 1985 жылы Джорджтаун университетінде сөйлеген сөзінде Бреннан Бас прокурор Эдвин Миздің "түпкі ниеттің құқықтануы" туралы шақыруын "көркемдікке орай тоғысқан мақтандылық" деп сынап, АҚШ Конституциясын "адамдық қадір-қасиет" құқықтарын қорғау үшін оқуды жақтады. Бреннан сондай-ақ "stare decisis" немесе өлім жазасына қатысты "абсолюттік" ұстанымдардан аулақ болуға аз қызығушылық танытты, өйткені ол мемлекеттің жаза ретінде адам өмірін әдейі алуының қатыгез және ерекше екенін сенді. Бреннан мен Тергуд Маршалл, Бреннанның соттағы ең жақын одақтасы, Фурманға қарсы Джорджия ісінде өлім жазасының барлық жағдайда конституцияға қайшы екендігіне келісті және төрт жылдан кейін өлім жазасы конституциялық деп шешкен Греггке қарсы Джорджия ісінің заңдылығын ешқашан қабылдамады. Содан кейін Бреннан немесе Маршалл кезекпен, екіншісі қосылып, өлім жазасын күштен жоймаған іс бойынша кассациялық сотқа шағымданудан бас тарту және сот өлім жазасын жоймаған әрбір шешім бойынша наразылық білдірді. Бреннан сонымен қатар Гласске қарсы Луизиана ісі бойынша кассациялық сотқа шағымданудан бас тарту туралы пікір білдірді. Гласс ісінде сот электр орындығын орындау құралы ретінде пайдаланудың конституциялықлығына шағымдану ісін қараудан бас тартты. Бреннан былай деп жазды: "Дәлелдер электр тогынан өлімнің өте зорлықпен болатынын және "өмірді жай тоқтатудан" әлдеқайда көп ауыртпалық пен қорлық тудыратынын көрсетеді. Куәгерлер тұтқынның "құрылып", "секіріп", "қайырмаға таңғаларлық күшпен қарсы тұратынын" үнемі хабарлайды. "Қолдар қызыл, содан кейін ақ болады, ал мойын арқандары болат ленталар сияқты көрінеді". Тұтқынның аяқ-қолдары, саусақтары, бақайлары және беті қатты бұрылады. Электр тогының күші соншалықты зор, тұтқынның көздері кейде сыртқа шығып, "жақтарына түседі". Тұтқын көбінесе нәжіс шығарады, зәр шығарады, қан мен сілекей құсады". Бреннан электрокуцияның "қазіргі заманғы технологиялық тұрғыдан қарағанда, адамдарды тірідей өртеуге тең" екенін айтып сөзін аяқтады. Бреннан абортты ұлттық деңгейде заңдастырған Роеға қарсы Уэйд ісінде көпшілікпен дауыс берді және шешімді жасауға көмектесті. Бреннан Ротқа қарсы АҚШ ісінде көпшілік пікірін жазды, ол әдепсіздік заңдарына жаңа стандарттар қойды, кейбір қудалауларға рұқсат берді, бірақ жалпы заңдарды күрт жеңілдетті. Кейіннен ол Миллерге қарсы Калифорния ісінде наразылық білдіріп, өзінің позициясын өзгертті, әдепсіздік заңдары конституцияға қайшы екенін дәлелдеді. Бреннан АҚШ-тың О'Брайенге қарсы ісінде көпшілікке қосылса да, ол картаны өртеуді тыйым салатын заңдардың конституциялықлығын қолдады, кейіннен ол Вьетнам соғысына қарсы шықты және Жоғарғы Сот оның заңдылығына қарсылық білдіруден бас тартқан кезде бірнеше рет келіспеді. Сан-Антонио тәуелсіз мектеп округіне қарсы Родригес ісінде Бреннан кедей және бай мектеп округтерінің тең емес қаржыландыруы Тең қорғаныс туралы ережені бұзатынын айтты. Бреннан гомосексуалдардың құқықтарын қолдады. 1985 жылы жыныстық бағдары үшін жұмыстан босатылған лесбиянка мұғалімге қатысты кассациялық сотқа шағымданудан бас тартуға қарсылық білдіріп, Бреннан гомофобияны жария түрде сынады, "Гомосексуалдар тарихи түрде терең және тұрақты зиянды жауыздықтың нысанасы болды және гомосексуалдарға қатысты кемсітулердің себебі ақылға сыймас пікірлер емес, терең бойға сіңген преюдис екенін айтуға болады". Ол Боуэрсқа қарсы Хардвик ісіндегі наразылыққа қосылды, онда штаттардың келісіммен жасалған гомосексуалдық секс жасауды қудалауға құқығы бар екені жарияланды, бұл шешім 1986 жылдың маусымында жарияланды. Ол сот тарихындағы ең либералды судьялардың бірі саналады.

Brennan strongly believed in the Bill of Rights, arguing early on in his career that it should be applied to the states in addition to the federal government. He often took positions in favor of individual rights against the state, favoring criminal defendants, minorities, the poor, and other underrepresented groups. Furthermore, he generally shied away from the absolutist liberal positions of Justices Hugo Black and William O. Douglas, being very amenable to compromise in order to win a majority of Justices. Brennan's conservative detractors charged that he was a purveyor of judicial activism, accusing him of deciding outcomes before coming up with a legal rationale for them. At his retirement, Brennan said the case he thought was most important was Goldberg v. Kelly, which ruled that a local, state or federal government could not terminate welfare payments to a person without a prior individual evidentiary hearing. In the 1980s, as the Reagan administration and the Rehnquist Court threatened to "roll back" the decisions of the Warren Court, Brennan became more vocal about his jurisprudential views. In a 1985 speech at Georgetown University, Brennan criticized Attorney General Edwin Meese's call for a "jurisprudence of original intention" as "arrogance cloaked as humility" and advocated reading the U. S. Constitution to protect rights of "human dignity". Brennan was also less interested in stare decisis or the avoidance of "absolutist" positions where the death penalty was concerned, as he believed that the deliberate taking of human life by the state, as a punishment, was inherently cruel and unusual. Brennan and Thurgood Marshall, Brennan's closest ally in the Court, concluded in Furman v. Georgia that the death penalty was, in all circumstances, unconstitutional, and never accepted the legitimacy of Gregg v. Georgia, which ruled that the death penalty was constitutional four years later. Thereafter, Brennan or Marshall took turns, joined by the other, in issuing a dissent in every denial of certiorari in a capital case, and from every decision in a case which the Court did take which failed to vacate a sentence of death. Brennan also authored a dissent from the denial of certiorari in Glass v. Louisiana. In Glass, the Court chose not to hear a case that challenged the constitutionality of the use of the electric chair as a form of execution. Brennan wrote:

Th[e] evidence suggests that death by electrical current is extremely violent and inflicts pain and indignities far beyond the "mere extinguishment of life". Witnesses routinely report that, when the switch is thrown, the condemned prisoner "cringes," "leaps," and "fights the straps with amazing strength." "The hands turn red, then white, and the cords of the neck stand out like steel bands." The prisoner's limbs, fingers, toes, and face are severely contorted. The force of the electrical current is so powerful that the prisoner's eyeballs sometimes pop out and "rest on [his] cheeks." The prisoner often defecates, urinates, and vomits blood and drool. Brennan concluded by stating that electrocution is "nothing less than the contemporary technological equivalent of burning people at the stake." Brennan voted with the majority in Roe v. Wade which legalized abortion nationally and helped craft the decision. Brennan wrote the majority opinion in Roth v. United States which set new standards for obscenity laws, allowing some prosecutions, but drastically loosening the laws overall. He later reversed his position in dissent in Miller v. California arguing that obscenity laws were unconstitutional. Although Brennan joined the majority in United States v. O'Brien which upheld the constitutionality of laws banning draft card burning, he later opposed the Vietnam War and dissented several times when the Supreme Court refused to hear challenges to its legality. In a dissent in San Antonio Independent School District v. Rodriguez Brennan argued that unequal funding of poor and wealthy school districts violated the Equal Protection Clause. Brennan supported gay rights. In a dissent from a denial of certiorari in 1985 involving a lesbian teacher fired for her sexual orientation, Brennan publicly criticized homophobia, writing "Homosexuals have historically been the object of deep and sustained pernicious hostility, and it is fair to say that discrimination against homosexuals is likely to reflect deep seated prejudice rather than rationality." He joined the dissent in Bowers v. Hardwick, which allowed states to prosecute consensual homosexual sodomy, a decision which the Court announced in June 1986. He is regarded as one of the most liberal justices in the history of the court.

Кейінгі өмір және өлім

1990 жылы Бреннанның зейнетке шығуына жеңіл инсульт себеп болды. Ол бастапқыда қызметін жалғастыруға ниеттенгенімен, дәрігерлері жұмысын жалғастырса, ауыррақ инсультқа шалдығу қаупі бар екенін мәлімдеді. Зейнетке шыққаннан кейін Бреннан ізбасары Дэвид Саутермен достық қарым-қатынасын сақтап келді.

Құрмет пен марапаттар

АҚШ Жоғарғы Сотындағы ұзақ және көрнекті қызметінің нәтижесінде Бреннан көптеген марапаттармен құрметтелді. 1969 жылы Нотр-Дам университеті оған американдық католиктер үшін ең беделді награда саналатын Лаетар медалін табыс етті. 1987 жылы Бреннан сайланған немесе тағайындалған лауазымдағы адам жасаған ең үлкен мемлекеттік қызметі үшін АҚШ сенаторы Джон Хайнц сыйлығын алды, бұл сыйлықты Jefferson Awards жыл сайын табыс етеді. 1989 жылы Нью-Джерси штатының Джерси қаласында 1910 жылы ашылған тарихи Хадсон округі сотының ғимараты оның құрметіне Уильям Дж. Бреннан сотының ғимараты деп аталып, сол жылы ол "Азаттық медалімен" марапатталды. 1993 жылдың 30 қарашасында президент Билл Клинтон Бреннанға Президенттік Азаттық медалін табыс етті. Бреннан қайтыс болғаннан кейін, оның денесі АҚШ Жоғарғы Соты ғимаратының Үлкен залында сақталды. Оның өлімінен бірнеше жыл өткен соң, 2010 жылы Бреннан Нью-Джерси штатының Даңқ залына енгізілді және оның құрметіне Техас штатының Сан-Антонио қаласында Уильям Дж. Бреннан атындағы мектеп ашылды. Бреннан паркі Нью-Джерси штатының Ньюарк қаласындағы тарихи Эссекс округі ардагерлер сотының қарсы жағында орналасқан және тарихшы Гай Стерлинг оның мүсінін Эссекс округінің жазбалар залы алдына орнатты.