Кіріспе

Myers v. United States, 272 U. S. 52 (1926), АҚШ Жоғарғы Сотының шешімі, президенттің атқарушы билік органдарының қызметкерлерін қызметтен босатуға ерекше құқығы бар екенін, және Сенаттың немесе кез келген басқа заң шығарушы органның келісіміне қажеттілігі жоқ екенін растады. Бұл шешім 1935 жылы Humphrey's Executor v. United States ісінде қайта қарастырылды. Дегенмен, Seila Law LLC v. Consumer Financial Protection Bureau (2020) ісінде Жоғарғы Сот Myers ісін президенттің, жалпы алғанда, ешқандай шектеусіз қызметтен босату құқығына ие екенін бекітетін негіз ретінде түсіндірді. Myers ісі президенттің қызметтен босату өкілеттігін қарастырған Жоғарғы Соттың алғашқы ісі болды.

Талап ету

1920 жылы Орегон штатының Портленд қаласындағы бірінші дәрежелі пошта бастығы Франк С. Майерс президент Вудро Вильсонның бұйрығымен қызметтен алынды. 1876 жылғы федералды заңда "бірінші, екінші және үшінші сыныптағы пошта бастықтарын тағайындау және Сенаттың кеңесімен және келісімімен Президенттің босату құқығы бар" делінген. Майерс өзінің жұмыстан босатылуы осы заңды бұзғанын және төрт жылдық мерзімінің толық орындалмаған бөлігі үшін еңбекақы алуға құқылы екенін мәлімдеді.

Пікірлер

Бас судья (және бұрынғы президент) Уильям Говард Тафт, Сотқа жазған хатында, Конституцияда лауазымды тұлғаларды тағайындау туралы айтылғанын, бірақ оларды қызметтен босату туралы ештеңе жазылмағанын атап өтті. Ол президенттің қызметтен босату өкілеттігінің тарихына қатысты ауқымды зерттеу жүргізді. Тафт ең алдымен Конституциялық конвенцияның жазбаларын қарап, осы мәселедегі үнсіздіктің қасақана болғанын анықтады. Конвенция атқарушы билік саласының қызметкерлерін босату мәселесін талқылаған және Конституцияда президенттің өз қызметкерлерін босатуға ерекше құқығы бар екендігі жасырылған деп санайтын. Олардың болуы президенттің өкілеттігінің бір бөлігі ретінде қарастырылды. Тафт содан кейін 1789 жылғы шешімді талқылап, ол шешімнің Конгрестің "көпшілігінің" президенттің қызметтен босату өкілеттігін жариялауға "ұмтылғанын" көрсеткенін айтты. Тафт соңында осы мәселе бойынша конгресс өткізген дебаттарды талдады. Осылайша, сот заңның конституцияға қайшы екенін, себебі ол атқарушы және заң шығарушы билік арасындағы биліктің бөліну принципін бұзады деп шешті. Шешімін қабылдау барысында, сот сондай-ақ, басқа президенттік тағайындалғандарға да ұқсас талаптар қойған және қайта құру дәуірінде Эндрю Джонсонның импичментіне елеулі үлес қосқан "Қызмет мерзімі туралы" заңның жарамсыз екенін нақты айтты. Алайда, Конгресс бұл заңды сот шешімі шығар алдында бірнеше жыл бұрын жойған болатын. Кейінгі істерде маңызды болатындай, Тафттың пікіріндегі айтылған мәлімдемелер Конгресс президенттің қызметтен босату өкілеттігін шектей алмайды дегенді көрсетеді.

Келіспеушіліктер

Ұзақ қарсылық білдіруде судья МакРейнольдс Конституциялық Конвенция мүшелерінің цитаталарын да толыққанды талдап, Конституцияда немесе Конвенцияның жазбаларында Президентке судьяларды қоспағанда, бүкіл үкіметтегі барлық тағайындалған лауазым иелерін "қалауынша" босатуға "шексіз билік" беруге бағытталған тілдің жоқтығын жазды. Брандейс судьяның жеке пікірінде Жоғарғы Соттың билігін шешкен маңызды іс – Марбери мен Мэдисон ісі, "шешімнің негізі ретінде Президенттің Сенаттың келісімімен белгілі мерзімге тағайындалған қарапайым мемлекеттік қызметкерді өздігінен қызметтен босатуға құқығы жоқ деп қарастырды; және бұл іс көп жылдар бойы солай шешілген деп есептелді". Үшінші қарсылық білдіруде судья Холмс Конгрестің пошта басшысы лауазымын толығымен жоюға, тіпті оның жалақысын және міндеттерін белгілеуге құқылы екенін айтты, сондай-ақ Конгресс лауазымды иелену мерзімін де белгілей алатынына сенуде еш қиындық көрмеді.

Прецеденттік мән

Майерс президенттің қызметтен босату құқығына қатысты Конгресс шектеулер енгізген алғашқы іс болды. 1935 жылы «Хэмфридің орындаушысы» АҚШ-қа қарсы іс-қимылында Жоғарғы Сот Майерстің ісінен ажыратып, оның қосымша пікірін жоққа шығарды. «Хэмфридің» ісінде атқарушы лауазымдағы қызметкерлер «жартылай заң шығарушы» немесе «жартылай соттық» лауазымдарды иеленетін қызметкерлерден ерекшеленді. Көпшілік пікірде мыналар айтылды: text=[The] Майерс ісі атқарушы функциялармен шектелген және заң шығарушы немесе сот билігіне ешқандай қатысы жоқ пошта басшысын қызметтен босату туралы мәселеге қатысты. Майерс ісіндегі нақты шешім мұндай қызметкер атқарушы ведомствоның бір бөлігі ғана екенін және, демек, Бас атқарушының шексіз және шектеусіз қызметтен босату өкілеттігіне бағынышты екенін көрсетеді. Бұл шешім тек қана атқарушы лауазымдағы қызметкерлерге қатысты. «Seila Law LLC» v. «Consumer Financial Protection Bureau» (2020) ісінде Сот «Майерс барлық атқарушы лауазымдағы қызметкерлерге қатысты президенттің қызметтен босату өкілеттігінің жалпы ережесін белгілейді» деп түсіндірді.