Ловис Коринт: Неміс суретшісінің өмірі мен шығармашылығы
Lovis Corinth
Ловис Коринт: неміс суретшісі, импрессионизм мен экспрессионизмді біріктірген туындылар авторы. Берлин Сецессионының президенті, өмірбаяны мен шығармашылығы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс суретшісі
German painter
Ловис Коринт (21 шілде 1858 – 17 шілде 1925) – неміс суретшісі және жазушысы. Суретші және гравюрашы ретінде оның толыққанды жұмысы импрессионизм мен экспрессионизмнің синтезін іске асырды. Коринт Париж бен Мюнхенде оқыды, Берлин сецессион тобына қосылды, кейін Макс Либерманнан кейін топтың президенті болды. Оның ерте туындылары натуралистік бағытта жасалған. Коринт бастапқыда экспрессионизм қозғалысына қарсы болды, бірақ 1911 жылы инсульттан кейін оның стилі босаңсып, экспрессионизмнің көптеген ерекшеліктерін қабылдады. Оның түс қолдануы жандырақ болды, ол ерекше өмірлік күш пен қуатқа толы портреттер мен пейзаждар жасады. Коринттің туындыларында бейнелі суреттер мен библейлік сахналар да бар.
Lovis Corinth (21 July 1858 – 17 July 1925) was a German artist and writer whose mature work as a painter and printmaker realized a synthesis of impressionism and expressionism. Corinth studied in Paris and Munich, joined the Berlin Secession group, later succeeding Max Liebermann as the group's president. His early work was naturalistic in approach. Corinth was initially antagonistic towards the expressionist movement, but after a stroke in 1911 his style loosened and took on many expressionistic qualities. His use of color became more vibrant, and he created portraits and landscapes of extraordinary vitality and power. Corinth's subject matter also included nudes and biblical scenes.
Ерте өмір
Коринф 1858 жылғы 21 шілдеде Пруссия Корольдігінің Пруссия провинциясындағы Тапиауда Франц Генрих Луи болып дүниеге келді. Тері илеушінің ұлы болған ол бала кезінен сурет салуға қабілетті еді. 1876 жылы ол Кенигсберг академиясына сурет салу оқуға түсті. Бастапқыда тарих суретшісі болуды ниеттенген, алайда академиядағы бас оқытушысы, жанр суретшісі Отто Гюнтер оны мұндай жолдан қайтарды. 1880 жылы ол Парижбен бәсекелесіп тұрған Мюнхен қаласына сапар шекті. Мұнда ол қысқа мерзімге Франц фон Дефреггерден сабақ алды, сосын Мюнхен Көркемсурет академиясына қабылданды, онда Людвиг фон Лёфтцпен оқыды. Ол әсіресе сурет салу шеберлігін жетілдіруге ден қойды және әйел бейнесін жиі суреттеді. Бірақ Салонда медаль жеңіп ала алмағанына көңілі толмады, 1888 жылы "Ловис Коринф" деген есімді қабылдап, Кенигсбергке қайтып келді.
Corinth was born Franz Heinrich Louis on 21 July 1858 in Tapiau, in the Province of Prussia in the Kingdom of Prussia. The son of a tanner, he displayed a talent for drawing as a child. In 1876 he went to study painting in the academy of Königsberg. Initially intending to become a history painter, he was dissuaded from this course by his chief instructor at the academy, the genre painter Otto Günther. In 1880 he traveled to Munich, which rivaled Paris as the avant garde art center in Europe at the time. There he studied briefly with Franz von Defregger before gaining admission to the Academy of Fine Arts Munich, where he studied under Ludwig von Löfftz. He concentrated especially on improving his drawing skills, and made the female nude his frequent subject. He was disappointed, however, in his repeated failure to win a medal at the Salon, and returned to Königsberg in 1888 when he adopted the name "Lovis Corinth".
Мансап
1891 жылы Коринф Мюнхенге оралды, бірақ 1892 жылы Мюнхен академиясынан бас тартып, Мюнхен сецессиясына қосылды. 1894 жылы ол еркін бірлестікке мүше болды, ал 1899 жылы Берлин сецессиясы ұйымдастырған көрмеге қатысты. Мюнхендегі осы тоғыз жыл оның ең табысты жылдары болмады, және ол, әдетте, көп мөлшерде қызыл шарап пен шампан ішу қабілетімен танымал болды. 1900 жылы Коринф Берлинге көшіп, Пол Кассирге тиесілі галереяда жеке көрме ұйымдастырды. 1902 жылы, 43 жасында, ол әйелдерге арналған сурет салу мектебін ашып, өзінің алғашқы шәкірті Шарлотта Берендке үйленді, ол одан 20 шақты жыл кіші болды. Шарлотта – оның жастық шағының мұзасы, рухани серігі және екі баласының анасы болды. Ол оған зор ықпал етті, ал отбасылық өмір оның өнерінде маңызды тақырыпқа айналды. Оның тағы бір шәкірті – Дорамария Пуршян. Ол өнер тарихы бойынша көптеген мақалалар жариялады, ал 1908 жылы «Das Erlernen der Malerei» («Сурет салуды үйрену туралы») атты еңбегі жарық көрді. 1911 жылдың желтоқсанында ол инсульт алды және денесінің сол жағына сал ауруы тиді. Содан кейін ол ақсап жүрді, ал қолында созылмалы дікіл пайда болды. Әйелінің көмегімен бір жыл ішінде ол оң қолымен сурет салуға қайта кірісті. Оның денсаулығы нашарлауы суретшіде күнделікті өмірдің қарапайым, жекелеген жайттарына қызығушылықты күшейтті. Мысалы, 1919 жылдың жазында ол отбасының ауылдық үйіндегі тұрмыстың бейнелерін жасады. Көптеген автопортреттерінде ол қарулы рыцарь (1910 жылғы «Жеңімпаз») немесе Самсон (1912 жылғы «Соқыр Самсон») сияқты бейнелерді сомдады. Коринфтің барлық туындылары оның өмірінде бағаланбады: оның қазасын естігеннен кейін даниялық сыншы Георг Брандес хатшысына, оның «өзін осындай жанышқыры суретте салғаны үшін жазаланғанын» жазды. 1915–1925 жылдары ол Берлин сецессиясының президенті болды. 1920 жылы Берлинде оның өнер тарихына қатысты жазбаларының антологиясы жарық көрді. 1922 жылы оның туындылары Венеция биенналесінде көрсетілді. 1921 жылдың 15 наурызында Коринф Кенигсберг университетінен құрметті доктор ғылымының дәрежесін алды. 1925 жылы ол өзінің сүйікті голланд суретшілерінің туындыларын көру үшін Нидерландыға сапар шекті. Ол өте өнімді болды және өмірінің соңғы 15 жылында 900-ден астам графикалық жұмыстар жасады, оның ішінде 60 автопортрет болды. 1919–1925 жылдар аралығында салған пейзаждары оның барлық графикалық мұрасының ең бағалы туындылары саналады.
In 1891, Corinth returned to Munich, but in 1892 he abandoned the Munich Academy and joined the Munich Secession. In 1894 he joined the Free Association, and in 1899 he participated in an exhibition organized by the Berlin Secession. These nine years in Munich were not his most productive, and he was perhaps better known for his ability to drink large amounts of red wine and champagne. Corinth moved to Berlin in 1900, and had a one man exhibition at a gallery owned by Paul Cassirer. In 1902 at the age of 43, he opened a school of painting for women and married his first student, Charlotte Berend, some 20 years his junior. Charlotte was his youthful muse, his spiritual partner, and the mother of his two children. She had a profound influence on him, and family life became a major theme in his art. Another of his students was Doramaria Purschian. He published numerous essays on art history, and in 1908 published Das Erlernen der Malerei ("On Learning to Paint"). In December 1911, he suffered a stroke, and was partially paralyzed on his left side. Thereafter he walked with a limp, and his hands displayed a chronic tremor. With the help of his wife, within a year he was painting again with his right hand. His disability inspired in the artist an intense interest in the simple, intimate things of daily life. In the summer of 1919, for example, he produced a cycle of casual etchings of his family in their country home. In many of his self portraits he assumed guises such as an armored knight (The Victor, 1910), or Samson (The Blinded Samson, 1912). Not all of Corinth's works were appreciated in his lifetime: upon learning of his death, Danish critic Georg Brandes wrote in a letter to his secretary that it was Corinth's "punishment for such a wretched portrait of myself". From 1915–25, he served as President of the Berlin Secession. In 1920 an anthology of his art historical writings was published in Berlin. In 1922 his works were exhibited in the Venice Biennale. On 15 March 1921 Corinth received an honorary doctorate from the University of Königsberg. In 1925, he traveled to the Netherlands to view the works of his favorite Dutch masters. He was quite prolific, and in the last 15 years of his life he produced more than 900 graphic works, including 60 self portraits. The landscapes he created between 1919 and 1925 are perhaps the most desirable images of his entire graphic oeuvre.
Мұра
Коринф дүниеге келген үй әлі күнге дейін Тапиау қаласында, қазіргі Гвардейск қаласында, Ресейдің Калининград облысында орналасқан. 1910 жылы Коринт өзінің туған жері Тапиау шіркеуінің алтарына «Горгата» суретін сыйлаған. Екінші дүниежүзілік соғыс аясында, Қызыл Армия Шығыс Пруссияға басып кірген кезде, бұл картина із-түзсіз жоғалып кетті. Тапиау соғыстан қираған Шығыс Пруссияның азаматтарының арасында емес, оның орнына тоналып кеткен болуы мүмкін. 1926 жылы Берлиндегі Ұлттық галереяда Коринфтің суреттері мен акварельдерінен тұратын естелік көрме ұйымдастырылды, ал Берлин академиясында оның гравюралары мен суреттері көрсетілді. 1930 жылға дейін Ұлттық галерея өз коллекциясындағыларға қоса, Коринфтің бірнеше маңызды суреттерін сатып алды. Үшінші рейх кезінде нацистер Коринфтің туындыларын «бүлінген өнер» деп жариялады. 1937 жылы нацистік билік оның 295 жұмысын қоғамдық коллекциялардан алып тастап, жеті туындысын Мюнхенге апарып, 1937 жылғы наурыз айында «Бүлінген өнер» көрмесінде көрсетті. 2007 жылы Германияның Ганновер қаласы еврей коллекционері Курт Глазердің мұрагерлеріне Коринфтің суретін қайтарды. Глазер нацистерден қашу үшін 1933 жылы осы суретті сатқан болатын. 1914 жылғы «Римдік кампания» («Рим пейзажы») суреті Глазердің АҚШ-та тұратын қызы мен немересінің өкілдеріне тапсырылды. 2015 жылы Холокост құрбандары Тея мен Фриц Гольдшмидт Коринфтің «Мысықпен тирольдік әйел» («Tirolerin mit Katze») суретін қайтару туралы талап қойды. Сурет Венадағы Im Kinsky аукциондық үйінде анонимді сатып алушыға сатылғаннан кейін талап қойылды. Австриялық аукциондық үй ұрланған суретті кім сатып алғанын жариялаудан бас тартты. Сурет Германияның «Жоғалған өнер» қорының Lostart деректер базасында және Monuments Men Foundation ұйымының «Ең ізделіп отырған тізімінде» тіркелген. 2021 жылдың маусым айында Брюссельдегі Бельгия Корольдік Көркем өнер музейлері Гюстав пен Эмма Майердің мұрагеріне Коринфтің 1913 жылғы «Гүлдермен натюрморт» («Blumenstilleben») суретін қайтаруға келісті. Майерлер нацистер тарапынан қуғынға ұшырап, еврей тегіне байланысты елден қашуға мәжбүр болған.
The house where Corinth was born is still in the town of Tapiau, which is now called Gvardeysk, and located in Kaliningrad Oblast, Russia. In 1910 Corinth had donated the painting Golgatha for the altar of the church of his birthplace, Tapiau. At the end of the Second World War, when the Red Army invaded East Prussia, this painting disappeared without trace. Tapiau was among the few East Prussian places not devastated by the war, which makes it likely that the painting was looted rather than destroyed. In 1926, a commemorative exhibition of Corinth's paintings and watercolors was presented at the Nationalgalerie in Berlin, and an exhibition of his prints and drawings was held at the Berlin Academy. By 1930 the Nationalgalerie acquired several major paintings by Corinth in addition to those already in its collection. During the Third Reich, Corinth's work was condemned by the Nazis as degenerate art. In 1937, Nazi authorities removed 295 of his works from public collections, and transported seven of them to Munich where they were displayed in March 1937 in the Degenerate Art Exhibition. In 2007, the German city of Hanover returned a painting by Corinth to the heirs of Jewish collector Curt Glaser, who sold it in 1933 to fund his escape from the Nazis. The painting from 1914, Römische Campagna (Lovis Corinth) (Roman Landscape), was handed to Glaser's heirs, represented by his U. S. based niece and her daughter. In 2015 heirs of Holocaust victims Thea and Fritz Goldschmidt made a restitution claim for Covinth's Tyrolean Woman with Cat” (“Tirolerin mit Katze”) after the painting appeared at the Im Kinsky auction house in Vienna on sale from an anonymous owner. The Austrian auction house refused to say who bought the looted painting. The painting is listed on the German Lost Art Foundation Lostart Database and on the Monuments Men Foundation's "Most Wanted List" of stolen art. In June 2021, the Royal Museums of Fine Arts of Belgium in Brussels agreed to return Corinth's 1913 Blumenstilleben (Still Life with Flowers) to the heir of Gustav and Emma Mayer, who were persecuted by the Nazis and forced to flee because of their Jewish heritage.